Tytuł oryginału: Unbeautifully

Copyright © Madeline Sheehan, 2013

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

Copyright © for the Polish translation

by Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2017

Redaktor prowadząca: Milena Buszkiewicz

Redakcja: Klaudia Bryła

Korekta: Joanna Pawłowska

Skład i łamanie: Barbara Adamczyk

Projekt okładki i stron tytułowych: Dawid Czarczyński

Fotografia na okładce: © Valentin Casarsa/E+/Getty Images

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wydanie elektroniczne 2017

eISBN 978-83-7976-615-4

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Wszystkie postacie, miejsca i zdarzenia w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych czy zmarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Książkę tę dedykuję niezaprzeczalnej miłości.

Niepiękna zaczyna się tam, gdzie kończy się epilog Niepokornej. Następnie opowieść wraca do lat, które upłynęły pomiędzy zdarzeniami opisanymi w ostatnim rozdziale, a tymi, które dzieją się w epilogu Niepokornej, by wreszcie toczyć się aż do czasów obecnych.

Ciekawej lektury!

…ledwo się spotkali, już na siebie spojrzeli;

ledwo spojrzeli, już się pokochali;

ledwo pokochali, już westchnęli;

ledwo westchnęli, już się wzajemnie o przyczynę pytali;

ledwo przyczynę odkryli, już szukali lekarstwa…

– Szekspir[1]

[1] Przekład Leon Ulrich (Przyp. tłum.).

Prolog

Nie wierzę w przeznaczenie. Niezachwianie wierzę, że życie jest takie, jakim je uczynicie, że życie będzie reagować na wasze czyny, a to, dokąd dotrzecie, nie ma nic wspólnego z przeznaczeniem, lecz zależy od wszelkich waszych działań i wyborów, jakich dokonujecie po drodze.

Jest jednak jeden wyjątek.

Miłość.

Gdy chodzi o miłość, nie obowiązują żadne zasady.

Miłość nie jest reakcją ani akcją; nie jest przeznaczeniem ani wyborem.

Miłość jest uczuciem, prawdziwą, surową i niedającą się opisać emocją, nadzwyczajnie czystą i niesłabnącą nawet wtedy, gdy sprzysięgnie się przeciwko niej cały świat, wystarczająco silną, by uzdrowić złamane, i wystarczająco ciepłą, by ogrzać choćby najzimniejsze serce.

Pierwotna.

Nieunikniona.

Niepokorna.

Czasami bywa niekonwencjonalna i łamie wszelkie zasady oraz zaciera wszelkie granice, by grzać się w swej glorii, świecąc jasno niczym słońce, bezwstydnie jarzyć się nawet pod nieprzychylnymi spojrzeniami społeczeństwa z jego krzykliwą, zadufaną w sobie moralnością, która gromi i osądza to, czego sama nie pojmuje.

Pierwszy raz zakochałam się w niebieskich oczach i szerokim uśmiechu na zdobnej w dołeczki twarzy.

– Twój stary cię kocha, Danny – wyszeptał. – Nigdy o tym nie zapomnisz, córeczko, prawda?

Nigdy nie zapomniałam. I nigdy nie myślałam, że kiedykolwiek pokocham jakiegoś mężczyznę równie mocno, jak kochałam mojego ojca. Lecz w miarę dorastania zmieniamy się i zaczynamy podejmować samodzielne decyzje, dzięki czemu stajemy się niezależni i samowystarczalni, zaczynamy odwracać się od rodziców, a zwracamy się ku innym ludziom. Zaczynamy doświadczać życia poza sferą, w której dorastaliśmy. Nawiązujemy przyjaźnie, silne więzy i niezniszczalne związki.

I zakochujemy się… po raz drugi.

Po raz drugi zakochałam się w straszliwie pokiereszowanej twarzy, twarzy rodem z koszmarów, twarzy oszpeconej, od jakiej matki każą dzieciom trzymać się z daleka.

Paskudne poszarpane chlaśnięcia szpeciły skórę, biegnąc od szczytu czaszki ku prawemu oku, które zostało wydłubane z oczodołu ząbkowanym ostrzem. Blizny ciągnęły się poprzez policzek i wargi, a potem w dół przez szyję, by skończyć się na barku.

Pierś była w stanie sto razy gorszym, cała pokryta tkanką bliznowatą.

– Kochanie – powiedział szorstko. – Mężczyźni tacy jak ja nie mają czego szukać u takich jak ty dziewczyn. Jesteś piękna, a ja jestem szkaradny i znajduję się w połowie drogi do piekła.

Mylił się jednak.

Piękno jest wszędzie.

Nawet w szpetocie.

Zwłaszcza w szpetocie.

Bez szpetoty bowiem nie byłoby piękna.

A bez piękna nie udałoby się nam przeżyć bólu, smutku i cierpienia.

W świecie, w którym żyłam, w świecie, w którym żył on, w tajemnym świecie mieszczącym się wewnątrz prawdziwego świata, w świecie nieustannej zbrodni i okrucieństwa, w zimnym świecie rozpaczy i śmierci, nie istniało niemal nic poza cierpieniem.

– Może nie jesteś tak piękny, jak dawniej – szepnęłam, ujmując w dłoń jego zmaltretowany policzek – ale wciąż jesteś piękny. Według mnie.

Nasz romans był jak najdalszy od pięknego i idealnego. Przypominał raczej kraksę samochodową, gnącą metal i rozbryzgującą krew katastrofę, z której nikt nie wyszedł żywy, karambol pozostawiający jedynie złe wspomnienia oraz ból w sercu.

Ale był nasz.

A ponieważ był nasz… nie zmieniłabym go ani trochę.

Rozdział pierwszy

Przysłoniwszy oczy przeciwsłonecznymi okularami, wyszłam z siedziby klubu na jaskrawe światło dnia w Montanie. Rozejrzałam się po podwórzu, gdzie moja rodzina, ta prawdziwa i ta przyszywana, spędzała czas na sobotnim popołudniowym grillowaniu.

Gdy pogoda była odpowiednia, tak właśnie spędzali czas członkowie oddziału Klubu Motocyklowego (w skrócie KM) Hell’s Horsemen, którego siedziba mieściła się w Miles City, w stanie Montana.

Z głośników płynęły zmieszane głosy Willie’ego Nelsona, Waylona Jenningsa, Johnny’ego Casha i Krisa Kristoffersona śpiewających pospołu w supergrupie Highwayman. W ciepłym powietrzu unosiła się kusząca woń skwierczącego mięsiwa. Dzieci ganiały w koło, bawiąc się nadmuchiwanymi piłkami plażowymi i pistoletami na wodę.

Mój ojciec, Deuce, prezes Klubu Motocyklowego Hell’s Horsemen, trzymał się nieco z boku, popijając piwo ze swoim teściem, Damonem Preacherem Foxem, który był prezesem cieszącego się złą sławą Klubu Motocyklowego Silver Demons i przyjechał do nas z Nowego Jorku.

Po przeciwnej stronie podwórza stała moja macocha Eva, zajęta rozmową ze swoimi przyjaciółkami Kami i Dorothy oraz z kilkoma motocyklistami i ich żonami.

Skierowałam się w stronę ojca.

– Hej, kochanie – powiedział, obejmując mnie przez plecy grubym i ciężkim ramieniem, by przyciągnąć mnie ku sobie i uściskać, wgniatając moją twarz w swoją skórzaną kamizelkę, starą i mocno już znoszoną.

Odetchnęłam głęboko zapachem spalin, przepoconych skórzanych ubrań i dymu papierosowego. Uwielbiałam tę woń. Był to zapach mojego dzieciństwa, zapach kojarzący się z domem i bezpieczeństwem.

Moje pierwsze wspomnienie pochodziło z czasów, gdy miałam trzy lata – metal, lśniące w słońcu skrzydła Harleya-Davidsona, mocna kwaskowata woń spalin, obłoczki papierosowego dymu, przepocone i poplamione na żółto białe trykotowe koszulki, gorzki zapach alkoholu, popękana skóra znoszonej kamizelki przy moim policzku, umazane smarem ręce, które podnoszą mnie wysoko w górę, głośny i chrapliwy śmiech.

Spojrzałam na ojca.

– Kocham cię, tatusiu.

Uśmiechnął się szeroko i złożył wilgotny pocałunek na moim czole.

Choć już pięćdziesięciotrzyletni, mój ojciec nadal był niezmiernie przystojnym facetem. Wysoki i mocno zbudowany, imponująco umięśniony, o roziskrzonych oczach barwy niebieskiego lodu; oczach identycznych jak moje. Siwiejące blond włosy miał długie, zazwyczaj zaczesane do tyłu. Twarz okalał mu krótki zarost. Lecz najistotniejszy był jego uśmiech. Ojciec uśmiechał się, a kobiety omdlewały. Szczerze mówiąc, nie mam pojęcia, jak Evie udało się go usidlić, zakasowawszy te wszystkie zachwycone nim wielbicielki. Ilekroć ją o to pytałam, tylko wzruszała ramionami, mówiąc:

– Po prostu, tak już jest.

Eva i ja byłyśmy klubowymi dziećmi. Evę jednak Preacher wychowywał w siedzibie klubu pospołu ze swoimi chłopcami. Ja zaś dorastałam w domu. Bywałam w klubie okazjonalnie, ale nigdy nie stałam się integralną częścią jego „życia”. Dopiero gdy jakieś pięć lat temu mój ojciec przywiózł do nas Evę, która była w ciąży, spodziewając się mojej małej siostrzyczki, wszystko się zmieniło. Dzięki Evie mogłam zacząć częściej bywać w klubie i spędzać tam więcej czasu. W końcu miałam okazję zaznajomić się z mężczyznami, których niby znałam całe życie, ale w rzeczywistości nigdy ich dobrze nie poznałam. Nawiązałam relacje z wszystkimi – z Tapem, Bucketem, ZZ, Marshem, Hawkiem, Mickiem, Dirtym, Coxem, Blue, Chipem, Wormem, Devilem i Jase’em. A także z Dannym D. i Dannym L., którzy nosili takie samo imię, jak ja. Tych dwóch ostatnich przechrzciłam odpowiednio na DD i DL. Te przezwiska bardzo im się spodobały i w końcu zupełnie do nich przylgnęły.

„Chłopcy” bardzo się między sobą różnili. Wyglądem i wiekiem. Jedni byli młodzi, inni starzy. Ale mieli jedną cechę wspólną.

Poczucie braterstwa.

Było dla nich ponad wszystkim. Każdy z nich, jeden za drugiego, bez wahania oddałby życie.

W zamian za ich lojalność mój ojciec, a ich prezes, troszczył się o nich i o ich rodziny. Było to niemające końca pasmo spolegliwości, szacunku i… miłości.

Wiedziałam jednak, że mimo wszystko nie jest to życie usłane różami. Byłam wszak córką zatwardziałego kryminalisty. Poznałam blaski i cienie takiego życia. Bywało trudno.

Zwłaszcza w mojej rodzinie.

Gdy miałam siedem lat, ojciec poszedł z matką na wywiadówkę do szkoły. Po raz pierwszy i ostatni. Wychowawca popełnił błąd, informując moich rodziców o tym, że jestem daleko w tyle za innymi dziećmi i prawdopodobnie będę musiała powtarzać drugą klasę. Mój ojciec uznał to oczywiście za szkalowanie jego dziecka oraz za znieważenie jego umiejętności rodzicielskich. Pan Steinberg, wyleczywszy się z odniesionych obrażeń, nigdy nie wrócił do pracy w szkole.

Gdy miałam lat dwanaście, mój brat zwymyślał czterech chłopaków, którzy mnie zaczepiali, za co z kolei oni skopali mu tyłek. Gdy się oddalał, kulejąc, wypluł wybity ząb i powiedział do mnie, uśmiechając się szeroko:

– Na drugi raz zastanowią się, nim cię zaczepią, mała – powiedział, obejmując mnie ramieniem. – Nikt się nie ośmieli dokuczać dziewczynce, której brat jest wystarczająco zwariowany, by rzucić się na czterech chłopaków na raz.

A ja sobie pomyślałam, że… na tym polega prawdziwa miłość.

Dla innych pomysł, że brutalność można interpretować jako akt miłości, jest śmiechu warty, ale dla mnie był sensowny. To była moja rzeczywistość.

– Cześć, Danny – powiedział Preacher, wyciągając ku mnie ramiona. Ojciec wypuścił mnie z objęć, a ja uściskałam Preachera.

– Jak zawsze wyglądasz przepięknie – powiedział ochrypłym głosem.

Przywitałam się z nim i sięgnęłam po chłodzące się piwo. Przecięłam trawnik i podeszłam do Evy. Przerwała na chwilę rozmowę z Kami, by posłać mi uśmiech.

Eva i Kami skrajnie się różniły pod każdym względem. Kami miała dwoje dzieci i była żoną Coxa, pełnego seksu, wytatuowanego i noszącego liczne kolczyki kapitana trasy mojego ojca. Miała niebieskie oczy i jasne włosy. Eva miała chmurne szare oczy, długie ciemne włosy i obfite kształty. Były jednak bratnimi duszami i przyjaźniły się od trzydziestu lat. Często bywałam zazdrosna o ich zażyłość, o to, że mówią sobie o wszystkim, i że jedna drugiej zawsze pomaga w potrzebie.

Ja nigdy czegoś takiego nie doznałam. Z nikim.

A bardzo tego pragnęłam. Wręcz rozpaczliwie.

Z biegiem lat nawykłam jednak do tego, że pragnę wielu rzeczy, których nigdy nie zdobędę. W końcu pogodziłam się z tym, że już zawsze pozostaną one poza moim zasięgiem.

Stanęłam obok Dorothy, położyłam dłoń na jej brzuchu i lekko go pogłaskałam. Dorothy westchnęła, odgarnęła z oczu rude włosy i nakryła moją dłoń swoimi rękami.

– Do porodu zostało zaledwie kilka tygodni, Danny. Nie mogę się już doczekać, kiedy dziecko przyjdzie na świat. – Znowu westchnęła. – Jestem za stara, by być w ciąży.

Uśmiechnęłam się ze współczuciem.

Dorothy wcale nie była stara, miała zaledwie trzydzieści sześć lat. Była jednak tak zwaną starą duszą. Pierwszy raz zaszła w ciążę, gdy miała piętnaście lat, wyszła za mąż w wieku lat osiemnastu, a potem długo żyła w nieudanym małżeństwie z mężczyzną, który nie chciał mieć z nią nic wspólnego. Zaraz po dwudziestce poznała Jase’a, który od zarania życia związany był z klubem mojego ojca. Zaczęła wtedy przychodzić do siedziby klubu, by pobyć z Jase’em, gdy on nie spędzał czasu w domu z żoną, Chrissy, i trójką ich dzieci.

Dorothy Kelley nie była taka, jak pozostałe klubowe kurewki, które bywały w naszym Klubie Motocyklowym. Naprawdę kochała Jase’a, a on ją uwielbiał. Nie na tyle jednak, by odejść od żony. Obecnie Dorothy na stałe zainstalowała się w klubie.

Płacono jej tutaj za gotowanie, sprzątanie i pranie. Odkąd odeszła od męża, zajmowała lokal, który Jase wynajmował w mieście. Jej córka Tegen, o dwa lata młodsza ode mnie, wyjechała na studia do San Francisco. Dorothy spędzała prawie cały czas w klubie. W ciągu ostatnich czterech lat bardzo się zbliżyłyśmy, i chociaż nie pochwalałam trójkąta, w jakim żyła, kochałam ją całym sercem.

Poczułam, że obejmuje mnie znajome ramię.

– Cześć, mała – szepnął ZZ, przyciągając mnie do siebie i wsuwając palce za pasek moich dżinsów. Drugą ręką odebrał mi piwo i pociągnął z butelki długi łyk.

Obróciłam się ku niemu i objęłam jego duże, twarde ciało.

– Cześć – odszepnęłam i pocałowałam go w mostek.

ZZ miał trzydzieści lat, mocne, długie brązowe włosy, brązowe oczy i wyraziste rysy. Nieodmiennie nosił króciutki zarost. Był naprawdę kochany. Poszczęściło mi się, lepszego chłopaka trudno sobie wymarzyć. Miły i troskliwy, wykształcony i oczytany, wierny, pomimo że w klubie aż się roiło od chętnych kurewek. ZZ miał wszystko, o czym mogła zamarzyć dziewczyna.

– Evie – roześmiała się Kami. – Ten wielki, seksowny i straszny znowu się gapi.

Obejrzałyśmy się i zobaczyłyśmy mojego ojca, który wpatrywał się w Evę w sposób, w jaki zawsze na nią patrzył. Uważnie. Z wielkim natężeniem. Zaborczo. Jak na obiekt pożądania.

Zgorszona odwróciłam wzrok.

– Coś wam pokażę – szepnęła Eva i pochyliła się, by podnieść rocznego synka Kami o imieniu Diesel. Jej dżinsy zsunęły się w dół, koszulka podjechała w górę, i na linii wzroku mojego ojca ukazał się wytatuowany nad jej pupą napis „DEUCE”.

Nie musiałam się oglądać, by wiedzieć, że ojciec zaraz przetnie trawnik i zarzuci sobie Evę na ramię. W stosunku do żony zachowywał się, ujmując to łagodnie, jak jaskiniowiec.

Chociaż cieszyło mnie ich szczęście, widok ojca, który publicznie obmacywał moją macochę, wprawiał mnie w skrajne obrzydzenie.

Jego zachowanie świadczyło jednak o tym, że mój ojciec i Eva przebyli długą drogę. Kilka lat temu, tuż przed moimi osiemnastymi urodzinami, nieżyjący już mąż Evy, Frankie Crazy Deluva, potraktował ją brutalnie na oczach mego ojca. Ponura historia skończyła się tym, że Eva zmuszona była zabić swego męża, co bardzo źle wpłynęło na jej relacje z moim ojcem. Musieli mocno się napracować, by je przywrócić do dawnego stanu, dlatego oglądanie ich szczęśliwych i bardzo w sobie zakochanych było prawdziwym błogosławieństwem.

– Jesteś okropna – żartobliwie zbeształa Evę Adriana.

Mąż Adriany, Mick, wiceprezes klubu i najlepszy przyjaciel mojego ojca, przyciągnął żonę do siebie i ucałował ją w policzek.

– Skarbie! – ryknął donośnie. – Coś mi się widzi, że ty powinnaś stać się jeszcze bardziej okropna.

Adriana zachichotała.

– Zaraz wracam, mała – szepnął ZZ, całując mnie w usta i szczypiąc w tyłek. Pociągnąwszy za sobą Micka i posławszy mi szeroki uśmiech, ruszył przez trawnik. Właśnie wtedy przemknęła obok różowa sukieneczka i dwa mysie ogonki.

– Wracaj no tu, ty mała zwariowana gówniaro! – ryknął Cage, goniąc za Ivy po trawniku. – I oddaj mi moje kluczyki!

Ivy pędziła dalej, zaśmiewając się jak szalona. Cage ją przegonił i zabiegł jej drogę. Ivy chciała go wyminąć lewą stroną, ale Cage był szybszy i ją złapał.

– Mam cię! – powiedział, a ona piszczała i chichotała, aż ją postawił na ziemi.

– Ivy Olivio West! – krzyknęła Eva. – Oddaj bratu kluczyki!

– Masz – mruknęła Ivy, rzucając je na jego wyciągniętą rękę. Cage zamknął dłoń na jej rączce i przyciągnął dziewczynkę ku sobie, by mocno uściskać.

– Kocham cię, ty mała zwariowana gówniaro! – ryknął tubalnie. – Nie mógłbym sobie wymarzyć lepszej siostrzyczki. Bo, sama wiesz, Danny jest trochę wredna.

Wzniosłam oczy do nieba i pokazałam im uniesiony środkowy palec. W zamian obdarzyli mnie uśmiechami identycznymi jak mój. Pokręciłam głową. Ivy pobierała lekcję życia od naszego starszego, aroganckiego, lubiącego figle i uganiającego się za spódniczkami brata. Nie winiłam go za arogancję. Był nadzwyczaj przystojnym facetem. Młodszą, mniej surową wersją naszego ojca. Wysoki, dobrze umięśniony, z długimi jasnymi włosami i ciemnoczekoladowymi oczami – dziewczyny za nim przepadały. A on przepadał za nimi. Jednakże miałam mu za złe uganianie się za spódniczkami oraz bezustanne psikusy. A teraz Ivy podążała jego śladem. Doskonale wiedziała, co powiedzieć, żeby postawić na swoim, jak się nadąsać i trzepotać rzęsami. Eva zawsze czesała ją w mysie ogonki i ubierała w tenisówki, dzięki czemu mojemu ojcu i mojemu bratu topniały serca, ilekroć na nią spojrzeli. Okropność. Nie miałam najmniejszych wątpliwości co do tego, że gdy Ivy dorośnie, będzie przyprawiać naszego starszawego ojca o liczne ataki serca.

– Nasz mały potwór – powiedziała Eva, uśmiechając się czule do Ivy.

– Uroczy potwór – dodała Kami.

– Ha, ha – zaśmiała się Eva. – Myślisz, że jest urocza, bo nie…

Miałam dość tej rozmowy. Wsunęłam ręce do kieszeni i odeszłam, klucząc pomiędzy grupkami motocyklistów, kobiet i dzieci. Wszyscy rozmawiali, śmiali się i tańczyli. Pogodny obrazek. Istna doskonałość. No, może nie całkiem.

– Danny! – Skuliłam się, gotowa pospiesznie ruszyć w przeciwnym kierunku, ale nie byłam wystarczająco szybka. Moja przyjaciółka Anabeth chwyciła mnie za ramię i gwałtownie zwróciła twarzą ku sobie. Anabeth, tak jak ja, była ładną, niebieskooką blondynką. Obydwie byłyśmy zgrabne, ale ona była chuda, a ja bardziej umięśniona. Zawdzięczałam to dziesięciu latom uprawiania gimnastyki i czterem latom bycia cheerleaderką. Ja miałam długie, lśniące i układające się włosy, a Anabeth była krótko ostrzyżona. Miała na sobie ciemnoniebieską sukienkę, a na nogach masywne niebieskie espadryle. Uszy przyozdobiła ogromnymi, sięgającymi niemal do ramion, niebieskimi kołami, odpowiednimi raczej dla kobiet w wieku pięćdziesiąt plus. Kilka lat temu pochwaliłabym jej strój, a sama byłabym ubrana podobnie do niej, tyle że na różowo. Ale nie teraz. Obecnie Anabeth i ja należałyśmy do dwóch różnych światów…

Straciłam bowiem coś, co sprawiało, że byłam tym, kim byłam, i z mojego świata powoli spłynęły wszelkie barwy.

Anabeth obrzuciła wzrokiem moje ciemne dżinsy i czarną koszulkę z dekoltem w serek. Jej oczy spoczęły na moich nogach.

– Nosisz zielone… tenisówki? – spytała z niedowierzaniem.

Westchnęłam i spojrzałam w dół na własne stopy. Tak. Eva nosiła wyłącznie tenisówki (z wyjątkiem kilku par klapków), więc gdy jechała na zakupy, kupowała tenisówki dla mnie i dla Ivy. W sumie wszystkie trzy razem miałyśmy ich ze sto par w najrozmaitszych kolorach.

– Podobają mi się – oznajmiłam, wzruszając ramionami.

– Mnie także – powiedział Freebird.

Freebird był starym motocyklistą, który nadal żył w latach sześćdziesiątych dwudziestego wieku. Tym razem towarzyszyła mu jego kobieta, Apple Dumplin’, która, tak jak on, miała długie siwe włosy i twarz pomarszczoną bardziej niż zmięta kartka papieru.

– Sie masz, Danny? – odezwał się Tap, nastawiając pięść. Stuknęłam w nią moją i uśmiechnęłam się do niego.

Tap miał pod pięćdziesiątkę. Nie był specjalnie wysoki, ale nadrabiał to muskulaturą. Zbudowany jak bokser, mocno umięśniony, z długimi czarnymi włosami i kozią bródką, mógł onieśmielać, o ile się go nie znało.

Był bowiem jednym z najspokojniejszych chłopaków pośród wszystkich motocyklistów w klubie Hell’s Horsemen.

– Pozdrowienia od Hannah. Ma nadzieję, że wkrótce znów ją odwiedzisz w Atlancie.

Hannah była córką Tapa. Gdy jego żona, Tara, odeszła od niego, zabrała ze sobą Hannah i przeniosła się do Atlanty. Hannah była ode mnie starsza, ale że obie byłyśmy córkami Hell’s Horsemen, znałyśmy się od dawna.

– W zeszłym tygodniu rozmawiałam z nią przez telefon – odparłam z uśmiechem. – Podzieliła się ze mną dobrą nowiną.

– Nie mogę uwierzyć, że moje dziecko ma dziecko – powiedział Tap, szczerząc zęby w szerokim uśmiechu.

– Tu jesteś, skarbie – odezwał się Ripper, przystając pomiędzy Tapem i Apple, by podać Anabeth butelkę piwa.

– Dzięki – odparła, uśmiechając się do niego.

Ripper wpatrywał się w Anabeth. Jego usta wygięły się w uśmiechu pełnym zadowolenia z siebie. Poczułam ściskanie w żołądku i szybko się odwróciłam, by się oddalić, zanim mnie zauważy. Ripper i ja byliśmy… Po prostu nie ma odpowiednich słów, którymi można by wyrazić, kim byliśmy Ripper i ja.

Miałam trzy lata, gdy mój ojciec podczas rajdu motocyklowego, przejeżdżając przez San Antonio, poznał Erika Rippera Jacobsa. Ripper miał wtedy zaledwie siedemnaście lat, właśnie stracił obydwoje rodziców, którzy zginęli w wypadku samochodowym, wracając po pijanemu do domu w Los Angeles. Dwa dni po pogrzebie uciekł z miasta na skradzionym motocyklu. Było to dokładnie na trzy tygodnie przed ukończeniem liceum.

Chłopcy natychmiast go polubili, i w drodze powrotnej do Montany, zabrali go z sobą. Po trzech miesiącach wykonywania różnych brudnych robót Erik został jednomyślnie przyjęty na członka klubu. Po roku mój ojciec awansował go na sierżanta i ukuł dla niego przydomek Ripper na wzór działającego w Anglii seryjnego mordercy o pseudonimie Jack the Ripper*, ponieważ Erik był równie jak on biegły w posługiwaniu się ostrzem.

Niesłychane, że będąc tak młodym i niedawno przyjętym do klubu chłopakiem, tak szybko awansował. Był jednak kimś niezwykłym i wszyscy o tym wiedzieli. Zawsze pogodny i skory do dowcipkowania. Dobrze radził sobie z ludźmi. Wystarczyło, by się uśmiechnął, a już spełniali jego polecenia.

– Hej, Ripper! – zawołała radośnie Apple. – Danny właśnie nam powiedziała, że w zeszłym tygodniu rozmawiała przez telefon z Hannah. Czego się od niej dowiedziałaś, Danny?

Przestałam się wycofywać i wróciłam na dawne miejsce. Ripper spojrzał na mnie ciemnoniebieskimi oczami. Tego dnia nosił swoje szklane oko, bardzo dokładną kopię tego, które utracił razem ze swoim radosnym usposobieniem. Pozbawił go ich ten sam człowiek, który omal nie zniszczył uczucia łączącego mego ojca i Evę. Frankie.

Ripper nie przejmował się jednak swoim wyglądem. Chyba że…

Zerknęłam na Anabeth.

Chyba że usiłował komuś zaimponować.

Zepchnęłam okulary przeciwsłoneczne na czoło.

– Cześć, Ripper – powitałam go beznamiętnie.

Patrzyliśmy na siebie.

O cholera, pomyślałam z goryczą.

Wyraz jego twarzy stał się lodowaty. Nie zaczynaj od nowa, Danny, mówiło jego spojrzenie.

Zacisnęłam pięści. Nienawidziłam naszych milczących rozmów, ale ponieważ nie mogliśmy być dla siebie nawzajem uprzejmi, milczenie było jedyną formą naszej komunikacji. Nawet milcząc, nie potrafiliśmy jednak ukryć naszych emocji.

– Ripper zabierze mnie dziś wieczorem na przejażdżkę! – oznajmiła podekscytowana Anabeth.

Spojrzałam na niego gniewnym wzrokiem. No, oczywiście. Spodziewałam się tego.

Łypnął na mnie wzburzony. O co ci chodzi, dziecinko? Przejażdżki z ZZ ci nie wystarczają?

Zamknij się.

Uniósł brew. Ubodło cię, co?

Tylko nie Anabeth, błagałam go wzrokiem. Proszę. Zostaw w spokoju moje przyjaciółki.

Zniekształcone wargi Rippera wygięły się w kpiącym uśmieszku. Och, a więc teraz mam przestrzegać zasad? Możesz się pieprzyć z moimi przyjaciółmi, ale ja mam się trzymać z daleka od twoich przyjaciółek? To nie fair, dziecinko.

Nie spuszczając ze mnie wzroku, Ripper objął Anabeth i koniuszkiem palca wodził po jej obojczyku.

– Dokąd chciałabyś pojechać, pięknotko?

Anabeth rozpromieniła się, usłyszawszy, że nazwał ją pięknotką. Ja zaś, słysząc, że nazywa pięknotką kogoś innego niż ja, poczułam wściekłość.

Ripper, dostrzegłszy to, triumfował.

Coś nie tak, Danny? Wyglądasz na zdenerwowaną. Czyżbym powiedział coś nieodpowiedniego?

Nakryłam usta dłonią i usiłowałam zachować spokój. Odwracając oczy od Rippera, napotkałam wzrok Kajiki, młodej Indianki z położonego nieopodal rezerwatu, którą Cox i Kami zatrudnili jako nianię.

Była piękna. Miała długie czarne włosy i wydatne, charakterystyczne rysy. Spoglądała na mnie ze zrozumieniem prawie czarnymi oczyma, spod gęstych długich rzęs. Uśmiechnęła się do mnie z sympatią, wzmagając moje wzburzenie. Znała mnie na wylot. Niczym z otwartej księgi odczytywała wszystko, co usiłowałam ukryć. Nie znosiłam jej obecności. Przez nią wątpiłam w słuszność wszystkich podjętych w ciągu ostatnich trzech lat decyzji. Przez jej jedno cholerne przenikliwe spojrzenie.

– Tu jesteś – powiedział ZZ, wyrastając tuż przy mnie i biorąc mnie za rękę. – Jesteś mi potrzebna.

Ripper cofnął ramię, którym obejmował Anabeth, i zamarł. Poznałam, że pod maską gniewu skrywa ból. Ze ściśniętym gardłem obróciłam się, pozwalając, by ZZ poprowadził mnie na środek trawnika, gdzie objął mnie i uściskał.

– Nie złość się na mnie – szepnął.

Spojrzałam zdziwiona.

– Za co miałabym się złościć?

Uśmiechnął się i padł na kolana.

Poprawka. Padł na jedno kolano.

Z bijącym sercem, wstrzymując oddech, patrzyłam na ZZ, który z kieszeni w skórzanej kamizelce wyjął czarne pudełeczko. Zerknął na mnie.

– Nigdy nie widziałem kobiety piękniejszej od ciebie – powiedział tkliwie. – Jesteś także najmilsza i najpiękniejsza ze wszystkich, jakie znam. Uszczęśliwiasz mnie, mała, sprawiasz, że moje życie jest takie cholernie dobre. Więc proszę cię, byś wyszła za mnie za mąż i pozwoliła, bym spędził przy tobie życie, usiłując cię uszczęśliwić.

Otworzył pudełeczko i moim oczom ukazał się pierścionek z ogromnym diamentem, jakiego nigdy przedtem nie widziałam.

– Och… mój… Boże – szepnęłam, przykładając sobie drżącą dłoń do serca. Raptem uświadomiłam sobie, że na podwórzu wszyscy umilkli. Ktoś wyłączył muzykę. Zapanowała kompletna cisza.

Rozejrzałam się wkoło. Wszyscy się uśmiechali, wlepiając wzrok we mnie.

Oj, niedobrze. Bardzo, bardzo niedobrze.

– Córeczko! – Obróciłam się gwałtownie na dźwięk głosu mojego ojca. – Powiedz jedno słowo, a wykopię tego dupka tam, gdzie pieprz rośnie! Nieważne, czy się zgodzisz, czy nie, i tak przetrzepię mu skórę!

Do mego ojca podeszła Eva. Przyłożyła dłonie do jego brzucha i żartobliwie go pchnęła. Ojciec objął ją i przyciągnął ku sobie, cały czas uśmiechając się do mnie.

ZZ najwyraźniej porozmawiał z nim wcześniej. Ojciec nigdy nie zgodziłby się, by coś takiego działo się bez jego wiedzy. Należał bowiem do tych ludzi, którzy muszą się psychicznie przygotować na wydarzenia w rodzaju prośby o rękę jego córki.

A to znaczyło, że… ojciec zgodził się na to, bym wyszła za ZZ.

Rozglądając się wokół, stwierdziłam, że wszyscy zgadzali się na to, bym poślubiła ZZ.

Więcej. Oni byli tym zachwyceni.

Wszyscy z wyjątkiem jednej osoby.

Zerknęłam na Rippera, którego złocista od słońca cera nabrała interesującego odcienia zieleni.

Nasze oczy się spotkały.

I przez chwilę… myślałam, że widzę mężczyznę, którego kocham.

Ripper wpatrywał się w Danny. Patrzył na klęczącego przed nią ZZ, który prosił o jej rękę.

Ripper zaraz im wszystko popsuje.

Stojące wokół dupki nie mają pojęcia o tym, że zaraz zostaną spryskani krwią, masą kostną i tkanką mózgową, gdy głowa Rippera eksploduje, co stanie się za około pięć pierdolonych sekund.

Pięć…

Cztery…

Trzy…

Dwa…

Jeden…

Niech to szlag.

Żonkoś.

ZZ oświadcza się Danny.

I co z tego? Co jest? Co się z nim dzieje? Raptem poczuł, że wszystko w nim wywróciło się do góry nogami. Serce przyspieszyło, zaczęła go świerzbić skóra. Powietrze dookoła stało się duszne, gęste. Oddychał z trudem. Kręciło mu się w głowie. Piekł go nos. A żołądek zacisnął się boleśnie.

Nie czekając na to, że jego ciało rozpadnie się na kawałeczki, chcąc się pozbyć tych niemiłych i niechcianych sensacji, chwycił Anabeth i przyciągnął do siebie. Ta natychmiast przylgnęła do niego uwodzicielsko.

Czując się jak ostatni palant, Ripper nie spuszczał wzroku z Danny i obmacywał tyłek Anabeth.

Pełne bólu piękne niebieskie oczy Danny znów zwróciły się ku ZZ.

Ripper wstrzymał oddech. Ona powie „tak”.

Zróbże coś, krzyczał mózg Rippera. POWSTRZYMAJ JĄ!

POWSTRZYMAJ JĄ, DO DIABŁA!

Ale Ripper nie zrobił nic.

Jak zawsze.

Wiedział bowiem, że jest bezużytecznym gnojkiem, który nigdy na nią nie zasłuży.

Stał więc jak głupi, obejmując jej przyjaciółkę, i zafascynowany patrzył z przerażeniem, jak jej wargi się rozchylają i…

PIEPRZYĆ TO GÓWNO.

Pieprzyć klub, jego zasady i cholerne braterstwo.

Poświęci dla niej to wszystko. Dla jego kobiety.

Bo przecież ona jest jego i raczej dziesięć razy pójdzie do piekła i z powrotem, niż ją utraci na zawsze.

Odepchnął Anabeth na bok, zrobił krok na przód, i…

– DANNY! – ryknął. – DZIECINKO!

Ciąg dalszy w wersji pełnej