Tytuł oryginału: The Family Remains

Copyright © Lisa Jewell, 2022
Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2023
Copyright © for the Polish translation by Agnieszka Brodzik, 2023

Redaktor prowadzący: Bogumił Twardowski

Marketing i promocja: Karolina Guzik

Redakcja: Mirosław Ruszkiewicz

Korekta: Agnieszka Pawlikowska, Mirosław Krzyszkowski

Skład i łamanie: MELES-DESIGN

Projekt okładki i stron tytułowych: Mariusz Banachowicz

Zdjęcie na okładce: © Kseniya Kopna/Pexels

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

ISBN 978-83-67815-09-3

CZWARTA STRONA
Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.
ul. Fredry 8, 61-701 Poznań
tel. 61 853-99-10
redakcja@czwartastrona.pl
www.czwartastrona.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Pamięci Steve’a Simmondsa

Rodziny spod Cheyne Walk 16

Lambowie

Henry Lamb sen. i Martina Lamb

Henry Lamb jun., ich syn, który nazywał siebie również Phineasem Thomsonem

Lucy Lamb, ich córka, niegdyś żona Michaela Rimmera; matka Libby, Marca i Stelli

Libby Jones, córka Lucy, dawniej Serenity Lamb; w związku z dziennikarzem Millerem Roe

Thomsenowie

David Thomsen i Sally Thomsen

Clemency Thomsen, ich córka, teraz zamieszkała w Kornwalii

Phineas Thomsen, znany też jako Finn Thomsen, teraz zamieszkały w Botswanie

Birdie Dunlop-Evers, muzyczka

Justin Redding, chłopak Birdie

Prolog

CZERWIEC 2019

Samuel

– Jason Mott?

– Tak. Tutaj. To ja.

Patrzę na młodego człowieka, który stoi niżej, po kostki w błocie na brzegu Tamizy. Ma włosy piaskowego koloru, które wiszą po obu stronach jego delikatnej, piegowatej twarzy. Na nogi wciągnął sięgające kolan gumiaki, do tego włożył kamizelkę koloru khaki z licznymi kieszeniami, a otacza go krąg gapiów. Podchodzę do niego, starając się nie ubrudzić butów.

– Dzień dobry – mówię. – Jestem inspektor Samuel Owusu. A to Saffron Brown z naszego zespołu techników medycyny sądowej. – Widzę, że Jason Mott bardzo się stara ukryć swoją ekscytację obecnością dwojga prawdziwych detektywów. Nie idzie mu to najlepiej. – Słyszałem, że coś pan znalazł. Może mógłby pan wytłumaczyć?

Jason kiwa z zapałem głową.

– Tak. No więc, jak już mówiłem przez telefon, jestem przewodnikiem zbieraczy. Profesjonalnym. I byłem tu dzisiaj rano ze swoją grupą, kiedy ten młody człowiek – wskazuje chłopaka, na oko dwunastoletniego – grzebał w błocie i otworzył tę torbę. – Teraz kieruje naszą uwagę na czarny worek stojący na jakimś kamieniu. – Pierwszą zasadą zbieraczy jest nie dotykać, ale to tak sobie leżało, jakby ktoś to tutaj przed chwilą wyrzucił, więc chyba mógł to otworzyć.

Chociaż nie mam bladego pojęcia o zasadach zbieraczy, rzucam chłopakowi pokrzepiające spojrzenie, a on wzdycha z ulgą.

– Tak czy inaczej, nie wiem, to znaczy żaden ze mnie ekspert... – Jason Mott uśmiecha się nerwowo do Saffron i trochę się przy tym rumieni. – Ale pomyślałem, że wyglądają, jakby, no, były ludzkie.

Podchodzę ostrożnie do kamienia i rozchylam lekko worek. Saffron podąża za mną i zagląda mi przez ramię. Pierwsze, co nam się rzuca w oczy, to ludzka szczęka. Odwracam się i patrzę na techniczkę. Ona kiwa głową, po czym wciąga rękawiczki i rozkłada folię.

– Cóż – rzucam, wstając i spoglądając na grupkę stojącą w błocie. – Musimy wszystkich stąd wyprosić. Byłbym wdzięczny za współpracę.

Przez chwilę nikt się nie rusza. Potem Jason Mott nagle ożywa i udaje mu się sprawić, by wszyscy wycofali się z plaży na dalszą część nabrzeża, gdzie stoją i dalej się gapią. Zaraz w ich rękach pojawiają się smartfony, więc wołam:

– Proszę. Żadnego filmowania. To bardzo delikatna sprawa policji. Z góry dziękuję.

Telefony znikają.

Jason Mott zatrzymuje się w połowie schodów prowadzących na brzeg i odwraca do mnie.

– Czy to... – zaczyna. – To ludzkie?

– Na to wygląda – odpowiadam. – Ale nie będziemy wiedzieć na pewno, dopóki nie zostaną zbadane. Dziękuję za pomoc, panie Mott. – Uśmiecham się do niego ciepło, licząc, że w ten sposób dam mu znak, by przestał zadawać pytania i odszedł.

Saffron odwraca się z powrotem do kości i zaczyna je wyjmować z worka na folię.

– Małe – mówi. – Możliwe, że należały do dziecka. Albo drobnej osoby dorosłej.

– Lecz zdecydowanie człowieka?

– Tak, zdecydowanie.

Słyszę czyjś głos wołający z nabrzeża. To Jason Mott. Wzdycham i spokojnie zwracam się ku niemu.

– Wiadomo, ile mają lat? – krzyczy Jason. – Tak na pierwszy rzut oka?

Saffron uśmiecha się do mnie cierpko, po czym mówi do Jasona:

– W tej chwili trudno ocenić. Proszę przekazać swoje dane funkcjonariuszowi przy radiowozie. Będziemy pana informować.

– Dziękuję. Naprawdę dziękuję. Super.

Chwilę później Saffron wyjmuje z czarnego worka niedużą czaszkę. Obraca ją i kładzie na folii.

– Tutaj – wskazuje. – Spójrz. Widzisz? Pęknięcie na linii włosów.

Kucam. I widzę to. Prawdopodobna przyczyna śmierci.

Unoszę wzrok i wodzę nim po plaży aż do zakrętu rzeki, jakby zabójca mógł w tej chwili biec tamtędy z narzędziem zbrodni w ręce. A potem znowu spoglądam na maleńką czaszkę w kolorze popiołu i moje serce wypełnia się zarówno smutkiem, jak i determinacją.

W tym małym worku kości znajduje się cały świat.

Czuję, jak prowadzące do niego drzwi właśnie się otwierają, a ja wchodzę do środka.

Część pierwsza

1

LIPIEC 2018

Wciąż zaspana, Rachel zerknęła na wyświetlacz telefonu. Dzwonił ktoś z francuskiego numeru. Komórka wyślizgnęła jej się z rąk i spadła na podłogę, Rachel znowu ją chwyciła, gapiąc się na cyfry szeroko otwartymi oczami. Adrenalina buzowała jej w żyłach, chociaż nie wybiła nawet siódma rano.

Wreszcie Rachel odebrała. Wciągnęła powietrze.

– Halo?

– Bonjour, dzień dobry. Z tej strony detektyw Avril Loubet z Police Municipale Nice Côte d’Azur. Czy mam przyjemność z panią Rachel Rimmer?

– Tak – odparła. – To ja.

– Pani Rimmer, obawiam się, że dzwonię z bardzo smutnymi wieściami. Proszę mi powiedzieć, czy jest pani sama?

– Tak. Tak, jestem sama.

– A czy jest ktoś, kto mógłby pani teraz towarzyszyć?

– Mój ojciec. Mieszka niedaleko. Ale proszę, niech pani mówi.

– Cóż, niestety dzisiaj wcześnie rano ciało pani męża, Michaela Rimmera, zostało odnalezione przez gosposię w piwnicy jego domu w Antibes.

Rachel wciągnęła gwałtownie powietrze, wydając przy tym dźwięk trochę podobny do parowozu.

– Och, nie!

– Tak mi przykro. Obawiam się, że to prawda. I najwyraźniej został zamordowany przez zadanie rany kłutej wiele dni temu. Nie żyje przynajmniej od weekendu.

Rachel wyprostowała się i przyłożyła komórkę do drugiego ucha.

– Czy to... Czy wiedzą państwo, dlaczego ktoś to zrobił? Albo chociaż kto?

– Technicy są na miejscu. Odkryjemy każdy ślad, jaki jest do odkrycia. Jednak pan Rimmer nie uruchomił kamer bezpieczeństwa, a tylne drzwi były otwarte. Bardzo mi przykro, że nie mam żadnych konkretów, pani Rimmer. Naprawdę mi przykro.

Rachel zgasiła telefon i opuściła go na kolana.

Przez chwilę patrzyła oniemiała w okno, gdzie letnie słońce przesączało się przez żaluzję. Westchnęła ciężko. Później naciągnęła z powrotem opaskę na oczy, położyła się na boku i znów pogrążyła we śnie.

2

CZERWIEC 2019

Jestem Henry Lamb. Mam czterdzieści dwa lata. Mieszkam w najlepszym apartamencie w eleganckim bloku art déco tuż za rogiem od Harley Street. Skąd wiem, że to najlepszy apartament? Bo tak mi powiedział portier. Kiedy przynosi mi na górę paczkę – nie musi tego robić, ale jest ciekawski – zagląda mi przez ramię i oczy mu błyszczą na widok tego fragmentu wnętrza mieszkania, który widzi z progu. Skorzystałem z usług projektanta. Mam doskonały gust, jednak zwyczajnie nie wiem, jak połączyć ze sobą gustowne rzeczy, by stworzyć choć cień wizualnej harmonii. Nie. Nie nadaję się do tworzenia wizualnej harmonii. To nic, jestem dobry w wielu innych rzeczach.

W tej chwili nie mieszkam sam i odczuwam to na każdym kroku. Przed ich przybyciem zawsze mi się wydawało, że jestem samotny. Wracałem do swojego nieskazitelnego, bogato wyposażonego mieszkania i nadąsanych persów, myśląc: och, jak miło byłoby porozmawiać z kimś o tym, jak mi minął dzień. Albo jak miło by było, gdyby ktoś teraz przygotowywał w kuchni smaczny obiad, otwierał butelkę czegoś zimnego czy, jeszcze lepiej, szykował jakiś koktajl. Bardzo długo użalałem się nad sobą. Jednak już od roku mam gości – swoją siostrę Lucy i dwójkę jej dzieci – i nigdy, przenigdy nie jestem sam.

W mojej kuchni nieustannie kręcą się ludzie, ale nikt nie miesza koktajli ani nie otwiera ostryg, nie pyta mnie, jak minął dzień; zamiast tego korzystają z grilla do panini, żeby przygotować coś, co nazywają „tosteczkami”, podgrzewają czekoladę w złym garnku, wrzucają niesegregowane śmieci do pojemnika na segregowane i odwrotnie. Oglądają hałaśliwe, niemądre rzeczy na smartfonach, które im kupiłem, i krzyczą do siebie zupełnie bez powodu. No i jeszcze jest pies. W typie jack russell teriera, moja siostra znalazła go na nicejskiej ulicy pięć lat temu, kiedy grzebał w śmietnikach. Nazywa się Fitz i mnie uwielbia. Z wzajemnością. W sercu jestem psiarzem, a koty wziąłem tylko dlatego, że są łatwiejsze w opiece dla egoistycznych ludzi. Rozwiązałem test w internecie – Jaka jest twoja idealna kocia rasa? – i po odpowiedzeniu na trzydzieści pytań dowiedziałem się, że to pers. Wydaje mi się, że słusznie. Wcześniej, jeszcze jako dziecko, znałem tylko jednego kota, to było wredne stworzenie z ostrymi pazurami. Jednak te persy są zupełnie inne. Żądają miłości i nie ma wyjścia, trzeba je kochać. Niestety nie przepadają za Fitzem i nie podoba im się to, że ja za nim przepadam, więc atmosfera między zwierzętami jest przeokropnie napięta.

Moja siostra wprowadziła się rok temu z powodów, których chyba nie umiałbym wytłumaczyć. Krótsza wersja jest taka, że była bezdomna. Bardziej skomplikowana wersja wymagałaby napisania całego wypracowania. Gdzieś między jedną i drugą znajduje się opowieść o tym, jak miałem dziesięć lat, a nasz (bardzo duży) dom został przejęty przez sadystycznego oszusta i jego rodzinę. Przez ponad pięć lat ten człowiek zdołał opanować umysły moich rodziców i stopniowo pozbawić ich wszystkiego, co posiadali. Wykorzystał nasz dom jako osobiste więzienie i plac zabaw, bez skrupułów zdobywając dokładnie to, czego chciał, od ludzi dokoła, w tym swojej żony i dzieci. Przez ten czas wydarzyła się niezliczona ilość niemożliwych do opisania rzeczy, na przykład moja siostra zaszła w ciążę jako trzynastolatka, urodziła jako czternastolatka, a potem zostawiła swoje dziesięciomiesięczne dziecko w Londynie i uciekła do południowej Francji, kiedy miała zaledwie piętnaście lat. Później urodziła dwójkę kolejnych dzieci, spłodzonych przez dwóch mężczyzn, zarabiając na ich utrzymanie grą na skrzypcach na ulicach Nicei, spędziła kilka nocy bez dachu nad głową i w końcu postanowiła wrócić do domu, kiedy (pomijając parę innych rzeczy) wyczuła, że może dostać całkiem pokaźny spadek z funduszu powierniczego założonego przez naszych rodziców.

Dobre wieści są takie, że w zeszłym tygodniu te pieniądze zostały wypłacone w pełnej kwocie – przydałyby się tutaj jakieś fanfary – i teraz oboje jesteśmy milionerami, co oznacza, że ona może kupić swój własny dom i przeprowadzić się tam z dziećmi i psem, a ja ponownie zostanę sam.

I wtedy będę musiał stawić czoła kolejnej fazie swojego życia.

Czterdzieści dwa lata to dziwny wiek. Ani się nie jest młodym, ani starym. Gdybym był hetero, pewnie właśnie rozpaczliwie szukałbym żony z funkcjonującymi jajnikami. Jednak hetero nie jestem i nie jestem też kimś, z kim inni mężczyźni chcieliby się wiązać na stałe, więc pozostaję w najgorszej sytuacji z możliwych – niekochanego geja z gasnącą urodą.

Dobijcie mnie.

Ale pojawiła się iskierka czegoś nowego. Pieniądze są przyjemne, lecz pieniądze nie iskrzą. Iskrzy zaginiony fragment układanki mojej przeszłości; mężczyzna, którego kochałem, gdy byliśmy jeszcze chłopcami w moim rodzinnym domu grozy. Mężczyzna, który teraz ma czterdzieści trzy lata, rzadką brodę i głębokie zmarszczki mimiczne, a pracuje w rezerwacie przyrody w Botswanie. Mężczyzna, który jest – niespodzianka – synem oszusta, tego który zniszczył moje dzieciństwo. A także – druga niespodzianka – ojcem mojej siostrzenicy, Libby. Tak, Phineas zapłodnił Lucy, kiedy miał szesnaście lat, a ona trzynaście, i tak, to niewłaściwe pod wieloma względami i można by pomyśleć, że z tego powodu poczuję niechęć, i faktycznie przez jakiś czas tak było. Tylko że wszyscy robiliśmy złe rzeczy w tamtym domu, nikt nie wyszedł stamtąd nieskazitelny. Nauczyłem się traktować nasze grzechy jako strategie przetrwania.

Nie widziałem Phineasa Thomsena od czasu, kiedy ja miałem szesnaście, a on osiemnaście lat. Jednak w zeszłym tygodniu na przyjęciu urodzinowym mojej siostrzenicy jej chłopak, który pracuje jako dziennikarz śledczy, powiedział, że go dla niej namierzył. Taki niezwykły prezent urodzinowy dla dziewczyny. Patrz! Mam dla ciebie zaginionego ojca!

I w taki oto sposób znalazłem się tutaj, w ten jasny środowy poranek w czerwcu, skryty w cichej sypialni, z otwartym laptopem, opuszkami palców głaszczę touchpad, delikatnie prowadząc kursor po stronie poświęconej rezerwatowi, dla którego pracuje Phin i który zamierzam odwiedzić bardzo, bardzo niedługo.

Znałem go jako Phina Thomsena, kiedy mieszkaliśmy razem w dzieciństwie.

Finn Thomsen to pseudonim, za którym ukrywał się przez te wszystkie lata.

Byłem tak blisko. F zamiast Ph. Tyle czasu i mógłbym go znaleźć, gdybym tylko wpadł na to, by pobawić się alfabetem. Sprytne. Bardzo sprytne. Phin zawsze był najbardziej błyskotliwą osobą, jaką znałem. Cóż, poza mną, oczywiście.

Podskakuję, słysząc pukanie do drzwi. Wzdycham.

– Tak?

– Henry, to ja. Mogę wejść?

Moja siostra. Wzdycham jeszcze raz i zamykam laptopa.

– Tak, pewnie.

Otwiera drzwi na tyle, by wślizgnąć się do środka, a potem ostrożnie zamyka je za sobą.

Lucy jest piękną kobietą. Kiedy zobaczyłem ją w zeszłym roku pierwszy raz, odkąd byliśmy nastolatkami, zaskoczyła mnie jej uroda. Jej twarz opowiada wiele historii, odbiło się na niej każde z czterdziestu lat, Lucy prawie o siebie nie dba, ubiera się w szmaty, a jednak zawsze jakoś udaje jej się wyglądać bardziej uroczo niż wszystkim innym kobietom w otoczeniu. Rzecz chyba w połączeniu jej bursztynowo-orzechowych oczu ze złocistymi pasmami brudnego blondu we włosach, jej nieważkości, słodkiego głosu i tego, w jaki sposób dotyka, patrzy i się porusza. Mój ojciec wyglądał jak chodzący kawałek wieprzowiny w cieście, a siostra miała fart odziedziczyć wygląd po naszej eleganckiej matce pół-Turczynce. Ja plasuję się gdzieś pośrodku. Też dopisało mi szczęście i cieszę się dobrym wyglądem matki, lecz dostałem także w spadku całkiem sporo grubo ciosanych rysów ojca. Zrobiłem, co w mojej mocy, by wykorzystać do cna, co dała mi natura. Pieniądze może nie kupią miłości, ale za to wyrzeźbioną szczękę, idealnie równe zęby i pełne usta – owszem.

Moja sypialnia wypełnia się zapachem olejku do włosów z brązowej buteleczki, która wygląda tak, jakby siostra kupiła ją na wiejskim targu.

– Chciałam pogadać – mówi, zdejmując marynarkę z krzesła na środku pokoju, żeby móc tam usiąść. – O tym, co było w zeszłym tygodniu na urodzinach Libby.

Posyłam jej spojrzenie, które mówi „tak, słucham, kontynuuj”.

– O czym rozmawiałeś z Libby i Millerem?

Libby to moja siostrzenica. Córka Lucy i Phina. Miller to jej chłopak, dziennikarz. Kiwam głową.

– O tym, że polecisz z nimi do Botswany, prawda?

Znowu potwierdzam. Wiem, co zaraz usłyszę.

– Rzeczywiście zamierzasz?

– Tak, oczywiście.

– I myślisz... myślisz, że to dobry pomysł?

– Tak. Uważam, że to wspaniały pomysł. Dlaczego nie?

– Nie wiem. To chyba miał być romantyczny wyjazd tylko dla dwojga...

Cmokam.

– Miller wspominał o zabraniu swojej matki, więc chyba jednak nie taki romantyczny.

Oczywiście gadam głupoty, ale czuję potrzebę, żeby się bronić. Miller chce zabrać Libby do Botswany, żeby spotkała ojca, który ostatni raz widział ją, kiedy była niemowlęciem. Jednak Phin jest też częścią mnie. Nie tylko częścią mnie, lecz niemal całym mną. Myślałem o nim dosłownie (i używam tutaj tego słowa w najbardziej dosłownym sensie) przynajmniej raz w każdej godzinie, odkąd skończyłem szesnaście lat. Jak miałbym nie lecieć do niego teraz, natychmiast?

– Nie będę im wchodził w drogę – rzucam. – Dam im pełną swobodę.

– Jasne – odpowiada Lucy z powątpiewaniem. – A co będziesz robił?

– No... – Waham się. Co będę robił? Nie mam pojęcia. Po prostu będę z Phinem.

A potem, cóż, potem zobaczymy, prawda?

3

SIERPIEŃ 2016

Rachel poznała Michaela w aptece na Martha’s Vineyard pod koniec lata w roku dwa tysiące szesnastym. Czekała, aż pewien młody i nieco osądzający mężczyzna zrealizuje jej receptę na pigułkę dzień po. Michael stanął przed nią i przywitał farmaceutę szybkim:

– Gotowe?

Krytyczny farmaceuta zamrugał powoli i powiedział:

– Nie, proszę pana. Czy mógłbym prosić, żeby pan usiadł? To nie zajmie długo.

Michael zajął miejsce obok Rachel. Skrzyżował ręce na piersi i westchnął. Wydawał się chętny do rozmowy i faktycznie zaraz zagaił.

– Przyjemniaczek – mruknął.

Rachel zaśmiała się i odwróciła, żeby przyjrzeć się nieznajomemu. On był po czterdziestce, ona dekadę młodsza. Był też opalony, co oczywiste, w końcu właśnie kończyło się lato na Martha’s Vineyard i nie ostał się nikt bez opalenizny. Jego włosom przydałoby się strzyżenie; pewnie czekał z tym do powrotu do miasta.

– I tak patrzy krytycznie – odparła cichym szeptem.

– No – zgodził się Michael. – Dziwne, przecież jest taki młody.

W tamtym momencie Rachel zdawała sobie sprawę, że do jej skóry przywarł świeżo zmyty pod prysznicem pot chłopaka o imieniu Aiden, że piecze ją podrażniona skóra po wewnętrznej stronie ud, gdzie wpijały się jego kości biodrowe, a w zakamarkach jej ciała wciąż krył się cukrowy zapach oddechu tego młodego człowieka. A teraz siedziała tutaj, czekając na antykoncepcję awaryjną, i flirtowała z mężczyzną, który mógłby być ojcem Aidena.

Naprawdę nadszedł już czas, żeby Rachel wróciła do domu. Lato było desperackie i brudne, a ona czuła się zużyta i zmęczona.

Farmaceuta ściągnął papierową torebkę z karuzeli z klipsami, która znajdowała się za nim, i spojrzał na etykietę.

– Panna Rachel Gold? – zawołał. – Mam pani zamówienie.

– Och. – Uśmiechnęła się do Michaela. – To ja. Mam nadzieję, że nie będziesz musiał czekać zbyt długo.

– Cwaniara, przeskoczyłaś kolejkę – rzucił Michael z sardonicznym uśmiechem.

Wpisała swój PIN na czytniku kart i odebrała pigułki od farmaceuty. Gdy odwróciła się do wyjścia, Michael wciąż na nią patrzył.

– Skąd jesteś? – zapytał.

– Z Anglii.

– Tak, to oczywiste, ale z jakiej części Anglii.

– Z Londynu.

– A skąd dokładnie?

– A znasz Londyn?

– Mam mieszkanie w Fulham.

– Och, no proszę. Ja mieszkam w Camden Town.

– A gdzie dokładnie?

Roześmiała się.

– Przepraszam, jestem anglofilem. Mam obsesję na punkcie Anglii. Nie zadaję więcej pytań i nie zatrzymuję cię, Rachel Gold.

Uniosła wolną rękę i pomachała mu z roztargnieniem, a potem wyszła szybko z apteki na ulicę.

Dwa miesiące później Rachel jadła lunch przy biurku w swoim studiu, kiedy w jej skrzynce odbiorczej pojawiła się wiadomość z tytułem „Od amerykańskiego anglofila do angielskiej cwaniary”.

Potrzebowała chwili, żeby jej mózg mógł połączyć kropki i rozwikłać zagadkę na pierwszy rzut oka pozbawionych sensu słów. A potem kliknęła na e-mail.

Cześć, Rachel Gold,

to ja, Michael. Spotkaliśmy się w aptece na Martha’s Vineyard w sierpniu. Pachniałaś dymem drzewnym i piwem. W pozytywnym sensie. Wybieram się na kilka miesięcy do Londynu i zastanawiałem się, czy poleciłabyś mi jakieś ciekawe miejsca w Camden. Nie bywałem w okolicy od czasów nastoletnich – chciałem wtedy kupić haszysz, a ostatecznie zamiast tego wróciłem stamtąd z pasiastym plecakiem i bongiem. Jestem pewien, że w Camden można znaleźć coś więcej niż narkotyki, i z chęcią posłuchałbym porad kogoś, kto tam mieszka. Jeśli moja wiadomość wzbudziła w Tobie przerażenie, proszę, skasuj ją, zignoruj albo od razu zadzwoń po policję. (Nie, proszę, nie dzwoń!) Jeśli nie, byłoby mi miło, gdybyś odpisała. Swoją drogą, to moja nieco obsesyjna znajomość kodów pocztowych Londynu naprowadziła mnie na Twój adres e-mail. Wygooglowałem „Rachel Gold” i „NW1”, po czym pojawiła się Twoja strona internetowa. Cóż za doskonały zbieg okoliczności, że projektantka biżuterii ma na nazwisko Gold. Gdybym tylko ja nazywał się Diamond, stworzylibyśmy idealną parę. Niestety jestem Rimmer. Nie wiem, co Ty na to. Tak czy inaczej, jeśli się odezwiesz, fajnie, a jeśli nie, kupię coś z Twojej strony i podaruję matce na urodziny. Jesteś bardzo, bardzo utalentowana.

Serdeczności,

Michael

Rachel siedziała przez chwilę, wstrzymując oddech i zastanawiając się, czy chce się teraz uśmiechnąć, czy skrzywić. Przywołała w pamięci twarz tamtego mężczyzny, ale nie do końca potrafiła. Cały czas wracał do niej obraz Michaela C. Halla. Na dole e-maila znajdował się podpis z nazwą firmy. MCR International. Wpisała ją w wyszukiwarkę i znalazła dość anonimową stronę, najwyraźniej należącą do jakiegoś rodzaju logistyczno-transportowej organizacji, z adresem w Antibes na południu Francji. Wygooglowała „Michael Rimmer Antibes” i po chwili grzebania wreszcie znalazła go w lokalnym serwisie informacyjnym, jak trzyma kieliszek szampana na przyjęciu z okazji otwarcia nowej restauracji. Powiększyła jego twarz i gapiła się na nią przez moment. W niczym nie przypominał Michaela C. Halla. Wyglądał... przystojnie w takim klasycznym stylu, tak by to określiła. Klasyczny przystojniak. Jednak w tym, jak jego biały podkoszulek spotykał się z paskiem pary niebieskich dżinsów, było coś pociągającego. Nie był schowany. Nie wisiał. Dwa brzegi delikatnie się dotykały. Jakby zapraszająco. Rachel poczuła niespodziewaną i nagłą ekscytację, a kiedy jej wzrok wrócił na jego twarz, wydawał się już więcej niż klasycznie przystojny. Wydawał się twardy. Niemal okrutny. Jednak Rachel nie przeszkadzały takie cechy w mężczyźnie. Mogła to wykorzystać, gdyby chciała.

Wyłączyła pocztę. Podjęła decyzję, że odpowie. Spotka się z nim. Będzie uprawiać z nim seks. Tylko że jeszcze nie teraz. Niech chwilę poczeka. W końcu nie śpieszyło jej się.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki