Copyright © Remigiusz Mróz, 2023

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2024

Redaktorka prowadząca: Zuzanna Sołtysiak

Marketing i promocja: Greta Sznycer

Redakcja: Karolina Borowiec-Pieniak

Korekta: Aleksandra Deskur, Joanna Pawłowska

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka | panbook.pl

Projekt okładki i stron tytułowych: © Tomasz Majewski

Zdjęcie autora: © Olga Majrowska

Fotografie na okładce: © SSPL | Getty Images

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Wszelkie podobieństwa do prawdziwych postaci i zdarzeń

są przypadkowe.

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

eISBN 978-83-67974-94-3

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Tomkowi Stawiszyńskiemu,

który – skądinąd nolens volens – dał mi asumpt

do napisania tej książki

Nie wierzę w astrologię.

Jestem Strzelcem,

a my jesteśmy sceptyczni.

Arthur C. Clarke

ROK 2024

1

Dorzecze Odry, województwo lubuskie

Wieczór był ciepły, a powietrze drgało od harmonijnego, jednostajnego śpiewu chmary cykad. Na niebie przesuwały się pojedyncze chmury, jak niedbałe pociągnięcia pędzla leniwego malarza. Natura w rozkwicie i piękna pogoda dowodziły, że świata nie obchodził horror, który od trzech dni przeżywała Nina Pokora.

Nie wiedziała, gdzie jest. Nie miała pojęcia, kto zamknął ją w tym pomieszczeniu. Nie była nawet pewna, jak długo jest tutaj więziona.

Podążała tropem Rzeźnika znad Odry, jednego z najbardziej brutalnych seryjnych morderców w najnowszej historii Polski, jeśli nie najbrutalniejszego. Od miesięcy nie mogła trafić na żaden trop, a monstrum, które zostawiało za sobą krwawy ślad pokiereszowanych ludzkich ciał, jawiło się jej jako nieuchwytne.

A jednak musiała w jakiś sposób mu zagrozić. Wniosek wydawał się logiczny, choć po tak długim czasie bez wody umysł formułował je z coraz większym trudem.

Kilka dni temu zjawiła się na Dolnym Śląsku, aby zweryfikować niezbyt obiecującą, ale konieczną do sprawdzenia poszlakę. Rozmawiała z mieszkańcami niewielkiej wioski, potem wracała do samochodu.

Moment, kiedy chwytała za klamkę i dostrzegła na lakierze odbicie jakiejś postaci, był ostatnim, który zarejestrował jej umysł.

Potem ocknęła się tutaj.

W pomieszczeniu kilka na kilka metrów, niemal całkowicie wyłożonym czarną pianką, jak jakieś studio nagraniowe. Masywne drzwi były zamykane na dwa potężne zamki, brakowało jakiegokolwiek oświetlenia, a jedynym jego źródłem za dnia okazało się upiornie małe okno, przez które Nina mogła czasem obserwować świat zewnętrzny.

Zupełnie jakby ten, kto ją tu zamknął, chciał torturować ją widokiem miejsca, do którego Pokora nigdy nie wróci.

Nie odezwał się do niej słowem.

Nie pojawił się.

Nie dał jej wody.

Trzymał ją tutaj, jakby nie chciał od niej niczego poza tym, by umarła.

Jak długo mogła tak pociągnąć? W normalnych okolicznościach limit odwodnienia dla organizmu wynosił trzy dni, ale dzięki ewidentnie grubym, odizolowanym ścianom panowała tutaj dość niska temperatura. Nina mogła liczyć na to, że wydłuży ten okres.

Tyle, jeśli chodzi o teorię. Praktyka z godziny na godzinę udowadniała jej, że było to zbyt optymistyczne założenie.

Nigdy nie przypuszczała, że brak wody może prowadzić do takiej katorgi. Owszem, wiedziała, że organizm składa się z niej w siedemdziesięciu procentach i kiedy jej zabraknie, zaczyna gwałtownie, spazmatycznie się wyłączać. Nie zakładała jednak, że może okazać się to tak dotkliwą torturą.

Dawno przyzwyczaiła się do suchości w ustach, języka klejącego się do spierzchniętych ust, bólów i zawrotów głowy. Ale wszystko to stanowiło jedynie preludium do udręki, która rozpoczęła się tego dnia.

Miała wrażenie, że świadomość na przemian włącza się i wyłącza, język puchnie i wypełnia całą jamę ustną, a drgawki targają jej ciałem, jakby opętał ją demon. Ledwo potrafiła podnieść rękę, o wydobyciu głosu z gardła nawet już nie myślała.

Porywacz zresztą ignorował wszystkie jej groźby i apele. Na dobrą sprawę nie wiedziała nawet, czy ten, kto ją tu zamknął, nadal jest po drugiej stronie.

Dziś jednak sytuacja się zmieniła. Kiedy Pokora spała, przez niewielką, zamykaną klapę w drzwiach ktoś wsunął do środka tekturowy talerzyk, jeden z takich, jakie czasem podaje się na imprezach urodzinowych dla dzieci. Znajdował się na nim liścik.

Nina sięgnęła po niego z trudem, a kiedy go otworzyła, długo nie mogła rozczytać, co się na nim znajdowało. Obraz jej się rozmazywał, powieki same opadały, a jej brakowało sił, by z nimi walczyć.

W końcu udało jej się zmusić zmysły, by choć przez moment nie odmawiały jej posłuszeństwa.

Wiadomość była krótka, napisana czarnym długopisem.

„Rozbierz się,

usiądź z szeroko rozchylonymi udami przed oknem.

Dostaniesz wodę”.

Nina resztkami sił zgniotła liścik.

Podczołgała się, ale nie w stronę okna. Kiedy dotarła do ściany, zwinęła się w kłębek, a zaraz potem zaczęła niekontrolowanie się trząść.

Wykonywanie poleceń nie miało żadnego sensu.

Rzeźnik znad Odry i tak zamierzał ją zabić.

2

ul. Bagatela, Warszawa

Od kilku dni Olgierd Paderborn robił nie tylko za ojca, ale także za matkę. Nie żeby mu to przeszkadzało, wprost przeciwnie. Czuł się dobrze w tej łączonej roli i wydawało mu się, że całkiem nieźle zastępuje czternastoletniemu Ludiemu drugie z rodziców. Może ten zresztą był w wieku, kiedy to Paderowi łatwiej było nawiązać z nim kontakt.

A przynajmniej tak można by wnosić ze zmian, jakie ewidentnie nastąpiły w jego relacjach z Niną. Prawda była jednak taka, że wiek syna nie miał tu przesadnego znaczenia. Problem leżał po stronie matki.

Po tym, co się stało z Langerem, nigdy do końca nie wróciła do siebie. Bywały momenty, że odpływała daleko myślami, nie chcąc konfrontować się z tym, co tu i teraz. Uciekała przed teraźniejszością, pędząc na oślep ku przyszłości wypełnionej jedynym, co dawało jej nieco ukojenia – służbą.

Olgierd nie wiedział dokładnie, czym się zajmuje była żona. Nie rozmawiali wiele, choć utrzymywali kontakty bardziej poprawne niż jeszcze rok wcześniej. Jakiś czas temu powiedziała mu jedynie, że pracuje nad sprawą i przez parę dni będzie poza radarem.

„Poza radarem” było określeniem, które z Ludim doskonale znali. Nina Pokora pozostawała jedną z najlepszych oficerek CBŚP i nieraz pracowała pod przykrywką, która uniemożliwiała kontakty z rodziną. Żadnego z nich nie dziwiło, że od kilku dni milczy. Syn zdawał się przywykły do tego nawet bardziej, uznał w duchu Paderborn.

– Dobra, to ja lecę – rozległo się z korytarza.

– A śniadanie?

– Zjem po drodze.

– Co konkretnie?

– Mam jakiegoś batona.

– Moment – rzucił Olgierd, wstając od stołu w kuchni.

Ludi próbował załatwić sprawę, przemykając niezauważenie korytarzem, ale Paderborn szybko znalazł się przy drzwiach wejściowych. Jedno krótkie spojrzenie wystarczyło, by syn przewrócił oczami, po czym wyciągnął z plecaka baton białkowy Barebells o smaku białej czekolady i migdałów. Jeden z jego zapasów – i najlepszy, gdyby ktoś pytał Olgierda.

– To nie jest pełnowartościowe śniadanie – zauważył Pader.

Wydawało mu się, że używa tonu, który łączy role matki i ojca, ale kiedy usłyszał swoje słowa, skojarzyły mu się bardziej z jakimś dziadersem.

– Nie? – spytał syn. – O ile mnie pamięć nie myli, sam je jesz.

– Tylko jak wybitnie spieszy mi się do pracy – odparł Olgierd.

– Mnie się dzisiaj wybitnie spieszy do szkoły.

– Wstałeś ponad godzinę temu.

– Ale musiałem się przygotować.

Paderborn zerknął na niemal idealnie ułożone włosy syna. Musiał potraktować je jakimś niezbyt ciężkim specyfikiem, może jakąś glinką, a potem oprószyć mocno trzymającym lakierem. Teraz wszyscy w jego wieku zdawali się chodzić do szkoły tak, jakby mieli trafić na wystawę.

W jego czasach było inaczej. Narzucało się na siebie byle co i wychodziło z domu, jeszcze ze zlepionymi snem powiekami.

W jego czasach, Boże. To nie było przecież tak dawno.

Poza tym sam przed momentem modelował przed lustrem mniej lub bardziej udany pompadour. Od kiedy wygolił włosy po bokach i znacznie przyciął na górze, próbował osiągnąć efekt gdzieś między Beckhamem a Bruno Marsem, z różnym skutkiem.

Ludi najwyraźniej miał to po nim.

– Zjem coś konkretniejszego w szkole – rzucił.

– Jasne.

– Przecież nie będę głodował.

– Mimo wszystko…

– To już nie środkowy plejstocen, żeby rodzice musieli zdobywać i zapewniać jedzenie swoim potomkom.

– Tak, ale…

– Zawsze robisz się helikopterowy, kiedy mamy nie ma – uciął Ludwik.

Było w tym oczywiście sporo prawdy, Pader jednak nie zamierzał otwarcie się do tego przyznawać. Sięgnął po dwa kolejne batony, a potem podał je synowi. Ten przyjął je z rezerwą, jakby musiał dbać o linię.

– Najwyżej nie zjesz – rzucił Olgierd.

– To tak nie działa. Jak są, to się zjada.

– No to zjesz – uciął Paderborn i otworzył drzwi. – A teraz do widzenia.

Ledwo syn wyszedł na klatkę, Olgierd uświadomił sobie, jaki jest dzień tygodnia.

– A, czekaj – dodał. – Dzisiaj korepetycje z matematyki.

Nigdy „korki”, zawsze pełna nazwa. Taka zasada obowiązywała w tym domu.

– Niestety.

– Przyjadę po ciebie po szkole.

– Nie trzeba – odparł pod nosem Ludi. – Autobusy zupełnie niespodziewanie dojeżdżają nawet na Bielany.

– Przyjadę – powtórzył Paderborn.

Syn przez moment sprawiał wrażenie, jakby miał zamiar protestować, ostatecznie jednak odpuścił.

– I zaparkuję pod samą szkołą, tak żeby wszyscy wiedzieli – dodał na koniec Olgierd, po czym z satysfakcją zamknął drzwi.

Spodziewał się usłyszeć jeszcze tylko cichy wyraz dezaprobaty, a potem dźwięk oddalających się kroków. Zamiast tego rozległo się pukanie do drzwi. Uchylił je lekko.

– Tato, daj spokój – mruknął Ludwik.

– Stanę przecież dalej.

– Nie o to chodzi – odparł cicho syn. – Poza tym barracudę słychać z kilometra.

Pader potraktował to jako całkowicie zasłużony komplement dla swojego auta.

– Po prostu jestem później umówiony – dodał Ludi.

– Z kim?

– No wiesz.

– Ze Stanem?

– No.

Olgierd robił wszystko, by nie wydać z siebie typowo rodzicielskiego westchnięcia. Na próżno. Był to drugi chłopak Ludiego, o którym wiedział. Poprzedni, Maciek, był porządnym gościem, ułożonym i spokojnym. Ten wprost przeciwnie.

– Wiem, co chcesz powiedzieć – zauważył Ludi.

– To może powinieneś wziąć sobie to do serca.

– Mhm…

– Jest dwa lata starszy.

– I to tak dużo?

– W tym wieku bardzo dużo.

Może naprawdę był helikopterowy? Właściwie przecież powtarzał słowa, które kiedyś sam usłyszał od swojego ojca. I które zignorował najpełniej, jak tylko potrafił, wiążąc się z pewną starszą dziewczyną.

No dobrze, oczywiście, że przesadzał. Ale jego rola polegała na przesadzaniu.

– Spokojnie – odparł Ludwik. – W ciążę przecież żaden z nas nie zajdzie.

– Ludi…

– Żartuję. Zabezpieczymy się.

Pader błagalnie uniósł wzrok.

– Dobra, dobra – dorzucił szybko syn. – Będziemy się zachowywać.

Zamiast się cofnąć i skierować do windy, trwał w bezruchu, jakby czekał na jakiś komentarz. Na pozwolenie raczej nie musiał – ostatecznie jasne dla niego było, że w przeciwieństwie do Niny Olgierd zgodzi się niemal na wszystko.

– Ale przydałaby mi się porada – odezwał się w końcu.

– O.

– Nie wiesz, kiedy wraca mama?

Cios był mocny i celny, Paderborn jednak nie dał tego po sobie poznać.

– Nie – odparł. – Ale jestem nie mniejszą skarbnicą porad niż ona.

– W sprawie facetów też?

– Cóż…

– To poczekam na nią – uciął Ludi, zanim Pader zdążył znaleźć wyjście z sytuacji. – Pewnie na dniach wróci na radar.

– Pewnie tak – przyznał Olgierd.

Ludwik znów się zawahał, jakby było coś jeszcze, co trzymało go w progu.

– Nie mówiła ci, co robi? – spytał.

– Nie. Wiesz, jak jest, CBŚP nie chwali się swoimi akcjami przed prokuraturą.

– Raczej mama przed tobą.

– To jedno i to samo.

Było w tym więcej prawdy, niżby chciał – i szybko pożałował, że pozwolił tym słowom wydostać się z ust. Niewykluczone, że ich związek rozpadł się właśnie dlatego, że nadto utożsamili się z tymi ludźmi, którymi byli w robocie. Wracając do domu, nie zrzucali ciężaru prokuratora i oficerki CBŚP.

– I nie masz z nią żadnego kontaktu? – upewnił się Ludwik.

– Nie – powtórzył Paderborn. – Jak zwykle jest nieosiągalna.

Syn przestąpił z nogi na nogę.

– A nie mógłbyś pogadać z kimś w biurze? – spytał. – Spróbować się dowiedzieć?

Tym razem to Olgierd zbliżył się nieco do drzwi. Chwycił za ramę i otworzył je nieco szerzej.

– Tak bardzo potrzebujesz z nią pogadać? – odezwał się.

– No… nie. W sumie nie.

– To o co chodzi?

– Sam nie wiem – odparł ciężko Ludi, a potem wymusił uśmiech, jakby chciał zbagatelizować tę nieuzasadnioną troskę. – Nieważne. Po prostu pomyślałem, że…

– Spróbuję się czegoś dowiedzieć – przerwał mu Paderborn.

Widział, że to nie wszystko, na co liczył syn. Potrzebował dodatkowego zapewnienia, zupełnie jakby fakt, że otrzyma je od jednego z rodziców, mógł w jakikolwiek sposób je uprawdopodobnić.

– Wszystko z nią w porządku – dodał Olgierd. – Wiesz, jaka jest. Jeśli ktoś ma z kimś jakiekolwiek problemy, to tylko inni z nią.

Gdyby rzucił takie zdanie do kumpla, oznaczałoby zupełnie co innego. Ludi odebrał je jednak dokładnie tak, jak powinien.

Pożegnali się, po czym Paderborn szybko uporał się z resztą śniadania, wybrał odpowiedni garnitur, koszulę, krawat i poszetkę, zerknął na siebie w lustrze i ruszył na zewnątrz.

Balansował już na granicy spóźnienia, a dziś w prokuraturze okręgowej przy Chocimskiej sądny dzień. Był to moment, w którym Paderborn miał poznać nowego bezpośredniego przełożonego, naczelnika Pierwszego Wydziału Śledczego.

Po prawdzie liczył na to, że to jemu przypadnie ta funkcja – i pewnie tak by się stało, gdyby wzięto pod uwagę liczbę nieumorzonych śledztw i korzystnych wyroków sądowych, które dodatkowo obroniły się w apelacji. Na tym pułapie decydowały jednak często względy polityczne – i niewątpliwie tym razem przeważyły.

Łatwo nie będzie, bo ktokolwiek przyjdzie na miejsce poprzedniego naczelnika, będzie miał świadomość, że to Pader był w kolejce do awansu.

Jego były szef zresztą sam spekulował, że to właśnie Olgierd go zastąpi. Wiedział, że jest na wylocie, oczywiste stało się bowiem, że zostanie obciążony odpowiedzialnością za nieujęcie zabójcy, którego media szumnie nazywały Rzeźnikiem znad Odry.

Jeśli Paderborn miałby wybierać, postawiłby raczej na bardziej opisowy przydomek. Jak Demon, Monstrum czy po prostu Wyjątkowo Chory i Całkowicie Popierdolony Skurwysyn znad Odry. Takich jak on nie było wielu. Nawet Langer zdawał się przy nim umiarkowanie skrzywiony, a to mówiło więcej niż jakakolwiek tytulatura w mediach.

Ścigali go od 2013 roku – bez rezultatu. Mordował na ścianie zachodniej, wzdłuż rzeki, od której wziął swój przydomek. Najgłośniejsze zabójstwa miały miejsce w Szczecinie, Oławie, Krośnie Odrzańskim czy Głogowie, ale podobnych przypadków było więcej.

Schemat zawsze był podobny: anonimowy donos do lokalnej komendy lub komisariatu, ciało powykrzywiane niczym jakaś makabryczna instalacja artystyczna, umieszczona w wodzie lub tuż przy niej.

Zero śladów, zero motywów, zero klucza doboru celów. Byli to kobiety i mężczyźni w różnym wieku, o różnym statusie społecznym i różnych profesjach. Nic ich nie łączyło. Oprócz tego, że stali się ofiarami Rzeźnika znad Odry.

Ktoś na górze najwyraźniej miał dosyć inercji, która ogarnęła prokuraturę odpowiedzialną za ujęcie tego człowieka. Poleciały głowy, a ta, która potoczyła się najgłośniej, należała do naczelnika.

Olgierd nie wątpił, że na jego miejsce pojawi się jakiś aparatczyk z politycznego nadania. Nie przyniesie ze sobą żadnej wiedzy, za to mnóstwo oczekiwań i pomysłów niemających nic wspólnego z tym, jak powinny działać organy ścigania.

Wchodząc do budynku, Pader był gotów na wszystko. Życie po raz kolejny udowodniło mu jednak, jak bardzo się mylił.

– Szef już na ciebie czeka – oznajmiła mu jedna z prokuratorek, mijając go w korytarzu.

– W swoim gabinecie?

– Mhm.

– Jaki jest?

– Sam zobaczysz – odparła, a potem znikła Olgierdowi z pola widzenia.

Stanął przed drzwiami, na których nie przytwierdzono jeszcze tabliczki, a potem krótko nabrał tchu, jakby za moment miał się położyć na ławce i wycisnąć sto kilogramów. Zapukał, po czym ostrożnie wszedł do środka.

– Wreszcie – rozległ się znajomy głos.

Paderborn stał w progu, patrząc nierozumiejącym wzrokiem na osobę, która zajmowała miejsce jeszcze wczoraj należące do poprzedniego szefa. Sprawiała wrażenie, jakby już czuła się jak u siebie. I jakby on zdążył jej podpaść.

– Spóźniłeś się – dodała.

Olgierd trwał w bezruchu.

– I może zamknąłbyś za sobą drzwi?

Zrobił krok naprzód, niepewny, czy aby nie padł ofiarą jakiegoś żartu. Machinalnie obrócił się w kierunku prokuratorki, która przed momentem oznajmiła mu, że nowy szef czeka, ale nie było już po niej śladu.

– No, dawaj, Padre – ponagliła go Karolina Siarkowska. – Nie mamy całego dnia na grę wstępną.

Zamknął drzwi, a potem ostrożnie podszedł do biurka.

– Siarka? – jęknął.

– We własnej osobie.

– Ale…

– Ale co? – przerwała mu Karolina. – Spodziewałeś się starego spoconego dziada prosto z jakiegoś biura poselskiego?

Zatrzymał się przed kobietą, która najwyraźniej była jego nową przełożoną, i spojrzał na nią z góry.

– Właściwie tak – odparł.

– To się pomyliłeś.

– Niewiele.

Posłała mu ostrzegawcze spojrzenie, a on szybko usiadł po drugiej stronie biurka.

– Co to ma być? – rzucił.

– Dla mnie? Awans. Dla ciebie? Właściwie chyba błogosławieństwo.

– Siarka…

– No?

– Widzieliśmy się, kurwa, przedwczoraj.

– To prawda.

– Dlaczego nic mi…

– Po pierwsze byliśmy zajęci winem i obgadywaniem nowego chłopaka twojego syna – ucięła szybko. – Po drugie nie chciałam robić spoilerów.

Odchylił się lekko, a potem wbił wzrok w sufit gdzieś nad Siarkowską. Oczywiście, czego innego się spodziewał? Czerpała z tej sytuacji nie mniejszą przyjemność, niż miałoby to miejsce, gdyby role się odwróciły. Też nie przygotowałby jej zawczasu na coś takiego.

– Teraz przydałyby się gratulacje – zauważyła.

– Gratuluję.

– I jakiś upominek, żebym dobrze zapamiętała ten dzień.

– Nie mam.

– To kup – poradziła. – Byle nie w godzinach pracy, bo twoja szefowa tylko czeka na dobrą okazję, żeby cię opierdolić.

Zatrzymał spojrzenie na jej oczach, przelotnie myśląc o tym, jak będzie wyglądała ich współpraca. Jeszcze kilka miesięcy temu nie miałby co do tego żadnych wątpliwości – uznałby, że okaże się modelowa i zupełnie nieproblematyczna.

Darzyli się wzajemnym szacunkiem i sympatią, dobrze się dogadywali i potrafili sprawnie współdziałać, nawet w trudnych okolicznościach.

Tak było kilka miesięcy temu. Od tamtej pory jednak zdarzało im się coraz częściej wyskakiwać na obiad, kolację, a nawet naprędce zorganizowany lunch w przerwie pracy. Widywali się przynajmniej raz w tygodniu i Paderbornowi trudno było sobie przypomnieć ostatni raz, kiedy dzień upłynął im bez wymienienia przynajmniej kilku wiadomości, memów czy linków do MLH na Instagramie.

Przegapił moment, w którym znaleźli się tak blisko. Właściwie nie zastanawiał się nad tym aż do teraz, kiedy musiał zmierzyć się ze świadomością tego, że ich relacja wzbogaciła się o wymiar zawodowy. W dodatku sprowadzający się do nadrzędności służbowej Siarki.

Po raz kolejny potwierdzało się, że między ludźmi nie istnieje coś takiego jak bezpieczna inwestycja. Każdy związek obarczony jest ryzykiem, a ten okazał się wyjątkowo.

Olgierd naraz uświadomił sobie, że mimowolnie pozwolił ciszy szczelnie wypełnić pomieszczenie. Szczęśliwie Karolina nie zamierzała w niej tkwić.

– I co się tak gapisz? – rzuciła.

– Analizuję, jak dużego mam pecha.

– Największego – odparła Siarkowska, wsuwając się bardziej za biurko. – Bo od teraz będziesz chodził jak w zegarku.

– Zawsze tak chodzę.

– Zobaczymy.

Paderborn uniósł bezradnie oczy.

– Sprawia ci to przyjemność? – mruknął.

– A jak ci się wydaje?

– Że zaraz umrzesz ze szczęścia.

Przytaknęła krótko, a uśmiech nie schodził z jej twarzy.

– Poczekaj, aż zacznę ci wydawać polecenia służbowe – oznajmiła. – Zasadniczo mogę zacząć nawet teraz.

– Świetnie.

Karolina się podniosła, sięgnęła po żakiet przewieszony przez krzesło, a potem wskazała wzrokiem drzwi.

– Spadamy stąd – oznajmiła.

Olgierd tylko przez krótką chwilę zastanawiał się, czy powinien o cokolwiek pytać. Potem po prostu wstał.

– Nie zapytasz dokąd? – dodała Siarka.

– Nie.

– Takie masz do mnie zaufanie?

– Nie. Po prostu wiem, że jesteś w fazie pastwienia się nade mną i skorzystasz z każdej okazji, żeby dalej to robić.

Podszedł do drzwi, otworzył je, a potem przepuścił w progu Karolinę. Ta obejrzała się przez ramię, jakby samym wzrokiem chciała zarzucić na jego kark sznur, na którym będzie prowadzić go po korytarzu.

– Mamy trupa – powiedziała, ruszając ku wyjściu.

– Mhm – mruknął Pader. – Czyli lepszego startu nie mogłabyś sobie wymarzyć.

– Ano nie.

– Co to za trup?

– Nieżywy.

Spojrzenie Siarkowskiej padło na Olgierda w momencie, kiedy ten wymownie uniósł brwi. Było w nim coś, co sugerowało, że to ostatni akcent, który można by w przypływie dobrej woli uznać za żartobliwy.

Po nim wyraz twarzy Karoliny wyraźnie zmatowiał.

– Kolejna ofiara Rzeźnika – odezwała się, odpowiedziawszy na krótkie skinienie jakiegoś aplikanta.

Paderborn zaklął cicho, choć na dobrą sprawę spodziewał się, że prędzej czy później zabójca znów uderzy. Raczej prędzej. Od dziesięciu lat bowiem mordował przynajmniej raz w roku. A w tym nie pojawiła się jeszcze żadna nowa ofiara.

– Gdzie? – zapytał Olgierd.

– Na Górnym Śląsku. Konkretnie w Raciborzu.

– Ofiara w takim samym stanie, jak pozostałe?

Siarka na moment zamilkła, co w zupełności wystarczało Paderbornowi za odpowiedź.

– Wiadomo, kim była?

– Kobieta, mniej więcej w naszym wieku – odparła ciężko Karolina. – Poza tym żadnych danych. Brak dokumentów i jakichkolwiek rzeczy osobistych. Ciało było całkowicie nagie, nosiło znamiona wykorzystywania seksualnego.

Olgierd przytrzymał drzwi, a potem wyszedł za Siarkowską na zewnątrz.

– Jedziemy moim – rzucił.

3

Plac Unii Lubelskiej, Śródmieście

Karolina doskonale pamiętała, co mówił właściciel barracudy, kiedy przedstawiał ją po raz pierwszy. No, może nie aż tak doskonale. Było coś o cylindrach, chyba ośmiu, roczniku sześćdziesiątym szóstym i pojemności, ale najbardziej zapadły jej w pamięć słowa Padera, że ten samochód ma nieco dłuższą drogę hamowania niż większość aut na ulicach.

Mimo to z jakiegoś powodu zgodziła się, by trzystasześćdziesięciokilometrową trasę zrobili właśnie plymouthem.

Początkowo Siarka spodziewała się, że Olgierd nie włącza radia, bo chce pogadać. Szybko wyprowadził ją z błędu – ono po prostu nie działało.

Nie żeby miało to jakieś gigantyczne znaczenie. Kiedy tylko wyjechali na trasę S8, odgłosy z zewnątrz stały się tak uciążliwe, że i tak z trudem dawało się cokolwiek usłyszeć.

– To nie był dobry pomysł – oznajmiła Karolina.

– Może i racja – przyznał Paderborn. – Właściwie powinna się tym zająć lokalna prokuratura.

– Nie powinna.

– Bo?

– Bo mamy u siebie komórkę do spraw ujęcia Rzeźnika znad Odry.

– Jaką znowu komórkę?

– Powołaną dziś rano przez nową naczelniczkę Pierwszego Wydziału Śledczego – oznajmiła głośno Siarkowska.

Olgierd na moment oderwał wzrok od jezdni i rzucił jej krótkie spojrzenie.

– Niech zgadnę – mruknął. – Komórka jest dwuosobowa.

– Brawo.

Karolina westchnęła bezsilnie, po czym dokręciła korbę od szyby z płonną nadzieją, że to cokolwiek pomoże.

– I nie to miałam na myśli – dodała.

– A co?

– To, że ten grat się zaraz rozleci.

– Uważaj na słowa.

– Zapewniam cię, że dobieram je dokładnie tak, jak powinnam.

Olgierd zacisnął dłoń na kierownicy.

– To nie żaden grat, tylko cudo amerykańskiej…

– Gówno nie zmieni się w miód tylko dlatego, że je tak nazwiesz – ucięła Siarka.

– Że co?

Stuknęła w radio, które przywodziło na myśl sprzęt z czarno-białych filmów.

– Coś tu w ogóle poprawnie działa? – mruknęła.

– Kierunkowskazy.

– Coś jeszcze?

– Klamki.

– To wszystko?

– Wycieraczki chodzą prawie bez zarzutu.

Karolina poprawiła pas bezpieczeństwa, choć nazywanie go w ten sposób było nieco na wyrost. W przeciwieństwie do tych, w które wyposażone były normalne auta, ten opinał wyłącznie brzuch. I trudno było oprzeć się wrażeniu, że gdyby doszło do wypadku, wyrządziłby więcej krzywdy, niż przyniósł pożytku.

– W dodatku ledwo cokolwiek słychać – wytknęła.

– Wiem. O to chodzi.

Posłała mu krótkie, oddające cios spojrzenie, ale postanowił je zignorować, udając, że coś na drodze wymaga obecnie jego całkowitej uwagi. Przed nimi tymczasem nie było ani jednego samochodu.

– Będziesz się teraz mścił? – rzuciła Siarka.

– Co ty. Za co niby?

– Że ci nie powiedziałam.

– Chciałaś zrobić mi niespodziankę, doskonale to rozumiem.

Obróciła się w jego stronę, wciąż walcząc z pasem, który ewidentnie był ustawiony dla kogoś, kto nie jadł obfitego śniadania.

– Wal się, Padre – skwitowała.

– Tak się odzywa szefowa do swojego podwładnego?

– Twoja szefowa dopiero się rozkręca.

– To podchodzi pod mobbing.

– Nie podchodzi – odparła spokojnie. – Dopiero zacznie.

Kąciki ust Olgierda lekko się uniosły, choć Karolina nie miała wątpliwości, że starał się je powstrzymać. Przez moment milczeli, słuchając narastającego niskiego dźwięku starego silnika.

Siarkowskiej przeszło przez myśl, że barracuda nie przyspieszała – ona miarowo parła naprzód jak jakiś ciężki okręt, pochłaniając z wolna asfalt przed sobą. Nie była jednak tak głośna, jak niegdyś wyobrażała to sobie Karolina. Właściwie miała w sobie pewną delikatność.

– Jak to się w ogóle stało? – odezwał się nagle Paderborn.

– W sensie?

– Rzadko ktoś przeskakuje z krajowej do okręgowej. A już szczególnie na naczelnika wydziału śledczego.

Siarka wzruszyła lekko ramionami.

– Padła propozycja stołka, to na nim usiadłam.

– Tak po prostu?

– A po co komplikować proste sprawy?

Olgierd zmrużył oczy w typowo prokuratorski, czujny sposób. Cóż, jego podejrzliwość nie była dla Karoliny żadną niespodzianką. Zakładała, że prędzej czy później będą musieli odbyć rozmowę, na którą właśnie się zanosiło.

– Nikt tak po prostu nie proponuje objęcia wydziału śledczego przypadkowym ludziom z prokuratury krajowej.

– To teraz twoim zdaniem jestem przypadkowa?

– Wiesz, o co mi chodzi – odparł szybko, przesuwając masywną dłonią po cienkiej kierownicy.

– Niespecjalnie.

Obrócił się do niej i przytrzymał jej spojrzenie stanowczo za długo, by czuła się komfortowo.

– Gały przed siebie.

Olgierd wrócił do obserwowania drogi.

– Rzecz w tym, że nie masz doświadczenia – odezwał się.

– A ty najwyraźniej oleju w głowie, bo inaczej ugryzłbyś się w język.

Znów lekko się uśmiechnął.

– Musiałaś aktywnie zabiegać o tę posadę – podjął.

– Raczej nie da się pasywnie zabiegać.

– Taa – mruknął. – I przypuszczam, że nie było łatwo przekonać kogoś na górze, żeby ci ją dali. Mieli świadomość, że w Poznaniu zajmowałaś się głównie sprawami gospodarczymi, a od kiedy trafiłaś do prokuratury krajowej, zasadniczo nie miałaś styczności z realnymi śledztwami.

– Najwyraźniej robię dobre wrażenie.

– To nigdy nie ulegało wątpliwości – odparł nieco ciszej Paderborn. – Podobnie jak twoje motywacje.

Siarka milczała.

– Mój były szef wyleciał, bo dał plamę z Rzeźnikiem – podjął Olgierd. – A więc musiałaś przekonać prokuratora generalnego, że to właśnie ty będziesz w stanie ująć zwyrodnialca. Najpewniej przygotowałaś sporo materiałów, może nawet odkryłaś coś, czego wcześniej nikt nie znalazł. I zrobiłaś z tego główny argument na rzecz swojego awansu.

– Niezła teoria.

– Staje się jeszcze lepsza, kiedy zważymy na jeden dość oczywisty fakt.

– Jaki?

– Że nie zależy ci na żadnych awansach.

Paderborn zjechał na lewy pas i szybko minął ciężarówkę ciągnącą całą naczepę nowych, identycznych aut elektrycznych, stanowiących chyba dokładne przeciwieństwo antyekologicznej barracudy.

– Zrobiłaś to wszystko z jednego prostego powodu.

– Żeby się nad tobą pastwić jako szefowa?

– Nie – odparł od razu Olgierd. – Choć też.

– To była jedna z głównych motywacji, Padre.

Machnął ręką, a potem niedbale przewiesił ją przez górną część kierownicy.

– Chodzi ci o Langera – oznajmił.

– Doprawdy?

– Oczywiście. Doskonale wiesz, co powiedział Ninie na odchodnym.

Paderborn się nie mylił, pamiętała doskonale każde słowo, które Pokora im później zrelacjonowała. Piotr Langer znalazł sposób na bezkarność. Od lat podpinał się pod innych seryjnych zabójców, imitując ich sposób postępowania, właściwie co do joty kopiując modus operandi.

Pozostawał niewykryty, bo wszyscy sądzili, że jego ofiary należy przypisać innym mordercom. I między innymi przez to trudno było mu cokolwiek udowodnić. Bez konkretnych dowodów te przestępstwa sprawiały wrażenie, jakby były po prostu kolejnymi w ciągu danego zwyrodnialca.

– Siarka?

– No?

– Zakładasz, że albo już się podczepił pod Rzeźnika znad Odry, albo zaraz to zrobi?

Karolina nie spieszyła się z odpowiedzią – właściwie z tych samych powodów, dla których zawsze z rezerwą podejmowała rozmowy na temat Langera. Ludzie zarzucali jej niezdrową obsesję śledczą. Argumentowali, że upatruje udziału Piotra w sprawach, z którymi nie miał on nic wspólnego.

Ale Olgierd wiedział, do czego ten człowiek jest zdolny. Doświadczył tego na własnej skórze.

– Tak – odparła w końcu.

– Dlaczego?

– A nie pamiętasz, co mówił Ninie?

– Właściwie to tylko ogólnie dał do zrozumienia, że…

– Nie, wcześniej – ucięła Karolina. – Wtedy, kiedy działała jeszcze pod przykrywką.

Paderborn przesunął rękę niżej, a potem mocno złapał za dół kierownicy. Sprawiała wrażenie, jakby pod jej naporem miała się złamać.

– Langer podziwia tego faceta – oznajmiła. – Zazdrości mu dokonań i na bieżąco je śledzi.

– To jeszcze nie znaczy, że…

– To znaczy wszystko, Padre – ucięła. – Skurwysyn nie przegapiłby takiej okazji. Albo już któraś z ofiar tak naprawdę jest jego, albo dopiero będzie.

– Nawet jeśli, to nic to nie zmienia.

Wiedziała aż za dobrze, do czego pije, ale nie miała zamiaru się z nim zgadzać.

– Langer zrobi to samo, co wcześniej – podjął Olgierd. – Skopiuje wszystko tak dokładnie, że nie będzie widać różnicy. I nie zostawi żadnych śladów.

– Niekoniecznie – odparła od razu Siarka. – Tym razem może być inaczej.

– Niby dlaczego?

– Bo popełnił jeden, kluczowy błąd.

– Jaki?

– Powiedział nam, jak działa.

Wiedziała, że to nieprzesadnie wiele. Ale w przypadku tego człowieka właśnie tyle mogło w zupełności wystarczyć. Jedno jedyne potknięcie z jego strony okazałoby się śmiertelne, bo Karolina tylko czekała, by je wykorzystać.

Było jednak coś jeszcze.

Coś, o czym nikomu nie powiedziała.

Przez moment jechali w milczeniu, a im dłużej trwało, tym bardziej Siarka stawała się niepewna tego, co działo się w głowie Paderborna. W końcu postanowił się tym z nią podzielić.

– Powiedz mi – rzucił – chcesz złapać Langera czy Rzeźnika znad Odry?

– Jednego i drugiego.

– Mimo wszystko powinnaś chyba…

– Poza tym nie wiemy, ile ofiar można przypisać temu pierwszemu, a ile drugiemu.

I prawdopodobnie się nie dowiemy, dopowiedział jej sceptyczny głos z tyłu głowy, który operował tonem Olgierda.

– Prokurator generalny wie? – odezwał się Pader.

– A jak myślisz?

– Więc jest przekonany, że Rzeźnik to twój priorytet.

On i cała reszta ludzi, których Karolina musiała przekonać, by pozwolili jej objąć wydział śledczy. Miała dosyć bezczynności i półśrodków, chciała działać. Jeśli nie teraz, to kiedy? Była tak blisko ujęcia Langera, tak blisko zapobieżenia pojawieniu się kolejnych ofiar. Przy odrobinie szczęścia być może teraz uda się to, czego wcześniej nie osiągnęła.

Nie mogła jednak mówić o tym wprost. Przełożeni nie chcieli słuchać o Piotrze Langerze, który już kilkakrotnie został uniewinniony. Wynik potyczek między nim a prokuraturą był druzgocący dla tej drugiej, straty – niepowetowane. A od kiedy zaczął współpracować, donosząc na innych z przestępczości zorganizowanej, stał się niespodziewaną żyłą złota.

Szczególnie po ostatnim nawet byle zająknięcie się o planach wobec niego okazałoby się dla Karoliny biletem w jedną stronę do pracy w archiwum.

– Tym razem go dorwiemy – odezwała się Siarka.

– Skąd ta pewność?

– Stąd, że ten jeden raz wiemy więcej niż on.

Paderborn sprawiał wrażenie, jakby miał zamiar na moment wypuścić kierownicę i skrzyżować ręce na piersi w geście wymownego powątpiewania. Zamiast tego jednak rzucił tylko Karolinie krótkie spojrzenie.

– Twoje założenie było całkiem słuszne – odezwała się.

– To znaczy?

– Że wiem na temat Rzeźnika znad Odry coś więcej niż wy. I więcej niż Langer.

– Skąd? I co konkretnie?

– Od pewnej podcasterki.

– Słucham?

Siarkowska płytko zaczerpnęła tchu.

– Dziewczyna z Wrocławia – oznajmiła. – Zajmuje się sprawą prawie od samego początku, cierpi na agorafobię, więc nie wychodzi z domu i czasu ma aż nadto, żeby…

– Bierzesz informacje od jakiejś podcasterki?

– A co w tym złego? – odparowała Karolina. – Słuchałeś kiedyś Justyny Mazur albo Olgi Herring?

– Nie – odparł. – Mam za dużo zbrodni w robocie, żeby zajmować się nimi po godzinach.

Coś w tym było, skwitowała w duchu Siarkowska, choć Pader na dobrą sprawę nie wiedział, co traci. Analiza dokumentacji przez osoby prowadzące podcasty kryminalne częstokroć mogła zawstydzić profesjonalnych śledczych, a nieraz wykraczała poza to, co udało się ustalić w tym czy innym komisariacie. Nikt publicznie tego nie przyznawał, ale zdarzało się, że to właśnie z takiego skrupulatnie przygotowywanego materiału brało się poszlaki, których wcześniej brakowało.

– Mniejsza z tym – ucięła. – W każdym razie dziewczyna prowadzi podcast Sekcja Zbrodni, w którym…

– Zmyślna nazwa.

Karolina pominęła tę uwagę milczeniem.

– Robi materiały o zabójstwach i zaginięciach, ale też niewyjaśnionych sprawach – podjęła.

– Jak bardzo niewyjaśnionych?

– Hm?

– W sensie porwań przez UFO czy…

– Powiedzmy, że czasem zagłębia się w metafizykę.

– Okej.

Było to „okej” z gatunku tych, które mówiły absolutnie wszystko – i pozycjonowały drugą osobę jako kogoś, kto musi bronić swoich racji.

– Wiem, co myślisz – rzuciła Siarka.

– Że musimy zatankować?

Karolina zerknęła na deskę rozdzielczą, na której zamiast tradycyjnego napisu „fuel” lub symbolu dystrybutora widniał gigantyczny napis „GASOLINE”, jakby producent barracudy chciał pokazać, że ta nie tyle spala benzynę, ile ją żre.

– To też – przyznała Siarkowska. – Ale oprócz tego doszedłeś do wniosku, że oszalałam, zwracając się do tej dziewczyny.

– Aż tak daleko bym nie poszedł.

– Ona wie, co robi.

– Mhm…

– I odkryła coś, co my pominęliśmy. I co ma związek z Langerem.

– To znaczy?

Karolina trwała w bezruchu aż do momentu, kiedy Paderborn był zmuszony na nią zerknąć. Wtedy pozwoliła sobie na nieznaczny uśmiech.

– Dowiesz się wszystkiego od niej.

– Tyle że nie jedziemy do Wrocławia.

– Zrobimy sobie przystanek w drodze powrotnej.

– Nie ma mowy – odparł szybko Olgierd.

– To niedaleko.

– Niedaleko? Jakieś dodatkowe dwie godziny drogi.

– Spieszy ci się gdzieś?

– Tak – mruknął. – Do domu.

Siarka położyła dłoń na jego plecach i przechyliła głowę na bok.

– Ludi sobie poradzi – zapewniła. – Może nawet zaprosi Stana na noc, żeby…

– Nie ma mowy.

Karolinie trudno było się nie uśmiechać, kiedy słyszała, jak wiele nieuzasadnionej troski drgało w tonie Paderborna. Jego syn nie był w ciemię bity, nie spotykał się z byle kim. I nie należał do nastolatków, którzy robiliby cokolwiek wbrew swojej woli. Przeciwnie, jeśli już, to szedł pod prąd temu, czego oczekiwali od niego inni.

– To tylko dwie godziny z Raciborza – powiedziała. – Potem z Wrocławia będziemy mieć autostradę do Łodzi i…

– Tam nie ma żadnej autostrady.

– Nie?

– Jest droga ekspresowa.

– Tak czy siak dobry dojazd – zauważyła Siarkowska. – A z Łodzi pomkniemy już A2.

Odpowiedziało jej ciche westchnienie, które wzięła za dobrą monetę. Właściwie nie musiała rozwodzić się nad tym, co dokładnie spowodowało, że chce zatrzymać się we Wrocławiu. Olgierd bowiem zdawał sobie sprawę, że nie naciskałaby bez powodu.

Rozumiał też, że z jakiejś przyczyny wolała, by to dziewczyna prowadząca Sekcję Zbrodni sama powiedziała mu o tym, do czego dotarła.

Nie naciskał więc, być może także dlatego, że niespecjalnie pokładał wiarę w tych ustaleniach. Karolina była jednak przekonana, że kiedy usłyszy, co podcasterka ma do powiedzenia, zmieni zdanie.

Dotarli do przedmieść Raciborza w jakieś trzy i pół godziny i tylko niewielką część tego czasu poświęcili na analizę Rzeźnika znad Odry. Większa przypadła na rozmowy o wszystkim innym – od zupełnych pierdół, przez nowego chłopaka Ludiego, aż po to, co obojgu ciążyło na sumieniu od dawna.

Nie porzucili tematu, nawet kiedy niewielką gruntową drogą dojeżdżali do miejsca odnalezienia zwłok.

– Więc? – rzuciła Siarka. – Jak ona się czuje?

– Nie wiem.

– Jak nie wiesz? To twoja była żona, z którą spędziłeś…

– Od sprawy z Langerem prawie nie mam z nią kontaktu.

Karolina powstrzymała ciche westchnięcie, które chciało wyrwać jej się z ust. Powiedzieć, że czuła się winna, to nie powiedzieć nic. Wciąż nie potrafiła wybaczyć sobie tego, w co wciągnęła Ninę – i jak to wszystko się skończyło.

– Odsunęła się – dodał Pader. – Nie chciała gadać o tym, co było, skupiła się na pracy. Ludi coraz więcej czasu spędzał u mnie, sam zaczął przebąkiwać o tym, że z mamą nie jest dobrze. A kiedy dziecko mówi coś takiego o rodzicu… Sama rozumiesz.

Siarkowska lekko skinęła głową, ale nie odpowiedziała.

Podjechali bliżej koryta Odry i skierowali się w stronę kępy drzew tuż na nadbrzeżu. Widać już było samochody i taśmy policyjne, brakowało jednak przedstawicieli lokalnych mediów. Być może przez te niemal cztery godziny wyciągnęli już ze stróżów prawa wszystko, co było im potrzebne.

– Nie rozmawiałyście? – odezwał się nagle Olgierd.

Karolina nerwowo odchrząknęła.

– Próbowałam, ale…

– Zapewniła cię w typowy dla niej sposób, że wszystko w porządku.

– Mniej więcej.

– Aha. Czyli jeszcze na dokładkę opierdoliła cię, że robisz z niej ofiarę i tak dalej.

Siarka zmuszona była potwierdzić skinieniem głowy.

– Spotkałyśmy się potem jeszcze kilka razy – powiedziała. – Ale jak tylko zaczynałam temat Langera, od razu go ucinała.

I trudno było jej się dziwić, skwitowała w duchu Karolina.

– Wiesz, czym się teraz zajmuje? – dodała.

– Nie. Jakaś sprawa CBŚP, tylko tyle mi powiedziała.

– Ech…

– Nie mogłabyś sprawdzić? – rzucił z wahaniem Olgierd. – Ludi się trochę martwi.

– Popytam.

Paderborn podziękował jej za pomocą samego wzroku, po czym wreszcie zatrzymał kołyszącą się na nierównej drodze barracudę. Oboje wyszli z auta mniej więcej w tym samym czasie, jakby od kilku tygodni ćwiczyli przed mistrzostwami w synchronicznym opuszczaniu pojazdów.

Lokalny stróż prawa w mundurze i śledcza z tutejszej prokuratury rejonowej już na nich czekali. On sprawiał wrażenie, jakby co rusz biegał w maratonach, ona – jakby dzień zaczynała od wyciskania na siłowni. Bynajmniej nie takich przedstawicieli organów ścigania w małym miasteczku spodziewała się Siarka – w dodatku poczuła się w tym wysportowanym towarzystwie nieco nie na miejscu.

Ostatnim razem biegała na studiach. Próbując zdążyć na tramwaj linii 17, który jechał z Ogrodów na Starołękę, spóźniona na zajęcia.

Wymienili się krótkimi uściskami dłoni z policjantem i prokuratorką, po czym pierwszy z nich uniósł taśmę i wprowadził ich na miejsce ujawnienia zwłok.

Znajdowały się na piachu tuż nad rzeką. Pozostawały całkowicie niewidoczne zarówno z ulicy, jak i drogi gruntowej, którą nadjechała barracuda. Na drugim brzegu rzeki również nie było widać żadnego miejsca, z którego można by je dostrzec.

– Kto ją znalazł? – spytał Olgierd.

– Nikt.

Paderborn i Siarka wymienili krótkie spojrzenia.

– Czyli dostaliście wiadomość – powiedziała Karolina.

– Tak.

– Jaką?

Kobieta skinęła na jednego z kucających przy zwłokach techników, który doskonale wiedział, czego potrzeba. Podał Siarkowskiej niewielką kartkę, szczelnie zapakowaną w woreczek na materiał dowodowy.

– Nasz komendant znalazł to rano za wycieraczką samochodu – oznajmił policjant.

Karolina kątem oka odnotowała, że Paderborn stanął obok niej, by zobaczyć, jaką wiadomość tym razem przekazał ten, którego nazywali Rzeźnikiem znad Odry.

Nie różniła się od poprzednich.

Wielkimi, równymi literami zapisano miejsce, w którym śledczy mieli odnaleźć zwłoki. Zabójca nie dodał nic więcej, jakby tylko to się liczyło. W chłodny sposób przekazywał jedyny istotny fakt, nie dodając do tego ani podpisu, ani komentarza, ani choćby słowa wyjaśnienia.

Karolina oddała kartkę technikowi i przeniosła wzrok na ofiarę. Tak jak poprzednie, ta również tkwiła w nienaturalnej pozie.

Ręce i nogi sprawiały wrażenie, jakby zostały złamane, bo trudno było uznać, że stawy w naturalny sposób dałoby się tak wykręcić. Kończyny związano tak, by wyglądały jak najdziwniej – i po raz kolejny Siarka pomyślała o tym, że morderca zdaje się testować, jak bardzo uda mu się powyginać ludzkie ciało.

Ofiara była zwrócona twarzą do rzeki, ale długie włosy i wyraźne wcięcie w talii nie pozostawiały wątpliwości, że mają do czynienia z kobietą.

Siarka zrobiła krok w kierunku nadbrzeża, gotowa spojrzeć na oblicze osoby, która zginęła w ewidentnych męczarniach. Zatrzymała się jednak, dosłyszawszy dźwięk samochodu nadjeżdżającego od strony ulicy.

– Spodziewacie się jeszcze kogoś? – odezwał się Paderborn.

– Komendanta – odparł miejscowy policjant. – Pojechał na kebab do Głodomora. Polecam, jakby co.

Karolina nie sądziła, by mieli skorzystać z jakiejkolwiek propozycji kulinarnej, i obróciła się z powrotem w kierunku rzeki. Tylko na moment, dźwięk silnika bowiem stał się głośniejszy i nie przywodził na myśl żadnego radiowozu, który znała.

Jednocześnie jednak nie był dla niej obcy.

Ledwo się ku niemu odwróciła, uświadomiła sobie dlaczego.

Pod nadbrzeże podjeżdżał czerwony ford mustang z tablicą rejestracyjną „W1 PIOTR”.

Ciąg dalszy w wersji pełnej