Copyright © Izabela Janiszewska, 2023

Copyright © Wydawnictwo Poznańskie sp. z o.o., 2023

Redaktorka prowadząca: Joanna Zalewska

Marketing i promocja: Marta Kujawa

Redakcja: Karolina Borowiec-Pieniak

Korekta: Damian Pawłowski, Joanna Pawłowska

Projekt typograficzny, skład i łamanie: Stanisław Tuchołka | panbook.pl

Projekt okładki i stron tytułowych: Daniel Rusiłowicz

Fotografia na okładce: © Robert_em | Unsplash

Zdjęcie autorki: © Marta Machej

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej: Dariusz Nowacki

Zezwalamy na udostępnianie okładki książki w internecie.

eISBN 978-83-67891-32-5

CZWARTA STRONA

Grupa Wydawnictwa Poznańskiego sp. z o.o.

ul. Fredry 8, 61-701 Poznań

tel.: 61 853-99-10

redakcja@czwartastrona.pl

www.czwartastrona.pl

Owce całe życie boją się wilków,

ale to pasterz je zjada.

Autor nieznany

Julia

Czerwiec 2019

Grafitowe niebo przecięła błyskawica. Julia zadrżała. Ścisnęła mocniej dłoń męża i przyspieszyła kroku, chcąc dotrzeć do samochodu, zanim spadnie deszcz. Gęste i lepkie jak melasa powietrze utrudniało oddychanie. Przedzierali się przez opustoszałe o tej porze ulice, odprowadzani niskimi pomrukami nadchodzącej burzy. Wiatr podrywał z asfaltu ziarna piasku i rzucał nimi w ich twarze.

Adam objął ramieniem plecy żony, a później wskazał wąskie przejście między budynkami.

– Tędy będzie szybciej – powiedział, skręcając w słabo oświetlony przesmyk. – Zaparkowałem po drugiej stronie.

Nad ich głowami znów rozbłysło światło, które odbiło się w cekinach sukienki Julii. Na obdrapanej ścianie majaczyły wydłużone cienie. Cholerne miasto, pomyślała, przeciskając się przez cuchnący moczem tunel. Znalezienie miejsca parkingowego w centrum Warszawy zazwyczaj graniczyło z cudem. To dlatego zostawili samochód kilka przecznic od restauracji, w której jedli rocznicową kolację. Letni wieczór kusił spacerem, a oni pomyśleli, że przechadzka dobrze im zrobi. Teraz tego żałowała. Echo zwielokrotniało stukot jej obcasów, a z nieba na odsłonięte ramiona Julii spadły pierwsze krople deszczu.

Kiedy wreszcie wyszli z luki między dwoma budynkami, zamiast przy równoległej ulicy, gdzie zostawili samochód, znaleźli się w ślepym zaułku. Niewielki placyk oświetlała jedynie mdła poświata stojącej nieopodal latarni. Obok nóg Julii przemknął popiskujący szczur, a ona instynktownie przywarła do męża. Adam rozglądał się za przejściem, a gdy go nie znalazł, zaklął pod nosem.

– Obawiam się, że będziemy musieli zawrócić. – Spojrzał przepraszająco na żonę.

Deszcz przybierał na sile, tłukąc kroplami o blaszane dachy. Wiatr gnał śmieci, które wypadły z koszy, a powietrze zaczynało się przerzedzać. Adam zdjął marynarkę i osłonił nią żonę. Wzrokiem przemierzał zaułek w nadziei, że jednak znajdą jakiś przesmyk, który oszczędzi im biegania w ulewie.

Po jednej stronie betonowego podwórka ciągnęły się garaże, naprzeciwko stał budynek z oknami pozasłanianymi dyktą, natomiast po drugiej stronie straszyły ceglaste, ukruszone w wielu miejscach mury pomazane sprejem. W mroku trudno było odczytać treść napisów. Jedynym, co udało się rozpoznać, był narysowany kredą kształt szubienicy z wiszącym na niej człowiekiem.

Dreszcz niepokoju przebiegł po kręgosłupie Julii, a wilgoć ulewy wdzierała się jej pod sukienkę.

– Chodźmy stąd, chcę jak najszybciej znaleźć się w domu.

Gdy tylko to powiedziała, wyczuła za plecami ruch. Początkowo wzięła go za podmuch wiatru, ale wtedy jej uszu dobiegł odgłos kroków, a na pobliskiej ścianie zarysował się cień. Nie zdążyła nawet obrócić głowy, gdy pochwyciły ją silne ramiona. Czyjaś wielka dłoń spadła na jej usta. Była szorstka i cuchnęła tytoniem.

Julia poczuła ból ściskanej szczęki. Wydawało jej się, że za chwilę zwymiotuje. Z trudem łapała powietrze. Próbowała się wyrwać, ale gdy jej szyi dotknęło zimne stalowe ostrze, znieruchomiała.

– Nie waż się nawet drgnąć – zażądał mężczyzna. – A ty na glebę i ręce za głowę. No już, inaczej ona zginie.

Strach zatańczył w oczach Adama, niepokój ścisnął mu żołądek. Mąż Julii nie planował jednak poddać się bez walki. Nagły wyrzut adrenaliny zadziałał na niego mobilizująco. Napiął mięśnie i rozejrzał się po zaułku w poszukiwaniu czegoś, czym mógłby odeprzeć atak.

– Ogłuchłeś?! Rób, co mówię!

Napastnik docisnął nóż do szyi Julii. Poczuła, jak ostrze przecina skórę. Z jej ust wyrwało się stłumione jęknięcie. Adam zauważył w oczach żony łzy i niemą, błagalną prośbę. Wahał się jeszcze przez chwilę, ale w końcu uniósł ręce w geście kapitulacji. Jedna z jego dłoni drżała, palce drugiej ciasno obejmowały marynarkę, którą wcześniej osłaniał Julię. Mokra koszula przylgnęła do jego ciała, a krople deszczu coraz mocniej uderzały o spadzisty, blaszany dach wiaty garażowej i z szumem wypływały z rynien.

Nagle pełne napięcia oczekiwanie wypełnił odgłos grzmotu. Adam sięgnął do kieszeni marynarki i rzucił portfel pod nogi mężczyzny.

– Weź go sobie – powiedział, patrząc mu pogardliwie w twarz skrytą w cieniu naciągniętego na głowę kaptura.

Ten lekceważący gest rozjuszył napastnika, który pchnął Julię w kierunku metalowych pojemników na odpady. Kontenery przewróciły się z hukiem, blaszane pokrywy zadzwoniły o beton, a ona wylądowała na pokruszonej kostce brukowej, raniąc skórę o jej ostre krawędzie.

Nie czuła bólu stłuczonego kolana, nie martwiła jej bordowa struga krwi płynąca po nodze. Myślała tylko o tym, by mężczyzna nie skrzywdził jej męża. Z bijącym szaleńczo sercem obserwowała, jak Adam, podcięty nagłym kopnięciem, upada na brzuch, a jego broda z impetem uderza o beton. Po chwili jego wargi pokryły się czerwienią, z ust wypłynęła krew. Napastnik zarechotał, po czym uderzył ciężkim butem w okolice żeber, tak że Adam zawył z bólu.

– Kto ci kazał zgrywać cwaniaka, co? – syknął nienawistnie, nachylając się nad leżącym, i powtórzył cios, tym razem celując w skroń.

Julia nie mogła uwierzyć, że to dzieje się naprawdę. Głowa jej męża odskoczyła bezwładnie w tył. Jego wrzask przedarł się przez szum ulewy, a rozbryzg krwi zabarwił kałużę. To wszystko wyglądało zbyt surrealistycznie. Przecież jeszcze chwilę temu roześmiani wychodzili z restauracji. Dlaczego los nie ostrzegł ich przed tym, co miało nastąpić?

Chciała rzucić się na mężczyznę, tłuc go pięściami, gryźć i szarpać, ale nie potrafiła się ruszyć. Strach sparaliżował jej ciało. Próbowała krzyknąć, wezwać pomoc, lecz nie była w stanie wydusić z siebie żadnego dźwięku. Jakby jego źródło wyschło niczym stara studnia. Bezradność zapiekła ją w gardle. Mogła tylko patrzeć. Stała się widzem w tym teatrze brutalności. Trzęsła się, wściekła na swoją bezsilność, gdy tymczasem napastnik przeszukiwał kieszenie marynarki Adama.

– Kluczyki do samochodu – warknął, zbliżając nóż do policzka ofiary. – Gdzie trzymasz te pierdolone kluczyki? – Niecierpliwił się.

Usta i łuk brwiowy Adama zdążyły spuchnąć.

– W lewej kieszeni spodni – wyszeptał i posłał żonie porozumiewawcze spojrzenie.

Napastnik nachylił się bardziej, by sięgnąć po to, na czym mu zależało, a wtedy jego ucho musnęła rzucona kostka brukowa. Mężczyzna powoli uniósł twarz i płonącym od gniewu wzrokiem przesunął po Julii.

– Ty suko – warknął.

Kobieta skuliła się, pewna, że lada moment żelazna pięść wyląduje na jej twarzy, ale w chwili, gdy napastnik się wyprostował, Adam złapał go za nogi i przewrócił. Mężczyzna runął na kolana, wypuszczając z dłoni nóż, który z brzękiem gruchnął o beton. Zaskoczony nagłym atakiem agresor syknął ze złością i splunął, gdy otrzymał silne uderzenie w potylicę. Niespodziewany cios zamroczył go na tyle, że osunął się na ziemię, lądując twarzą w błotnistej kałuży.

– Zajebię cię! – zawył, spoglądając wściekle na Adama, po czym rzucił okiem w kierunku noża i chwiejnie zaczął się podnosić.

Julia znieruchomiała. Tym razem jednak to nie strach ją obezwładnił, ale wstrząs wywołany tym, na co patrzyła. Jej mąż doskoczył do nieznajomego i kopnął go z impetem w żebra. Na tyle mocno, że napastnik z jękiem upadł na plecy. Wtedy Adam usiadł na nim i uderzył go fragmentem potłuczonej kostki brukowej prosto w szczękę. W powietrze wzniosły się trzask pękającej kości i ryk bólu. Odłamek potoczył się po betonie, ale Adam już unosił ręce.

Zanim tamten zdążył się osłonić, na jego czaszkę spadły nowe potężne ciosy. Mąż Julii tłukł pięściami bez opamiętania. W dzikim szale ciął powietrze ramionami, a w jego spojrzeniu czaiło się coś zwierzęcego.

Pomiędzy chwytanymi łapczywie oddechami krzyczał:

– Jesteś nic niewartym śmieciem! Nikim! Skończonym zerem!

Napastnik wyciągnął dłoń, próbując odszukać nóż. Charczał, wypluwając z ust krew, a jego twarz nie przypominała już oblicza człowieka, lecz raczej fragment rozszarpanego mięsa. Palcami desperacko badał płytę chodnikową, aż w końcu natrafił na rękojeść. Adam, pogrążony w nienawistnym amoku, nie zauważył tego, co nadchodziło. Jego pięści i koszula pokryły się krwią, ale on nie przestawał uderzać. Nie słyszał krzyków leżącego pod nim mężczyzny. Nie dostrzegał przerażenia żony.

Pomiędzy ciosami wyrzucał z siebie jedynie:

– Nie… zasługujesz… na to… by żyć!

Julia poczuła, jak coś w niej pęka. Jej twarz się zmieniła. Poruszała ustami pewna, że krzyczy, ale nie wydobywały się z nich żadne słowa. Patrzyła, jak napastnik zaciska palce na nożu. Światło błyskawicy odbiło się w stali.

Z potężnym wysiłkiem dźwignęła ciało. Na rozdygotanych nogach ruszyła w stronę walczących, a z jej gardła dobył się dziki skowyt, niknący w pomrukach burzy.

Słabnący napastnik uniósł drżącą rękę, gotów, by się zamachnąć. Dokładnie w tym samym momencie Julia rzuciła się na mężczyzn. Nie wiedziała, co robi, ale nie potrafiła się zatrzymać. Jakby pchała ją niewidzialna siła. Czuła, że nie panuje już nad swoim ciałem. Że to ono przejęło nad nią kontrolę. W kłębowisku mocujących się ze sobą ramion błyskała stal.

Mózg kobiety zalała adrenalina. Przed oczyma przesuwało się jej całe życie. Wróciły dawne kadry, zapachy i dźwięki. Nie było jej tu, znów znalazła się tam, w swojej przeszłości. A jedynym, co przebiło się przez mgłę przerażonego umysłu, był wrzask, gdy ciało jej męża przeszyło ostrze noża.

Maj 1996

Pierwszym, co usłyszał, gdy wszedł do mieszkania, był szum wody. Wewnątrz panowała ciemność, ale zza uchylonych drzwi łazienki na korytarz wypadała smuga światła. Zdziwiony spojrzał na zegarek na nadgarstku. Było grubo po północy. O tej godzinie jego córka powinna już spać. Przez głowę Jakuba przemknęła niewygodna myśl. Coś było nie w porządku. Czuł to w trzewiach.

Ostrożnie zbliżył się do niedomkniętych drzwi, a jego uszu dobiegł terkot pralki. Przystanął i nasłuchiwał. Odgłos mokrych ubrań wirujących w bębnie mieszał się ze szmerem strumieni siekących powierzchnię emaliowanej wanny. Nic nie miało sensu.

– Hela? – rzucił nieśmiało w przestrzeń, ale nikt mu nie odpowiedział.

Nagle pod prawą stopą wyczuł wilgoć. Podniósł nogę i zauważył, że na białej skarpetce widnieje ciemna plama, do złudzenia przypominająca krew. Znów dogoniło go duszące uczucie niepokoju. Jakby ktoś ustawił grzejniki na najwyższą temperaturę, choć za oknami szalał ciepły maj. Ponowił wołanie, ale i tym razem córka nie odpowiedziała. Wtedy zdecydował, że tam wejdzie.

Najpierw zanurzył twarz w paśmie światła wylewającego się przez otwarte drzwi. Foliowa zasłona zwisająca z sufitu częściowo zakrywała postać, która siedziała w wannie tyłem do wejścia. Z tej perspektywy Jakub mógł zobaczyć jej plecy oraz tył głowy. Na ich widok gwałtownie wciągnął powietrze. Jego umysł bronił się przed obrazem, na który patrzył. Zbyt strasznym, by mógł być prawdziwy.

Przetarł oczy. To na pewno przez zmęczenie, wmawiał sobie. Cały dzień spędził na boisku, w ostrym słońcu, do tego bez czapki, której w pośpiechu zapomniał. Znów podniósł wzrok i w klatce piersiowej poczuł ukłucie jeszcze silniejsze niż poprzednie.

Z wahaniem przekroczył próg łazienki i przykucnął obok wanny, delikatnie odsuwając zasłonę. Z pleców czternastolatki wraz z wodą spływała krew. Na skórze dziewczynki widniały głębokie czerwone bruzdy. Jakby jakiś drapieżnik rozdarł jej tkanki pazurami. Widok ran z bliska przyprawił go o mdłości. Z szoku drżały mu ręce. Skrępowany nagością nastoletniej córki uciekł spojrzeniem.

– Córeczko, co się stało? – zapytał, ale ona nie zwróciła na niego uwagi.

W dłoni trzymała kostkę mydła, którą w transie pocierała skórę. Raz przy razie. Jakby od tego, czy zrobi to dobrze, zależało jej życie. Tuż obok zgrzytała wirująca pralka.

– Kochanie, już wystarczy. – Próbował zatrzymać rękę nastolatki, ale mu nie pozwoliła.

Działała jak robot zaprogramowany na wykonywanie tej konkretnej czynności. Mężczyzna zasłonił dłońmi usta, by nie wrzeszczeć z rozpaczy. Z jego oczu pociekły łzy. Bezradnie przyglądał się szaleństwu, którego nie potrafił objąć umysłem, a później wstał, chwycił z wieszaka duży ręcznik i zakręcił kran.

– Chodź, zaniosę cię do łóżka – powiedział, całkowicie odsuwając zasłonę.

Dziewczyna nie zaszczyciła go nawet spojrzeniem. Zaczęła się trząść.

– Jestem brudna – szepnęła tylko i położyła dłoń na kurku.

Z prysznica znów popłynęła ciepła woda, a Hela wróciła do obsesyjnego mycia.

W tamtym momencie coś w Jakubie tąpnęło. Jakby gdzieś w środku pojawiła się wielka rozpadlina ziejąca czernią. Wyrwał córce z ręki mydło, cisnął je do umywalki, a potem owinął dziewczynę ręcznikiem i siłą wyciągnął ją z wanny.

– Nie możesz! – Walczyła z nim, tłukąc pięściami ramiona ojca. – Muszę się umyć. Jestem brudna.

Szarpała się, ale on zamykał ją w coraz ciaśniejszym uścisku, nienawidząc siebie za to, co robi. W końcu jej bunt zelżał. Osunęli się razem na podłogę. On oparty plecami o wannę, ona zwinięta w kłębek, z głową na jego udach. Oddychali ciężko.

– Co się stało, kochanie? – zapytał.

– Nic.

Głos Heli był cichy, jakby dochodził zza ściany.

– Muszę wiedzieć, rozumiesz?

Nastolatka przecząco pokręciła głową. Widział, że jest senna. Ziewnęła, a jej powieki zaczęły opadać.

– Dawno, dawno temu żyła sobie dziewczynka… – rozpoczął opowieść, jak zwykli robić, gdy to, o czym musieli porozmawiać, było zbyt trudne, by wyrazić to wprost.

W ten sposób pięć lat temu przekazał jej wiadomość o śmierci mamy, a niedawno ona użyła ich wytrychu, by wyznać, że zaczęła miesiączkować. Dlatego czekał, w duchu modląc się, by i tym razem Hela zdecydowała się otworzyć.

– Dawno, dawno temu żyła sobie dziewczynka, która uciekła wilkom… – wyszeptała, a potem z jej ust wypłynęły słowa, które zdruzgotały mężczyznę na zawsze.

Julia

Sierpień 2019

Zrywana z kartonowego pudła taśma trzeszczała jej w palcach. Julia ostrożnie uchyliła wieko, jakby w środku znajdowały się nie przedmioty, ale coś, co mogłoby się na nią rzucić. Co tym razem zobaczy? Jakie wspomnienia przywoła? Przygryzła wargę, próbując przegonić niepokój. Jak mogła być tak naiwna, by wierzyć, że zdoła zacząć życie od nowa? Nie da się przecież wymazać przeszłości. Przybyła tu razem z nią. Julia czuła, jak powoli wypełniała każdy skrawek tego domu. Wystawiała łeb z kolejnych kartonów niczym hydra. Można było z nią walczyć, odcinać jej głowy, ale na miejscu jednej zaraz odrastały dwie nowe.

Dlatego nabrała tchu i zanurzyła dłoń we wnętrzu pudła. Na podłogę spadły zgniecione strony gazet, a pod nimi ukazały się stosy ramek ze zdjęciami. Zza otwartego okna dobiegał metaliczny zgrzyt. Julia zerknęła przez szybę i gdy dostrzegła wyraz twarzy swojego sześcioletniego synka, aż zapiekło ją w piersi. Benio siedział na huśtawce, wbijając wzrok w ziemię. Przesiąknięty smutkiem i ponury. Jego lewa ręka kurczowo ściskała łańcuch. Prawa trzymała długi kij, którym dźgał trawnik i odpychał się od niechcenia. Był tak podobny do Adama, że Julia poczuła duszące dławienie w gardle.

– Pani Haner – usłyszała za plecami.

Zaskoczona czyjąś nagłą obecnością podskoczyła.

– Przepraszam, nie chciałem pani wystraszyć. – Starszy mężczyzna o posiwiałych włosach skrytych pod wysłużoną czapeczką z daszkiem i gęstych, nieco staromodnych wąsach z zakłopotaniem potarł policzek.

Był hydraulikiem. Julia znalazła go w internecie. Ubrany w roboczy kombinezon, trzymał w ręku skrzynkę z narzędziami.

– To nie pana wina – uspokoiła go. – Po prostu się zamyśliłam. Nie słyszałam nawet, kiedy zszedł pan z góry.

Usiłowała wykrzesać z siebie pojednawczy uśmiech, ale od śmierci Adama ten radosny grymas był luksusem, na który nie potrafiła sobie pozwolić w stosunku do nikogo poza Beniaminem.

– Chciałem tylko dać znać, że pralka i zmywarka są już podłączone, a stare baterie w łazienkach i kuchni powymieniałem na nowe, tak jak ustaliliśmy.

Julia rozliczyła się z mężczyzną, a kiedy wyszedł, dopadło ją przejmujące poczucie pustki. A więc tak będzie teraz wyglądać nasze życie, pomyślała.

Przysiadła na brzegu szarego fotela, przesuwając wzrokiem po podłodze usianej pakunkami i nagich półkach czekających na zapełnienie. Dom, do którego się wprowadzili, należał niegdyś do rodziców jej męża. Od lat, ze względu na wyjazd państwa Hanerów do Kanady, stał pusty. Po śmierci Adama teściowie zaproponowali, by Julia z Beniem przenieśli się tu, zmienili otoczenie i z dala od stolicy zaczęli układać sobie życie od nowa.

I oto rozgaszczali się w murach, w których jej mąż dorastał, przeżywał pierwsze miłości i pierwsze kłótnie z rodzicami. A teraz ona miała wlać w to wnętrze życie swoje i Beniamina, wypakowując je ze szczelnie zaklejonych kartonów.

To by było na tyle, jeśli chodzi o uciekanie przed przeszłością, skwitowała w myślach, przywiozłam ją ze sobą w czterdziestu sześciu pudłach.

Podeszła do otwartego kartonu i wyjęła z niego ramkę ze zdjęciem. Natrafiła na jedną z ostatnich fotografii, na których zostali uchwyceni wszyscy troje. Uśmiechnięci, obejmujący się ramionami. Benio w środku, ona i Adam po bokach. Ich ciała lepiły się od błota, usmarowane policzki płonęły czerwienią, a oczy lśniły jak w gorączce. Tamtego dnia wzięli udział w Runmageddonie, biegu survivalowym dla rodziców i dzieci. To dlatego na ich szyjach połyskiwały medale. Wspomnienie było tak silne, że Julia wręcz usłyszała zaraźliwy śmiech Benia. Rozbrzmiewał w jej uszach coraz donośniej, jakby nie pochodził z odległej przeszłości, tylko docierał z bliska.

Zmrużyła oczy i uniosła głowę, nasłuchując. Radosny chichot dobiegał z podwórka. Julia odetchnęła z ulgą na myśl, że odgłosy nie są wytworem jej wyobraźni, ale po chwili zmarszczyła brwi w niedowierzaniu. To Beniamin zanosił się śmiechem.

Zamrugała zaskoczona, ponieważ po śmierci ojca sześciolatek pogrążył się w apatii. Stał się milczący i wycofany. Zaczął unikać ludzi, a kiedy nie radził sobie z emocjami, wybuchał agresją.

Wyjrzała przez okno, dostrzegając radośnie wierzgające w powietrzu stopy w czerwonych adidasach. Sylwetka Benia to pojawiała się, to znikała za szybą, a za nią podążały kaskady dziecięcego śmiechu. Julia obserwowała dołeczki w policzkach syna i jego zarumienioną buzię, nie mogąc otrząsnąć się z szoku.

– Wyżej, wyżej! – krzyczał chłopiec, patrząc na wprost, jakby nie bawił się sam, tylko z kimś, kto wprawia huśtawkę w ruch.

Odstawiła ramkę na półkę przy kominku i zaciekawiona ruszyła do frontowych drzwi. Zamierzała iść od razu do Benia, ale gdy wyszła na zewnątrz, przy furtce dostrzegła sąsiada z domu po drugiej stronie ulicy. Robert Wagner pomachał do niej przyjaźnie ze swojego wózka inwalidzkiego. Dawniej, zanim Adam wyjechał na studia, byli bliskimi przyjaciółmi, podobnie jak wcześniej ich rodzice. Może ze względu na tamtą zażyłość Robert jako jedyny z licealnej paczki przyjaciół stawił się na pogrzebie jej męża. To wtedy go poznała i natychmiast polubiła. Był serdeczny i zabawny, a odkąd pojawiła się w Grodzisku, razem z żoną dbali o to, by dobrze się czuła w nowym miejscu.

– Hej, przyszedłem zaprosić cię na sąsiedzkiego grilla. Chcemy pożegnać wakacje i zainaugurować nowy rok szkolny. Jutro o piątej. Emilia kazała mi przekazać, że nie przyjmuje odmowy.

Twarz Julii rozjaśniła się na moment, lecz po chwili spochmurniała.

– Sama nie wiem, Robert. Naprawdę chciałabym przyjść, ale obawiam się, że wszyscy będą nas wypytywać o Adama, a ja chyba jeszcze nie mam siły o tym rozmawiać.

– Wpadnij, proszę, choć na chwilę. – Złożył dłonie jak do modlitwy. – Obronię cię przed natrętami, obiecuję. Będą kiełbaski, dobra muzyka, a dla dzieciaków zorganizowaliśmy opiekunkę i kupiliśmy tony słodyczy.

– Brzmi kusząco.

Wagner uśmiechnął się przebiegle.

– Zaserwuję moje popisowe żeberka w coli, a do tego piwo i wino za free. Jeśli to do ciebie nie przemawia, to się poddaję. – Uniósł ręce w geście kapitulacji, gdy nagle powietrze rozdarł ostry krzyk dziecka:

– Już wystarczy! Dość!

Julia z lękiem zerknęła na dom, zza którego dochodziły te niepokojące odgłosy.

– Będziemy – rzuciła pospiesznie. – A teraz cię przepraszam, muszę sprawdzić, co się stało.

Założyła, że najszybciej dotrze do chłopca, przedzierając się przez zarośla po prawej stronie budynku.

– Beniu! – zawołała, pokonując dawno nieregulowane, zdziczałe pnącza. – Wszystko w porządku?

On jednak nie odpowiedział. Przez rozrośnięte bzy prześwitywała dziecięca sylwetka na huśtawce. Julia przecięła zasieki z wybujałych krzewów, pozwalając, by ich gałęzie podrapały odsłoniętą skórę jej ramion.

To, co zobaczyła, gdy dotarła do syna, przyprawiło ją o bezdech. Beniamin, rozbujany zdecydowanie zbyt wysoko, na jej oczach spadł z huśtawki, a potem z krzykiem wylądował na trawniku. Podbiegła do niego, by sprawdzić, czy jest cały.

– Kochanie, nic ci nie jest? – spytała, przytulając chłopca.

– Nie – odburknął poirytowany i wyswobodził się z objęć matki.

Wiedziała, że nie powinna czuć się dotknięta. Był tylko sześciolatkiem, który nie potrafił pomieścić w sobie złości po śmierci ojca. Obwiniał o nią każdego, a zwłaszcza ją. Gniew sprawiał, że Benio zaciskał szczęki. Chwytał piąstkami kępy trawy, wbijał paznokcie w ziemię i wyrywał źdźbła. Jego klatka piersiowa unosiła się miarowo, a skóra na policzkach była napięta. Odsunął się, gdy próbowała go pogłaskać.

To tylko zagubione dziecko, powtórzyła w myślach, choć jego zachowanie raniło, a słowa potrafiły ciąć jak żyletki.

– Powiesz mi, co się stało? – drążyła.

– Zepsułaś nam zabawę.

Zaskoczona uniosła brwi.

– Wam? Kogo masz na myśli?

Sześciolatek wstał i ruszył w kierunku huśtawki.

– Mojego nowego przyjaciela – rzucił, podnosząc z ziemi kij. Ciągnął go za sobą, maszerując w stronę domu.

Julia rozglądała się w poszukiwaniu dziecka, z którym mógł się bawić Benio, jednak nikogo więcej poza nimi tam nie było. Dopiero po chwili w oddali na wzniesieniu dostrzegła sylwetkę chłopca na rowerze. W świetle zachodzącego słońca nie mogła zobaczyć go wyraźnie, była jednak pewna, że spoglądał w ich kierunku, zanim zniknął za linią horyzontu.

– Powiedział, że będziesz na niego zła – oznajmił sześciolatek, wspinając się po stopniach na ganek.

Dogoniła syna i kucnęła obok niego, chwytając malca za rękę.

– No coś ty, cieszę się, że znalazłeś sobie kolegę – odparła. – Dlaczego miałabym się złościć? Z powodu tego upadku?

Beniamin spuścił wzrok i zaprzeczył ruchem głowy.

– To nie jego wina, to ja chciałem, żeby rozhuśtał mnie tak wysoko.

– W takim razie dlaczego?

– Bo uważa, że niedługo znów ktoś umrze.

Julia zdumiona otworzyła usta. Gęsia skórka zaczęła pokrywać jej przedramiona, choć był to jeden z tych pogodnych jesiennych dni. Zamierzała jeszcze o coś zapytać, ale Benio odwrócił się tyłem, cisnął patykiem w krzaki i zaczął wchodzić do domu. Wymykał się jej tak, jak sens jego słów.

Instynktownie zerknęła w stronę wzniesienia, na którym niedawno widziała chłopca, ale teraz nie było po nim żadnego śladu. Droga tonęła w złocie zachodzącego słońca, a ją przeszył lodowaty chłód.

Maj 1996

W powietrzu unosił się gęsty papierosowy dym. Policjantka założyła za ucho cienkie, przetłuszczone włosy i zerknęła na zegar zawieszony na ścianie. Wskazówki wędrowały niespiesznie po tarczy, a pokój na komendzie wypełniały jednostajny terkot sufitowego wiatraka oraz odgłosy pisania na maszynie. Funkcjonariuszka sapnęła z wysiłkiem, potarła lepkie od potu czoło, a następnie zabębniła paznokciami o blat.

Biurko odgradzało ją od ojca i nastolatki siedzących po drugiej stronie. Dziewczyna obejmowała szczupłe, wymizerowane ciało ramionami. Skóra jej twarzy była blada, jakby odpłynęła z niej cała krew. Miała podbite oko, opuchniętą, rozerwaną wargę i siniaki na policzkach. Z dłońmi ukrytymi w za długich rękawach bluzy patrzyła przed siebie niewidzącym wzrokiem. Pogrążona w bezruchu, przypominała figurę woskową.

Policjantka pstryknęła długopisem, zajrzała w zapisane na maszynie kartki i poprawiła się na krześle, które skrzypnęło pod jej ciężarem.

– Dlaczego nie krzyczałaś?

Pytanie wymierzone w dziewczynę odbiło się od niej jak od ściany. Nastolatka skuliła się jeszcze bardziej i lękliwie przesunęła wzrokiem po policjantach pracujących przy sąsiednich biurkach.

– Mogłaś przecież wzywać pomocy.

Jakub mocniej ścisnął dłoń córki.

– Napadli ją, do licha ciężkiego! – wysyczał z irytacją. – Naprawdę tak trudno to zrozumieć? Była przerażona.

Żyła na szyi mężczyzny zaczęła pulsować, a jego policzki zalała purpura.

– Ale przyzna pan, że zachowywała się nadzwyczaj biernie – ciągnęła funkcjonariuszka, podejrzliwie przyglądając się nastolatce. – Nie próbowała się bronić, a jej brak oporu mógł jeszcze bardziej zachęcić napastników. Może myśleli, że skoro nie walczy, to tak naprawdę tego chce.

Oczy Jakuba pociemniały. Poderwał się z krzesła i z nabrzmiałą od gniewu twarzą nachylił się nad biurkiem policjantki, przyciągając tym uwagę pozostałych funkcjonariuszy.

– Jak pani śmie?! – warknął. – Moja córka leżała w tym cholernym lesie sparaliżowana strachem. Z przerażenia nie była w stanie nawet drgnąć, a pani insynuuje…

– Chwila, chwila. – Policjantka uniosła dłonie. – Absolutnie nie umniejszam tragedii pana córki. Mówię tylko, że takich zwyrodnialców brak protestu dodatkowo ośmiela. Kiedy ofiara się im poddaje, mają poczucie władzy. I właśnie o to im chodzi. Stają się wtedy bardziej zuchwali, bo czują, że nikt ich nie powstrzyma.

Ojciec Heli zacisnął wargi i splótł ramiona na piersi. Miał dość. Nie mógł już dłużej słuchać pytań o to, jak była ubrana, czy na pewno dała sprawcom do zrozumienia, że tego nie chce, gdzie on się wtedy podziewał i dlaczego o tak późnej porze wracała do domu sama. Zmęczony opadł na krzesło.

Jego wzrok z troską prześlizgnął się po zatopionej w odrętwieniu córce. Ta nadal siedziała nieruchomo. Nieobecna, z twarzą bez wyrazu, jakby to, co się stało, zamieniło ją w pozbawionego duszy manekina.

– Złapiecie ich? – zapytał, odwracając się w stronę funkcjonariuszki.

– Zrobimy wszystko, co w naszej mocy.

– Tak? – prychnął, wbijając paznokcie w podłokietniki krzesła. – Czyli co dokładnie?

Policjantka uniosła spojrzenie do sufitu, jakby zamierzała przewrócić oczami, ale w ostatniej chwili się opamiętała. Pośliniła palec i zaczęła przerzucać kartki zeznań.

– Rozpytamy mieszkańców tamtej okolicy i spróbujemy namierzyć potencjalnych świadków. Może znajdzie się ktoś, kto cokolwiek widział.

– Tylko tyle? Mojej córce zawalił się cały świat, a wy spróbujecie? – Ostatnie słowo wypowiedział z kąśliwą nutą w głosie.

Mundurowa westchnęła.

– A na co pan liczy? Ona nie jest w stanie opisać ich wyglądu, nie zna imion ani ksywek, nie wie, w co byli ubrani, i nie potrafi podać marki samochodu, do którego ją wrzucili.

– Bo miała na głowie foliowy worek!

Policjantka nerwowo przerzucała kartki.

– Oto, co pamięta: duszący zapach w bagażniku, fragment ciemnej ortalionowej kurtki, wbijające się w ciało guziki dżinsowej bluzy, to, że było ich trzech i że jeden z napastników palił, a inny pogwizdywał melodię z radia. To wszystko. – Rzuciła papiery na biurko. – Nie powiedziała nam nic istotnego, o ile w ogóle raczyła się odezwać, bo głównie to pan mówił za nią.

– Jest w szoku, czy może to pani w końcu zrozumieć?

– A pan niech wreszcie pojmie, że nie mamy żadnego punktu zaczepienia. Nic, co pomogłoby nam wytypować sprawców. Jeżeli nie znajdziemy świadków albo konkretnych dowodów, niewiele zdziałamy. To jak szukanie igły w stogu siana.

Mężczyzna zwarł mocno szczęki. Czuł, że jeśli usłyszy jeszcze jedno zdanie wypowiedziane tym obojętnym tonem, roztrzaska twarz funkcjonariuszki o blat biurka.

– A co z osobami oskarżanymi już wcześniej o podobne przestępstwa w okolicy? – zapytał. – Może to nie był ich pierwszy raz.

– Będziemy weryfikować wszystkie tropy. Proszę wrócić do domu i zająć się córką, a my skupimy się na naszej robocie.

– Mam bezczynnie czekać?

– Najlepsze, co może pan teraz zrobić, to uzbroić się w cierpliwość.

Kusiło go, by wrzasnąć na tę kobietę. Zedrzeć opatrunek z pleców córki i kazać policjantce patrzeć na rany nastolatki, aż zacznie ją to obchodzić, ale czuł na sobie wzrok innych funkcjonariuszy, słyszał ich chrapliwe oddechy i ostatecznie skapitulował.

Chwycił dziewczynę pod rękę, pomagając jej wstać.

– Chodź, kochanie, zabiorę cię do domu.

Otoczył zobojętniałą Helę ramieniem i powoli prowadził ją w stronę drzwi, po chwili jednak przystanął. Jego wargi drżały.

– Bóg mi świadkiem, że jeśli nic nie zrobicie, sam ich znajdę. Wytropię każdego z nich i wyrwę im wnętrzności gołymi rękami.

– Nie radziłabym… – zaczęła policjantka, ale Jakub jej przerwał.

– Mam gdzieś pani rady, interesuje mnie tylko sprawiedliwość.

Posłał kobiecie groźne spojrzenie, a później, obejmując córkę, wyszedł z pokoju.

Funkcjonariuszka ścisnęła w palcach długopis, a jej wzrok podążył za okno, w stronę parkingu, który przemierzał Jakub Czaja. Widywała już wcześniej tę dziką iskrę w oczach zdesperowanych, szukających odwetu ludzi. Gotowych na wszystko i nieświadomych, że pędzą wprost w czarną gardziel otchłani. Czaja był bez wątpienia jednym z nich, a mimo to nie próbowała go zatrzymać.

Wiedziała, że nie jest to możliwe.

Ciąg dalszy w wersji pełnej