Jarosław Ruszkiewicz

SYNDROM
EVERETTA

CASSANDRA

TOM 2

Warszawa 2018

Copyright © by Jarosław Ruszkiewicz

All rights reserved

Copyright © by Drageus Publishing House Sp. z o.o.,

Warszawa

Projekt okładki: Tomasz Maroński

Redakcja: Tomasz Olejniczak

Korekta: Agnieszka Pawlikowska

Skład i łamanie: Ewa Jurecka

Opracowanie wersji elektronicznej:

Książka ani żadna jej część nie może być kopiowana w urządzeniach przetwarzania danych ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Utwór niniejszy jest dziełem fikcyjnym i stanowi produkt wyobraźni Autora. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.

Wydawca:

Drageus Publishing House Sp. z o.o.

ul. Kopernika 5/L6

00-367 Warszawa

e-mail: drageus@drageus.com

www.drageus.com

ISBN ePub: 978-83-65661-52-4

ISBN mobi: 978-83-65661-53-1

Czy klęski chcesz i zagłady, czy w dal pchniesz okręty z miłosierdzia odarte, by ogień wojny ku światom odległym poniosły?

1

Operacyjny świat równoległy Alfa

T minus 72 godziny według czasu ziemskiego

Siódmy dzień, jedenasty miesiąc 12 383 roku Nowej Ery według czasu planety głównej Scusso w układzie Aredian, godzina 5.00

Dalekie peryferie przestrzeni wewnętrznych, przy skrajnych Układach Chaosu w Pierścieniu Treyeges

Trakt Głupców, niestabilny obszar na szlaku przemytniczym Duargów

Czterdzieści tysięcy lat po Wielkiej Wojnie według czasu ziemskiego

Korsarska fregata średniego zasięgu TS „Escuda”, w służbie Wolnej Planety Alidor, wchodzącej w skład Przymierza Pogranicza, ponownie zwolniła, trzymając się poza zasięgiem radarów nierozpoznanego do końca konwoju.

Dowódca Quedr Oalcs, potężnie zbudowany, brunatnoskóry Meyscan z wąskimi szparkami oczu o żółtych źrenicach, ruchem dłoni w serworękawicy odsunął od siebie holograficzną mapę sektora i ponurym wzrokiem spojrzał na heliańskiego kurdupla, Aste Cornusha, swojego pierwszego oficera, chwiejącego się na krótkich nogach ze wszczepionymi na stałe biosiłownikami egzowspomagania.

– Znów się naćpałeś – warknął, spoglądając na zielonkawe przebarwienia na jego pomarszczonej twarzy.

Od pięciu syderalnych dni szli tropem namierzonego konwoju, czekając na sygnał i szykując się do szturmu, a ta plamista zaraza w neuronarkotycznym transie ledwie trzymała pion. W końcu Quedr machnął ze wściekłością ręką i syknął:

– Zejdź mi z oczu.

Pierwszy był kanalią i renegatem, z dożywotnim wyrokiem kolonii karnej za dezercję, ale załoga bała się go jak ognia. Potrafił trzymać tę zbieraninę łotrów, zabijaków i awanturników w ryzach z sadystyczną bezwzględnością, a to było tutaj najważniejsze.

Teraz Aste wykrzywił bezwargie usta i wymamrotał coś szeptem o karze i przeznaczeniu, rzucając przy tym Quedrowi spode łba złe spojrzenie. Oalcs jednak przeciągnął tylko grubym paluchem po paskudnej bliźnie ciągnącej się przez całą twarz od oka do szerokiej szczęki i prychnął pogardliwie:

– Nookh… Pilnuj się.

Miał głęboko gdzieś, co o nim gadają, póki był pewien, że to jedynie czcza gadanina, a jeszcze głębiej miał to, co o nim myślą. Byleby słuchali.

Już od wyjścia z portu dziesięć syderalnych dni temu wiedział, że to nie będzie zwykłe polowanie na przemytników czy też szukających szczęścia handlarzy, a coś dużo bardziej śmierdzącego. Pierwszy Suweren Alidor, Trega Thaan, pchnął ich tym razem w stronę prawdziwego gówna, nawet nie racząc wyjaśnić, z czym będą mieli do czynienia. Tak więc Quedr spodziewał się najgorszego. To sprawiało, że chodził wściekły, nie mogąc sobie znaleźć miejsca.

Wyłączył wielofunkcyjny implant modułu komunikacyjnego do łączności z pokładowym komputerem. Potem spojrzał na sunący równo z nimi stary niszczyciel klasy Elegra TS „Cargun”, którego czarna sylwetka widoczna była teraz wyraźnie w słabym blasku czerwonego karła.

Wsparł się ramieniem o framugę, drugą ręką uderzył w bok autonomicznego pancerza i po chwili szwankujące systemy mechanicznych osłon nieco popuściły, pozwalając mu normalnie oddychać. Nie wymieniał go, bo takie jak ten były jedynie na wyposażeniu regularnych amineyskich jednostek szturmowych.

Spojrzał na pilota Hse Dea, wysokiego, chudego Tryderyjczyka, hazardzistę i ryzykanta nierozstającego się z krótką, dwdwurdzeniową spluwą o szerokim polu rażenia, wpatrzonego teraz w monitor z wyznaczonym szlakiem oraz ich aktualną pozycją. Wykorzystując przyciąganie mijanych planet, sunęli z niewielką prędkością przez złowrogi obszar Pierścienia, na który kładł się ciemnoniebieski blask widocznego daleko przed nimi Obłoku Aquarii. Niemal nie używali silników, dzięki czemu byli niewidoczni dla radarów holownika konwoju.

Niespodziewanie radar, zakodowany na odbiór sygnałów naturalnych, wyświetlił pośrodku mostka holograficzną mapę. Zaraz potem rozbłysły na niej narastające zakłócenia, rozciągające się przed nimi gęstą siecią silnych sygnałów, niesionych pulsującymi falami od strony skupisk rodzących się w mgławicach nowych gwiazd. W tym chaotycznym ruchu towarzyszyły im zwykle młode planety, a ich silne zagęszczenie stwarzało ciągłe niebezpieczeństwo kolizji z powstającymi spontanicznie rojami ogromnych meteorytów, których torów lotu nie dawało się w żaden sposób obliczyć. Pośród tego nieładu pojawił się impuls, jeden z wielu, a jednak został przez program zinterpretowany jako sygnał do ataku.

Quedr zakomenderował:

– Przygotować się.

Pierwszy oficer Aste Cornush wyszczerzył zęby.

– Na stanowiska, ospałe łajzy!

W półmroku rozjarzyły się kontrolki aktywujących się jeden po drugim systemów uzbrojenia i zewnętrznych osłon siłowych. Przez kadłub przetoczył się chrzęst żelastwa i poczuli wstrząsy lawet blokowanych na pozycjach bojowych. Po wszystkich pokładach rozszedł się zapach smarów zmieszanych z oliwą, nierozerwalnie związany z mechaniką, która chociaż brudna i śmierdząca, to prawie zawsze działała, a i łatwo ją było w razie awarii naprawić.

Po chwili sygnał powtórzył się. Dowódca usiadł w fotelu i rzucił głośno:

– Silniki marszowe jedna trzecia naprzód!

Miał nadzieję, że przestarzały i wielokrotnie łatany regenerowanymi częściami napęd pulsacyjny wytrzyma obciążenia gwałtownych manewrów, na jakie mogli być narażeni na tym szlaku. Ich awaria oznaczałaby automatycznie zanik osłon siłowych, które chroniły jednostkę nie tylko przed ostrzałem, ale i przed meteorytami.

Pilot Hse Dea położył sękatą dłoń na dźwigni akceleratora i pchnął ją, aż wiązania konstrukcji zatrzeszczały przeraźliwie. Na Tryderyjczyku zacisnęła się uprząż przeciążeniowa. Odwrócił się za siebie i jednym pociągnięciem zerwał plomby bezpieczeństwa, ograniczające manewry okrętu do tych niezagrażających załodze.

– Nie ma ryzyka, nie ma zabawy.

Gdy Cornush klapnął w fotelu z boku, przed nimi rozświetlił się szeroki, trójwymiarowy obraz przestrzeni z jaśniejącymi pomarańczowym blaskiem bliźniaczymi księżycami Gioanes w rogu po prawej. Krążyły one wokół ogromnej, rubinowej planety Tuany, otoczonej licznymi pierścieniami wirującego pyłu, który trąc o siebie, tworzył silne i nieregularne pole elektromagnetyczne. Zaraz potem wysoko ponad ich głowami, w ciemności rozjaśnianej bladą poświatą gwiazd, wynurzył się nagle skalisty meteor i poczuli szarpnięcie silników manewrowych, które pchnęły ich gwałtownie w dół. Reakcja komputera pokładowego sprawiła, że kolos tylko otarł się o pole siłowe „Escudy”, a towarzyszący im „Cargun” odbił gwałtownie w lewo i zaraz wrócił na swoje miejsce w szyku. Natychmiast w mieszance powietrza na obsadzonych pokładach przybyło tlenu i zagęszczającego creodu, pozwalającego lepiej znosić przeciążenia podczas niebezpiecznych manewrów. Holograficzny ekran pokrył się czerwoną siatką pól zakłóceń w przestrzeni przed nimi, wraz z widocznym coraz wyraźniej na ich tle konwojem, a zegar sprzężony z radarem dalekiego zasięgu pokazywał czas pozostający do opuszczenia niebezpiecznej strefy przez wrogie okręty przy zachowaniu obecnego kursu.

– Wyostrz obraz – rzucił Quedr.

System powiększył fragment, na który patrzyli, i nagle dostrzegli ostatnią jednostkę w zespole.

Cornush zapewne poderwałby się z fotela, gdyby nie trzymające go klamry bezpieczeństwa.

– Veryjczycy. To veryjski transport broni – wychrypiał.

Quedr poczuł, jak iglasta szczecina na jego potężnym karku nastroszyła się gwałtownie, i natychmiast zakomenderował:

– Spokój!

Przesunął dłoń za plecy, dotykając oberżniętej krótko rękojeści stokera. Nie bał się iść z nimi w bój, ale wiedział, że tylko strach powstrzymywał tę bandę przed poderżnięciem mu gardła. Nie mógł okazać słabości, bo to oznaczało wyrok.

Cornush uniósł głowę z wysuniętą do przodu szczęką, jakby węszył.

– Oni nie wysyłają konwojów bez eskorty – stwierdził.

Jego małe, świdrujące oczka zerkały co chwila na wskazania radarów.

Siedzący z przodu Hse Dea oderwał na moment wzrok od ekranu i odwracając się za siebie, rzucił:

– Idą Szlakiem Głupców do swojej bazy gdzieś w układach Degreena, na zewnętrznym skraju Pierścienia. To nie po drodze, więc musi im zależeć na zachowaniu tajemnicy. Jeśli dostrzegą, że tu jesteśmy, to nas wykończą, nie mamy żadnych szans.

Cornush szarpnął się nerwowo i pochylając kanciasty łeb w stronę pilota, powiedział:

– Zawracaj! Może nas jeszcze nie zwęszyli.

Quedr aż zgrzytnął zębami z wściekłości.

– Zamknąć ryje! To nie lista życzeń, ale propozycja nie do odrzucenia. Jeśli stchórzymy, nie będzie takiego miejsca w Galaktyce, gdzie byśmy się mogli ukryć przed siepaczami Tregi Thaana. Najpierw wyznaczy nagrodę, a potem osobiście nas wypatroszy.

Zasępiony, wbił wzrok w wolno sunący przed nimi konwój. Nigdy nie walczył o wzniosłe cele, a jedynie o zwykłe przetrwanie w tym parszywym i niebezpiecznym świecie. Wierzył w proste prawdy i wiedział, że celem każdej wojny jest zdobycie łupów, żadne gadanie tego nie zmieni.

Wskazał teraz na towarzyszący im niszczyciel „Cargun”.

– Nie uciekniemy – zawyrokował. – Nasi towarzysze rozwalą nas pierwsi. Po to tu są.

Okręt sam przechylił się o parę stopni w skręcie na lewą burtę i powoli zaczęli zanurzać się w cieniu nieoznaczonej na mapie planety. Quedr wiedział jednak, że to Arla, która w nieoficjalnych przekazach pełniła rolę latarni wskazującej drogę na szlaku. „Escuda” zanurkowała między dwa roje drobnych meteorów, a następnie wyrównała. Przez ekran przeszła silna fala zakłóceń, ale mimo to nadal mieli tuż przed sobą veryjski konwój i nadal nie widzieli żadnej reakcji z jego strony.

Meyscan ruchem dłoni skopiował tuż przed sobą przestrzenny obraz z kokpitu pilota i spojrzał na wskazania radaru. Komputer automatycznie przełączył na wizję i dowódca zobaczył przed sobą obraz w promieniach podczerwieni. Konwój znajdował się nieco poniżej ich pozycji. Wyraźnie widzieli masywny, szary holownik o trójkątnym przekroju kadłuba, z zacięciem samozłącza zachodzącym na ogromną, autonomiczną platformę ładunkową przystosowaną do samodzielnego lądowania, którą pchał bezpośrednio przed sobą. W jej powierzchni odbijała się granatowa poświata Obłoku Aquarii, pozwalająca dostrzec jednostkę na samym przedzie. Meyscan nie miał pojęcia, co było wewnątrz platformy, ale to, co zobaczył na czele transportu, sprawiło, że oczy niemal wyszły mu z orbit. Coś takiego widział tylko raz, w bazie szkoleniowej Unii Terrenisu, na orbicie księżyca Scaure, krążącego wokół planety Agmos. Mimo że było to ponad dziewięć cyklów temu, doskonale pamiętał, jakie zrobiło na nim wrażenie. Patrzył teraz na długi, wrzecionowaty kształt, spłaszczony po bokach i pokryty matowym, ledwie widocznym na tle czerni kosmosu pancerzem. W tylnej części burt zatopione były dwa ogromne koła, połączone masywnymi ramionami z płaskimi kręgami kiosków na grzbiecie i brzuchu jednostki. Oba przechodziły płynnie w płaskie belki, częściowo zanurzone w kadłubie, ciągnące się aż po tępo zakończony dziób. Okręt był ogromny, monumentalny i przypominał wykuty z jednej bryły czarny monolit, wzbudzający grozę samym swym wyglądem. Nie widać było najmniejszych śladów łączeń płyt pancerza, jakby w ogóle nie posiadał wnętrza.

Quedr Oalcs domyślił się, że żaden z podwładnych nie miał pojęcia, na co naprawdę patrzy. To było szczęściem w nieszczęściu, bo nikt z tej przesądnej bandy szumowin nie stanąłby wtedy do walki, choćby obiecano im w zamian zbawienie.

– Jeh kahra ho – zaklął dowódca.

Przez moment pomyślał o ciepłej planecie Herion i spokojnej zatoczce nad Morzem Wygnańców, z dala od szlaków handlowych, gdzie w tajemnicy przed Pierwszym Suwerenem zgromadził znaczną część łupów. Teraz wizja spokojnego życia zaczynała się coraz bardziej oddalać. Ponownie spojrzał na sunący poniżej zespół transportowy wraz z kolosem na jego przedzie.

Miał przed sobą autonomiczne działo orbitalne zbudowane przez Arnvallian jeszcze podczas Wielkiej Wojny, takie samo, jakie znajdowało się dawno temu na orbicie Scaure.

Tyle że tamto miało być jedyne.

Poprawił na twarzy moduł komunikacyjny i rozkazał:

– Przygotować dryfkotwy.

Mimo woli przypomniał sobie zasłyszane w kosmoportach Pogranicza legendy, w których straszyły pojawiające się znikąd okręty widma. Do tej pory miał gdzieś te zabobony, ale patrząc na gigantyczny orbiter Acheronty, widoczny teraz na holograficznym ekranie nowego radaru, zaczynał mieć wątpliwości.

– W co ty nas wpakowałeś, stary łotrze? – mruknął, myśląc o Pierwszym Suwerenie Alidor.

Potem wcisnął sensor nadawczy przy skroni i nadał krótko:

– „Escuda” do TS „Cargun”.

Po chwili usłyszał nieco zniekształcony głos kapitana Cahae:

– „Cargun”, mostek. Zgłaszam się.

– Zachodzimy od rufy. Osłaniajcie nas.

Następnie Quedr zwrócił się do pilota:

– Silniki hamujące.

Poczuł szarpnięcie w przód, a potem przeciążenie wgniotło go w oparcie fotela. Gdy wreszcie nieco zelżało, zwolnił zabezpieczenia, złapał za przedni uchwyt i podciągnął się do pozycji stojącej.

– Pilot, raport! – zawołał.

Widział, jak Hse Dea skanuje po raz kolejny kadłub holownika, platformę transportową i masywną arnvalliańską jednostkę.

– Nadal idą bez osłon – usłyszał jego głos.

Tak jak Quedr przypuszczał, wyłączyli prawie wszystko, aby się ukryć. Miał nadzieję, że ich systemy uzbrojenia są także nieczynne. Natychmiast połączył się z dolnym pokładem i rozkazał:

– Odpalić dryfkotwy.

Spod kadłuba ich okrętu oderwały się cztery płaskie półkule z silnymi elektromagnesami u dołu. Szybko dopadły do holownika i znalazłszy stalowe wręgi pod cienkim pancerzem, przylgnęły do jego powierzchni. Teraz po kolei sygnalizowały aktywację siły wstecznej, a konwój niemal natychmiast zaczął zwalniać.

Quedr wpatrywał się w holownik, czekając na reakcję. Dał im trochę czasu na zdziwienie nagłą utratą prędkości, a potem na rozważenie awaryjnego uruchomienia silników. Zaczynał się już niecierpliwić, gdy w głośniku swojego implantu usłyszał poprzez trzaski niewyraźne słowa, które komputer „Escudy” rozszyfrował, a translator mowy koślawo przetłumaczył:

– „Itryd” do …skorty …głoś się.

Nie było odpowiedzi i po chwili ponownie usłyszeli wezwanie:

– „Itry…” do es…rty …głoś się. Sytuacja …armowa.

Quedr zobaczył oślepiająco białe światło, inicjujące obwody pulsacyjne silników głównych holownika. Nie czekając dłużej, otworzył przed sobą holograficzny obraz z bojowych przedziałów dziobowych i warknął:

– Laweta zero-trzy. Ognia punktowym po zapalniczkach!

Przez pokłady przetoczył się przeraźliwy jęk amortyzatorów generatora kondensującego energię w polu elektromagnetycznym i dwa silne impulsy laserowe pomknęły w dół, po czym uderzyły w oba silniki.

Oalcs usłyszał w głośnikach wrzask działonowego, a potem ujrzał, jak pierwszy oficer zrywa się ze swojego miejsca.

– Siedź. – Przytrzymał go.

Potem pochylił się nad nim i łapiąc go za poharataną kryzę pancerza, powiedział:

– Posłuchaj: Thaan chce, żebym to ja poprowadził ten atak.

Przyciągnął go bliżej siebie i spoglądając z bliska w małe, wredne ślepia, warknął:

– Niestety, muszę przekazać ci dowodzenie. Wszyscy idziemy na dużym ryzyku. Trzymaj ciśnienie i niczego nie spieprz, bo inaczej osobiście powieszę cię na radarowym maszcie i wpuszczę ci w skafander scyzy. Gdy zaczną cię żywcem pożerać, będziesz marzył o zdjęciu hełmu w miłosiernej próżni.

Połączył się z dolnym pokładem.

– Dajcie nam osłonę – zażądał.

Wiedział, że załoga holownika wkrótce się ocknie. Zszedł pospiesznie z mostka i zwrócił się do Hse Dea:

– Miej oczy wszędzie. Gdzieś tu jest ich eskorta, która już się niepokoi.

Dotknął modułu komunikacyjnego.

– Oddziały abordażowe do kapsuł! – rozkazał.

Docisnął do karku oraz obojczyków masywną kryzę bojowego hełmu i narzucił na szerokie barki matowy termal, który natychmiast rozlał się po nim, szczelnie opinając całe ciało lekkim pancerzem. Już ze stalowych schodów ryknął:

– Do mnie, parszywe łotry!

Usłyszał, jak zbiegają po trapach na centralny pokład. Na dole przywarł plecami do płytkiej wnęki i docisnąwszy ramiona oraz nogi do serwozamków, zapiął na sobie egzoszkielet. Jednym spojrzeniem ocenił poziom mieszanki w płaskich zasobnikach rozmieszczonych pod wszystkimi osłonami i wskazania systemów podtrzymujących życie. Potem odepchnął się od ściany, sprawdził działanie siłowników i pancerzy, aż wreszcie szybkim ruchem wyszarpnął z uchwytu przy burcie ręczny miotacz śrutowy.

Minął kubryk i dotarł do hali, gdzie trwał już ruch przy trzech dużych kapsułach ratunkowych przerobionych na promy bojowe.

– Ruszać się, przeklęte darmozjady! Macie okazję zarobić nieco czerwonego złota Tregi Thaana!

Docisnął do kości czaszki interfejs synapsowy, łączący się bezpośrednio z prawą półkulą jego mózgu, po czym sprawdził łączność ze swoimi komparsami, nazywanymi bliźniakami. Natychmiast w głębi po prawej drgnęły dwa średniej wielkości synchroniczne automaty wsparcia bezpośredniego, a od ścian odbił się pogłos szczęku przeładowywanej i aktywowanej broni.

Już przy trapie Quedr zatrzymał się, stanął na szeroko rozstawionych nogach i spojrzał na kompanów sprawdzających rynsztunek, dopinających oporządzenie i przeładowujących broń. Gdy wszyscy ucichli i unieśli głowy, uderzył masywną pięścią w swój pancerz i ryknął na cały głos:

– Za Alidor!

Odpowiedział mu okrzyk towarzyszy broni:

– Za zwycięstwo!

Oalcs odwrócił się i wszedł do wnętrza promu. Gestem nakazał dwóm najemnikom, którzy mieli lecieć wraz z nim, by zajęli swoje miejsca. W końcu rozsiadł się w fotelu pilota i jednym szarpnięciem opuścił na ramiona stalowe klamry. Sześć bojowych automatów za jego plecami, po dwa na każdego członka załogi, poskładało masywne ramiona i przylgnęło korpusami do wklęsłych burt.

Moduł komunikacyjny pokazał mu wciąż zwalniający holownik. Pozostałe kapsuły wysłały już sygnały gotowości. Oalcs włączył zasilanie i pchnął dźwignię zamykającą wewnętrzne śluzy hali. Zawyły syreny ostrzegawcze, a pompy zaczęły wysysać z pomieszczenia powietrze. Gdy pozostała tylko próżnia, dowódca położył dłonie w opancerzonych rękawicach na sterach i zaraz potem prom ruszył w stronę uchylającej się z wolna bocznej furty. Powoli wydostali się na zewnątrz i nagle oślepiły ich smugi pomarańczowych ładunków, które uderzały tuż obok nich, w osłony termiczne „Escudy”, rykoszetując i odłupując kawałki wierzchnich pancerzy z kapsuł.

Quedr zanurkował i zaczął kręcić beczki. Pchnął dźwignię mocy, jednocześnie łącząc się poprzez implant ze swoją fregatą.

– Ognia! – ryknął.

Spod brzucha „Escudy” opuściła się laweta z ciężkim miotaczem plazmy. W tym samym momencie smugi żółtego, skondensowanego światła uderzyły w górny pancerz holownika, dziurawiąc go jak sito i błyskawicznie uciszając dwa z trzech stanowisk obronnych na jego powierzchni.

– Wstrzymać ogień! – rozkazał Quedr.

Poderwał ciężki prom. Nie mógł pozwolić, by holownik eksplodował, bo straciliby kontrolę nad konwojem i wszystko poszłoby na marne.

– Dwójka, bierzesz górę! – krzyknął. – Trójka z prawej burty! Trzymać kontakt i jazda!

Z całej siły szarpnął dźwignię zrzutu i w przestrzeń pomknęły trzy sondy zagłuszające, które po kilku chwilach przyssały się do burt holownika oraz transportowej platformy, uniemożliwiając ewentualne uaktywnienie systemów autodestrukcji. Potem Oalcs z dużą prędkością zatoczył szeroki łuk i wyhamowując gwałtownie tuż przed płaską częścią kadłuba, pociągnął na siebie stery. Prom zadarł dziób, dobił podwoziem do burty i natychmiast znieruchomiał. Dopychany do holownika własnym napędem, przez moment zawisł w tej pozycji, aż rozległ się zgrzyt rozsuwającego się na boki dolnego włazu. Automat spawalniczy zaczął wycinać dziurę w poszyciu, a hydrauliczne chwytaki docisnęły ich do burty i uszczelniły przejście.

Quedr uniósł stalowe klamry zabezpieczające go w fotelu i odpalił plecakowy sleter napędu grawitacyjnego. Rozległ się szum i dowódca poczuł, jak wzrasta przyciąganie.

– Do abordażu! Ruszać się! – wrzasnął.

Biegnąc do włazu, odbezpieczył blokady interfejsowe swoich komparsów. Odwrócił na sekundę głowę i dostrzegł, jak poruszyły się we wnęce towarowej, rozprostowując czarne ramiona. Niemal natychmiast poczuł częściową autonomię obu maszyn funkcjonujących na zasadzie sprzężenia zwrotnego. Działały teraz zgodnie z jego wolą, a także własnym bojowym programem, nie zajmując go przy tym detalami. Sam wyszarpnął z olstra przy udzie ręczny miotacz ciężkiego, radioaktywnego śrutu, podpiął go do mechanicznego dozownika samoutleniających ładunków miotających i ustawił pokrętło na średnią moc. Automatycznie w przeziernym wizjerze implantu pojawił mu się obraz z mikrokamery celownika sprzężonego z bieżącymi wyświetleniami dalmierza.

– Tylko broń ręczna – rzucił przez komunikator do pozostałych i przeszedł na tryb noktowizji.

Przylgnął do krawędzi włazu, pozwalając, by jego kompars wychynął na ułamek sekundy, rozświetlając laserowymi impulsami ciemność we wnętrzu holownika. Rozległ się głośny łoskot, a potem grzechotanie, jakby ktoś rozsypał metalowe kulki. W chwilę potem automat wspomagający ponownie wychylił się zza osłony włazu i stawiając zaporę z impulsów laserowych, wkroczył do środka. Drugi zatrzymał się w pół kroku, rozłożył szeroko uzbrojone ramiona, aby ubezpieczyć flanki. Po chwili strzały ucichły i ponownie słychać było tylko dźwięk grzechoczących kulek.

Synapsy implantu Quedra przekazały mu informację o likwidacji pierwszego zagrożenia i dopiero wtedy dowódca włączył kryzę hełmu. Płyty osłonowe z cichym chrzęstem otoczyły jego głowę, pozostawiając jedynie wąską szczelinę na wysokości oczu. Potem Oalcs przeładował miotacz i wszedł do środka, a moduł na prawym oku dostroił automatycznie jasność obrazu noktowizji, co pozwoliło Quedrowi dostrzec leżącą w plamie oleju kulę bojowej tekry. W jej korpusie ziała spora dziura, a mimo to maszyna próbowała co jakiś czas przeładować zablokowaną w uszkodzonym kadłubie broń.

Oalcs powoli podszedł do niej, wsadził lufę miotacza w wyrwę pancerza i pociągnął za spust. Następnie odepchnął tekrę od siebie nogą. Kula obronnego automatu odpłynęła w mrok, ciągnąc za sobą zwiotczałe odnóża.

Quedr odwrócił się w stronę przekraczającego próg, równie wielkiego jak on sam Meyscana, którego wołali Troan, i nakazał mu iść na rufę.

Potem spojrzał na drugiego, z wyrytą laserem na pancerzu ksywką Azhe Oa. Dał mu znak, by trzymał się tuż za nim.

– Strzelaj, żeby zabić.

Ustawił się tak, by mieć Azhe cały czas w rozszerzonym przez implant polu widzenia. Dawno temu jego pierwszy dowódca z Micany powiedział mu, że zaufanie zabija, i Quedr starał się pamiętać o tej zasadzie.

Ruszył przed siebie w zielonkawej ciemności, kierując się do widocznej w oddali uchylonej śluzy. Wyświetlany na przeziernym ekranie plan wskazywał, że prowadziła do następnego pomieszczenia, ale zanim Quedr się ruszył, usłyszał w głośnikach modułu wywołanie:

– Dwójka do pierwszego!

– Czego?

– Rozwaliliśmy jednego. To najemnik z Boarth.

Oalcs znał wojowników tej nacji i nie cenił ich zbyt wysoko. Mieli niskie, krępe ciała z nieproporcjonalnie małymi głowami. Małe otwory uszne sprawiały, że ledwie co słyszeli, ale za pomocą wrażliwej, czerwonawej skóry wyczuwali najmniejszy ruch powietrza.

– Powiedział coś?

– Nie zdążył, ale w nadajniku miał zapis łączności z czterema… To raczej tylko obsługa holownika. Z pewnością ani oni, ani Veryjczycy nie spodziewali się ataku na konwój.

Quedr poczuł pod stopami lekkie szarpnięcie, po czym komputer modułu komunikacyjnego przekazał mu mechanicznym głosem informację o całkowitym zatrzymaniu zespołu.

Wiedział, że musieli wyhamować do zera, by jak najdłużej pozostać dla tamtych niewiadomą w polu zakłóceń. Zastanawiał się, jak długo veryjska eskorta będzie czekać, zanim zdecyduje się to sprawdzić. Rozkazał komparsowi na szpicy, by się pospieszył. Sam ruszył jego śladem. Zaraz potem usłyszał przed sobą odgłosy strzałów z krótkiej broni energetycznej i dudnienie ciężkich kroków synchronicznych automatów wsparcia.

Nie zwalniając, Quedr przełączył na obraz z ich mikrokamer i zobaczył rozległą przestrzeń tonącej w ciemności hali platformy transportowej, spod której stropu zwisały kołyszące się łańcuchy.

Usłyszał krótki przekaz:

– Aktywowane generatory mieszanki tlenowej. Atmosfera w normie.

Quedr przez moment się zawahał, a później rzucił:

– Pełna osłona. Nie rozszczelniać hełmów.

Wolał nie ryzykować, nie mając pewności, jak rozwinie się sytuacja na zewnątrz.

Przeszedł przez otwartą szeroko śluzę, oceniając, że powierzchnia ładunkowa platformy jest zapełniona metalowymi skrzyniami oraz częściami okrętów. W głębi, pomiędzy ciężkimi lawetami dział, używanymi silnikami i generatorami osłon siłowych, zauważył przemykających w mroku krępych Boarthów, którzy wycofywali się wspomagani przez kuliste tekry na giętkich, owadzich odnóżach. Atak musiał ich zupełnie zaskoczyć, bo byli jedynie w lekkich pancerzach osobistych i mieli przy sobie tylko ręczną broń defensywną. W powietrzu unosiła się śmierdząca woń wydzielana przez ich gruczoły skórne, służąca na ich bagiennej planecie do odstraszania owadów i otępiania większych stworzeń.

W jednej chwili Quedr zrozumiał, co zamierzają.

– Dwójka i trójka! Zablokować przejście frontowe na początku platformy! – rozkazał.

Dał znak Azhe, by ruszał z lewej, a potem dodał:

– Nie dopuścić ich do okrętu na przedzie zespołu! Powtarzam, nie mogą wejść do jednostki na przedzie!

Znowu rozległy się strzały, tym razem rozbrzmiewały dużo bliżej. W pewnym momencie Oalcs wyczuł, że jego kompars został trafiony – zerknął w lewo i zobaczył, jak potężny automat odrzuciło do tyłu. Jego opancerzony korpus wgniotła do wewnątrz potworna siła. Tymczasem kolejny pocisk z ładunkiem sonicznym rozerwał się na pół, generując zmiatającą wszystko na swej drodze falę dźwiękową w kształcie rozprężającego się pierścienia.

Oalcs w ostatniej chwili cofnął się za masywną wręgę tuż przy zewnętrznej śluzie. Czuł, jak wyrywane ze ścian kawałki konstrukcji holownika z impetem rykoszetują we wszystkie strony. Kiedy się uspokoiło, otworzył oczy i zaczął przeglądać obrazy z dostępnych kamer trzech pozostałych w sektorze komparsów. Zwiększył moc ładunków w swojej broni, miotającej radioaktywny śrut.

W końcu skojarzył zaczajonego Boartha i pustą, metalową skrzynię, którą minął wcześniej. Zrozumiał, że przedtem musiał być w niej ciężki automat szturmowy, którego soniczny ładunek energetyczny właśnie rozwalił jednego z dwóch jego komparsów. Zobaczył na obrazie z kamer Meyscana Azhe Oa zachodzącego z boku najemnika, który krył się za złomem kilkunastu pancernych płyt.

– Masz go na wprost!

Chwilę później rozległ się odgłos cofających się raz po raz rdzeni luf, kompensujących maksymalną moc ładunków gazowych akceleratora. Mrok rozjaśniły krótkie błyski, zmuszając noktowizor do przyciemnienia obrazu. Zaraz potem Quedr usłyszał dudnienie ciężkich kroków biegnących maszyn. Ustawił minimalne wyprzedzenie pozostałego mu bliźniaka i zmniejszając obciążenie o połowę, skoczył wraz z nim do przodu. Przez moment widział jego masywny grzbiet, mając świadomość, że częściowo autonomiczna część bojowego programu komparsa na bieżąco analizuje ich wspólną sytuację. W chwilę potem synchron wykonał w powietrzu niemal pełne salto, w ostatniej fazie podpierając się na moment środkową parą ramion, po czym odpalił pociski termiczne z obu luf. Odległość była tak mała, że oślepiający błysk i huk zlały się w jedno. Gdy zwalisty Boarth zaczął się wreszcie wychylać zza osłon, Quedr z impetem pchnął kopniakiem tarasujący mu przejście masywny agregat. Uderzenie wzmocnione serwosiłownikami zerwało mocowania, sprawiając, że ciężka maszyna uderzyła z hukiem w stertę osłonowych płyt, a on sam znalazł się tuż za plecami zaskoczonego najemnika. Uniósł gotowy do strzału karabin szturmowy, wycelował i nacisnął spust. Boarth wylądował na środku hali, podziurawiony jak sito.

– Rozpieprzyłeś mi komparsa, bagienny mule – wysyczał cicho Quedr. Przeładował miotacz i zwrócił się do swoich: – Nie bierzemy jeńców.

Starł z pancerza brunatną posokę i bez słowa ruszył przed siebie ciężkim, kołyszącym krokiem, wsłuchany w sygnały czujników ruchu. Nie miał dla wrogów ani szacunku, ani litości. Nie miewał też moralnych dylematów. Nigdy.

Dotarł do otwartej zewnętrznej śluzy równocześnie z Azhe i synchronami.

– Na czarne słońca Seregezu. Weszli do środka – powiedział.

Po chwili usłyszał za sobą Troana wracającego ze swoimi bliźniakami z rufowej części holownika.

– Z tyłu czysto – poinformował go Troan.

Quedr bez słowa puścił przed sobą synchrona i ruszył ostrożnie, ukryty za jego masywnym korpusem. Gdy tylko minął drugie wrota, znalazł się w czymś, co przypominało długi, ciemny korytarz, rozjaśniany jedynie słabą poświatą niebieskich punktów błyszczących tuż nad podłogą i łączących się gdzieś daleko w jedną linię. Były wpuszczone w krawędzie masywnych, czarnych szaf tworzących wysokie ściany, których końca Oalcs nie był w stanie dostrzec mimo błękitnego światła i podkręconego noktowizora. Od ich metalowych płyt odbijał się dudniący odgłos kroków idących po zewnętrznej pięciu bojowych maszyn synchronicznych, które płynnymi ruchami uzbrojonych ramion cały czas skanowały przestrzeń wokół. Chwilę potem usłyszeli mechaniczny jazgot lekkiej broni laserowej niosący się echem po pokładach, a w słuchawkach rozpoznał skrzeczący głos Yrne Oe, dowódcy drugiego zespołu:

– Uciekają górą w stronę rufy.

Oalcs spojrzał w mrok ponad ich głowami, gdzie pod wysokim stropem, wzmocnionym solidnymi wręgami, ciągnęły się korytarze górnych pokładów.

Dostrzegł ruch po lewej, przylgnął plecami do ściany, a potem przyklęknął.

– Ilu? – zapytał.

– Już tylko dwóch.

Quedr dostrzegł u samej góry czerwonawe błyski i usłyszał odgłos broni laserowej. Uniósł broń, ale komparsy były szybsze. Błyskawicznie wyprostowały ramiona uzbrojone w lekkie lugary i przeciągnęły długimi seriami wzdłuż zabezpieczających barier. Mimo że skondensowane ładunki błękitnej energii powinny te bariery z łatwością rozbić, to pozostawiły jedynie okopcone ślady na płytach.

Obawiając się, że najemnicy będą próbowali dostać się do przedziałów silnikowych, Quedr wskazał na tył jednostki i wyłączył napęd grawitacyjny sletera, który przyciskał go do podłoża.

Zaraz potem rzucił krótko:

– Azhe, za mną! Troan, osłaniaj nas.

Szybkim ruchem podkręcił moc zasilanego z plecaka egzowspomagania i odepchnął się mocno od podłogi. Jednak gdy tylko znalazł się ponad górną powierzchnią metalowych szaf, włączył ponownie napęd sferyczny i przylgnął ciężkimi buciorami do płaskiego metalu. Nie dostrzegł zagrożenia, więc zmniejszył swój ciężar o połowę i wspiął się na górny pokład. Szybko przeskoczył przez osmolone bariery i znalazł się na kratownicy prowadzącej na rufę orbitera. W słuchawkach modułu usłyszał podniesiony głos dowódcy towarzyszącego im niszczyciela, kapitana Cahae:

– Quedr! Veryjczycy! Słyszysz mnie? Quedr! Mamy na radarze veryjską eskortę.

Oalcs znieruchomiał w pół kroku, spojrzał w stronę nadbiegającego od przodu drugiego zespołu. Zatrzymał ich uniesieniem ręki. Potem poczekał, aż dołączy do niego Troan, i zapytał przez mikrofon:

– Ilu?

– Trzy krążowniki. Najprawdopodobniej klasy Jinde. Wzywają nas do poddania.

– Pokaż.

Dowódca poczuł, jak jeden z przeziernych ekranów implantu nasuwa mu się na oko, i po chwili poprzez zakłócenia pola zobaczył trzy okręty lecące w luźnym szyku. Czarne, trójkątne kadłuby z masywnymi nadbudówkami na rufach wyglądały groźnie nawet z daleka.

– Czekaj.

Spodziewał się dużych sił, ale nie czegoś takiego. Zaniepokoiły go też wydawane na mostku „Carguna” rozkazy: przygotowywano osłony rufowe niszczyciela. Kiedy się rusza do walki, nie przekierowuje się raczej całej mocy generatorów na tył okrętu. Nie ufał dowódcy przydzielonej mu przez suwerena jednostki – obawiał się zdrady.

– Odległość?

– Będziemy w zasięgu ich ognia za jedną godzinę syderalną. Cały czas próbują przejąć zdalną kontrolę nad swoim holownikiem. Nie wiedzą, że zostały w nim tylko systemy manewrowe. Ale mogliby je odpalić, gdyby nie zakłócenia. Jeśli z nich wyjdziemy, to…

Quedr skrzywił się, przez głowę przemknęła mu niezwykła myśl. Z początku wydawała się niedorzeczna, powoli jednak zaczynała wyglądać na jedyne sensowne wytłumaczenie.

– Koniec przekazu – uciął.

Potem klepnął w naramienny pancerz dowódcę drugiego zespołu, Yrne Oe, i rzucił ostro:

– Bierz swoich i ruszaj za Boarthami.

Odwrócił się do Troana i Azhe.

– Myślę, że tamci chcą nas stąd odciągnąć. Musimy poszukać centrum dowodzenia, kokpitu, czegoś, skąd można tym kierować.

Myślał teraz o Veryjczykach, o ich mrocznej przeszłości. Wiadomo było o nich niewiele: mówiono, że uciekli przed prześladowaniami i wojną (choć nikt nie wiedział, przed kim i skąd), a ich okręty dorównywały siłą nawet tym budowanym przez najlepsze stocznie Unii Terrenisu. Dlatego niedorzecznością byłoby sądzić, że Trega Thaan, planując to wszystko, nie przewidział, jak uprowadzić im sprzed nosa opanowany już konwój. Był łajdakiem, ale nie głupcem.

Moduł komunikacyjny pokazał mu lokalizację trzeciego zespołu na przedzie środkowego pokładu.

– Zawracać! – zawołał przez komunikator. – Sprawdzić niższe pokłady. Szukamy sterowni.

Potem spojrzał w dół i dodał:

– Ostrożnie. Mogą jej strzec automaty albo Boarthowie. Ci, których jeszcze nie widzieliście. Pilnować tyłów!

Zwiększył przyciąganie w sleterze. Biegli, mijając kolejne podobne do siebie mroczne pomieszczenia ze stropami poprzecinanymi starlarowymi tregrami, a dudniące echo niosło się wzdłuż wszystkich pokładów. Gdy dotarli do rozwidlenia, Quedr wskazał Azhe Oa korytarz prowadzący w lewo, a sam, wraz z Troanem i komparsami, skręcił w prawy. Po kilkudziesięciu krokach minęli kolejną śluzę i weszli do czegoś, co przypominało pustą zbrojownię z wolnymi uchwytami na lekką broń i sprzęt osobisty. Gdy dochodzili do następnego zwężenia, czujniki w jego kryzie wskazały ruch po lewej, ale zaraz zmieniły kolor z czerwonego na zielony: zza narożnika wysunął się automat prowadzony przez Azhe.

Quedr zatrzymał się, odczekał chwilę, aż uspokoi mu się tętno. Nakazał młodemu Meyscanowi, by ten ruszył przed nim.

– Uważaj. Zbliżamy się do dziobu – ostrzegł.

Niespodziewanie gdzieś z góry błysnął strzał i Quedr poczuł, jak prawa osłona pancerza na wysokości ramienia wbija mu się w ciało. Znalazł się na podłodze, daleko z tyłu. Ale gdy otworzył oczy, zobaczył całą feerię błysków. To jego synchron stał tuż przed nim, zasłaniając go stalowym cielskiem i plując skondensowaną energią ze wszystkich czterech rdzeni. Nieco dalej na wprost leżał nieruchomo Azhe Oa z rozłupanym na wylot pancerzem, a jego komparsy stały nieruchomo i grzały w kierunku ostatniej zapamiętanej przez Meyscana pozycji wroga. Najemnicy musieli być gdzieś wysoko ponad platformą, której wcześniej nie zauważyli. W końcu wirujące tuleje stojanów na grzbietach synchronów przestały się jarzyć błękitem i oba naraz zamilkły w oczekiwaniu na przekierowanie.

Quedr potrząsnął głową i – nieco już bardziej przytomny – dostrzegł z przodu dwa bliźniaki Troana, które niczym pająki wspinały się po wręgach, prując krótkimi seriami w coś, co poruszało się w głębokiej ciemności. Zaraz potem przez balustradę przeleciał bezwładny Boarth, a po nim dwie kuliste tekry z działającym jeszcze przyciąganiem.

Strzały ucichły i Oalcs spojrzał na stojącego pod ścianą Troana, który w końcu puścił spusty i wpatrywał się teraz w leżącego nieruchomo Azhe.

Quedr odpalił poprzez implant skan swojego pancerza, aby sprawdzić własne obrażenia. Osłony wytrzymały trzy bezpośrednie trafienia z automatu szturmowego, ale wewnątrz barku coś musiało pęknąć, bo prawa ręka zwisała mu zupełnie bezwładnie. Wyraził zgodę na leczenie i medyczny program modułu wstrzyknął mu zestaw regeneracyjny z uśmierzającą ból dawką nitry. Po chwili mógł już jako tako poruszać palcami. Zaciskając zęby, powoli uniósł się z podłogi. Odetchnął głęboko parę razy.

– Jazda. Mamy mało czasu.

Kiedy zrobił pierwszy krok, poczuł ból promieniujący od biodra do stopy. Spojrzał w dół i zobaczył wgnieciony w udo płaski siłownik egzokombinezonu. Oparł się ostrożnie o metalową ścianę i poprzez implant przesterował rozłożenie sił, skupiając większość na lewej, sprawnej ręce. Potem sięgnął na prawo i odgiął metal na zewnątrz. Wrócił do poprzednich ustawień i odciążył ciało poprzez zmniejszenie nacisku sił plecakowego sletera. Wreszcie ruszył do przodu, a kompars podążył za nim. Z początku maszyna wiernie naśladowała jego kulejący krok, jednakże system szybko wyeliminował ten element z programu.

Mijając dwa pozostałe po Azhe bliźniaki, Quedr wysłał sygnał przekierowujący. Automaty natychmiast dostroiły swoją częstotliwość do synaps jego mózgu, uruchomiły zapasowe generatory energii i ruszyły za nim.

Czuł się już nieco lepiej. Sprawdził siłowniki egzokombinezonu, zrobił kilka odważniejszych kroków, schylił się po leżący na podłodze miotacz. Z trudem podniósł go lewą ręką i wsunął do olstra po prawej, a później ruszył przed siebie. Miał świadomość, że dotarli już na sam przód jednostki, i po chwili w ciemności przed sobą zobaczył śluzę dużo węższą od poprzednich. Oparł się plecami o ścianę i przez moment próbował sięgnąć lewą ręką po miotacz na prawym biodrze, ale w końcu dał sobie spokój. Nakazał Troanowi, by się zatrzymał, po czym puścił przodem wszystkie trzy automaty.

Mieli mało czasu, więc odczekał tylko chwilę, a potem – mimo braku sygnałów zapewniających o bezpieczeństwie – wszedł do środka, przystanął i rozejrzał się dookoła. Byli w sterowni na mostku.

Wszystkie trzy komparsy również znieruchomiały. Troan stał w przejściu z przygotowanym do strzału automatem. Nagle błękitne punkciki nad podłogą zmieniły kolor na biały, rozświetlając bardziej podłużne pomieszczenie. Quedr rozejrzał się po surowym wnętrzu kabiny. Jej ściany wyłożone były szarymi płytami. U dołu, tuż nad podłogą, widział okrągłe podwyższenie z krawędzią rozbłyskującą słabym błękitem. Ponad nim unosił się w powietrzu krąg, przypominający coś w rodzaju szerokiej poręczy z płytkimi, nieregularnymi zagłębieniami, skąd wydobywało się łagodne, różnobarwne światło. W głębi, na samym przedzie, skryte niemal zupełnie we wnęce pokładu, widoczne były oparcia dwóch masywnych foteli.

I właśnie zza jednego z tych foteli wynurzył się nagle potężny Boarth.

Dowódca zdążył zarejestrować jego chrzęstne grzebienie w kolorze krwi, zanim powietrze rozdarł bojowy okrzyk najemnika. Boarth uniósł karabin akumulacyjny. Bliźniacze automaty nie zareagowały, czekając na aktywność prowadzącego. Quedr chciał sięgnąć po broń, ale jego ręka odmówiła posłuszeństwa. Zdał sobie nagle sprawę, że za chwilę zginie z łap tego najemnego śmierdziela. Wbił tylko wzrok w małą, czerwonawą twarz Boartha, czekając na decydujący strzał. Ale ten nie nastąpił, mimo że najemnik pociągnął kilka razy za sensoryczny spust. Oalcs zrozumiał, że w sterowni musiał zadziałać rodzaj elektromagnetycznego trału blokującego broń energetyczną. Boarth też to chyba pojął, bo zaprzestał prób, tylko ryknął wściekle i machając bronią niczym maczugą, ruszył wprost na Quedra.

Ten błyskawicznie sięgnął sprawną ręką do olstra na plecach, wyjął krótki obrzyn stokera, wymierzył w szeroki tors przeciwnika i nacisnął spust. Zobaczył, jak potężny ładunek odrzuca Boartha do tyłu i przerzuca ponad oparciami foteli. To był sygnał dla komparsów, które w jednej chwili dopadły rannego i wywlekły go na zewnątrz. Widział jeszcze, jak ich ofiara próbuje się bronić, a później rozległy się strzały i zapadła cisza.

Odwrócił się w stronę Troana, stojącego w przejściu z bronią gotową do strzału.

– Pilnuj wejścia! – rzucił krótko.

Potem postawił stopę na drgającej błękitnym światłem krawędzi platformy i chwytając się zawieszonej w powietrzu poręczy, stanął na podwyższeniu. Niemal natychmiast rozległo się ciche buczenie, a wokół rozjarzyło się tysiące jasnych punkcików, tworząc świetlistą czaszę, która po chwili zmieniła się w otaczające go z każdej strony migające obrazy. Wśród nich niespodziewanie rozpoznał pustą zbrojownię i korytarze z szafami przypominającymi transformatory. Zaraz potem usłyszał w myślach stanowczy rozkaz:

– Blokada dostępu. Podaj hasło.

Zrobił gwałtownie krok w tył, wyczuwając groźbę aktywacji systemu bezpieczeństwa okrętu. Moduł zasygnalizował mu połączenie z jego okrętem. Poprzez zakłócenia usłyszał głos Cornusha:

– Jest kłopot, kapitanie. Wchodzimy w zasięg skutecznego ognia veryjskich krążowników.

Quedr zaklął.

– A z dobrych wiadomości – kontynuował Cornush, w jego głosie pobrzmiewała ironia – to „Cargun” zajmuje właśnie pozycję do skoku w podprzestrzeń. Ten szubrawiec Cahae chce nas wystawić do wiatru.

– Masz kontakt z Alidor?

Pierwszy nie odpowiedział, jakby go nie usłyszał. Zamiast tego powiedział:

– Stanąłbym do walki sam.

– No to na co czekasz?

– Rozważam sens.

– Połącz mnie, łachudro, z Alidor…

Nie dokończył, bo nagle stracił poczucie przestrzeni, jego wzrok przeniknął masywny pancerz okrętu i dowódca znalazł się jakby w szklanej bańce zawieszonej w kosmicznej próżni. Wokół siebie widział tylko gwiazdy. Zatrzymał spojrzenie na jednym z jaśniejących punktów, niemal natychmiast obok pojawiło się oznaczenie AN 12115 i nazwa „Consors” wraz z symbolem układu SE CERN H7. Patrzył, jak pozostałe punkty przybierają znajome kształty konstelacji i układów, z dokładnością co do najmniejszego księżyca. Obok wyświetlały się nazwy obiektów. W pewnym momencie dostrzegł coś dziwnego: ciemniejszy punkt przesuwający się na tle Mgławicy Calespo. Zaraz potem obraz powiększył się i jego oczom ukazała się sylwetka „Escudy”, długa i wąska, z osmalonymi pancerzami i wysoko osadzonym mostkiem.

Patrzył, jak okręt manewruje, schodząc coraz niżej i niżej. Nagle od strony rufy fregaty dał się zauważyć ruch. Quedr skupił na nim wzrok i obraz wyostrzył się jeszcze bardziej. Dowódca zobaczył opuszczaną właśnie tylną lawetę z działem plazmowym. Wymierzone było ono w kierunku trzech okrętów sunących majestatycznie od strony Sustery, najjaśniejszej gwiazdy sektora. Jednostki te rozbłysły w jego głowie pod postacią veryjskich krążowników. W ich czarnych pancerzach odbijał się słaby blask Obłoku Aquarii. Quedr zrozumiał, że „Escuda” próbuje ukryć się za konwojem. Nieco z tyłu zauważył kolejny punkt i przypomniał sobie o towarzyszącym im niszczycielu „Cargun”. Według Cornusha powinien się on właśnie szykować do skoku, lecz nagle obraz się powiększył i Quedr ujrzał, jak lawety boczne „Carguna” wyrzucają w przestrzeń ładunki ognistej energii. Jedna smuga minęła cel, a trzy kolejne uderzenia eksplodowały na osłonach siłowych okrętów Jinde. Veryjskie jednostki rozluźniły szyk, zajmując pozycje do ataku.

W słuchawce Quedra rozległ się krótki pisk, a potem rozbrzmiał głos pierwszego:

– Próba nawiązania kontaktu z Alidor.

Quedr dotknął sensora modułu i odblokował domyślne połączenia komunikacyjne.

– Aste, namierz to połączenie – nakazał. Nabrał powietrza i niemal krzyknął: – Cornush, zrób to, jeśli ci życie miłe.

Tymczasem po jego lewej stronie wynurzyły się już veryjskie okręty, jaśniejące oślepiającym blaskiem eksplozji. Zaraz potem runął na nich grad świetlistych ładunków.

Zuchwały atak na konwój musiał rozwścieczyć Veryjczyków do białości, ale rozciągające wokół pole zakłóceń nie pozwalało im na precyzyjne namierzanie celów, tak więc nie byli w stanie wykorzystać kolosalnej przewagi. Mogli jedynie prowadzić rozproszony ostrzał z dział średniej mocy, ufając, że nie trafią we własny konwój. No i próbować podejść bliżej.

Nagle lawina ognia ustała.

Quedr dostrzegł, że z otwartych luków jednego z krążowników po lewej wystrzeliwują jakieś płaskie obiekty. Dziwny system, w którym wciąż się znajdował, rozpoznał je jako bezzałogowe storhy. Maszyny rozdzielały się i nabierały prędkości, kierując się wprost na nich.

– Quedr do „Escudy”! Odpal automatyczny program manewrowy! Daj osłony mechaniczne i wypuść ruchome pola siłowe!

Nie doczekał się odpowiedzi.

Mógł jedynie bezradnie się przyglądać, jak trzy storhy, które nadleciały od strony rufy „Escudy”, zaczynają nakłuwać laserowymi igłami jej energetyczne osłony, próbując wyszukać w nich słabe punkty. Wydawało się, że już wszystko stracone, jednak w chwilę potem fregata zdołała wykonać błyskawiczny zwrot na prawą burtę z jednoczesnym przesunięciem pancernych osłon mechanicznych, co oznaczało, że Cornush w ostatnim momencie zdążył odpalić synchronizację systemów manewrowych z obronnymi. Zaraz potem zablokowana dotąd górna laweta plunęła ogniem w kierunku bezzałogowych maszyn.

Quedr pomyślał teraz o szczelności konwojowanych jednostek.

– Dwójka i trójka, meldować!

Zaraz potem usłyszał:

– Drugi, jednostka czołowa. Bez strat.

W chwilę później odezwał się następny:

– Trzeci na platformie. Bez strat. Sygnalizacja rozszczelnienia. Wycofuję swoich do holownika.

Transport nadal pozbawiony był głównego napędu i zasilania, więc nie działały osłony energetyczne ani systemy naprawcze. Quedr zrozumiał, że powinien opuścić rejon zakłóceń, jeśli zamierza ponownie nawiązać kontakt z Alidor.

W końcu wyświetlił w implancie ekran sterowania i jednym ruchem zwolnił blokady napędów sferycznych dryfkotw. Poczuł drgnięcie pokładu pod stopami i konwój ruszył zaprogramowanym wcześniej kursem.

Nadal trwał zmasowany atak storh, ale ich ładunki energetyczne średniej mocy, efektywne w walce z małymi automatami, w większości odbijały się od dobrze stawianych, silnych osłon energetycznych. W dodatku skuteczny ostrzał systemów obronnych obu okrętów dziesiątkował bezzałogowe maszyny.

W pewnym momencie Quedr dostrzegł po lewej ledwie widoczne, szare punkty. Najpierw pomyślał, że to trzy storhy, które odłączyły się od grupy uderzeniowej, jednak gdy część kulistego obrazu powiększyła się, zrozumiał, że się pomylił. To nie były drony, tylko płaskie barki desantowe, gładkie od spodu, a od góry wzmocnione kratownicą wręg.

Przez ułamek sekundy poczuł strach, a twarda niczym kolce szczecina zjeżyła mu się na grzbiecie i karku. Sprawdził częstotliwość implantu, po czym ponownie rzucił przez kanał wewnętrzny:

– Dwójka i trójka.

Po chwili poprzez serię wyładowań doszła go odpowiedź:

– Drugi. Zgłaszam się.

– Trzeci.

Połączenie zostało przerwane, a w słuchawce usłyszał niewyraźny głos pilota z „Escudy”:

– Chwila, mamy problem.

– Mów.

– Trzy storhy idą prosto na holownik! To niemożliwe! Atakują konwój!

Oalcs nie słuchał dalej.

– To desant! Reszta jest tylko zasłoną!

Spojrzał na „Carguna”, który starał się uwolnić od ruchliwych dronów. Poprzez moduł Quedr słyszał wycie syren i odgłosy eksplozji. Silniki reagowały na sygnały komputera i zmuszone były teraz do operowania w granicznych zakresach obciążeń, dokonując gwałtownych zwrotów, przyspieszeń i hamowań.

Niespodziewanie górna wyrzutnia niszczyciela w kształcie półkuli obróciła się w stronę rufy i po chwili błysnął bezgłośny wystrzał. Elektromagnetyczny impuls przemknął błękitną falą ponad konwojem i zniknął w ciemności. Zaraz potem trzy storhy, wirując coraz szybciej wokół własnych osi, oddaliły się w przestrzeń.

Quedr wywołał „Carguna” i krzyknął:

– Cahae, powtórz to z drugiej.

– To ostatni ładunek zakłócający – odpowiedział tamten.

W tym samym momencie „Escuda” odpaliła pojedynczą salwę z działa plazmowego osadzonego na zablokowanej do niedawna lawecie. Skoncentrowany ładunek ognia trafił w płaską część barki, która usiłowała przylgnąć do burty holownika. Skumulowana energia rozerwała ją na strzępy.

Chwilę potem Oalcs usłyszał głos Cornusha:

– Uff, musiało boleć.

Zaraz jednak w tle dało się słyszeć beznamiętne słowa komputera pokładowego, który odnotował:

– Nie wykryto siły żywej.

Quedr nie zdążył się nawet skrzywić, a już do skośnej burty holownika przylgnął drugi prom.

– Trójka! – krzyknął. – Lewa burta! Będą ją pruć! Tuż obok wieży!

Nie dokończył, bo jedna z wieżyczek holownika nagle się obróciła i pojedyncza salwa z ciężkich laserów rozpruła górną część kapsuły niczym blaszaną puszkę. Z wnętrza natychmiast wysypało się kilka ciężkich automatów szturmowych. Szybowały bezradnie w przestrzeń, podczas gdy w głośniku słychać było bojowe okrzyki Breo Agiego z rasy Troudów. Ten ponury banita musiał jakimś cudem naprawić uszkodzone przez ich własny ostrzał działo holownika.

Quedr przyjął go do załogi, bo nie było broni, na której Troud by się nie znał. Ale wolał trzymać go z daleka od siebie. Wiedział, że podwładny został skazany na banicję z powodu zdrady – był nieobliczalny i nie uznawał żadnych zasad. Uśmiechał się tylko podczas zabijania.

Teraz jednak Quedr był pod wrażeniem.

– Dobra robota – podsumował krótko.

Nie było czasu na więcej pochwał, bo dobiegł go odgłos ciętych burt. Inna kapsuła pakowała się właśnie do wnętrza platformy transportowej.

– Są prawie w środku, Breo! Ruszaj z bliźniakami naprzód. Wesprzyjcie drugi zespół.

Wprowadził poprawki do programu manewrowego dryfkotw. W chwilę potem poczuł, jak zaczynają zmieniać kurs. Konwój pozostał jedyną osłoną chroniącą ich przed Veryjczykami. Tyle że znajdowali się coraz bliżej wroga i coraz trudniej było się przed nim ukryć.

Usłyszał w słuchawce implantu trzaski i po chwili rozpoznał głos Cornusha:

– Nie wychodź z pola, kapitanie! Nie wychodź z pola! Pociski samonaprowadzające! Użyją ich!

Quedr sam zdawał sobie sprawę, że bez głowic zakłócających nie mają żadnych szans, ale na krótkim dystansie, w konfrontacji z bronią energetyczną Veryjczyków nie mieli ich również. Dopóki krążowniki były daleko, pozostawał im minimalny czas na skuteczne uniki. Teraz, osaczeni z trzech stron, mogli tylko próbować uciekać.

Quedr wybrał w okularze obraz mostka „Escudy” i krzyknął:

– Wymieć z pokładów cały złom! Już!

– Może przejdziemy! – odpowiedział Cornush.

W świadomości Quedra pojawił się odgłos otwieranych veryjskich luków.

– Odpalaj! – ryknął.

Zobaczył w okularze, jak pierwszy oficer „Escudy” zwalnia blokady i strumienie gazu technicznego wypychają w próżnię zbędny ładunek. Ale najbliższy krążownik zdążył już wypuścić w kierunku fregaty dwie torpedy. Dwie kule oślepiającej bieli zlały się w jedną, dowódca poczuł wstrząs i zobaczył „Escudę” otoczoną rojem oddalających się od niej odłamków. Eksplozje zmiotły mechaniczne osłony zbliżeniowe, zerwały dwie czasze anten, wyrwały górną lawetę wraz z działem i uszkodziły mostek. Przez moment Quedr słyszał w tle przeciągły ryk alarmowych syren, a potem dotarł do niego chrapliwy głos pilota:

– Sekcja dziobowa! Ręczny ciąg korekcyjny! Odpalić prawy, sto osiemdziesiąt w osi…

Zrozumiał, że starają się wyrównać gwałtowny przechył na prawą burtę. Dobiegł go spokojny głos ich komputera pokładowego:

– Dekompresja sekcji trzeciej i piątej. Śluzy styczne zamknięte w trybie alarmowym, agregat osłon siłowych sprawny w trzydziestu procentach. Zerwany górny terminal bojowy. Kapsuła ratunkowa w drodze. Odpalony dublujący system manewrowy.

– Thaan, a niech cię! – warknął Quedr.

Nadal nie mógł uwierzyć, że suweren wysłał ich tak zupełnie bez sensu na całkowite zatracenie.

Tym razem w słuchawce usłyszał odgłos strzałów dochodzących gdzieś z głębi platformy i domyślił się, że zespół drugi dotarł do veryjskich ciężkich automatów, które wdarły się do środka. Przez moment mignęły mu w okularze modułu obrazy z kamer komparsów, rozświetlane krótkimi seriami laserowych salw, a potem usłyszał śmiech Breo Agiego. Jego oddział wsparł drugi zespół i teraz docierały do dowódcy jednostajne odgłosy broni szturmowej, przeplatające się z wizgiem samopowtarzalnych zamków.

Słyszał też głosy:

– Z lewej! Wykończ go!

– Załatwiony!

– Uważaj! Jest następny!

Pojawił się sygnał połączenia z „Escudą”, więc błyskawicznie wyciszył odgłosy walki.

Zaraz potem usłyszał:

– Mamy kontakt.

Zakłócenia sprawiały, że moduł z trudem wyłapywał i przekładał impulsy, ale Quedr rozpoznał głos Cornusha:

– Jest rozkaz tylko dla ciebie, kapitanie.

– Mów.

– Nasz suweren, Trega Thaan, przesyła ci wiadomość.

– Dawaj!

– Raczej krótką.

„Czas, który nam pozostał, też jest raczej krótki” – pomyślał ponuro Quedr.

– Coś jeszcze?

To było tylko jedno słowo.

– Fatum – powiedział Cornush.

– Fatum… – powtórzył głucho kapitan.

W używanym na wielu planetach języku latium słowo oznaczało los.

Niemal w tej samej chwili Quedr poczuł ogarniający go spokój, a w jego głowie rozbrzmiał wyraźny przekaz:

– Hasło przyjęte.

Wprawdzie nadal nie mógł oderwać wzroku od oddalającej się, uszkodzonej „Escudy”, ale teraz jego umysł jakby uwolnił się od niepotrzebnych emocji, a wszystkie zmysły się wyostrzyły. Zaczął myśleć chłodno i racjonalnie, więc postanowił czym prędzej nawiązać kontakt z Cornushem. Nie zdążył jednak nawet otworzyć ust, ponieważ w jego głowie pojawiła się mentalna informacja:

– Torpeda podprzestrzenna bliskiego zasięgu. Osłony siłowe.

Reszta umknęła jego świadomości, bo nagle pod manewrującym w pobliżu „Cargunem” eksplodowała biała kula antymaterii. Jasny błysk pojawił się na moment, a później jakby zapadł się w sobie i zniknął. Ciężki niszczyciel zadrżał, a rozerwane od spodu systemy szczelinowych pancerzy mechanicznych i fragmenty aktywnych osłon zbliżeniowych z impetem pomknęły w stronę arnvalliańskiego okrętu. Quedr odruchowo zrobił krok w tył, patrząc, jak niektóre z poszarpanych fragmentów ześlizgują się po aktywowanej dopiero co zewnętrznej warstwie pola energetycznego, a pozostałe uderzają o burty platformy transportowej i holownika.

Przez moment zawahał się, nie mając pewności, czy dobrze zrozumiał podprogowy przekaz, bo o podprzestrzennych pociskach kierowanych słyszał dotąd jedynie w legendach. Gdyby jednak naprawdę istniały, to odpalone spoza zasięgu radarów, byłyby niemal niewykrywalne i mogłyby dosięgnąć każdego okrętu.

Zespołem mocno szarpnęło i kapitan odruchowo złapał się sprawną ręką za zawieszoną w powietrzu poręcz. Jednocześnie to coś, co zaglądało w jego myśli, jakby się ocknęło i z ogromną wyrazistością powtórzyło:

– Torpeda podprzestrzenna z systemem zbliżeniowym. Głowica kumulacyjna o punktowym polu rażenia. Zagrożenie pośrednie.

Okręt zaczynał stawać się coraz bardziej wyczuwalny, jakby z każdą sekundą nawiązywał z nim jakiś rodzaj duchowej jedności, i Quedr przyjął ten przekaz niczym prawdę objawioną. Jednocześnie uświadomił sobie, że czymś niezwykłym jest użycie przez Veryjczyków tak wyjątkowej broni właśnie teraz, kiedy ryzykowali nie tylko małą skuteczność trafienia w polu zakłóceń, ale i namierzenie przez Federację.

Nagle ze zdziwieniem odebrał sygnały dochodzące z całkowicie sprawnych silników i wiedział już, że okręt się budzi. Podobne odczucia dotarły do niego od strony szronowych pancerzy i generatorów osłon siłowych. Jego świadomość odebrała słowa:

– Aktualizacja danych taktycznych.

Miał już pewność, że to coś czyta w myślach, i nagle otaczająca go przestrzeń wyostrzyła się jeszcze bardziej, a gdzieś w środku głowy pojawiła się wiadomość:

– Imperialny okręt Arnvallii „Aranea”.

Nastąpiła chwila przerwy, a potem dotarła do niego kolejna:

– System dowodzenia Monstro aktywny.

Rozejrzał się na boki, wyraźnie wyczuwając otaczającą go niematerialną strukturę, coś w rodzaju żywego organizmu. Usiłował odnaleźć w danych modułu nazwę systemu, którego od tysięcy lat bezskutecznie poszukiwała Federacja. W końcu implant tuż przed okiem wyświetlił mu na przeziernym ekranie nazwę. Nagle zdał sobie sprawę, że jego umysł dotknął… zabójcy. Doskonałej, morderczej maszyny z zamkniętym pod szronowymi pancerzami inteligentnym systemem biotechnologicznym, jednoczącym w sobie porażającą sprawność i siłę.

Stojąc w zupełnym bezruchu, starał się przypomnieć sobie, od jak dawna mordował i grabił, a potem dzielił się łupami z Alidor. To tutaj było czymś, czego nie dało się przeliczyć na złoto. To mógł być wyrok na wszystkich, którzy poznali prawdę o veryjskim transporcie.

Jeśli tak, to właściwie był już martwy.

Pomyślał o rozległych kontaktach Tregi Thaana i przyszło mu do głowy, że hasło aktywujące pomost bojowy „Aranei” mógł mu przekazać jedynie ktoś z rasy dawnych sojuszników Arnvallian, do dziś zamieszkujących jedną z planet pogranicza Ashtar. Od nich też mogła pochodzić wiedza o terminie i trasie konwoju, a być może też niezwykłe radary pozwalające bezbłędnie poruszać się wewnątrz anomalii Pierścienia.

Quedr jednym dotknięciem zrzucił zapis z modułu na zewnętrzny nośnik, wprowadzając przy tym bieżącą aktualizację danych. Uznał, że tylko kopia przesłana w bezpieczne miejsce może powstrzymać Thaana przed zgładzeniem jego i całej załogi „Escudy”. Potem rozejrzał się nerwowo po wnętrzu kuli i właśnie wtedy ciemność nad nimi ponownie przecięły żółte smugi silnych ładunków plazmy. Przemknęły w ciszy nad holownikiem, a potem z impetem wbiły się w pozbawioną osłon energetycznych lewą burtę „Carguna”. Pojawił się oślepiający rozbłysk stonowany natychmiast przez holograficzny obraz otaczającej go kuli, po czym odłamki pancerza i fragmenty agregatów siłowych rozprysły się z ogromną prędkością na wszystkie strony. Tym razem fala energii, która dotarła do nich, była silniejsza i pokład pod stopami Oalcsa zakołysał się mocniej, mimo amortyzacji stabilizatorów.

Odruchowo przytrzymał się sprawną dłonią poręczy z podświetlanymi zagłębieniami i nagle jego ciało poczuło coś, co do tej pory było jedynie mglistymi przebłyskami świadomości. Zaledwie jednak zaczął pojmować ogrom całości, zdezorientowany cofnął rękę, a zaraz potem w swoich myślach zobaczył, jak pozostałe dwa veryjskie krążowniki otwierają wyrzutnie bojowe.

Zrozumiał, że za moment rozniosą ich na strzępy.

„To koniec” – przemknęło mu przez głowę.

Wszystkie trzy zajmowały powoli pozycje bojowe, nie obawiając się już o swój konwój.

Quedr spojrzał na uszkodzony kadłub alidoriańskiego niszczyciela, próbującego wyrównać kurs tylko jednym sprawnym silnikiem. Widział w powiększeniu wibracje zewnętrznych osłon, a w implancie słyszał trzeszczenie wiązań. Ale mimo tych problemów jedna górna i dwie rufowe lawety nadal raz po raz cofały się i wracały na pozycje, wstrząsane eksplozjami ładunków wysyłanych w stronę veryjskich krążowników. Choć wiele z nich trafiało, veryjskie osłony wydawały się niezniszczalne.

I nagle ponad najbliższym jinde rozbłysła błękitna kula, w której zniknął na chwilę dziób okrętu. Potem prawy sektor krążownika przecięła sieć białych błyskawic. Część agregatów siłowych wyraźnie padła i jednostka wykonała lekki zwrot, ustawiając się do nich lewą stroną. Krążownik ponownie podjął ostrzał, a przy tym zwiększył prędkość, jakby chciał ich staranować.

Quedr znowu pomyślał o obronie i wreszcie zrozumiał, co mu umknęło. Położył dłoń na poręczy i natychmiast w głowie pojawiły się słowa Monstro:

– Lawety górna i dolna aktywne.

Teraz już nie czuł pojedynczych elementów złożonego mechanizmu, lecz był jego integralną częścią. Ze zdumieniem zauważył, że wzrasta jego agresja.

Wsłuchany w swoje odczucia, coraz bardziej uświadamiał sobie, że to nie jakiś tam gniew czy nawet wściekłość, ale nieposkromiona żądza mordu i zniszczenia.

To coś, co uzyskało dostęp do jego myśli, stymulowało teraz do walki ośrodki odpowiadające w mózgu za przetrwanie. Zaskoczony, spostrzegł na poręczy swoją drugą rękę. Już nie była bezwładna, bez trudu uniósł ją do twarzy i powoli poruszył palcami. Miał pełnię władzy nad okrętem, jakby stanowił on przedłużenie jego własnego ciała. Bez wysiłku zwolnił blokujące sworznie i wysunął z łoża górną i dolną lawetę. Gdzieś spoza holograficznej kuli dobiegł go stłumiony chrzęst metalu i głuchy jęk wiązań, niosący się ponurym echem przez piętra niemal zupełnie pustych pokładów. Wreszcie obrócił ramiona w kierunku widocznych na holograficznej kuli veryjskich krążowników. Spojrzał w bok i dostrzegł, jak na tle gwiezdnego pyłu pojawiają się monumentalne korpusy energetycznych dział ze spłaszczonymi u wylotu rdzeniami. Nakierował je na rosnące w oczach wrogie jednostki.

Powoli i precyzyjnie wyhamował obracające się lawety. Teraz przesuwały się one powoli za celem. Wsłuchał się w dochodzące gdzieś z głębi kadłuba niskie pomruki dziesiątek milczących dotąd transformatorów. Oto olbrzym budził się do życia. Quedr wyczuwał, jak ten gigantyczny system akumulacyjny wprawia starlarową konstrukcję w drżenie, przebiegające wzdłuż podłużnic i wręg.

Kapitan spojrzał w górę i przybliżył obraz poszczególnych jinde.

Potem Monstro bezgłośnie przekazał:

– Systemy nawigacyjne sprawne.

W jednej chwili Oalcs zdał sobie sprawę, że zna swoją dokładną pozycję wśród roju otaczających gwiazd, jakby jego mózg obejmował całą okoliczną przestrzeń. Zaraz potem zaczęły coraz wyraźniej docierać do niego kolejne dane z listy przedstartowej „Aranei”:

– Zespolone systemy obronne w gotowości. Osłony siłowe tryb awaryjny, niepełny. Sekcje bojowe tryb autonomiczny. Systemy antykolizyjne aktywne. Grodzie…

Odciął świadomość od napływu bieżących danych, w przekonaniu, że ta wiedza i tak w nim zostaje, następnie skupił się na inicjacji energii jonowej. Natychmiast poczuł w sobie narastającą siłę z czasowymi ograniczeniami, a w myślach usłyszał:

– Silniki główne, odległość skrajnie kolizyjna. Automatyczna blokada bezpieczeństwa. Procedura alarmowa uruchomienia napędu sferycznego w toku, silniki manewrowe tryb awaryjny.

Zaraz potem pokład pod stopami zadrżał, a on usłyszał myśl:

– Gotowość bojowa.

Pod wpływem mentalnego impulsu uniósł wzrok i dostrzegł, jak wrogie krążowniki gwałtownie zwalniają, a radar Cuspis, stanowiący integralną część przejrzystej kuli, sygnalizuje pospieszne zamykanie luków bojowych w veryjskich jednostkach. Wszystkie trzy krążowniki zaczęły wykonywać ostre zwroty, przesuwając osłony siłowe wzdłuż miejsc najbardziej narażonych na ostrzał. Dla nich aktywacja systemów obronnych okrętu musiała być czymś więcej niż zaskoczeniem.

Była wstrząsem.

– Wiedza jest zwycięstwem – mruknął Quedr sam do siebie.

Było jasne, że nie zamierzają atakować arnvalliańskiej „Aranei”. Nadal mieli nadzieję na jej odzyskanie, ale z pewnością nie wycofaliby się teraz, gdyby nie stanowiła ona znacznej wartości bojowej. Jej siła musiała być ogromna, skoro trzy potężne krążowniki Jinde odstąpiły od dwóch dużo słabszych jednostek alidoriańskich, które normalnie byłyby dla nich łatwą zdobyczą. Zastanawiające jednak, że mimo wszystko Veryjczycy nie szykowali się do ucieczki w podprzestrzeń.

Jakby cały czas na coś czekali.

Quedr pomyślał o nazwie radaru, która za każdym razem, gdy zmieniał perspektywę obrazu, pojawiała się w tle jego myśli. To było niczym delikatna sugestia albo przypomnienie. Kiedy jednak powtórzył w myślach słowo „Cuspis”, część kuli, którą miał przed oczami, zgasła i zrobiła się zupełnie czarna. Potem pojawiła się mentalna wiadomość:

– Podprzestrzeń w zasięgu…

Quedr natychmiast wrócił do poprzedniego stanu, przypominając sobie, że pospiesznie zamontowane na ich okrętach radary umożliwiające funkcjonowanie w silnych zakłóceniach pola elektromagnetycznego nazywały się tak samo.

Jego wzrok przyciągnęło coś, czego nie był w stanie zidentyfikować. Monstro powiększył i przybliżył obraz. Kapitan ze zdziwieniem dostrzegł samotną storhę pędzącą z dołu w kierunku „Aranei” i w tej samej chwili system obronny okrętu otworzył w przedniej prawej burcie luk torpedowy, nie stawiając jednak zapory z dolnych osłon energetycznych. Ułamek sekundy później jego umysł przeszył krótki, przenikliwy dźwięk, a potężny pocisk zamienił bezzałogowego drona w kulę ognia otoczoną obłokiem metalicznego pyłu.

Przez moment Quedr wyczuł coś, czego jednak Monstro do końca nie sprecyzował, a jednocześnie zastanowiło go, czemu system nie użył ładunku energii z gotowych do otwarcia ognia dolnych gniazd obronnych. Nie znalazłszy odpowiedzi, zmrużył oczy i rzucił krótko przez moduł:

– „Escuda” dla „Aranei”. Zgłoś się.

Po chwili usłyszał głos Cornusha:

– Pierwszy na pomoście.

– Wprowadzić nowy kurs dla dryfkotw. Lecimy do domu.

– A co z Veryjczykami?

– Nie odważą się pójść za nami w głąb Pierścienia, aż na Alidor. Na pewno nie teraz.

Czując rozłożone ramiona obu lawet, skupił się na górnej i powoli obrócił ją ponad pokładem, po czym opuścił, aż zagłębiła się w dopasowane łoże i znieruchomiała. Szczęknęły potężne rygle blokujące działo i kapitan usłyszał odgłos rozruchu czterech zewnętrznych napędów grawitacyjnych przytwierdzonych do kadłuba holownika. Dotarło do jego zmysłów, że ruszyli. Zaczął powoli obniżać dolną lawetę, gdy nagle Cuspis się uaktywnił, ukazując ruch pod nimi. Przez głowę Quedra przemknęła myśl o ataku z podprzestrzeni i odruchowo spojrzał pod nogi, poprzez przejrzystą powierzchnię kuli, nie dostrzegł jednak nic prócz srebrnego pyłu gwiazd.

Nagle rozległ się nerwowy głos Cornusha:

– „Escuda” do zespołu! Coś jest pod wami! Coś wielkiego!

Quedr nie zdążył odpowiedzieć, bo obraz na dole zafalował, jakby po powierzchni kuli rozlała się woda. Jednocześnie w głowie usłyszał słowa Monstro:

– Custos Vorago. Minimalna bezpieczna odległość.

I wtedy poczuł ten ogarniający wszystkie zmysły, przerażający strach. Zobaczył, jak gęstniejąca coraz bardziej materia powoli przybiera kształt kuli. Wokół niej przez moment krążyły dwie mniejsze, a potem oślepił go błysk. Zdał sobie sprawę, iż jest to błysk antymaterii otwierającej niewielkie przejście w podprzestrzeń. Wszystko znikło. Strach również.

Mimo połączenia z Monstro nie miał pojęcia, czym było to coś, co odczuł w tak przerażający sposób. Zdał sobie jednak sprawę, że tylko dzięki obecności na mostku „Aranei” nie postradał zmysłów. Czyżby legenda mówiła prawdę?

Na kulistym obrazie zobaczył zastygłe w bezruchu ponure sylwetki veryjskich krążowników. Biła z nich niema groźba, jakby chciały przekazać mu, że to jeszcze nie koniec.

Wyglądało na to, że całkowitym przypadkiem znalazł sobie potężnego wroga. Właściwie to najpotężniejszego z możliwych. I chociaż nie wiedział, gdzie Custos Vorago został wysłany, to ze zdziwieniem uświadomił sobie, że zna kurs, który w podprzestrzeni określił Cuspis. Ale nawet i bez tego był pewien, że wie za dużo, a jeszcze więcej się domyśla. Wydawało się jasne, czemu konwoju strzegły aż trzy potężne krążowniki Jinde i dlaczego, ryzykując namierzenie przez stacje nasłuchowe Federacji, zdecydowały się odpalić podprzestrzenną torpedę. Potem przypomniał sobie dziwny impuls, który kojarzył do tej pory z wystrzeleniem pocisku w stronę atakującej ich samotnej storhy. Zaczynał rozumieć, że tak naprawdę bezzałogowy dron wcale ich nie atakował, a jinde nie uciekły w podprzestrzeń nie tylko ze względu na chęć utrzymania swego położenia w tajemnicy przed Zjednoczonymi. Po prostu chciały mieć pewność, iż sygnał wysłany przez bezzałogową maszynę dotrze do adresata. Że dotrze do… zjawy.

Stał teraz bezradny, wpatrzony w gwiazdy, zastanawiając się nad sposobem przesłania w bezpieczne miejsce wiedzy zawartej w swoim module.

Tylko tak mógł uratować skórę, bo chociaż nie miał pewności, czym mogło być to coś, co przed chwilą widział, to zaczynał podejrzewać, że było ono prawdziwym ładunkiem veryjskiego konwoju.

2

Operacyjny świat równoległy Alfa, Ziemia

T minus 2 godziny

24 grudnia 2002, godzina 14.35 czasu lokalnego

Północny Kaukaz, rosyjska przestrzeń powietrzna

Samolot dozoru radiolokacyjnego dalekiego zasięgu Berijew A-50 obrał kurs na północ, w kierunku Nazran i dalej na Siewiernyj.

– Front burzowy jest za szeroki – powiedział pierwszy pilot, kapitan Jewgienij Aurow. – Nie ominiemy go.

– Sprawdzę, co w operacyjnym – odparł siedzący po prawej lejtnant Siergiej Anikin.

Podniósł się z fotela i odpiął przewód interkomu. Potem minął siedzącego z boku nawigatora Aloszę Jakuszyna i ruszył do tyłu, ku wąskim schodom prowadzącym na górny pokład.

Patrolowali granicę z Czeczenią, odkąd w 1991 roku Gruzja uzyskała niepodległość. To właśnie tędy prowadziły szlaki bojowników przemycających broń.

Gdy Siergiej znalazł się na górze, Władimir Jasimow, jeden z czterech inżynierów siedzących za pulpitem z ekranami, odwrócił się w jego stronę.

– Co jest?

Anikin pochylił się nad pulsującym w półmroku okrągłym monitorem i dotknięciem palca skierował antenę testowanego radaru na północ.

– Idzie na nas śnieżna burza – rzucił krótko, po czym wskazał nierówną linię frontu.

Tamten zmarszczył czoło.

– Dość szeroka. A dołem?

– Nie da rady. Czołga się po samym dnie jak ośmiornica. Nie zaryzykuję przejścia między górami.

– Więc?

Porucznik odwrócił się i klepnął w ramię siedzącego z boku Kiryłowa, wpatrzonego w ekrany, a następnie spojrzał wymownie na pasy przy fotelach.

– Zapnijcie się wszyscy. – Ruchem głowy wskazał na pozostałą dwójkę. – Wracam do kabiny.

Kiedy był na schodach, poczuł szarpnięcie. Maszyna gwałtownie przechyliła się na lewe skrzydło. Wiązania kadłuba jęknęły przeraźliwie i dziób samolotu ostro zanurkował.

Anikin, przytrzymując się rękami uchwytów bezpieczeństwa, pospiesznie ruszył w stronę kokpitu. Gdy wreszcie zajął miejsce w prawym fotelu, Aurow rzucił mu krótkie spojrzenie i poinformował:

– Zaczęło się. Przechodzę na ręczne sterowanie.

Za oknami zrobiło się ciemno jak w nocy, śnieg z impetem uderzył o szyby. Szare chmury kłębiły się dookoła niczym w kotle czarownic, a przez wszystkie pokłady samolotu niosło się głuche dudnienie wiatru nacierającego coraz gwałtowniej na kadłub maszyny.

Obaj mocniej zacisnęli dłonie na wolantach. W chwilę potem berijew bez ostrzeżenia przechylił się w lewo, jakby pod skrzydłem zabrakło powietrza, i runęli w dół. Byli wprawdzie na siedmiu tysiącach metrów, ale szczyty gór pod nimi sięgały pięciu, więc nie mieli zbyt dużo zapasu.

– Pełna moc – nakazał Aurow.

Jednocześnie pchnęli dźwignie czterech przepustnic do przodu, ani na moment nie puszczając skręconych do oporu w prawo wolantów. Przez kilkanaście długich sekund spadali bezwładnie, obracając się coraz bardziej na skrzydło, aż wreszcie znowu poczuli opór na lotkach i maszyna powoli zaczęła podnosić się z przechyłu. Wysokościomierz pokazywał niecałe sześć tysięcy metrów nad poziomem morza i musieli natychmiast nabrać wysokości. Gdzieś pod nimi sterczały ostre górskie szczyty. Słyszeli narastający ryk silników i samolot z wysiłkiem zaczął się wznosić. Niestety, u góry wcale nie było lepiej. Dopiero gdy znaleźli się na ponad ośmiu tysiącach, zapanował względny spokój i gwałtowne wstrząsy na moment ustały. W minutę potem w słuchawkach usłyszeli głos operatora z górnego pokładu:

– Ten przechył…

Jasimow urwał, jakby się zastanawiał nad tym, co chciał powiedzieć.

– Wystąpiła przypadkowa zmiana sektora przeszukiwania – dokończył.

Aurow dotknął dłonią kostek laryngofonu przy szyi i rzucił głośno:

– Powiesz, co jest grane?

– Przy obrocie główna antena zarejestrowała obraz przestrzeni nad nami. Mieliśmy przez kilkanaście sekund na dwóch ekranach jedynie widok księżyca.

– No? – ponaglił go kapitan.

W głośnikach słychać było, jak inżynier nabiera powietrza.

– I czegoś jeszcze.

Dowódca zacisnął mocniej dłonie na wolancie.

– Mów jaśniej – warknął.

– Był błysk i coś jak spadająca gwiazda. Później to zniknęło za tarczą księżyca i już się nie pojawiło.

Chwilę później dodał:

– Fiodor widział to samo.

– Na żarty wam się w Wigilię zebrało? – spytał groźnie Anikin.

Tym razem cisza trwała nieco dłużej.

– To coś hamowało tuż przed – usłyszeli wreszcie. – Mamy to zarejestrowane.

Siergiej zerknął w stronę dowódcy i poczuł na plecach dziwne mrowienie. Chwilę potem samolotem znowu szarpnęło i w kabinie rozległ się sygnał ostrzegający przed przeciągnięciem. Półmrok w kabinie rozjaśniły pulsujące, pomarańczowe światła. Jednocześnie pchnęli wolanty. Prędkość stopniowo zaczęła wzrastać, przy pięciuset trzydziestu kilometrach na godzinę zdołali wyrównać. Ponownie zaczęli się wznosić i kilka minut później w słuchawkach usłyszeli zaniepokojony głos operatora:

– Mam zakłócenia w systemie szyfrowania. Ktoś włamuje się do naszych baz danych.

Aurow odwrócił się za siebie i spojrzał w ciemność dolnego pokładu, gdzie głośno pracowały serwery komputerów.

– Na pokładzie? – zapytał.

U góry zapadła na chwilę cisza.

– Nie wiem – odparł Jasimow nerwowo. – Dane przechodzą przez satelity. Może to stamtąd.

– Czy burza może mieć coś…

– Wątpię. Teraz wyświetlają się jakieś kody. To…

Zawahał się.

– Cholera, rozpracowują nasze systemy identyfikacji.

Anikin dostrzegł nerwowe spojrzenie pierwszego pilota, a po chwili usłyszał jego słowa:

– Co z platformą przeciwzakłóceniową?

W głośnikach rozległ się szczęk przełączników, a potem przenikliwy pisk automatów.

– Szmelc – jęknął operator.

Przez twarz kapitana przemknął nerwowy grymas.

– Połącz się z dowództwem – warknął. – Zamelduj o próbie infiltracji.

Wszyscy zdali sobie sprawę, że dzieje się coś niedobrego.

– Zrozumiałem – rzucił krótko Jasimow, ale zaraz znowu usłyszeli w słuchawkach jego głos: – Nie da rady. Chyba zupełnie straciliśmy łączność.

– A co działa? – spytał Aurow, nie kryjąc irytacji.

W słuchawkach przez chwilę słyszał stukanie przełączników i szum aparatury, a potem Jasimow odpowiedział:

– Stacja radarowa, system obróbki danych, system rejestracji i telemetrii.

– Co straciliśmy?

– Padła transmisja sygnałów, identyfikacja IFF, szyfrowanie, łącza danych z myśliwcami i wielopasmowa radiostacja. Moment… mam na radarze przesunięcie sektora A-11.

Chwila zawahania i ponownie usłyszeli jego głos:

– Chyba wrócił… nie, coś skopiowało obraz samolotu. Naszego samolotu.

Kilka sekund przerwy.

– Cholera, teraz widoczni jesteśmy trzydzieści jeden kilometrów od naszej prawdziwej pozycji, kurs sto dwadzieścia, wysokość dziewięć trzysta. To nasze wirtualne odbicie.

– Jesteś pewny?

– Sto procent. Przesunął się i tak został. Gdybym tego nie widział, uznałbym, że pojawił się znikąd. Czekajcie, mam sygnał ze stacji naziemnej we Władykaukazie. Namierzyli intruza w naszej przestrzeni powietrznej. To duża maszyna i jest gdzieś nad nami.

Aurow odruchowo pochylił się nad sterami, rozglądając się dookoła.

– To stamtąd mamy te zakłócenia? – zapytał.

Jasimow przez chwilę milczał, jakby nasłuchiwał.

– Nie wiem. Na razie ustalają współrzędne. Z trzysta dziewięćdziesiątej trzeciej bazy lotniczej w Korienowsku poderwali dyżurną parę migów 29.

– Co z łącznością? – spytał Aurow.

Odpowiedź z górnego pokładu przyszła od razu:

– Nadal nic. Słyszę tylko rozmowę pilotów myśliwców. Mają już namiar, ale tamten nie odpowiada na wezwania.

Dowódca tylko pokiwał głową i mruknął:

– To skurwysyn.

Na kilka sekund zapadła cisza, a potem usłyszeli niewyraźne słowa:

– To niemożliwe… To jakaś pomyłka…

Anikin odwrócił się i ryknął na cały głos:

– Co się dzieje, do cholery?

Najpierw usłyszeli coś, co przypominało stuknięcie o podłogę, a później ciche słowa:

– Podają nasze współrzędne.

Sekunda ciszy.

– Oni biorą nas za tamtych.

Kapitan spojrzał w stronę nawigatora, ale ten tylko wzruszył bezsilnie ramionami i przyciskając laryngofon mocniej do szyi, zapytał:

– Kto wysyła te namiary?

Usłyszeli przyśpieszony oddech Jasimowa.

– My.

Aurow pochylił się nad sterami.

– Co ty, kurwa, pierdolisz? Sami siebie wystawiamy na odstrzał?

Przestawił łączność na częstotliwość alarmową, wcisnął przycisk nadawania i krzyknął:

– Wstrzymać atak! Powtarzam, wstrzymać atak! Namierzacie swoich!

Ale odpowiedziała mu cisza.

Piloci spojrzeli tylko na siebie, po czym gwałtownie odepchnęli wolanty i maszyna runęła w dół. Wysokościomierz zaczął wirować coraz szybciej. Zbliżali się do poziomu górskich szczytów, a autonomiczny wielofunkcyjny radar N-010 pokazywał coraz wyraźniej ukształtowanie terenu pod nimi. Za oknami ciemne chmury umykały do tyłu, a wokół było czarno, jakby zapadła noc.

Kapitan sięgnął do pulpitu i włączył reflektory do lądowania. Jasne smugi światła przecięły mrok, ale niewiele to pomogło.

W tym momencie usłyszeli głos jednego z operatorów:

– Dwa migi weszły w zasięg naszej stacji radiolokacyjnej. Namierzają nas.

Anikin, kręcąc głową, warknął:

– Rakiety nie odpalą. Identyfikacja swój – obcy nie pozwoli.

Urwał, bo dotarło do niego, że wśród systemów, które padły, był także i ten.

– A co z systemem samoobrony? – spytał, chwytając się tej ostatniej nadziei. – Jest elektromagnetycznie odporny.

Jednak po krótkiej chwili w słuchawkach zabrzmiała odpowiedź:

– Nie działa.

Zaciskając zęby, Anikin spojrzał w bok i przez moment miał wrażenie, że wśród czarnych chmur dostrzega ośnieżone szczyty gór. Nie zdążył nic powiedzieć, bo w kabinie zawył przeciągły sygnał, a maszyna gwałtownie przechyliła się na lewo. W sekundę później zapiszczał alarm ostrzegający o zbliżaniu się wystrzelonej przez myśliwiec rakiety. Automat odpalił z prawej burty race. Zaraz potem ciemność rozjaśniła pomarańczowożółta kula ognia eksplodującego obok pocisku. Poczuli szarpnięcie, a przez kadłub przetoczył się jękliwy dźwięk skręcanych blach. Obaj piloci przechylili wolanty w prawo, ale program bezpieczeństwa nadal wykonywał zwrot w lewo, starając się oddalić maszynę od miejsca wybuchu. Gdy wreszcie stery zareagowały, zaczęli wychodzić z zakrętu, a na wysokości lewego skrzydła zobaczyli ośnieżony górski szczyt. Siergiej odruchowo zerknął na mapę i w punkcie ich lokalizacji przeczytał dwa słowa:

– Góra Kazbek.

W tym momencie rozległ się przeraźliwy huk, a zaraz potem głośne przekleństwa dochodzące z górnego pokładu. Następnie usłyszeli daleki odgłos dartego metalu, podczas gdy nad ich głowami zaświeciły kontrolki sygnalizujące awarię dwóch lewych silników. Uderzenie było tak silne, że przez głowę kapitana przemknęła myśl, iż właśnie stracili oba. Jednocześnie dziób samolotu pochylił się ku ziemi, a prędkość zaczęła gwałtownie wzrastać.

– Do góry! – ryknął Aurow.

Pociągnęli na siebie stery, starając się zmniejszyć rosnący na lewo przechył. Anikin odruchowo sięgnął nad głowę, odcinając obie uszkodzone jednostki napędowe. Mieli teraz zaledwie połowę mocy i mimo ich wysiłków samolot opadał coraz niżej.

– Pełny ciąg!

Nie dokończył, bo chmury pod nimi rozstąpiły się i zobaczyli po lewej i przed sobą skalne urwiska. Maszyną szarpało niemiłosiernie i przez chwilę mieli wrażenie, jakby kadłub zaraz miał się rozpaść na kawałki. Blisko nich pionowa ściana przechodziła w skaliste zbocze z wystającymi ostrymi iglicami, z których każda mogła rozpruć samolot niczym puszkę konserw.

Kapitan wyciągnął dłoń w stronę wysokościomierza i krzyknął:

– Za szybko spadamy.

Byli teraz na niewiele ponad czterech tysiącach metrów nad poziomem morza, ale na szczęście widoczność się poprawiła i mogli zobaczyć coś przed sobą. Na kilka sekund w kokpicie zapadła cisza, a potem Siergiej usłyszał szept Aurowa:

– To koniec.

Zabrzmiało to niczym wyrok. Lecieli teraz głębokim wąwozem, mając po obu stronach skaliste zbocza. Cały czas spadali. Z dwoma ocalałymi silnikami mogli w miarę bezpiecznie wylądować, ale nie mogli pokonać góry. Niestety, pod nimi były tylko skały.

Nagle rzadkie na tej wysokości chmury rozwiały się i Anikin wyciągnął przed siebie rękę, mówiąc:

– Tam!

W dole przed sobą mieli kawałek w miarę równego terenu, przechodzącego w coś, co przypominało kamienisty żleb. To była ich jedyna szansa.

– Pełne klapy. Siadamy bez podwozia – powiedział kapitan.

Zaraz potem dotknął dłonią laryngofonu na szyi i krzyknął do załogi:

– Trzymać się! Lądujemy awaryjnie!

Siergiej położył dłoń na dźwigniach ciągu i wyczekująco spojrzał na dowódcę. Ten tylko skinął głową i obaj zmniejszyli moc silników do minimum. Lekko odepchnęli od siebie wolanty, by po kilku sekundach wyrównać tuż nad ziemią.

Anikin sięgnął nad głowę i pociągnął czerwoną dźwignię, zrywając plomby.

– Zapłon i paliwo odcięte!

Ciągnęli stery na siebie, chcąc jak najdłużej utrzymać maszynę w powietrzu, by dotknąć podłoża z jak najmniejszą prędkością. Mimo to pierwsze uderzenie szarpnęło nimi potężnie, a za sobą usłyszeli zgrzyt dartego metalu. Odbili się, a potem z jeszcze większą siłą uderzyli o ziemię. Szorowali teraz brzuchem po kamienistym podłożu, usiłując sterem kierunku utrzymać samolot w osi. Wytracali prędkość, ale żleb zwężał się przed nimi nieubłaganie i w końcu lewe skrzydło uderzyło o skały. Pośród huku pękających dźwigarów obróciło ich gwałtownie w lewo, a chrzęst metalu zmieszał się z przenikliwym wyciem syren w kokpicie.

Aurow sięgnął za siebie i pociągnął w dół klamrę systemu gaśniczego. Nie widzieli tego, ale mieli nadzieję, że silniki i skrzydła zaczęły pokrywać się tłumiącą ogień pianą. Wreszcie pośród zgrzytu metalu samolot zatrzymał się i znieruchomiał, a oni… nadal żyli.

– Wszyscy na zewnątrz – ryknął na cały głos dowódca.

Po kilkunastu sekundach usłyszeli, jak strzelają włazy awaryjne. Odpięli pasy. W chwilę potem opuścili pokład maszyny, zjeżdżając po dmuchanych rynnach. Potykając się, pobiegli co sił w nogach, byle dalej od samolotu. Wreszcie Anikin zatrzymał się i łapiąc powietrze szeroko otwartymi ustami, poszukał wzrokiem pozostałych. Jakimś cudem wszyscy przeżyli i stali teraz nieruchomo wokół przekrzywionego na lewą stronę wraku berijewa ze sterczącą na grzbiecie talerzową anteną. Nigdzie nie widzieli śladu ognia, ale czuć było wyciekające z uszkodzonego zbiornika paliwo. Przeszywający wiatr uświadomił im, w jakiej znaleźli się sytuacji. Pogoda o tej porze roku w górach Kaukazu była zabójcza.

Pilot miga 29, starszy lejtnant Oleg Kuzniecow przechylił samolot w ostry zakręt w lewo i obniżając gwałtownie wysokość, przełączył radar w tryb omijania przeszkód terenowych. Potem zanurzył się w ciemnoszare chmury, wiedząc, że ma pod sobą górskie szczyty. To było jak jazda na nartach i bez dokładnych namiarów nie powinno się tego nawet próbować. Wnętrze kabiny tonęło teraz w ciemności rozpraszanej jedynie poświatą przyrządów pokładowych, od których pilot ani na moment nie odrywał wzroku. Po chwili jeszcze bardziej zmniejszył ciąg i ruchem kciuka odbezpieczył drugą rakietę klasy powietrze–powietrze. Nie miał pewności, czy pierwsza trafiła bezpośrednio w cel, ale wiedział, że musiała go uszkodzić, bo na ekranie zobaczył coś, co przypominało duże fragmenty poszycia odrywające się od kadłuba. Komputer zidentyfikował samolot jako turecki ciężki transportowiec C-17 Globemaster, którego ich berijew cały czas namierzał, sygnalizując, że nadal przemieszcza się w rosyjskiej przestrzeni powietrznej.

Porucznik w skupieniu obserwował monitor radiolokatora, mimo że rozkaz „zniszczyć cel” nie został powtórzony. Był teraz poniżej pięciu tysięcy metrów i przechylając maszynę w łagodny skręt, usłyszał najpierw trzaski w słuchawkach, a zaraz potem głos swojego skrzydłowego:

– Jest pod tobą na trzy dziewięćset. Nie przemieszcza się. Współrzędne: czterdzieści dwa, czterdzieści dwa, jedenaście północ i czterdzieści cztery, trzydzieści jeden koma siedem wschód.

Kuzniecow na sekundę uniósł głowę i spojrzał w górę, jakby chciał zobaczyć drugiego miga, który pozostał wyżej, by go ubezpieczać. Zaraz jednak ponownie wbił wzrok w ekran radiolokacyjny, wiedział bowiem, że niebezpiecznie blisko po lewej miał stromą ścianę najwyższego szczytu Kaukazu – Kazbeku. Sekundę później chmury pod nim się przerzedziły, co pozwoliło jeszcze bardziej zmniejszyć ciąg. Grzbiety gór wokół odbijały fale radaru, uniemożliwiając szybkie zlokalizowanie przeciwnika. Gdy wreszcie na ekranie dostrzegł nieruchomy sygnał C-17, szybkim ruchem wypuścił przednie klapy na dwadzieścia, a tylne na dwadzieścia pięć, zadzierając jednocześnie nos maszyny niczym łeb kobry. Wytracając w ten sposób gwałtownie wysokość, płynnym ruchem drążka pochylił miga najpierw w lewo, a później w prawo, obserwując ziemię pod sobą. Leciał teraz nisko nad dnem skalistego wąwozu z prędkością trochę ponad trzysta pięćdziesiąt kilometrów na godzinę i starał się niczego nie przeoczyć. Podświadomie był przygotowany na widok wraku rozbitego samolotu, ale to, co zobaczył, sprawiło, że zimny dreszcz przeszedł mu po plecach. Błyskawicznie pchnął dźwignie ciągu, aż siła przeciążenia wcisnęła go mocno w fotel, a później poderwał dziób maszyny niemal pionowo w niebo i wypruł w górę. Dopiero po kilkunastu sekundach schował klapy, wyrównał nieco lot i dotknął przycisku radia:

– Pierwszy do drugiego…

Po chwili wśród trzasków i zakłóceń usłyszał głos Dmitrija Sawczenki:

– Dwójka, zgłaszam się.

Kuzniecow poprawił na twarzy maskę tlenową i oznajmił:

– To berijew. Zestrzeliłem berijewa.

– Powtórz. Nie zrozumiałem.

– Trafiłem naszego szmiela. Nie wiem, jakim cudem, ale to jego rozwaliłem.

– Nonsens. Nie możesz być pewien… w tych warunkach…

Kuzniecow zacisnął mocniej dłoń na drążku sterowym.

– Widziałem talerz radaru i oznaczenia bazy w Siewiernyj.

Znajdował się już ponad szczytami gór i łączność była dużo lepsza. Sawczenko jednak milczał i dopiero po dłuższej chwili niepewnym głosem powiedział:

– Ten drugi, którego brałem za berijewa, też przepadł. Jak on to zrobił?

Kuzniecow po raz kolejny szybko zerknął na ekran radaru.

– Nie wiem. Minutę temu też jeszcze go miałem, ale zniknął.

Po chwili dodał:

– Zawiadom bazę. Chyba widziałem przy wraku ludzi.

Dostrzegł nad sobą błękit nieba. Wynurzając się z chmur na siedmiu tysiącach, opuścił na oczy osłonę. W oddali zobaczył lśniącego w zachodzącym słońcu drugiego miga. Dmitrij musiał go również zauważyć, bo pomachał skrzydłami i powiedział:

– Zrozumiałem. Wzywam śmigłowce ratunkowe.

3

Operacyjny świat równoległy Alfa, Ziemia

24 grudnia 2002, godzina 16.51 czasu lokalnego

Półwysep Hayesa, Grenlandia

Pomocnicza stacja radarowa Polaris 3

12 kilometrów na północ od Thule

Eric Broussard zatrzasnął boczną pokrywę osłony dwunastocylindrowego silnika i zeskoczył z gąsienicy ciągnika. Wyciągnął zza pazuchy piersiówkę i wypił solidny łyk na rozgrzewkę. Potem założył kominiarkę, ocieplane rękawice i naciągnął futrzany kaptur. Potrzebował jakiejś odskoczni od komputerów i papierkowej roboty, ale był środek nocy polarnej i przy minus czterdziestu stopniach nie mógł dłużej utrzymać kluczy w zgrabiałych dłoniach. Stary, blaszany hangar nie był zupełnie szczelny, rzadko go również ogrzewano. Mężczyźnie z zimna skostniały palce, tak więc ostatni przewód zostawił sobie na później.

Podszedł do bramy, wyłączył agregat i natychmiast ustał szum dmuchaw elektrycznych grzejników stojących w rogach pomieszczenia, a po chwili zaczęło przygasać światło lamp zamocowanych pod sufitem. Zapiął maskę chroniącą twarz przed mrozem, poprawił gogle, a z kieszeni obszernej, puchowej kurtki wyciągnął akumulatorową latarkę. Gdy pchnął boczne drzwi, uderzył w niego podmuch lodowatego wiatru, który od wczoraj przybierał na sile. Broussard wcisnął guzik i ciemności przecięła smuga jasnego światła, wydobywając z mroku stalowe słupki, wzdłuż których prowadziła naprężona lina. Wiedział, jak łatwo w czasie zamieci stracić poczucie kierunku i zabłądzić, więc na wszelki wypadek zacisnął na niej dłoń. Potem ruszył w stronę odległej o sto pięćdziesiąt metrów kopuły budynku stacji nasłuchowej T-5. Ponad nią sterczała piętnastometrowa wieża z obracającą się anteną radaru zamkniętą w metalowej, białej kuli.

Parł przed siebie, oświetlając drogę latarką. Gdy wreszcie dotarł do punktu, skąd poręcze bezpieczeństwa rozchodziły się w dwie różne strony, dostrzegł na południu białą łunę odległej o dwanaście kilometrów bazy Thule. Przed sobą zaś miał kopułę szarego budynku z małymi, szczelnie zasłoniętymi oknami.

Dotarł do betonowych schodków i rozpoczął ostrożną wspinaczkę. W końcu znalazł się na małym tarasie, odnalazł w mroku drzwi, otworzył je, a po wejściu do środka zaparł się o nie mocno plecami i z wysiłkiem zatrzasnął za sobą.

Ściągnął rękawiczki, otrzepał buty ze śniegu i zdejmując kaptur wraz z maską, skierował się ku prowadzącym w dół stromym schodom.

Stacja T-5 była najdalej wysuniętą częścią Thule, co pozwalało na zbieranie sygnałów wysokiej częstotliwości najmniej zanieczyszczonych naziemnymi zakłóceniami elektromagnetycznymi.

Eric, zdziwiony nieco panującym wewnątrz półmrokiem, zszedł po schodach i od razu zobaczył pośród komputerów oraz aparatów pomiarowych rozwalonego na krześle Rona Arnetta. Jego współpracownik siedział tyłem do wejścia, ze słuchawkami na uszach, trzymając nogi na stole.

– Sprawdza się ta twoja prognoza – mruknął Eric. – Idzie zamieć. Już wieje jak cholera.

Nie widząc żadnej reakcji, podszedł do mężczyzny i odciągnął mu jedną z przylegających do uszu słuchawek. Zanim usłyszał niski i chrapliwy głos Louisa Armstronga, poczuł odór bimbru i skrzywił się z obrzydzenia. Tamten otworzył oczy.

– Co tam? – zapytał.

– Zazdroszczę ci tego spokoju i poczucia bezpieczeństwa – powiedział Eric.

Ron tylko wzruszył ramionami.

– Meteorologów nie mordują. Przynajmniej nie na takim zadupiu. Nie znam żadnych tajemnic wojskowych. Jak już, to Perlman. O, pan major tak. Pan major bez przerwy coś szyfruje, składa raporty i takie tam. A tak w ogóle to czułem, jak wchodzisz.

Broussard tylko spojrzał na tonący w półmroku korytarz prowadzący do wyjścia i prychnął:

– Taa… Nawet dało się zauważyć. O tych swoich zdolnościach i przeczuciach trzeba było powiedzieć w dowództwie. Może potrzebują jasnowidzów.

Arnett zsunął słuchawki na szyję.

– Czułem, jak wchodzisz, ale w sensie, że zawiało po nogach.

Eric już otwierał usta, żeby mu odpowiedzieć, ale tamten nagle uniósł dłoń i rozejrzał się niespokojnie.

– Może masz rację – szepnął niepewnym głosem. – Niby wokół nie ma żywej duszy…

Urwał, przez chwilę milczał, a potem cicho zapytał:

– Nie masz czasami wrażenia, że ktoś na ciebie patrzy?

Inżynier usiadł ciężko w fotelu stojącym obok małej, kolorowo oświetlonej choinki.

– Jakoś nie. Przynajmniej na razie.

Sięgnął po stojącą na szafce butelkę johnnie walkera. Została marna resztka. Nalał sobie do szklanki, upił mały łyk i łagodne ciepło rozeszło się po całym ciele.

– Wszystkim nam powoli zaczyna odbijać – dodał. – A to przecież jeszcze trzy miesiące siedzenia tutaj.

Tamten spojrzał na niego tak jakoś dziwnie, ale nic nie odpowiedział. Ericowi też nie chciało się gadać. Marzył o prysznicu, no i o ciepłym posiłku.

Wstał i spojrzał na ekran radaru monitorującego satelity.

– Perlman jeszcze śpi? – zapytał.

Arnett spojrzał na zegarek i wzruszył ramionami.

– Nie wiem. Powinien już wstać.

Eric podszedł do komputera i sięgnąwszy palcami po kawałek ryby leżącej na talerzu obok, spojrzał na monitor.

– Ktoś sprawdzał szczegółowe dane z ostatnich dwunastu godzin? – zapytał obojętnym tonem.

Ron gwałtownie zakasłał i przysunął się bliżej blatu.

– Cholera, pół godziny temu miałem przejrzeć zapis z połowy dyżuru.

Szybko wprowadził kartę do czytnika i założywszy ponownie słuchawki, wpisał hasło do terminalu. Czekając na zalogowanie, przestawił częstotliwość na nasłuch z anten i powiedział:

– Przez tę przeklętą polarną noc tracę poczucie czasu.

Rozejrzał się po pomieszczeniu, jakby spodziewał się dostrzec coś w jego najciemniejszych zakamarkach. Następnie podkręcił głośność. Obaj wiedzieli, że system bezpieczeństwa wymaga bieżącego monitoringu sektora obserwacyjnego i sprawdzania zarejestrowanego przez aparaturę materiału, uznanego przez algorytm stopniujący za ważny.

Nagle meteorolog poruszył się nerwowo na krześle.

– Co, do cholery? – spytał.

Inżynier zerknął na wyświetlany z boku ekranu symulowany obraz sprzed ośmiu i pół godziny. 9.02 – według strefy czasowej obejmującej zachodnią Grenlandię. To było dziwne, ale na mapie czarnego nieba komputer oznaczył trzy sunące powoli punkty. Poniżej każdego z nich widniał ten sam kod nagłej ciszy, co oznaczało, że o tej właśnie godzinie zamilkły nagle trzy rosyjskie satelity. I że nie odezwały się aż do tej pory.

Eric przysunął sobie fotel i dając znak Ronniemu, by zdjął słuchawki, przełączył na głośniki. Potem wstukał polecenie identyfikacji obiektów. Po chwili na monitorze pojawiła się dostępna charakterystyka. Pochylił się i przeczytał:

– Satelita rozpoznania sygnałów elektromagnetycznych, przeznaczenie wojskowe, do celów wywiadowczych, dostępnych oznaczeń fabrycznych brak. Klasyfikacja według nomenklatury własnej: Collar Dwanaście.

Zerknął na Arnetta i powiedział:

– Budź Perlmana.

Naprowadził kursor na sąsiedni punkt i przeczytał opis kolejnego niemowy:

– Satelita sygnaturowy, funkcja docelowa: identyfikacja źródeł nadajników. Przeznaczenie wojskowe, do celów wywiadowczych. Klasyfikacja według nomenklatury własnej: Gypsy.

Pamiętał z raportów, że do złudzenia przypominał satelitę meteorologicznego i przy takiej klasyfikacji upierali się Rosjanie. Jednak jego trajektoria i rodzaj zewnętrznego osprzętu sugerowały przynajmniej kilka możliwych zastosowań. Z pewnością korzystano z nich wszystkich.

Kliknął ostatni punkt i słysząc hałas z dołu, czytał dalej:

„…element wojskowego systemu wczesnego ostrzegania OKO 2. Oznaczenie fabryczne Kosmos 2393, wyniesiony na orbitę przez rakietę nośną Mołnia-M”.

Spojrzał niżej i szybko przebiegł wzrokiem krótki tekst: „Data wystrzelenia na orbitę: 24.12.2002, godzina 6.10 według czasu zachodniej Grenlandii”.

Słysząc kroki za plecami, obejrzał się i w słabym świetle padającym z korytarza prowadzącego do magazynu żywności zobaczył Rona i zaspanego majora wspinających się po schodach.

– Co jest? – ziewnął Perlman na powitanie.

Był niski, krępy, miał ostrzyżone na jeża ciemne włosy. Potrafił dużo wypić, chociaż lubił potem dłużej pospać.

Eric wstał, robiąc mu miejsce.

– Coś uciszyło trzech Ruskich. Ostatniego satelitę wysłali z Piesiecka niecałe trzy godziny wcześniej i mogło im to trochę nie wyjść. Ale jeśli coś szykują, to nie mam pojęcia co.

Sięgnął do przełącznika światła, ale major powstrzymał go:

– Nie świeć, bo mi zaraz, kurwa, łeb pęknie.

Broussard patrzył na zmęczonego Perlmana, który, drapiąc się po zarośniętym policzku, czytał krótkie opisy. Kiedy major wreszcie się z tym uporał, cofnął nagranie, a następnie wprowadził do terminalu swoją kartę. Nie odrywając wzroku od ekranu, mruknął do Arnetta:

– Spóźniłeś się z weryfikacją.

Ron tylko skinął głową. Nigdy nie był w wojsku, ale ktoś w sztabie uznał, że z takim wykształceniem tymczasowo się nada, a przy okazji może prowadzić swoje badania.

Uznając temat za wyczerpany, major obejrzał nagranie od początku i zapytał:

– Co tam mieliśmy z naszych ptaszków najbliżej?

Broussard pochylił się nad drugim ekranem, wprowadził godzinę dziewiątą według swojego czasu i wstukał nazwy rosyjskich satelitów. Po chwili program pokazał symulacyjny obraz ich trajektorii sprzed ponad ośmiu godzin. Przez moment Eric przyglądał się oznaczeniom punktów w przestrzeni, po czym wskazał srebrną kropkę sunącą powoli na granicy strefy.

– Pokazał się Ferret Siedem – poinformował. – Powinien być przez pewien czas w zasięgu.

Major przeciągnął dłonią po krótko ostrzyżonych włosach i mruknął w zamyśleniu:

– Wywiad elektroniczny. Może będziemy mieli trochę szczęścia.

Eric wyświetlił skrót danych informacyjnych i przeczytał:

– Rejestracja rosyjskich sygnałów obrony przeciwlotniczej, telemetria rakiet i satelitów, podsłuch komunikacji głosowej…

Perlman uniósł dłoń, dając mu do zrozumienia, by mówił ciszej. Ponownie cofnął do momentu, gdy ucichły sygnały wysyłane przez trzy rosyjskie satelity. Potem zatrzymał symulację i przez dłuższą chwilę wpatrywał się w obraz rozgwieżdżonego nieba, na które komputer nakładał aktualizowane bieżącymi sygnałami trajektorie wszystkich punktów poruszających się po orbitach. Dodatkowo ich położenie i odbierane sygnały uzupełniane były przez ich własne satelity, dając w efekcie pełny obraz tej części nieba.

– Potrzebuję dokładnej lokalizacji całej trójki względem Ziemi z godziny dziewiątej zero dwie – powiedział major.

Broussard usiadł na obrotowym krześle i polecił komputerowi proste odwzorowania na powierzchni. Kilka sekund później na ekranie pojawiła się mapa Kaukazu w południowej Rosji. Co dziwne, tylko ona jedna. Eric dostrzegł na tle gór wszystkie trzy punkty z odniesieniami do wysokości orbit, kierunków i prędkości, a obok wyświetliła się godzina 15.02 miejscowego czasu. Cofnął symulację o trzydzieści minut, a zaraz potem przesunął o tyle samo do przodu.

– Są zbieżne tylko w tym rejonie – powiedział wreszcie. – Ich parametry nie mają cech wspólnych, a konwergencja trajektorii wydaje się zupełnie przypadkowa. To wygląda, jakby Rosjanie celowo je wyłączyli. Coś planują albo…

Zawiesił głos, a potem dokończył:

– Albo przypadkowo znalazły się w zasięgu czegoś, co je skasowało.

Arnett pochylił się nad monitorem i wskazał jeden z oznaczonych punktów.

– A ten Kosmos 2393? Ledwie go wysłali, a już się namieszało. Może i coś w tym jest. Tak czy owak, Ruscy powinni o tym gadać.

Odwrócił się do Erica.

– Możesz sprawdzić, czy Ferret Siódemka czegoś nie wyłapał?

Broussard skinął głową.

– Ale to trochę potrwa.

– Muszę napić się kawy – powiedział major. – Już się pewnie zaparzyła.

Pospiesznie zszedł po schodach i po chwili dał się słyszeć brzęk garów.

– Kurwa, ktoś mógłby tu w końcu posprzątać!

Eric usiadł na miejscu Marka i korzystając z jego karty identyfikacyjnej z dostępem do informacji tajnych drugiego stopnia, wszedł w program sterujący systemu Ferret. On sam miał uprawnienia cywilnego operatora anten radiowych, ale teraz to nie wystarczało. Wprowadził powtórnie kod, wpisał numer siedem i czekał na akceptację. Wreszcie system potwierdził zgodność i usłyszeli odgłosy jak podczas wyszukiwania stacji radiowych. Przeróżnego rodzaju pikania mieszały się z przeciągłym wyciem i gwizdem, wśród których słychać było urywane słowa.

Szybko przerzucił kilka filtrów, a potem, słysząc język rosyjski, dostroił częstotliwość. Nagle mimo trzasków rozległ się przeszywający na wskroś krzyk:

– Wstrzymać atak! Wstrzymać atak! Namierzacie swoich!

Zapadła cisza i Broussard spojrzał na Ronniego.

– Co to było? – zapytał cicho.

– Mnie pytasz?

W tej samej chwili Perlman wrócił z dzbankiem kawy, ale zanim zdążył o cokolwiek zapytać, w głośnikach zabrzmiał kolejny głos:

– Jest pod tobą na trzy dziewięćset. Nie przemieszcza się. Współrzędne: czterdzieści dwa, czterdzieści dwa, jedenaście północ i czterdzieści cztery, trzydzieści jeden koma siedem wschód.

Wszyscy trzej znali rosyjski w wystarczającym stopniu, by zrozumieć sens wypowiedzi, ale nie mieli bladego pojęcia, co się tam naprawdę wydarzyło.

Po chwili usłyszeli:

– To berijew. Zestrzeliłem berijewa.

Szum zakłóceń.

– Powtórz. Nie zrozumiałem.

– Trafiłem naszego szmiela. Nie wiem, jakim cudem, ale to jego rozwaliłem.

Potem nastąpiły kolejne trzaski i ostatnie zdanie dotarło do nich tylko we fragmentach:

– Ten drugi… też przepadł…

Na ekranie Ferret 7 wyszedł z zasięgu i słyszeli już tylko szumy oraz piski.

Major nalał sobie kawy i usiadł na swoim miejscu. Wrócił do początkowej sekwencji i dotknął palcem monitora w miejscu, gdzie wyświetliły się dodatkowe parametry.

– To sygnał stacji naziemnej we Władykaukazie – mruknął. – Stamtąd namierzali… No właśnie: co namierzali? Przecież berijew to ich maszyna.

Przesunął palec w dół i dodał:

– Tu odezwała się trzysta dziewięćdziesiąta trzecia baza lotnicza w Korienowsku. To, co słyszeliśmy, to prawdopodobnie była poderwana w trybie alarmowym para dyżurna… – Sięgnął do skoroszytu leżącego na skrzyni radiostacji i po przekartkowaniu kilku stron dokończył: – Para dyżurna migów 29.

Ron pokręcił z niedowierzaniem głową.

– Do kogo strzelali? O jakim drugim on mówił?

Broussard przesunął stożek nasłuchu, pozycjonując źródło sygnałów. Miał przed sobą radarowy obraz z Ferreta. Ponownie puścił nagranie. Przez chwilę słuchali od początku, obserwując lokalizację przemieszczającego się punktu. W pewnym momencie Eric wskazał:

– To tutaj. Widzieliście? Moment. Jeszcze raz. To było na samym początku.

Wcisnął Enter i po chwili znowu zobaczyli rzeczywisty obraz zarejestrowany przez ich satelitę. Na tle naturalnej mapy Kaukazu, z oznaczeniami miejscowości i wysokości szczytów, powoli przesuwała się na północ srebrna kropka berijewa. Obok wyświetlały się jego współrzędne, kurs i pułap oznaczony na dziewięć tysięcy trzysta metrów nad poziomem morza. W pewnym momencie ekran zamrugał i obiekt nagle przeskoczył, pojawiając się tuż obok, ale jednak w innym miejscu.

– Zauważyliście? – Eric zatrzymał i sprawdził skalę. – Przeskoczył o jakieś trzydzieści kilometrów od pierwotnej pozycji.

Perlman upił łyk gorącej kawy.

– To, kurwa, jakieś echo? I jak w ogóle możemy odbierać jego sygnał z nowej pozycji? Przecież to niemożliwe. Nie może go tam być.

Dotknięciem kulki manipulatora powiększył obraz i wskazał wcześniejsze położenie samolotu.

– Tam coś jest.

Puścił nagranie, po chwili zatrzymał i wtedy zobaczyli to także Eric i Ron. Na mapie, w miejscu, gdzie powinien być berijew, wyświetlił się niewyraźny sygnał obcej maszyny opisany jako turecki transportowiec Globemaster C-17. Cała zamiana trwała razem nie dłużej niż półtorej sekundy i jeśli operator naziemnej stacji radarowej we Władykaukazie się tego nie spodziewał, to zapewne to przeoczył.

Arnett podrapał się po brodzie.

– To kto nadaje sygnał Turka?

– Berijew – odparł major, z niedowierzaniem kręcąc głową. – Sam berijew wysyła sygnał namierzany przez migi jako obcy. Ten sam, który zarejestrował nasz Ferret.

Potem zwrócił się do Erica:

– Przygotuj moduł kodujący i połącz się na częstotliwości awaryjnej z Alaską. Niech sprawdzą poprawność zarejestrowanych przez nas danych.

Broussard skinął głową i wstukał do komputera procedurę kompensacyjną nagranego materiału, a potem zaktualizował program szyfrujący. Wreszcie pochylił się nad stołem, przysunął mikrofon i pokrętłem potężnej radiostacji nastawił częstotliwość bazy na Alasce. Jeszcze raz sprawdził program szyfrujący, po czym wcisnął przycisk.

– Centrum Badawcze HAARP Gakona dla bazy Polaris 3, zgłoś się.

Przez chwilę czekał na odpowiedź, a potem powtórzył:

– Centrum Badawcze HAARP…

Znowu odczekał. Zero odpowiedzi.

– Ta śnieżyca – zwrócił się do meteorologa. – Za ile ma do nas dotrzeć?

Zanim jednak Ron zdążył odpowiedzieć, z głośnika dobiegł wyraźny głos:

– HAARP Gakona, zgłaszam się dla Polaris 3.

Broussard przysunął sobie jeszcze bardziej mikrofon.

– Witam, Gakona. Proszę o potwierdzenie danych z piętnastej zero dwie czasu lokalnego dla rejonu środkowy Kaukaz. Przesyłam kodowany materiał porównawczy według szyfru zmiennego D-12.

Zawahał się na moment, a potem dodał:

– Dublowane sekwencje dla NORAD i systemu Echelon w Fort Meade.

Przez kilka sekund czekał na odpowiedź, aż w końcu usłyszał:

– Gakona gotów dla Polaris 3. Nadawaj.

Eric wsunął mikrofon w gniazdo nadawcze, zwolnił blokadę i wcisnął przycisk przesyłu danych.

– Poszło.

Wiedział, że wysłana wiadomość natychmiast została zmieniona w serię przypadkowo brzmiących zakłóceń i odkodowanie jej nastąpi dopiero w odbiorniku Centrum Badawczego w Gakona.

Poczekał na sygnał kończący i wstał od stołu. Nalał sobie z dzbanka kawy i upił mały łyk. Był coraz bardziej głodny. Pomyślał o reszcie pieczonego mięsa, które zostało jeszcze z wczoraj. Nie ruszył się jednak z miejsca, czekając w milczeniu na potwierdzenie wysłanych danych, wsłuchany w narastający szum wiatru.

Wreszcie po kilku minutach usłyszeli wywołanie:

– Polaris 3 dla HAARP Gakona! Zgłoś się!

Broussard sięgnął po mikrofon.

– Polaris, zgłaszam się.

– Dane w całości potwierdzone. Koniec połączenia.

Nagle to słabo oświetlone pomieszczenie stało się jakby jeszcze bardziej ponure. Zastanawiając się nad tajemniczymi wydarzeniami na Kaukazie, Eric czuł narastający niepokój. Odizolowany od świata, otoczony bezmiarem lodowej pustyni, był bardziej podatny na takie nastroje niż w normalnym świecie i perspektywa długiej nocy polarnej przygnębiała go oraz napawała nieokreślonym lękiem. Już po kilku tygodniach w takich warunkach wyobraźnia nie radziła sobie z bezkresną przestrzenią rozciągającą się tuż za ścianami stacji, bezustanne wycie wichru potrafiło doprowadzić niemal do szaleństwa. Dlatego wcale nie dziwiło go, że Arnett od jakiegoś czasu słyszał i widział różne rzeczy. Nikt, kto tego nie przeżył, nie był w stanie zrozumieć, co się wtedy naprawdę czuje.

Powoli wstał i ruszył na dół, do kuchni. Kiedy schodził po schodach, przemknęła mu przez głowę myśl, że każdy z nich radził sobie z tymi nieprzyjemnymi odczuciami po swojemu. On sam miał na swoje lęki wypróbowany i sprawdzony sposób.

Znalazłszy się na dole, skręcił w lewo i znalazł się na wprost wąskiego, ciemnego korytarza, prowadzącego do ambulatorium, magazynów żywności i pomieszczeń mieszkalnych. Po prawej miał szerokie wejście do aneksu kuchennego, skąd zza uchylonych w głębi drzwi dobiegał stłumiony odgłos pracującego na wolnych obrotach agregatu.

Broussard wszedł do kuchni. Wyjął z lodówki sok pomarańczowy oraz kawałek zimnego mięsa, a z puszki na blacie dwie kromki konserwowego chleba. Potem sięgnął za szafkę, gdzie stała butelka whisky. Postawił ją obok soku, rozejrzał się za szklanką. W końcu zapalił słabe światło nad zlewem i wśród brudnych naczyń znalazł jedną, po czym opłukał ją w wodzie ogrzanej przez bojler. Odwracając się już do wyjścia, trącił łokciem butelkę. Złapał ją w ostatniej chwili, ale przy okazji zrzucił ze stołu otwarty karton soku. Na wyłożonej kaflami podłodze rozlała się spora kałuża i nagle Broussard zobaczył w niej znikający ślad ludzkiej stopy. Gwałtownie się cofnął i oparty plecami o ścianę patrzył z przerażeniem, jak coś przejrzystego przechodzi przez kuchnię, a następnie znika za uchylonymi drzwiami prowadzącymi do siłowni.

Przez moment oddychał głęboko, stojąc nieruchomo, wciśnięty między blat a fragment ściany. Potem, omijając rozlany sok, podszedł do zlewu i wyjął z niego długi nóż. Tak uzbrojony, skierował się ku uchylonym drzwiom. Ostrożnie zapalił światło w siłowni i wszedł do środka. Rozejrzał się po małym pomieszczeniu. Było zupełnie puste, ale już wiedział, że to nic nie znaczy. Dotarł do następnych drzwi, prowadzących do wieży z metalową drabinką wewnątrz, po której wchodziło się do kopuły z anteną radaru na szczycie. Nacisnął klamkę, a gdy drzwi nie ustąpiły, pomyślał, że chyba traci zmysły. Opuścił nóż i stojąc przez kilka sekund nieruchomo, powiedział do siebie:

– To jest, kurwa, jakiś absurd.

Jeszcze raz się rozejrzał.

– Nie wierzę – szepnął. – Musiało mi się…

Odetchnął kilka razy suchym powietrzem, w którym dawało się wyczuć zapach oleju napędowego, i na wszelki wypadek trzymając ostrze przed sobą, wrócił do kuchni. Znalazł szmatę i rzucił ją na podłogę. Zerknął na pełną butelkę johnnie walkera. Po chwili wahania sięgnął po nią i ostrożnie odstawił z powrotem do schowka. Wyjrzał na korytarz, sprawdzając, czy nikt niczego nie zauważył. Nagle przypomniał sobie dziwne zachowanie Rona i znieruchomiał. Dokładnie pamiętał jego słowa, że w duchy wierzyć nie należy, ale bać się ich można. Wtedy odebrał to jako żart, ale teraz nie było mu już do śmiechu.

4

Operacyjny świat równoległy Alfa, Ziemia

1 stycznia 2003, godzina 3.10

Okolice osiedla Liesnoje, Nowosybirsk

Obudził go dobiegający z zewnątrz odgłos – niewyraźny, lecz uporczywy. Siergiej Jagin obrócił się na bok i podciągnął pod samą szyję brudny, sfatygowany kożuch. Chciał ponownie zasnąć, jednak twarde deski ławki wbijały mu się w żebra, a światło spod sufitu bezlitośnie wnikało pod ciężkie powieki. Na dworze musiało być cholernie zimno, bo od podłogi ciągnęło przenikliwym chłodem. Mimo działającego kaloryfera w niewielkim budynku dworca autobusowego było niemal lodowato.

Mężczyzna zaklął cicho. Patrząc na jego zarośniętą i brudną twarz, można by pomyśleć, że jest już po pięćdziesiątce. W rzeczywistości miał dopiero trzydziestkę, a pod brudnymi łachami nadal kryło się zahartowane ciało żołnierza.

W końcu otworzył oczy i spojrzał na wiszący na ścianie zegar. Nie mógł zrozumieć, co go obudziło w środku nocy, skoro ostatni autobus odjechał do centrum miasta półtorej godziny temu. Dopiero po kilku chwilach uświadomił sobie dobiegający z zewnątrz odgłos, który do tej pory brał za pozostałości snu. Rozejrzał się czujnie po pomieszczeniu. W kącie chrapał skulony Alosza Potykin, a w szczelinach zwichrowanego okna cicho gwizdał wiatr. Jagin usiadł i sięgnął za siebie, po czym wyciągnął zza paska starego makarowa. Przywiózł go jako pamiątkę z Czeczenii i zakopał kiedyś w skrytce w lesie. Tydzień temu wykopał broń i dokładnie wyczyścił. Teraz wprawnym ruchem wysunął magazynek i po sprawdzeniu naboi wsunął go z powrotem. Czując jeszcze w głowie wypity wczoraj bimber, przez chwilę przyglądał się błyszczącej stali, a potem spojrzał w otwór lufy. W końcu przeładował pistolet, zabezpieczył go i schował za pazuchę kożucha. „Co tak dzwoni?” – zastanawiał się, wciąż jeszcze niezbyt przytomny. Czyżby telefon? Nasłuchując, sięgnął do kieszeni, wyjął z niej niedopałek papierosa i wsadził sobie do ust. Przypalił zapałką i mocno się zaciągnął. Tak, to telefon – doszedł do wniosku. To musi być aparat na zewnątrz. Ale kto mógłby tutaj dzwonić o tej porze? Prezydent Rosji z życzeniami dla bezdomnych? Pod wpływem tej wizji uśmiechnął się do siebie. Chociaż było zimno i nie chciało mu się ruszać z miejsca, postanowił wstać i odebrać. Zawsze to miło usłyszeć czyjś głos w taką noc. Ciężko zwlókł się z ławki i kulejąc, podszedł do drzwi. Ostrożnie je uchylił. Mroźne powietrze wtargnęło do wnętrza, a sygnał stał się dużo wyraźniejszy. Blask małej czerwonej żarówki wrzutowego automatu telefonicznego kładł się różową poświatą na śniegu.

Za plecami usłyszał szelest, odwrócił się i spojrzał na Aloszę. Spod grubego pledu wychynęła głowa w futrzanej czapie naciągniętej mocno na uszy.

– Co tak, kurwa, wieje? – spytał Alosza.

Był bezdomny od tak dawna, że nawet gdy po pijaku wspominał stare, dobre czasy, opowiadał jedynie o życiu na ulicy. Dziwak, sam siebie nazywający per Maestro, choć i tak wszyscy wołali na niego Szpunt, bo nie mógł się oderwać od butelki, dopóki jej nie osuszył do dna. Podobno nocował na pętli, zanim jeszcze postawili tu murowany budynek. Jagin podejrzewał, że to zwykła bujda.

– Długi, zamykaj to! Ciągnie po nogach jak cholera!

Siergiej ziewnął szeroko, postawił wysoki kołnierz i mruknął:

– Śpij, nie marudź.

Wyszedł na zewnątrz i zamknąwszy za sobą drzwi, podszedł do aparatu. Potem podniósł słuchawkę i rzucił opryskliwym głosem:

– Słucham.

Odpowiedziała mu jednak tylko cisza. Przez kilka sekund nasłuchiwał, a potem wzruszył ramionami i rozłączył się. Spojrzał w zachmurzone niebo, przytknął niedopałek do ust. Rzadko kiedy ktoś dzwonił na ten aparat, a już na pewno nie o tej porze. Rozejrzał się wokół, mając nieodparte wrażenie, że ktoś go obserwuje. Gdzieś daleko strzeliły sztuczne ognie, rozświetlając na chwilę otaczającą ciemność. Mrok wydawał się teraz jeszcze gęstszy i Jagin z trudem dostrzegał ciemną linię drzew po drugiej stronie drogi. Nie miał pewności, czy instynkt, dzięki któremu zdołał przeżyć wojnę, nadal go nie zawodzi. Wreszcie odwrócił się, wyrzucił niedopałek, z którego został sam brunatny filtr, i wszedł z powrotem do budynku dworca. Zastanawiając się, co przyniesie nowy, 2003 rok, dostrzegł ciekawskie spojrzenie Aloszy.

– Czujny jesteś, Długi – mruknął jego towarzysz. – Śnią ci się Ingusze?

Stary jak zwykle chciał go naciągnąć na zwierzenia, ale tej nocy Jagin nie miał ochoty na opowieści. Zbyt często wracał do obrazów pacyfikowanych wiosek, by chcieć je jeszcze świadomie przywoływać we wspomnieniach. W dodatku w taką noc.

– Mówiłem: śpij – burknął.

Po chwili już znacznie ciszej dodał:

– Szczęśliwego nowego roku, Maestro.

Tamten wyciągnął spod koca dłoń w wełnianej rękawiczce bez palców i pogładził w milczeniu siwą brodę.

– Tobie też – mruknął w zamyśleniu. – To musi być trudne, znaleźć się na dnie po tym wszystkim. Źle, gdy ojczyzna nie dba o swoich bohaterów. Nawet o tych najlepszych, ze specnazu.

Siergiej przymknął oczy. Znowu zobaczył skaliste zbocza gór, żółty kurz unoszący się w palącym słońcu i usłyszał dudniący warkot lecących nisko Mi-24. Nie czuł się bohaterem, ale było coś z prawdy w tym, co mówił stary. Ci sami, którzy wysłali go na wojnę, zostawili go jak niepotrzebnego śmiecia, gdy tylko przestał być dla nich użyteczny. Miał teraz dwadzieścia dziewięć lat i rzeczywiście żył jak śmieć. Wystarczyło kilka lat w tej nowej rosyjskiej rzeczywistości, aby Jagin sięgnął dna. Odkąd wrócił z Czeczenii, z kolanem pokiereszowanym odłamkiem granatu, świat walił mu się na głowę każdego dnia. Nie miał szans ani na robotę, ani na wojskową rentę. Nikogo nie obchodziło, że powoli zdychał z głodu, szukając żarcia po śmietnikach. Teraz u władzy był już Putin, ale też nic nie mógł dla niego zrobić, najpierw musiał ratować gospodarkę zrujnowaną przez Gorbaczowa i Jelcyna. Rozpadająca się Rosja, szarpana separatystycznymi konwulsjami, została rzucona na kolana, a zachodnia Europa i Ameryka przyglądały jej się z fałszywym współczuciem. Naiwnością było wierzyć, że to się kiedykolwiek odmieni.

Tamten jakby czytał w jego myślach.

– Inaczej to miało wszystko wyglądać, co? Uwierzyliśmy kapitalistom w tę ich demokrację, a oni zostawili nas na pastwę złodziei i gangsterów.

Przez chwilę milczał, a potem powiedział:

– Mówią, że pracowałeś dla mafii. Prawda to?

Jagin usiadł ciężko na ławce i przymknął oczy.

– Może i tak – odparł cichym głosem.

Rzeczywiście, zaraz po wyjściu z wojska zahaczył się w grupie Jaszy, ale wytrzymał tylko trzy miesiące. Nie nadawał się do tej roboty i nie pasował do tych ludzi. Był żołnierzem, a nie bandytą.

Uniósł powieki i dostrzegł w oknie przy drzwiach swoje odbicie. Ciemna, gęsta broda przesłaniała pół twarzy, oczy patrzyły nieruchomo z lodowatą obojętnością. Nie spodziewał się już w swoim życiu niczego dobrego, nie miał również wiele do stracenia. Po raz nie wiadomo który pomyślał, że pieniądze może i szczęścia nie dają, ale mogą je skutecznie odebrać. Po raz pierwszy zrozumiał to, gdy odeszła od niego żona, zabierając ze sobą ich syna, a po raz drugi, kiedy sam wylądował na ulicy bez dachu nad głową.

Szpunt przyglądał mu się z otwartymi ustami, jakby miał nadzieję, że usłyszy coś więcej.

– Czemu niektórzy nazywają cię Silver? – spytał wreszcie.

Jagin położył się na twardej ławce, z rękami splecionymi pod głową, wbił nieruchome spojrzenie w sufit. Nie zamierzał nikomu tłumaczyć, że gdy pod Urus-Martan został ranny w nogę, pieprzony okularnik, felczer Miagin nazwał go Długim Johnem Silverem. I tak się przyjęło. Jak wielu innych, w dzieciństwie czytał „Wyspę Skarbów”, ale akurat herszt bandy piratów z drewnianą nogą nigdy nie był jego idolem.

Stary zamrugał małymi oczkami.

– Nie masz przecież srebrnych zębów – mruknął niepewnie pod nosem.

Zapadła cisza i nagle do Siergieja dotarło, że całe to gadanie starego menela pozwalało mu przynajmniej na chwilę oderwać się od ponurych obrazów, jakie wypełniały jego głowę. Wścibstwo Szpunta tak naprawdę chroniło Jagina przed własnymi myślami. Bał się ich, wiedząc, że jedynie krucha nadzieja na jakąś zmianę powstrzymuje go od strzelenia sobie w łeb. Nie można przecież w nieskończoność przegrywać, tłumaczył sobie, mimo że każdy kolejny dzień udowadniał, że jednak można.

Dłuższy czas leżał na wznak, z zamkniętymi oczami, starając się zasnąć, a gdy w końcu zapadł w płytki, nerwowy sen, znowu obudził go ten sam dźwięk z zewnątrz. Nie otwierając oczu, nabrał głęboko powietrza i pomyślał, że może to tylko sen. Wreszcie skapitulował i zerknął w stronę śpiącego Szpunta.

– Szlag by to – mruknął Jagin.

Ten dzwonek nie dawał mu spokoju, jak gdyby jakaś niewidoczna siła nakazywała mu podejść do automatu raz jeszcze. Sam nie wiedząc, dlaczego to robi, powoli wstał i podszedł do drzwi. Otworzyły się ze skrzypnięciem. Żarówka automatu wciąż pulsowała czerwonym światłem. Towarzyszył temu natrętny sygnał dzwonka. Siergiej podszedł do automatu, zdjął z widełek lodowatą słuchawkę i przystawił ją ostrożnie do ucha.

– No – warknął, odwracając się plecami do wiatru.

Po drugiej stronie przez chwilę panowała cisza, a potem niespodziewanie zabrzmiał odległy głos:

– Jagin? Siergiej Jagin?

Te słowa zupełnie go zaskoczyły.

– Tak, kto mówi?

Starał się skojarzyć głos z kimś, kogo znał w przeszłości – bezskutecznie.

– Nazywam się Landon, ale to ci nic nie powie. Nigdy wcześniej się nie spotkaliśmy.

Siergiej mocniej przycisnął słuchawkę do ucha. Głos po drugiej stronie należał do kogoś młodego, mówiącego wprawdzie po rosyjsku, ale z jakimś dziwnie chropawym akcentem.

– O co chodzi?

– Interesuje cię jeszcze twój los?

Jagin zacisnął mocniej zęby i syknął:

– Wal się!

Z trzaskiem odłożył słuchawkę i ruszył w stronę budynku. Zrobił może dwa kroki, gdy telefon znowu przenikliwie zadzwonił. Stanął, usiłując zrozumieć to, co przed chwilą usłyszał. Nie było nikogo, kto mógłby tutaj do niego zadzwonić. Nikogo, kto znał jego imię i nazwisko i… całą resztę. To nie mógł być kawał.

Sygnał nadal niósł się w mroźnym powietrzu, jakby dzwoniący widział jego niezdecydowanie. W końcu Siergiej odwrócił się, podszedł do telefonu i po raz już trzeci tej nocy podniósł słuchawkę.

– Albo gadasz, czego chcesz, albo… – zawiesił głos, kładąc lewą dłoń na widełkach aparatu.

Tamten westchnął.

– Co byś zrobił, gdybyś mógł zmienić swoje życie?

Jagin oczami wyobraźni zobaczył żonę i syna, a potem bezwiednie oparł czoło o zimną skrzynkę aparatu telefonicznego. W głosie tamtego było coś takiego, co kazało mu wierzyć w szansę, na którą czekał tak długo. Coś, co w tę mroźną zimową noc rozbudziło nadzieję. Zanim zdążył cokolwiek odpowiedzieć, usłyszał ciche słowa:

– Co masz do stracenia? Ołów zaczeka.

Siergiej głośno wypuścił powietrze z płuc i odruchowo sięgnął za pazuchę, wyczuł pod kożuchem sterczącą zza paska kolbę pistoletu. Na moment przed oczami pojawiło się wspomnienie ciemnej, gwintowanej lufy i zrozumiał, że to był śmiertelnie poważny telefon.

– Przepowiadasz przyszłość? – zapytał, starając się ukryć drżenie głosu. Kierowany jakimś dziwnym impulsem odwrócił głowę i spojrzał w kierunku kamery dworcowego monitoringu.

– Nie przepowiadam. Ja ją znam.

Jagin otworzył usta, zamierzając coś odpowiedzieć, ale tamten go uprzedził:

– Pojutrze w budynku administracji Nowosybirska zaczną wypłacać dotąd zawieszone renty wojenne. Dwa tysiące siedemset trzydzieści cztery ruble to niewiele, ale na początek wystarczy. Przemyśl to. Niedługo się odezwę.

Nie było trzasku odkładanej słuchawki, a tylko przeciągły sygnał przerwanego połączenia. Jagin długo jeszcze wsłuchiwał się w ten dźwięk i towarzyszący mu odległy, jakby dochodzący gdzieś z podmorskich głębin pogłos. Stojąc bez ruchu, patrzył w ciemność.

Gdy wrócił do rzeczywistości, w oddali dostrzegł światła nadjeżdżającego samochodu. Szum silnika narastał, słychać było dochodzącą z wnętrza głośną muzykę i krzyki młodych ludzi. Obok przystanku kierowca niespodziewanie odbił w lewo i z piskiem hamulców zajechał na plac. W chwilę potem z wnętrza terenowego mercedesa wysiadło trzech młodych mężczyzn i dwie dziewczyny. Pili wódkę i szampana prosto z butelek. Nie od razu zauważyli Jagina stojącego w cieniu małego zadaszenia. W końcu dostrzegł go jeden z mężczyzn, słusznego wzrostu blondyn z papierosem w ustach.

– No, no, kogo my tu mamy?

Wysoka dziewczyna przyjrzała się Siergiejowi i uniosła niedopitego szampana.

– Szczęśliwego nowego roku! – krzyknęła.

Zaraz potem, chichocząc, wyciągnęła w jego stronę butelkę. Próbowała kucnąć, nie utrzymała równowagi i z rozmachem klapnęła na śnieg. To tylko spowodowało jeszcze większy wybuch śmiechu, nad którym zdawała się już zupełnie nie panować.

Chłopak, który pierwszy zauważył Jagina, wydmuchnął dym z papierosa i splunął przed siebie.

– Napijesz się? – Ruchem głowy wskazał na koleżankę, wciąż trzymającą w ręce ciężką butelkę. – Prawdziwy szampan.

Ale w jego słowach słychać było tylko bezmiar pogardy. Wtedy Siergiej rozpoznał ten głos. Pamiętał posesję na osiedlu Liesnoje i amstaffy szkolone do atakowania ludzi, ale zanim jeszcze dotarło do niego, że to ten gnój trzymał wtedy smycze, usłyszał:

– Znam cię. – Widocznie tamten też go rozpoznał.

Blondynowi odbiło się głośno i dopiero po chwili dodał:

– Jesteś tym plontem, który szperał mi w śmietniku.

Jagin nie był zupełnie trzeźwy, ale na pewno nie tak nawalony jak tamten. Nawet nie drgnął, chociaż z łatwością mógłby skręcić teraz szczylowi kark. Spokojny i rozluźniony, patrzył, jak dwaj kumple blondasa podchodzą bliżej. W tej jednej krótkiej chwili gotów był zabić, bez względu na konsekwencje. Wszystko było mu obojętne. Jeśli tak ma się to skończyć, to dobrze – niech tak się skończy.

– Słyszałeś? – warknął blondyn, z rozmachem ściągając z szyi luźno przerzucony szalik. – Pij.

Siedząca na śniegu dziewczyna zdawała się zaskoczona takim obrotem sprawy i z niepewną miną rzekła:

– Marat, jedźmy już. Zimno mi.

– Zamknij się.

Blondyn znowu zrobił krok do przodu.

– Mówiłem, pętaku, że mam cię tu więcej nie widzieć! – warknął i zacisnął mocniej palce na trzymanej w dłoni butelce. Siergiej wiedział już, że nowy rok kiepsko się zaczął. Tamci mieli pieniądze i koneksje, a prawo tutaj lubiło bogatych. Mimo to nie miał zamiaru dalej tego słuchać.

– Ty mówiłeś? – spytał ze spokojem. – A kim ty, kurwa, w ogóle jesteś?

Sięgnął za połę kożucha i upewnił się, że pistolet jest na miejscu. Potem dodał, równie beznamiętnie:

– Zrywaj się stąd, pieszczochu, bo tak cię skaleczę, że…

Był zdecydowany na wszystko. Widząc zaskoczenie na twarzy tamtego, jeszcze mocniej zacisnął palce na rękojeści broni. Potem zrobił krok do przodu.

– Pieprzyć to – mruknął do siebie.

Zanim jednak wyszarpnął makarowa zza paska, usłyszał za plecami trzaśnięcie drzwi i zaspany głos:

– Długi? Wszystko w porządku?

Siergiej odwrócił się i dostrzegł w stojącego w drzwiach poczekalni dyspozytora Maszkowa.

– Tak, panie naczelniku.

Wraz z Aloszą wykonywali czasem dla niego drobne prace porządkowe, w zamian za to pozwalał im nocować w poczekalni. Teraz – razem ze stojącym za jego plecami drżącym z zimna Potykinem – przyglądał się przez chwilę wszystkim, a potem mruknął:

– A nie wygląda.

Zszedł po schodkach, rzucił Jaginowi krótkie spojrzenie, jakby wiedział, co Siergiej trzyma za pazuchą, i podszedł do młodych mężczyzn.

– Co jest? – spytał.

Cała zabawowa piątka spojrzała po sobie w milczeniu.

– No? – Dyżurny wskazał na przypiętą do pasa krótkofalówkę. – Mam wezwać milicję?

Niespodziewanie blondyn odzyskał rezon. Widocznie bardzo chciał zaimponować dziewczynom i kolegom.

– Co cię to, kurwa, interesuje? Spierdalaj, cieciu, do swojego kiosku, bo ci się coś może przytrafić.

Maszkow stanął naprzeciw niego.

– Więcej szacunku, Siemczew. Być może właśnie uratowałem wam życie.

Tamten uśmiechnął się ironicznie.

– Jestem wstrząśnięty.

Przez chwilę zastanawiał się, co by tu jeszcze dodać dla lepszego efektu, wreszcie wycelował w dyżurnego palec i wycedził:

– W tym lesie jest dół z twoim nazwiskiem.

Odwrócił się i chwiejnym krokiem ruszył w stronę mercedesa, gestem nakazując kompanom, by szli za nim.

Zaraz potem spod kół trysnęły fontanny śniegu, auto z wyciem silnika wypadło na szosę i po chwili jego tylne światła zniknęły za zakrętem. Na placu zapadła prawie zupełna cisza, przerywana jedynie szumem wiatru dochodzącym od strony lasu.

Maszkow, mrucząc coś pod nosem, wrócił do dyżurki i z hukiem zatrzasnął za sobą drzwi. Jagin jeszcze nie mógł uwierzyć, że rozeszło się to wszystko po kościach. Naprawdę był gotów zastrzelić tych podpitych frajerów. Teraz cieszył się z tego, że naczelnik pojawił się w odpowiednim momencie i rozładował sytuację.

Jagin, spoglądając wokół, zdał sobie nagle sprawę, że nigdzie nie dostrzega Potykina. Zajrzał do poczekalni i odetchnął z ulgą. Alosza zakopywał się w swoje szmaty, szykując się do snu. Siergiej cofnął się i odwróciwszy głowę, spojrzał na milczący aparat telefoniczny. Ponownie zadał sobie pytanie, skąd ten ktoś znał jego nazwisko i skąd wiedział, że to on odbierze. Sięgnął do kieszeni, wyciągnął prawie całego papierosa i zapalił zapałkę, osłaniając płomień od wiatru. Zastanawiał się, kim był człowiek po tamtej stronie, mówiący z dziwnym akcentem po rosyjsku. Jakim cudem wiedział o jego samobójczych zamiarach? Myśląc o tym, wydmuchnął dym ku niebu i ponownie przyjrzał się z uwagą zamocowanej wysoko na latarni kamerze monitoringu. Jej obiektyw skierowany był na plac i budynek przystanku.

– To nie może być takie proste – mruknął do siebie. Podrapał się po brodzie, a potem zatarł zgrabiałe z zimna dłonie.

Ale to i tak nie wyjaśniałoby wszystkiego.

Stał zupełnie sam w ciemności. Przez głowę przemknęło mu pytanie: co w zamian? Co będzie musiał zrobić, jeśli to wszystko okaże się prawdą?

Nie miał pojęcia, ale cokolwiek to znaczyło, dawało jakąś nadzieję, bo alternatywą była tylko lufa pistoletu.