Copyright © Izabela M. Krasińska, 2018

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2018

Redaktor prowadząca: Milena Buszkiewicz

Redakcja: Sylwia Ciuła

Korekta: Małgorzata Kryszkowska

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka / panbook.pl

Projekt okładki i stron tytułowych: Izabella Marcinowska

Zdjęcie na okładce: © Boiko Olha | www.shutterstock.com

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

Wydanie elektroniczne 2018

ISBN 978-83-7976-915-5

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

fax: 61 853-80-75

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Mariuszowi, który nauczył mnie

patrzeć na świat

swoimi pięknymi oczami.

Wszystkie postacie, sytuacje i wydarzenia

występujące w powieści są fikcyjne,

a ewentualna zbieżność nazwisk

jest przypadkowa.

„Potem zawsze mnie przepraszał. Naprawdę tego żałował. A ja? Wiesz, jak to jest. Ktoś przyrzeka ci, że się zmieni, a ty mu wierzysz, bo chcesz wierzyć. (…) Bo musisz mu wierzyć. Tak jak wierzysz, że pewnego dnia wreszcie przestanie padać. I cały instynkt szlag trafia. Nazwałbym to oszukiwaniem samego siebie. Ignorowaniem instynktu”.

Robert Ludlum

ROZDZIAŁ 1

1

Kaplica była urządzona skromnie, ale za to z ogromnym wyczuciem i stylem. Białe, dyskretnie oświetlone wnętrze mogło kojarzyć się wprawdzie z prosektorium, równocześnie jednak napełniało niezwykłym spokojem. Panowała tu niczym niezmącona cisza. Żaden dźwięk z ulicy, żaden stukot obcasów czy klakson samochodu nie docierały do tego miejsca. Na wystrój wnętrza składały się duży drewniany krzyż, dwa lichtarze oraz bukiet kwiatów włożonych do flakonu na wysokiej nóżce. W centralnej części pomieszczenia ustawiono katafalk z otwartą trumną. Wokół niego ułożono wieńce pogrzebowe, których szerokie, błyszczące szarfy ukazywały starannie wykaligrafowane ostatnie pożegnania bliskich zmarłego. Niektórzy z nich stali w niewielkich grupkach na zewnątrz i palili papierosy, rozmawiając półgłosem, inni klęczeli obok trumny i modlili się cicho, jeszcze inni zostawiali swój wieniec przy trumiennym podeście i w pośpiechu wychodzili, nie oglądając się za siebie. Co chwilę ktoś zerkał nerwowo na zegarek i przenosił wzrok na bramę wjazdową. Kiedy wreszcie się w niej pojawiła, przed kaplicą i w jej wnętrzu zapadła, nomen omen, grobowa cisza.

Marta zatrzymała się przed wejściem do budynku i popatrzyła uważnie na zgromadzonych przed nim ludzi. Większość z nich doskonale znała, ale niektóre twarze widziała po raz pierwszy w życiu. Wszyscy przyglądali jej się z wyczekiwaniem i współczuciem, ale również ze źle skrywanym zainteresowaniem. Nie mogła tego dłużej znieść. Ruszyła pewnym krokiem, starając się ignorować ciekawskie spojrzenia. Podeszła do uchylonych drzwi i wyciągnęła przed siebie drżącą dłoń. Nagle zawahała się. Poczuła, że ogarnia ją panika. Cofnęła się i zaczęła szybko oddychać. Jej serce waliło jak oszalałe, ręce trzęsły się jak w febrze. Wiedziała, że musi tam wejść, że tego nie uniknie. Spojrzała po raz ostatni na ludzi zgromadzonych przed kaplicą, po czym zdecydowanie nacisnęła klamkę i pociągnęła ją do siebie. Drzwi otworzyły się na oścież z głośnym skrzypnięciem. Zrobiła krok do przodu i zajrzała do środka. W pomieszczeniu nikogo już nie było. Nikogo z żywych.

Odetchnęła głęboko i weszła powoli do kaplicy. Zdjęła buty na wysokich obcasach i zostawiła je pod drzwiami. Szła boso po zimnych kafelkach, drżąc z zimna i ze strachu. Im bliżej była celu, tym bardziej się bała. Nie zatrzymywała się jednak. W końcu ostrożnie zbliżyła się do trumny i wtedy go zobaczyła.

Był ubrany w strażacki mundur wyjściowy z dystynkcjami starszego kapitana. Jego zamknięte oczy okalały długie rzęsy, które rzucały cień na zbyt blade policzki. Usta zastygły w lekkim, ledwo dostrzegalnym uśmiechu. Na jego twarzy malował się spokój. Wyglądał, jakby przed chwilą zasnął, zdrzemnął się tylko na moment.

Z jej ust wydobył się cichy jęk, który po chwili przeszedł w szloch. Wyciągnęła dłoń i ostrożnie pogładziła go po policzku. Wzdrygnęła się, czując jego przeraźliwy chłód. Odsunęła się gwałtownie od trumny i cofnęła pod ścianę. Dygotała z przerażenia. To nie mogła być prawda. To jakiś pieprzony sen. Ten człowiek nie był jej mężem. To nie mógł być Piotr. Ktoś się pomylił, oszukał ją, celowo wprowadził w błąd. To jakiś makabryczny żart, kompletne nieporozumienie.

Wytarła pospiesznie łzy i podeszła do zmarłego. Nie, o pomyłce nie mogło być mowy. Znała przecież tę twarz na pamięć. Potrafiła ją odtworzyć z najmniejszymi szczegółami. Te roześmiane, teraz skryte za nieruchomymi powiekami, niebieskie oczy, które ilekroć na nią spoglądały, wyrażały bezbrzeżną miłość, oddanie, niekiedy również złość. Ta jednak mijała bardzo szybko. Nigdy nie potrafił się na nią długo złościć. Wargi, które ją całowały i usta, które szeptały do ucha miłosne wyznania. Znała te dłonie, które tyle razy błądziły po jej ciele, tak głodnym ich dotyku, które splatały się z jej dłońmi, wyrażając wszystkie uczucia. Te silne ramiona dające jej poczucie bezpieczeństwa i pewność, że zawsze uchroni się w nich przed złem, bezsilnością i strachem. Miarowe bicie serca, w które wsłuchiwała się wtulona w jego objęcia. Jego śmiech, działający na nią zaraźliwie, którym potrafił rozładować największe napięcie między nimi. I głos, przyjemnie niski i kojący, mogła słuchać go godzinami. Każde jego „kocham cię” brzmiało tak, jakby wymawiał je po raz pierwszy. Każde jego spojrzenie. Każde słowo. Każdy gest. Pamiętała wszystko.

Spojrzała na jego nieruchomą sylwetkę i wybuchła płaczem. Osunęła się bezwładnie na kolana. Zrozumiała, że jego już nie ma, że odtąd zostały jej tylko wspomnienia. One również z czasem zbledną, aż w końcu znikną zupełnie. Pozostanie po nich niezabliźniona rana, pustka, której niczym nie zdoła zapełnić.

Podniosła się powoli, z trudem zmuszając się do tego, by ponownie spojrzeć na mężczyznę leżącego w trumnie. Wpatrywała się w jego poszarzałą twarz, daremnie doszukując się w niej jakichś oznak życia. Piotr nie żył. Z jej gardła wydobył się nieludzki, pełen rozpaczy krzyk, który tłumiła w sobie od dnia jego śmierci. Zerwała się z miejsca i jednym ruchem przewróciła oba palące się świeczniki. Patrzyła spokojnie, jak ogień zajmuje wieńce otaczające katafalk. Uśmiechnęła się gorzko, patrząc na płomień, który zdawał się tańczyć wesoło wśród bukietów i wstążek. To nie on zabrał jej ukochanego strażaka, choć była przekonana, że Piotr zginie kiedyś w pożarze, że właśnie taka śmierć jest mu pisana. Tymczasem to ona była wszystkiemu winna. Jej mąż zginął w wypadku samochodowym przez nią.

Niespodziewanie w kaplicy rozległy się krzyki, ktoś zaczął płakać, przeklinać, ktoś pobiegł po wodę, by ugasić rozprzestrzeniający się ogień, ktoś próbował wyprowadzić ją z budynku. Wyszarpnęła się i wybiegła z pomieszczenia. Zatrzymała się na ułamek sekundy w wejściu i popatrzyła w niebo. Kiedy tu wchodziła, była piękna, słoneczna pogoda. Teraz niebo pokryły ciężkie chmury. Pogoda pogarszała się z minuty na minutę. Marta wytarła łzy i odetchnęła głęboko. Ruszyła przed siebie, nie zważając na to, że jest bosa. Deszcz smagał bezlitośnie poły jej płaszcza, wdzierał się za kołnierz, uderzał wielkimi kroplami po twarzy, rozmazując staranny makijaż. Pozwoliła, by porywisty wiatr, który towarzyszył ulewie, porwał jej ulubioną apaszkę i uniósł ją wysoko ponad koronami drzew. Nie zwróciła na to najmniejszej uwagi. Szła uparcie przed siebie, kalecząc stopy o ostre kamienie. Jej czarny, elegancki kostium był zupełnie przemoczony, ale to nie miało znaczenia. Nic już nie było dla niej ważne, zupełnie nic…

Nagle usłyszała, że ktoś woła jej imię. Zatrzymała się na środku pustej ulicy. Nasłuchiwała czujnie, przekonana, że to tylko przywidzenie, upiorne wrażenie wywołane przez szalejący wiatr. Wzdrygnęła się i ruszyła dalej, gdy znowu usłyszała głos. Tym razem nie miała wątpliwości. To był Piotr. Wołał ją. Rozejrzała się bezradnie dookoła, ale nikogo nie zobaczyła. Stała zupełnie sama na trotuarze. Z jej lewej stopy sączyła się cieniutka strużka krwi. Rozpłakała się z bezradności i opadła na zimną płytę chodnika. Nie miała siły iść dalej. Chciała znaleźć się w ramionach swojego męża, znowu poczuć ciepło jego dłoni, miękkość jego ust, usłyszeć bicie jego serca… Chciała, by żył, by był tu teraz przy niej, mocno ją przytulił i powiedział, że wszystko będzie dobrze.

Ukryła twarz w dłoniach i zaczęła głośno szlochać. Już nigdy go nie zobaczy. Piotr odszedł na zawsze. Straciła go bezpowrotnie i nic nie mogło tego zmienić. Płakała coraz głośniej, a jej łzy mieszały się z kroplami deszczu. Najchętniej by się rozpłynęła, zupełnie zniknęła, byleby tylko niczego nie czuć, nie widzieć, nie rozumieć. Bez niego już nic nie było takie samo. Jakby nagle skończył się świat. Jej świat.

– Marta! – wypowiedział jej imię tak blisko i wyraźnie, że aż podskoczyła przestraszona. Otworzyła powoli oczy i wtedy go zobaczyła. Patrzył na nią z zaniepokojeniem. Zamrugała oczami, przekonana, że to jedynie halucynacja, chore urojenie. Uniosła powieki, ale Piotr nie zniknął. Nadal tu był.

– Marta, słyszysz mnie? Kochanie, obudź się! To tylko zły sen – powiedział uspokajająco i pogładził ją po twarzy.

Popatrzyła na męża ze zdziwieniem. Dopiero po chwili dotarł do niej sens jego słów. Wszystko, co widziała, było jedynie koszmarem, senną marą. To nie działo się naprawdę. Piotr tu był. Cały i zdrowy. Żywy.

– Płakałaś i krzyczałaś przez sen. Wystraszyłaś mnie jak cholera. – Majewski zapalił lampkę nocną i usiadł na łóżku. Wciąż spoglądał na żonę z niepokojem.

Marta dotknęła swojej twarzy. Policzki miała mokre od łez. Przeniosła spojrzenie na męża i nagle przypomniała sobie jego bladą, martwą twarz. To, jak leżał w trumnie w swoim strażackim mundurze wyjściowym. A potem przypomniała sobie tamten dzień.

Usiadła gwałtownie i przytuliła się mocno do Piotra. Zaskoczony, otoczył ją ramionami i zamknął w swoich objęciach. Czuł, jak Marta dygocze, wstrząsana przez nagły szloch, nad którym nie mogła zapanować. Pogładził ją delikatnie po plecach i cmoknął w czubek głowy. Nie wiedział, co jej się śniło, ale musiało to być naprawdę przerażające. Z trudem udało mu się ją obudzić.

– Lepiej? – zapytał.

Marta kiwnęła głową i sięgnęła po chusteczki higieniczne. Wytarła nos i oczy, po czym spojrzała na Piotra. Spoglądał na nią z troską, przez co znowu zebrało jej się na płacz. Odetchnęła głęboko, starając się przegnać przerażające obrazy, które wciąż przesuwały jej się przed oczami.

– Opowiesz mi, co ci się śniło? – Majewski pociągnął ją delikatnie na poduszkę i otulił kołdrą. Położył się na boku i popatrzył na żonę z wyczekiwaniem.

Marta westchnęła i pogładziła go czule po policzku. Przesunęła opuszką palca po jego bliźnie i uśmiechnęła się z trudem.

– Śniło mi się, że umarłeś. Leżałeś w trumnie ubrany w ten swój odświętny mundur strażacki. Byłeś taki blady, taki obcy… To wszystko wydawało się bardzo realistyczne… – starła szybko łzę, która spłynęła jej po policzku. – Widziałam mnóstwo znajomych ludzi. Magda też tam była. – Majewska wzdrygnęła się mimowolnie. Dopiero teraz uzmysłowiła sobie, że wśród uczestników pogrzebu stojących przed kaplicą, dostrzegła także swoją zmarłą przyjaciółkę. Cztery lata temu Borowska została śmiertelnie potrącona na pasach przez kierowcę, który wyprzedzał inny samochód na przejściu dla pieszych. W ostatniej chwili udało jej się odepchnąć na chodnik dwóch małych synków. Zginęła na ich oczach. Marta nigdy nie pogodziła się z jej niespodziewaną i tragiczną śmiercią. Widok Borowskiej nie tylko przywołał smutne wspomnienia, lecz także ją wystraszył. Marta nie była przesądna, ale zawsze bała się, kiedy w jej snach pojawiała się zmarła osoba. Miała wówczas paskudne wrażenie, że ten ktoś chce jej coś przekazać, że jest zwiastunem strasznych wydarzeń.

– To było okropne. Cały czas myślałam, że wszystko dzieje się naprawdę. Ty leżący w trumnie, ulewny deszcz i lodowaty wiatr, ci wszyscy ludzie przed kaplicą, ogromna pustka i ból… Jakby ktoś wyrwał mi serce. Czułam to samo, gdy… – urwała i zacisnęła powieki, by powstrzymać płacz.

Piotr odsunął delikatnie jej dłoń. Wytarł jej łzy, po czym przysunął się do żony i pocałował żonę w usta.

– Jestem tu, skarbie – szepnął i pogładził Martę po twarzy. – Wiem, że nie możesz zapomnieć tamtego wypadku i że wciąż się obwiniasz. Po raz tysięczny więc powtarzam ci, że to nie jest twoja wina. Nigdy, nawet przez sekundę, tak nie pomyślałem. Poza tym czuję się całkiem żywy. Jeśli chcesz, mogę ci to udowodnić w bardzo przyjemny sposób… – Pochylił się nad żoną i musnął ustami jej dekolt.

Marta uśmiechnęła się przez łzy i objęła Piotra za szyję.

– Nigdy nie zapomnę tamtego dnia. – Spojrzała na niego i natychmiast spoważniała. – Tak niewiele brakowało, żebyś umarł, żebym straciła cię na zawsze…

Piotr pocałował ją w czoło i opadł na swoją poduszkę.

– Albo jestem wyjątkowym szczęściarzem, albo mam siedem żyć jak Filemon… – zerknął na Martę. – Naprawdę byś za mną tęskniła?

Majewska aż usiadła, kiedy usłyszała jego słowa. Złapała swoją poduszkę i bez wahania cisnęła nią w męża.

– Jak możesz w ogóle o to pytać! Ty… Ty padalcu! – wypaliła. Aż poczerwieniała ze złości. Chciała wstać z łóżka, ale Piotr złapał ją za rękę.

– Spokojnie, tylko żartowałem! – roześmiał się i przytulił żonę. Marta chciała się wyszarpnąć, ale wiedziała, że jest bez szans. Popatrzyła na Piotra i poczuła, że jej złość zaczyna topnieć jak lód. Ten drań doskonale wiedział, że wystarczyło jedno jego spojrzenie, by skutecznie zmiękczyć jej serce.

– Przepraszam – zamruczał i pocałował ją w usta. – Co mam zrobić, żebyś mi wybaczyła? – Zaczął pokrywać jej szyję delikatnymi pocałunkami, co natychmiast przyprawiło ją o gęsią skórkę.

– Nigdy ci nie wybaczę, łajdaku – wyszeptała Marta i popchnęła go na poduszkę. Usiadła na mężu i spojrzała na niego uwodzicielsko.

– Kocham cię. – Uśmiechnęła się, po czym powoli ściągnęła z niego T-shirt. Przesunęła dłońmi po jego nagim torsie i nagle znieruchomiała. Każda blizna boleśnie przypominała Marcie tamten straszny dzień, kiedy Piotr miał wypadek. Kiedy straciła już nadzieję, że przywrócą go do życia. Kiedy reanimowali go, a ona modliła się, by zaczął oddychać, by się nie poddawał. Czuła się winna tego, co się stało i wiedziała, że nigdy nie zdoła sobie wybaczyć swojej lekkomyślności. Gdyby nie zadzwoniła wtedy do męża, nic by mu się nie stało. Mimo że od wypadku minęły dwa lata, Marta nadal nie potrafiła pozbyć się wyrzutów sumienia i tego dręczącego poczucia winy, że Piotr znowu omal przez nią nie zginął. Złościł się, kiedy mu to mówiła, tłumaczył, że to normalne, ludzie przecież mają wypadki samochodowe, a akurat tego dnia padło na niego. Marta udawała, że się z nim zgadza, jednak nie mogła wybaczyć sobie tamtego telefonu. Gdyby przytrafiło mu się to w pracy, może umiałaby przekonać samą siebie, że nie miała wpływu na to, co się wydarzyło. Niestety, w tej sytuacji to ona zawiniła i jego uspokajające słowa nie mogły tego zmienić.

– Kotku, wszystko w porządku? – Piotr usiadł i ujął jej twarz w dłonie. Popatrzył na żonę badawczo. Domyślił się, że znowu przypomniała sobie wypadek i zapewne na nowo zaczęła się obwiniać. Przez ostatnie dwa lata wracali do tego tematu niemal codziennie. Im bardziej on chciał o tym zapomnieć, tym więcej ona o tym mówiła. Zapewniał ją, że nie jest niczemu winna, że takie rzeczy się zdarzają, jednak Marta pozostawała nieprzekonana. Wystarczyło, że spojrzała na jego blizny po operacjach, a natychmiast zaczynała sobie wszystko przypominać. Takich sytuacji było wiele. Zbyt wiele. W rezultacie przestali niemal zupełnie ze sobą sypiać. Kiedyś, czyli przed wypadkiem, nie mogli się sobą nacieszyć. Udało im się wówczas zażegnać jeden z największych kryzysów w ich związku. Byli o krok od rozwodu, po tym jak Marta oskarżyła Piotra o romans z koleżanką z pracy. Majewski również nie pozostawał bez winy w tym konflikcie, gdyż rzeczywiście o mało nie przespał się z Sylwią. Nowakowska robiła zresztą wszystko, by zaciągnąć go do łóżka i rozbić jego małżeństwo. Nie udało jej się ani jedno, ani drugie, ale dla Piotra stanowiło to nauczkę na całe życie. Z trudem odbudowali zaufanie do siebie. Zrozumieli, że nie potrafią bez siebie żyć, że rodzina, jaką stworzyli dla siebie i swoich dzieci, jest dla nich najważniejsza. Kiedy wydawało im się, że to, co najgorsze, jest już za nimi, zginęła Magda. Długo nie potrafili otrząsnąć się po jej śmierci. Z całych sił wspierali zrozpaczonego Wojtka, który został sam z dwoma małymi synkami. Rok po śmierci żony Borowski związał się z siostrą Piotra, Agatą. Ich relacja od początku była burzliwa i pełna emocji, jednak, ku zdziwieniu wszystkich, udało im się utrzymać ten związek. Musieli jednak całkowicie zmienić swoje dotychczasowe życie. Gdy Majewscy zaczęli wierzyć, że po tych wszystkich perypetiach mogą w końcu odetchnąć z ulgą, zdarzył się TEN wypadek.

– Marta, proszę, zapomnijmy już o tym. Chcę, żeby między nami było jak dawniej – uśmiechnął się delikatnie i musnął ustami jej wargi. – Chcę się z tobą kochać bez tego paskudnego wrażenia, że nieustanie zerkasz na moje blizny i biczujesz się w myślach przekonana, że to przez ciebie. Jeszcze trochę, a przestanę się przy tobie rozbierać – zażartował. – Kocham cię i wiem, że wysadziłabyś w powietrze piekło, aby tylko mnie stamtąd wydostać.

Marta spojrzała na niego i zmarszczyła brwi.

– Dlaczego akurat piekło? Myślałam, że strażacy za swoją ciężką pracę tu, na ziemi, po śmierci mają zapewnione niebiańskie rozkosze – powiedziała z udawanym zaskoczeniem.

Piotr roześmiał się i opadł z powrotem na poduszkę.

– W niebie nie ma co robić, za to w piekle ciągle coś się pali… – Uniósł znacząco brew.

Marta zsunęła się z niego i położyła obok. Popatrzyła na męża z czułością.

– Twoje poczucie humoru czasami doprowadza mnie do szału. Jak ja z tobą wytrzymałam te dziesięć lat? Matko, dekada z takim wariatem! – Pokręciła głową z niedowierzaniem, po czym parsknęła śmiechem.

Piotr pochylił się nad Martą i pocałował ją w usta.

– Jesteśmy siebie warci. Świetnie się uzupełniamy, potrafimy w sekundę, w zależności od sytuacji, doprowadzić się do rozpaczy albo do rozkoszy, szaleńczo się kłócimy i kochamy… – urwał. – No dobra, z tym ostatnim to chyba przesadziłem.

Marta zachichotała i przyciągnęła go do siebie.

– Masz rację, bardzo zaniedbaliśmy nasze obowiązki małżeńskie, a zwłaszcza jeden – cmoknęła go w podbródek. – Myślisz, że da się to jeszcze jakoś naprawić? – Uśmiechnęła się zalotnie.

– Skoro okazało się, że jednak żyję… Żal byłoby nie spróbować – pocałował ją w zagłębienie między piersiami. Zaczął przesuwać się w dół, znacząc pocałunkami jej skórę. Rozebrał ją powoli i popatrzył z zachwytem na jej ciało.

– Jesteś piękna – szepnął.

– Bo jestem szczęśliwa. – Marta objęła Majewskiego za szyję. – Mam fajnego męża, wiesz? Mogę ci o nim opowiedzieć – ugryzła go lekko w wargę i popatrzyła na Piotra z rozbawieniem.

– Chyba go kojarzę. Z tego co słyszałem, to straszny nudziarz – mruknął i w końcu parsknął śmiechem.

– Nieprawda. – Marta zmarszczyła brwi. – Jest odważny. Seksowny. Odpowiedzialny i zaradny. Troskliwy i czuły. Cierpliwy i kochający. Jest wspaniałym ojcem i mężem. Wie, jaką czekoladę lubię najbardziej. Rozumie mnie bez słów. Zbyt ambitny i perfekcyjny. Pracoholik. Fantastycznie całuje. Rewelacyjny w łóżku. Mimo swoich czterdziestu pięciu lat nadal zabójczo przystojny. Uratował mi życie… – urwała i popatrzyła na niego wzruszona.

Zdała sobie sprawę, że wszystko, co powiedziała, jest prawdą. Jej mąż rzeczywiście posiadał wszystkie te cechy. Nie był oczywiście bez wad, ale tych miał, jej zdaniem, zdecydowanie mniej. A przynajmniej żadna z nich, no, może poza poświęcaniem się wszystkiemu i wszystkim, nie zatruwała im życia. Przez te dziesięć lat zdążyła go doskonale poznać i sprawdzić w wielu, często krytycznych, sytuacjach. Jej ukochany strażak naprawdę był spoko gościem, jak określił go kiedyś ich syn, Filip.

Marta objęła mocno Piotra, chłonąc znajomy zapach jego skóry. Znowu powróciło upiorne poczucie pustki. Na myśl o tym, że już nigdy nie wtuliłaby się w jego szerokie ramiona, ogarnęła ją panika. Wiedziała, że momentami przesadza, jest zaborcza i natarczywa. Zbyt wiele razy jednak była bliska tego, by go stracić. Dobrze znała uczucie bezradności, totalnej bezsilności, gdy jedynym co jej pozostawało, była modlitwa i oczekiwanie na nieznane. Pamiętała każdą godzinę spędzoną na szpitalnym korytarzu, hektolitry wypitej kawy, przepłakane, bezsenne noce, nieme modły, jakie wznosiła do wszystkich bogów, których znała. Może rzeczywiście była zbyt zachłanna, za mocno kochała Piotra, ale nie potrafiła inaczej. Nie po tym, co przeszli przez te wszystkie lata.

– Nigdy więcej mi nie umieraj, draniu – popatrzyła na niego oczami pełnymi łez. Pocałowała go mocno w usta i przylgnęła do niego całym ciałem. Rozpaczliwie go zapragnęła. Nagłe pożądanie zaskoczyło ją samą. Rzeczywiście, od tamtego tragicznego wydarzenia rzadko się kochali. Marta nie mogła patrzeć na szramy, które zostały mu po operacjach. Ślady po nich jawiły jej się jak niezacieralne piętno, kara za jej bezmyślność. Pragnęła Piotra, ale równocześnie nie potrafiła ignorować tych blizn, zaakceptować ich drażniącej obecności. Znała doskonale każdą z nich. Potrafiła wskazać, która jest stara, a która całkiem nowa. Wiedziała, które są „jej”. Było ich najwięcej.

– Obiecaj mi to – szepnęła i pogładziła go po policzku.

– Obiecuję. – Uśmiechnął się łobuzersko, po czym delikatnie rozchylił jej uda. Przyjęła go w sobie ufnie i niecierpliwie, wciąż głodna jego dotyku, bliskości i przyjemności, jaką jej dawał.

Po wszystkim leżeli wtuleni w siebie, wsłuchując się w rytmiczne bicie swoich serc. Piotr popatrzył na Martę ciepło i pocałował ją w usta. Odwzajemniła pocałunek i uśmiechnęła się sennie. Czuła się spełniona i jednocześnie wykończona. Przede wszystkim była jednak szczęśliwa. Nieprzyzwoicie szczęśliwa.

– To był bardzo przyjemny obowiązek małżeński, nie sądzisz? – zamruczał Majewski.

– Zdecydowanie lepszy niż gotowanie i sprzątanie. – Marta zachichotała i popchnęła go na poduszkę. Oparła głowę na dłoni i popatrzyła na męża z czułością. Zadrżała, kiedy przesunął pieszczotliwie dłonią po jej karku. Spoglądali na siebie w milczeniu, świadomi, że nie są im potrzebne żadne słowa, że nie wyrażą one tego, co właśnie się między nimi wydarzyło. Takie momenty czyniły ich jeszcze silniejszymi, pewniejszymi siebie i swoich uczuć.

Marta przysunęła się do Piotra i wtuliła twarz w zagłębienie na jego szyi. Uśmiechnęła się pod nosem, gdy objął ją ramieniem i cmoknął w czubek głowy. Uwielbiała te chwile, kiedy leżała w jego objęciach, wyczerpana i zaspokojona, z niezachwianą pewnością, że kocha i jest kochana. To uświadamiało jej, co w życiu jest naprawdę cenne. Po tym wszystkim, czego doświadczyli, zrozumiała, że jeden oddech może stać się ważniejszy niż wszystkie bogactwa świata, że jedna godzina czekania może wydawać się dłuższa niż doba, że jedno wypowiedziane słowo może zabrzmieć piękniej niż niejeden wiersz. Tragedie i problemy, które ich spotkały, sprawiły, że zaczęła doceniać każdy dzień, każdy wspólnie spędzony moment, każde rzucone w progu „Kochanie, wróciłem!”. Jej matka twierdziła, że Marta nabawiła się nerwicy lękowej, że niepotrzebnie zamartwia się rzeczami, na które nie ma wpływu. Majewska przytakiwała zrezygnowana, nie chcąc wdawać się w niepotrzebne dyskusje. Jak mogła jej wytłumaczyć, że ten ogromny strach, który codziennie odczuwała, jest tak silny, że z trudem udawało jej się nad nim zapanować? Drętwiała z przerażenia na myśl o tym, że Piotrowi albo dzieciom mogłoby się coś stać. Zbyt wiele złego doświadczyła, by mogła odetchnąć z ulgą i naiwnie uznać, że teraz na pewno wszystko będzie w porządku, że wyczerpali już swój limit cierpień. Życie niejednokrotnie już wystawiło jej słony rachunek za kilka niewinnych chwil szczęścia. Marta stała się ostrożna i przezorna, wręcz przewrażliwiona. Nie mogła nic na to poradzić. Kochała męża i dzieci całym sercem i potwornie się o nich bała. Czasami wracała myślami do czasów, kiedy nie znała jeszcze Piotra i była beztroską egoistką, skupioną jedynie na swoich potrzebach, której świat ograniczał się tylko do niej samej i jej kochanka. Nie oznaczało to jednak, że teraz, gdy była żoną i matką, patrzyła z pogardą na wszystkie singielki. Po prostu zrozumiała już, co w życiu jest najważniejsze. Z pewnością nie były to kradzione upojne chwile w ramionach Marka, jego tanie komplementy, na które tak długo się nabierała. Gdy wychodził, ogarniała ją bolesna samotność. Uświadamiała sobie, że już zawsze będzie sama. Podporządkowała swoje życie człowiekowi, który każdego dnia odbierał jej resztkę godności. Jak długo jeszcze wytrzymałaby w takim toksycznym związku? Kim byłaby dzisiaj, gdyby nie rozbiła wtedy swojego samochodu, gdyby Piotr nie odwiedził jej potem w szpitalu? Przekonała się, jak diametralnie można się zmienić. Mąż cierpliwie znosił kolejne burzliwe etapy jej wewnętrznej przemiany, za co była mu wdzięczna. Miał mnóstwo okazji do tego, by ją zostawić, trzasnąć drzwiami i już nigdy nie wrócić. Była świadoma, że zbyt wiele razy przekraczała dopuszczalne granice, nieustannie go prowokowała, testowała jego uczucia i wytrzymałość. Raniła go, a mimo to jej wybaczał. To, że dzisiaj wciąż są razem, zawdzięcza głównie Piotrowi. Docierali się latami, na przemian rozstając się i wracając do siebie. Nie ominęły ich nieszczęścia i kryzysy, lecz mimo to kochali się i dbali o swój związek. Dzieci były dla nich całym światem i zarazem wspaniałym uzupełnieniem ich dwojga. Wiedziała, że zarówno ona, jak i Piotr zrobiliby dla nich wszystko. Dekadę temu takie poświęcenie i oddanie wydawałoby jej się niemożliwe, wręcz niewiarygodne. Tak… Dziesięć lat temu była zupełnie inną osobą. Nie wiedziała jeszcze, do czego zdolny jest człowiek, który kocha. Wielu rzeczy nie wiedziała. To mąż pokazał jej, że życie może być naprawdę piękne. Była wdzięczna losowi, że postawił na jej drodze tego wysokiego, barczystego faceta o czarującym uśmiechu. Gdy myślała o okolicznościach ich spotkania, chciało jej się równocześnie śmiać i płakać. W jednej chwili omal nie zginęła, by za moment zostać uratowaną przez mężczyznę, którego pokochała, a potem poślubiła. I jak tu nie wierzyć w przeznaczenie?

Marta uniosła głowę i uśmiechnęła się z czułością, widząc, że Piotr zasnął. Wtuliła się mocniej w jego objęcia. Poczuła, że ją również ogarnia senność. Zamknęła ufnie oczy, przekonana, że koszmarne sny już nie powrócą. Ramiona jej męża były jedynym miejscem, w którym nigdy nie spotkało jej nic złego.

2

Rozdarła opakowanie i wysunęła z niego plaster opatrunkowy. Przykleiła go wprawnym ruchem na ranę i wyciągnęła dłoń przed siebie, oceniając rezultat. Wyglądało jak zwykłe draśnięcie. Bo przecież tak wszystkim powie. Że skaleczyła się nożem, kiedy kroiła mięso na obiad. Wzdrygnęła się na myśl, komu zawdzięcza to rozcięcie. Teraz, po kilku latach, było jej już łatwiej. Wiedziała, jak powinna reagować, kiedy zadawał jej ból. Na początku zagryzała usta i milczała. Nie chciała dawać mu satysfakcji. Szybko zorientowała się, że to go jedynie jeszcze bardziej rozjusza, że nieokazywanie przez nią emocji wyzwala w nim więcej agresji. Wybuchała więc płaczem i prosiła go za każdym razem, by przestał, zapewniała, że zrozumiała swój błąd. To zazwyczaj pomagało. Wystarczyło, aby zobaczył w jej oczach autentyczny strach i natychmiast łagodniał. Przepraszał ją i uśmiechał się delikatnie, z zakłopotaniem, twierdząc, że sam nie wie, co w niego wstąpiło. A potem przytulał ją i zanosił na rękach do sypialni, gdzie próbował zrekompensować jej ból. Leżała pod nim i wpatrywała się w jego wypełnione pożądaniem oczy. Jęczała wtedy, gdy powinna, po czym w końcu, niczym Meg Ryan, odgrywała scenę orgazmu. Gdyby tego nie zrobiła, na jej głowę posypałyby się kolejne ciosy. Uważał się za świetnego kochanka i musiała udawać, że tak w istocie jest. Tylko raz, zaraz po ślubie, zaśmiała się, że do Casanovy jeszcze mu trochę brakuje. Gorzko pożałowała swoich słów. Nigdy więcej nie zanegowała jego umiejętności. W żadnej dziedzinie. Była pojętną uczennicą. Nie pozwalała sobie popełnić po raz drugi tego samego błędu. Za dużo miała do stracenia. Zawsze czujna i w pogotowiu, starała się go zadowolić w każdy możliwy sposób. Po kilku latach stała się wręcz specjalistką w byciu żoną idealną. Czasami tylko spoglądała na swoje córeczki i jej oczy natychmiast wypełniały się łzami.

Ciąg dalszy w wersji pełnej