Copyright © by Jarosław Ruszkiewicz, 2024

All rights reserved

Projekt okładki: Tomasz Maroński

Redakcja: Rafał Dębski

Korekta: Agnieszka Pawlikowska

Skład i łamanie: Karolina Kaiser

Opracowanie wersji elektronicznej:

Książka ani żadna jej część nie może być kopiowana w urządzeniach przetwarzania danych ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

Utwór niniejszy jest dziełem fikcyjnym i stanowi produkt wyobraźni Autora. Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.

Wydawca:

Drageus Publishing House Sp. z o.o.

ul. Kopernika 5/L6

00-367 Warszawa

e-mail: drageus@drageus.com

www.drageus.com

ISBN EPUB: 978-83-67053-95-2

ISBN MOBI: 978-83-67053-96-9

Rodzicom,

żonie Monice,

synowi Jakubowi

i siostrze Magdalenie

I znów wojna i krzyki ofiar…

Więc pytam…

Kto nas stworzył takimi i kazał mordować?

1

Świat pierwotny

25.04.2111, godzina 23.15

Brest, baza wojskowa Numen

Zaplecze transformacji operacyjnego świata równoległego Alfa

Steven Acher stanął na pokładzie niszczyciela „Cassard” tuż przy relingu i wbił wzrok daleko w ciemność, gdzie od strony drogi prowadzącej z miasta dochodził monotonny chrzęst maszerujących automatów bojowych. Ściągano je pospiesznie wraz z ciężkim sprzętem defensywnym z podziemnych hal kosmodromu i rozlokowywano w strategicznych punktach wokół miasta. W pierwszym rzędzie obsadzono siłownię burzową, port i bazę Numen wraz z podziemnymi instalacjami Eco.Rain.

Pułkownik w zamyśleniu po raz kolejny przełożył w palcach szczęśliwą monetę, gdy usłyszał za plecami zgrzyt metalu i odwrócił głowę. Pośrodku stalowego włazu dostrzegł sylwetkę w szarym, ochronnym kombinezonie i po chwili rozpoznał Kavasko, który przekroczył wysoki próg nadbudówki. W tym momencie dobiegł do nich narastający huk silników i po chwili tuż nad nimi przemknął klucz dronów dalekiego zasięgu z wyraźnie widocznymi rakietami podwieszonymi pod krótkimi skrzydłami.

Steven odwrócił wzrok od zachmurzonego nieba i mruknął:

– Jest szyfrogram od dowództwa obrony. Wojska Bloku Bliskowschodniego od czterdziestu ośmiu godzin koncentrują siły w punktach dyslokacji. Co jakiś czas odpalają rakiety, szukając słabych punktów w naszej obronie, ale jak na razie są mało skuteczni.

Kavasko starł z nieruchomej twarzy pierwsze krople deszczu i niemal nie otwierając ust, odparł:

– Ostatecznie wojnę i tak rozstrzygną siły lądowe.

Acher sięgnął do kieszeni i wyjął paczkę papierosów.

– Nie chodzi o wygraną, ale o dokończenie zmian w świecie Alfa.

Przysłonił dłonią malutką kropkę płomienia zapalniczki i zaciągnął się mocno dymem. Spojrzał w stronę drogi i słuchając dudniących kroków maszyn, przetarł zmęczoną twarz.

– Zgiełk wojny… – mruknął. – Miałem nadzieję, że nigdy już go nie usłyszę.

Henry zacisnął wąskie wargi i westchnął:

– Nie doceniliśmy Wernera… Pierdolony renegat…

Przez jego twarz przemknęła drżąca seria nerwowych tików, nad którymi nie potrafił zapanować, a małżowiny uszne na moment pokryły się ciemną, drobną łuską, która po chwili zniknęła. Wreszcie jakby z niedowierzaniem pokręcił głową i wychrypiał:

– Rakiety z Luny Fenestry… To nie miało prawa się zdarzyć.

Sięgnął dłonią do ucha i podrapał się nerwowo.

Acher splunął do ciemnej wody, a potem zerknął na niego spode łba i parsknął:

– I jeszcze to przy torach. – Nie było reakcji, więc dodał: – Wierzę Goodmanowi, ale…

Niespodziewanie oślepiająco jasna błyskawica rozdarła ciemne niebo i w jej świetle przez moment zobaczył kamienną twarz Henry’ego. Na szczęście nie dostrzegł już na niej łuski, która teraz wydała mu się jedynie koszmarnym złudzeniem, i mruknął cicho sam do siebie:

– I tak w to, kurwa, nie wierzę. Takie rzeczy się, kurwa, nie dzieją.

Po chwili nad ich głowami przetoczył się ogłuszający grzmot, a gdy ścichł, w komunikatorze rozległ się cichy sygnał dowództwa bazy Numen:

– Informacja dla Pięciu Merytorycznych i personelu pomocniczego z niszczyciela „Cassard”. Nastąpi automatyczny przesył kodów identyfikacyjnych za trzy… dwa… jeden…

Skończyło się odliczanie i w tej samej chwili Acher poczuł ledwie wyczuwalne drżenie osłony kombinezonu na wysokości prawego obojczyka, a zaraz potem padły słowa:

– Przyporządkowanie sygnałów osobowych zakończone.

Na koniec usłyszeli potwierdzenie legalizacji:

– Procedura automatycznego zaktualizowania zapisu bezpieczeństwa swój–obcy w pamięci rozlokowywanych cyberautonomicznych jednostek bojowych strefy obronnej Numen została zakończona.

Oznaczało to, że zostali zabezpieczeni przed tak zwanym bratobójczym ogniem. Jednocześnie Acher usłyszał chrzęst metalu i spojrzał w stronę drogi, gdzie powoli zaczęła się otwierać główna brama. Zaraz potem ponownie rozległ się narastający szczęk metalu i mimo zaciemnienia bazy dostrzegł w słabej poświacie Nowego Brestu maszerujące równo ciężkie automaty obronne. W mokrych pancerzach, połyskujących bladymi refleksami światła, przypominały stalową rzekę spływającą miarowo wzdłuż asfaltowych ulic, obsadzającą powoli strategiczne punkty Numen.

Niedługo potem pięć masywnych defensorów zajęło pozycję na nabrzeżu, wzdłuż burty niszczyciela „Cassard”, i lśniąc od deszczu, znieruchomiało z opuszczoną ku ziemi ciężką bronią. Z cienia wynurzył się podoficer w lekkim serwokombinezonie bojowym, energicznie zasalutował i zameldował przez komunikator:

– Sierżant Elle Robbins, dowódca defensywnej cyberdrużyny oddziału specjalnego Catena.

Jednocześnie jak na komendę pięć defensorów uniosło masywne pięści do przyłbic hełmów sensorycznych, oddało honory, a potem z wizgiem siłowników opuściło ramiona.

Acher przytknął dłoń do skroni i mruknął przez komunikator:

– Pułkownik Acher… NSA.

Sierżant wykonała krótki gest i maszyny z trybu czuwania przeszły w stan uśpienia. Potem uniosła osłonę hełmu i zobaczyli twarz młodej dziewczyny z magnetycznym implantem skroniowym, przysłaniającym prawe oko obrotowymi pierścieniami ekranu przeziernego. Kobieta wstrząsnęła lekko głową, a urządzenie miękko odchyliło się i schowało z boku.

Steven przez chwilę milczał, a w końcu wskazał kciukiem za siebie i zapytał:

– Kawy, sierżancie?

Robbins pokręciła głową.

– Obowiązuje zakaz wstępu na pokład niszczyciela „Cassard” – poinformowała.

Acher machnął dłonią i mruknął:

– Jasne, sierżancie… Nas tu nie ma i nigdy nie było. Nie istniejemy.

Znowu usłyszeli narastający świst, a gdy się odwrócili, tuż nad ciemnymi wodami zatoki z hukiem przemknęły kolejne klucze szturmowych dronów z podwieszonymi pod krótkimi skrzydłami pociskami kasetowymi. Przeleciały tak nisko, że zostawiły za sobą białe kilwatery piany, w których odbijały się błękitne refleksy gazów wylotowych.

Robbins popatrzyła na oddalające się maszyny.

– Odmeldowuję się… pułkowniku – rzuciła.

Acher prześlizgnął się nieobecnym wzrokiem po pozostawionych na nabrzeżu automatach i dopiero po chwili skinął głową. W zamyśleniu obserwował, jak Robbins w strugach deszczu oddala się w stronę głównego placu, a potem znika za holograficzną kurtyną, gdzie tkwił niewidoczny stąd masywny zespół obronny Galeara z wielokomorowymi sześcianami dział elektromagnetycznych. Dopiero wtedy Acher pstryknął niedopałkiem papierosa za burtę i mruknął:

– Nasi chyba szykują się do ofensywy, bo ściągają posiłki z całego kraju.

Kavasko przeczesał palcami mokre od deszczu włosy, a później wcisnął na głowę hełm i bąknął:

– To możliwe.

W tym samym momencie w słuchawce Stevena rozległ się cichy trzask, a potem na kodowanej częstotliwości bazy usłyszał:

– Numen do jednostki towarowej EFS „Poseidon”. Masz zgodę na wejście do portu. Stanowisko dokowania: nabrzeże numer dziesięć.

Zza lewej burty dobiegł szum, a gdy pułkownik spojrzał w tamtą stronę, dostrzegł szeroki, biały ślad spienionej wody. Chwilę później z kipieli wyłonił się stalowy kiosk podwodnego transportowca. Dowództwo armii zaczynało obsadzać ciężkim sprzętem ich bazę, co oznaczało, że liczyło się ze zmasowanym atakiem. Już nie z przypadkową rakietą wystrzeloną przez wrogi system, próbujący zlokalizować ich punkty obrony, ale z celowym ostrzałem miasta, portu czy bazy.

Deszcz zacinał coraz mocniej i Steven przetarł dłonią przezroczystą osłonę hełmu. Śledził wynurzający się powoli ponaddwustumetrowej długości płaski, szerokokadłubowy transportowiec, który zwolnił teraz do minimum i już tylko siłą rozpędu zbliżał się do betonowej rampy wyładowczej przy sąsiednim nabrzeżu. Wreszcie rozległ się przeciągły jęk amortyzatorów pomostu dziobowego, a potem nad wodą przetoczył się przeraźliwy zgrzyt sprzęgów, które całkowicie wyhamowały i unieruchomiły potężną jednostkę.

Acher kątem oka zauważył ruch i odwrócił się w stronę głównego włazu nadbudówki. W półmroku dostrzegł Irvina Goodmana w szarym kombinezonie ochronnym. Goodman spojrzał w deszczowe niebo, a potem założył hełm. Z uchyloną wciąż zasłoną podszedł bliżej i patrząc w stronę cumującego „Poseidona”, postawił termos na zalanej wodą, metalowej skrzyni z tratwami ratunkowymi. Wreszcie rozdał plastikowe kubki i głęboko odetchnął chłodnym powietrzem.

– Kawa dla wszystkich. Może tu coś wymyślimy.

Chwilę później z włazu wynurzył się Thomas Landon tłumaczący coś Paulowi Benetowi. Na szeroko rozstawionych nogach podeszli po kołyszącym się pokładzie do relingu.

Acher spojrzał na Rouble’a pytającym wzrokiem, ale ten tylko wzruszył ramionami i mruknął:

– Też muszę odetchnąć. Mam dość siedzenia pod pokładem.

Mieli świadomość, że światu Alfa groziła zagłada z zewnątrz, a oni od kilku godzin tkwili w zawieszeniu, w poczuciu, że doszli do ściany. Wiedzieli tylko, że coś nieznanego pojawiło się po drugiej stronie, z czym nikt z nich nigdy się dotąd nie spotkał. To był rodzaj maszyn załogowych z nieznanym napędem, które z całą pewnością nie zostały zbudowane przez człowieka. Przybyły z zewnątrz, zbliżały się do Ziemi i najprawdopodobniej pochodziły z głębszej przyszłości, do której nie mieli dostępu.

Steven w zamyśleniu sięgnął po kubek, upił gorący łyk i mruknął:

– To coś się pojawiło, bo zmieniliśmy po tamtej stronie przyszłość. Bo zneutralizowaliśmy Ulysses…

Zawahał się i dodał:

– I pewnie chce być od niej bardziej skuteczne.

Zacisnął zęby, splótł dłonie na karku i uniósł twarz ku niebu. Milczał przez dłuższą chwilę, czując jedynie strużki deszczu spływające po policzkach, wreszcie wyrzucił z siebie:

– Wszystkie jebane symulacje wskazują, że przy tym tempie rozwoju w świecie Alfa tamtym zabraknie czasu na skuteczną obronę.

Landon uchylił mocniej mokrą od deszczu przezroczystą przysłonę hełmu i patrząc w niebo, odetchnął głęboko wilgotnym, chłodnym powietrzem.

– Nie chcę krakać, ale nam też kończy się czas. – Wbił wzrok w nisko sunące, sine chmury i wyszeptał: – To, kurwa, nie do wiary… Jakim cudem Wernerowi udało się odpalić rakiety z Księżyca?

Steven rzucił mu ponure spojrzenie, a potem, zerkając na Kavasko, mruknął:

– Tu nadal ma wsparcie Ulysses.

Goodman oparł się barkiem o pancerną płytę.

– Nie mogą nas znaleźć, więc wojna to dla nich jedyna szansa, by nam przeszkodzić – powiedział cicho. – Gdy nasycenie atmosfery niestabilną wodą wzrośnie, dojdzie do wcześniejszej katastrofy wodorowej i to będzie nasz koniec.

Acher przetarł obiema dłońmi zmęczoną twarz i westchnął:

– Niech to szlag. Przegraliśmy bitwę o Ziemię, a teraz jeszcze nie dajemy rady tam po drugiej stronie.

Benet z niedowierzaniem pokręcił głową.

– Nie do wiary, ale wtrącając się, tylko im zaszkodziliśmy. Przez naszą ingerencję ludzkość po tamtej stronie może mieć jeszcze mniej czasu niż my tutaj.

Landon wzruszył ramionami.

– Mają napęd – zauważył. – Może więc powinni opuścić Ziemię? Uratować ile się da.

Goodman wbił w niego spojrzenie, jakby nie dowierzał, że w ogóle o czymś takim rozmawiają, i wreszcie odparł:

– Nie… Nie mają gdzie i nie mają czym. Nawet gdyby mieli na tyle statków, to jak mieliby zgubić pościg i dokąd mieliby się udać, by przetrwać? To niewykonalne.

Acher zerknął spode łba na Kavasko, który po raz pierwszy sprawiał wrażenie zagubionego. Zdawał się nie dowierzać temu, co działo się wokół, a jednocześnie wyczekiwał na coś, co w ostatniej chwili miałoby odmienić ich fatalną sytuację.

– To prawda – wychrypiał w końcu. – Jeśli jednak to coś dotrze na Ziemię zbyt szybko, wykończy ludzi po tamtej stronie w otwartej walce. I stanie się to mimo nowego napędu.

Acher zerknął na niego w zamyśleniu i nagle zrozumiał, że tamten musi wiedzieć, czym jest zagrożenie nadciągające z kosmosu. A jednak to przed nimi ukrywał. Być może obawiał się, że musiałby zdradzić zbyt wiele, bo na jednym pytaniu by się nie skończyło.

Upił łyk kawy i mrużąc oczy, spojrzał w stronę bazy. Jednak zanim jeszcze uznał, że musi to przemyśleć, Kavasko ledwie słyszalnym głosem powiedział:

– Musi istnieć sposób, by opóźnić ten atak.

Goodman spojrzał na niego spode łba i westchnął:

– Oby, bo musimy ocalić przynajmniej jeden z tych światów. A czasu mamy coraz mniej.

Benet powoli zdjął hełm, wystawił twarz na strugi deszczu, a potem przetarł dłonią policzki i mruknął:

– Jest jeszcze Wernic, który urwał nam się w świecie Alfa… – Zawahał się i po chwili dodał: – Musieliśmy jednak skurwysyna mocno wystraszyć, bo zniknął, jakby się zapadł pod ziemię. Niestety, kiedyś może wyleźć i zacząć znowu bruździć.

Acher wzruszył ramionami.

– Przynajmniej wiemy, że transport sprzętu i ludzi ze świata Alfa do naszego jest możliwy. Może w drugą stronę też się da.

Goodman upił łyk kawy i ponownie osłonił kubek dłonią.

– Może… – parsknął. – Ale jak na razie stworzyliśmy sobie tylko na Madagaskarze problem z pasażerami przechwyconego samolotu.

Kavasko spojrzał na niego, starł wodę z ciemnych szkieł okularów i ledwie dostrzegalnie wzruszył ramionami.

– Problem rozwiąże się sam, gdy przejdzie fala Hirsha. Wtedy wrócą do siebie… Chociaż nie będzie to ich czas.

Od strony sąsiedniego nabrzeża rozległ się przeciągły zgrzyt i wszyscy odwrócili głowy w stronę przycumowanego transportowca. Zaraz potem w słabej poświacie Nowego Brestu zobaczyli otwierającą się dziobową rampę wyładowczą „Poseidona”, która po chwili z chrzęstem opadła na betonowe nabrzeże. Tu na północy nie obowiązywało jeszcze całkowite zaciemnienie miast i w łunie świateł padających z drapaczy chmur dostrzegli wymaszerowujące spod pokładu podwodnego giganta masywne sylwetki bojowych automatów wsparcia SCM-Support Combat Machine, nazywanych potocznie cyklopami. Ich ciężkie stopy zadudniły po metalowym trapie, a potem potężne, autonomiczne maszyny jedna za drugą z wizgiem siłowników ruszyły wzdłuż betonowego nabrzeża. Oddalając się równym krokiem, każda kolejno unosiła potężne, stalowe ramiona z siedmiolufowymi działkami elektromagnetycznymi i płynnie wykonywała testowy schemat dynamicznych kombinacji obronnych, zsynchronizowanych z półobrotami w trzech osiach. Chwilę później po tym osobliwym wojennym tańcu ich komputery pokładowe aktywowały systemy powierzchniowego kamuflażu i maszyny płynnie rozmyły się w deszczowym mroku nocy.

Goodman w zamyśleniu przeszukał zewnętrzne kieszenie kombinezonu, a potem zwrócił się do Achera:

– Masz papierosy?

Odeszli kilka kroków na bok i zapalili. Steven przez chwilę obserwował nabrzeże, a potem wskazał wyładowywane maszyny i mruknął:

– Numen staje się twierdzą.

Irvin wsparł stopę o reling.

– Nie zda się to na wiele, jeśli nie obronimy świata Alfa.

Acher zaciągnął się dymem.

– Co więcej możemy zrobić…?

Strzepnął popiół za burtę, a potem, prostując palce, wyliczył:

– Uratowaliśmy Hektora Werrowa i odtworzyliśmy w świecie Alfa napęd sferyczny… Zablokowaliśmy produkcję katalizatora dyfuzyjnego… No i uciszyliśmy Wernica.

Goodman pokiwał głową i dodał:

– Na nasze polecenie tamci stworzyli też po drugiej stronie tajne centrum obrony Firewall… A jednak to za mało. – Zamieszał kawę, kręcąc kubkiem, i ze słyszalnym zwątpieniem dodał: – I tak każda symulacja ataku z zewnątrz kończy się przegraną ludzi.

Acher rzucił krótkie spojrzenie w stronę Kavasko.

– To cię dziwi? Przecież nie mamy nawet pojęcia, z czym mamy się mierzyć…

Zamilkł i przeniósł wzrok w ciemność, gdzie w strugach deszczu z pokładu transportowca schodziły teraz czwórkami równe szeregi lekkich humanoidalnych automatów bojowych.

– Cokolwiek to jest – wskazał palcem w górę – potrafi do nas dotrzeć. Wie o nas, a my o tym czymś nie wiemy nic. To coś więcej niż przewaga technologiczna. To przewaga strategiczna. – Wsparł się obiema rękami o reling. – Nie możemy tego pokonać, bo cała nasza technologia, włącznie z tą ze świata Alfa, jest… – Zawahał się, szukając właściwego określenia, i w końcu powiedział: – Niewystarczająca. To nasz początek drogi. Jak na razie jesteśmy zbyt słabi i dlatego skazani na przegraną w każdej z wersji najbliższej przyszłości…

W tym momencie Goodman dotknął komunikatora za uchem, a potem sięgnął do kieszeni kombinezonu, wyjął pocket coma i szybko przeczytał wiadomość. Gdy dotknął palcami klawiatury, w ciemności wyświetlił się trójwymiarowy hologram szyfrowanego polimorficznie tekstu.

25.04.2111 roku

Dane z godziny 18.00

Analiza spektrum pełnego obiegu na podstawie danych satelitarnego systemu orbitalnego Hyperion. Poziom stężenia niestabilnej strukturalnie wody w atmosferze Ziemi. Dziewięćdziesiąt dziewięć procent chmur w troposferze wykazuje symptomy infekcji tlenkami azotu nieusuwalnymi z obiegu wody. Ich obecność to główny inicjator niekontrolowanego rozpadu na tlen i wodór, przy czym zapis z ostatnich dwudziestu czterech godzin ujawnia dobowy wzrost nasycenia o dziewięć dziesiątych procent. Utrzymanie tej tendencji oznacza osiągnięcie w krótszym czasie wartości krytycznych stężenia brudnej wody, równoznacznych z aktywacją procesu reakcji łańcuchowej. Termin apogeum nadal nieprzewidywalny.

Anique Dion, prezydent EF

PS

Na podstawie analiz tego samego źródła profesor nauk klimatycznych Samuel Garibaldi dowodzi, że nasilająca się od kilku lat częstotliwość i intensywność nocnych burz oraz średni wzrost dziennych temperatur to nie efekt ocieplenia klimatu, jak dotąd sądzono, ale symptomy zbliżającej się katastrofy wodorowej.

AD

Irvin wyłączył hologram i dłuższą chwilę stał nieruchomo, wpatrując się w deszczową noc, a potem wyszeptał:

– A więc to zapowiedź końca świata.

Benet wypuścił głośno powietrze z płuc i wysapał:

– Wątpię. Nie dowiedzieliśmy się niczego nowego.

Landon pochylił się jak po ciężkim biegu, wsparł dłonie o kolana.

– Kurwa… – powiedział, oddychając głośno. – Trzeba jakoś powstrzymać tę bezsensowną wojnę. Co robią służby dyplomatyczne Dion?

Acher przez chwilę zastanawiał się, co sam zrobiłby w tej sytuacji, i pokręcił z dezaprobatą głową.

– A co mogą zrobić po tym, jak w miasta BBW trafiły nasze głowice jądrowe? Ich Rada obwinia o to nas i wcale im się nie dziwię.

Goodman zaciągnął się papierosowym dymem, dopił kawę i westchnął:

– Niestety, nie możemy powiedzieć im prawdy. Nawet gdyby uwierzyli, ryzyko wycieku informacji byłoby zbyt duże. A to tylko pogorszyłoby sytuację.

Steven zacisnął zęby. Pomyślał, że raczej nie zobaczy się już z córką. Stawało się coraz bardziej wątpliwe, by udało im się ocalić tamtą Ziemię, a nawet jeśli, to fala Hirsha była dla niego totalną abstrakcją.

W tej samej chwili ciemne niebo rozdarł oślepiający błysk i piorun niczym ściągnięty magnesem uderzył w odległą wieżę elektrowni.

Thomas odruchowo osłonił oczy, a potem zapytał:

– Czy Eco.Rain nie funkcjonuje czasem dzięki siłowni burzowej, zasilanej przez nocne burze?

Goodman rzucił mu spode łba kuse spojrzenie i burknął:

– Paradoksalnie… tak właśnie jest.

Steven popatrzył w stronę ciemnych wód zatoki i w myślach powtórzył złowieszczą prognozę. Zagrożenie wciąż było bliżej nieokreślone, ale z każdym dniem stawało się coraz bardziej realne. Po raz kolejny ta posępna przepowiednia sprawiła, że poczuł ogarniającą go bezsilność, a zaraz potem narastającą wściekłość.

– To przyspieszenie… – wycharczał. – To brzmi jak wyrok…

Odwrócił się i nagle w półmroku stanął twarzą w twarz z Kavasko. Przypomniał sobie opowieść Goodmana i dotarło do niego, że nie ma przed sobą człowieka. Spod zmrużonych powiek spojrzał na kościstą, chudą twarz z oczami osłoniętymi ciemnymi okularami, a wyobraźnia podsunęła mu obraz pokrytej łuską istoty. Jeszcze przez chwilę się wahał, a potem cicho zapytał:

– Jak dużo wiesz, Henry?

Nie było odpowiedzi, więc pochylił groźnie ku niemu głowę i wycedził:

– Mów, co grozi ludziom po tamtej stronie.

Kavasko wciąż nie odpowiadał, ale Acher wyraźnie wyczuł w nim strach. To było dziwne, bo jeśli był tak groźny, jak mówił Goodman… to skąd, do cholery, ten lęk?

Steven zacisnął zęby. Milczenie Henry’ego drażniło go coraz bardziej i z trudem powstrzymywał się, by nie skoczyć odmieńcowi do gardła. I wtedy nagle zrozumiał.

Agresja… Kluczem była agresja.

Kavasko, jakby czytając mu w myślach, cofnął się o krok i powtórzył po nim:

– Co im grozi…? – Na jego twarzy pojawił się wyraz skupienia. – Cokolwiek by to było, z nami macie większe szanse.

Acher zerknął na niego zamyślony, a potem jakby od niechcenia cicho zapytał:

– Z wami…? To znaczy z kim? Jak wielu takich jak ty przebywa na Ziemi?

Kavasko przez dłuższą chwilę milczał, a potem odwrócił się do niego plecami i wzruszył ramionami.

– Ta wiedza nic nie wniesie, ale… – Zawahał się, jakby rozważając, czy może powiedzieć więcej, i w końcu odparł: – Nie musi być wielu… – Znowu zawiesił głos, jakby w ostatniej chwili zrezygnował z użycia innych słów, a potem dokończył: – …by wskazywać wam drogę.

Landon spojrzał na Goodmana, a potem znowu na Kavasko i z wyrazem zaskoczenia na twarzy warknął:

– Jaką drogę? Masz się za jakiegoś przewodnika…?

Acher rzucił porozumiewawcze spojrzenie Irvinowi.

– Spokój, Rouble! – syknął. Zaraz potem zwrócił się do Henry’ego i zapytał: – Od dawna tu jesteście?

Zapadła cisza, a potem usłyszeli chrapliwe słowa:

– Tak naprawdę od zawsze.

– A jaśniej?

– Jaśniej…? Pamiętasz słowa: „A królestwo moje nie jest z tego świata”?

– To z Biblii?

– Nie… z głowy. Byliśmy wtedy i byliśmy wcześniej.

Tym razem milczenie trwało dużo dłużej. Wreszcie przerwał je Benet:

– Ale po co?

Kavasko nie odpowiedział od razu. Wreszcie głęboko odetchnął i odparł:

– By was chronić… – Uniósł twarz ku ciemnemu niebu i wyszeptał: – Niestety, nie do końca się udało. Nieco ponad sto lat temu coś nam umknęło…

– Niby co? – zapytał Landon.

Zanim Henry zdążył otworzyć usta, Goodman rzucił krótko:

– Ulysses.

Klepnął przy tym Thomasa w ramię, a potem wskazał gestem pod nogi i burknął:

– Spałeś tam na dole czy co…?

Kavasko zaś tylko skinął głową i potwierdził:

– Tak… Ulysses. Gdy zniknęła na Księżycu i nie przejawiała żadnej aktywności, uznaliśmy, że to jedna z uszkodzonych federacyjnych sond poszukiwawczych, która zboczyła, nie trafiając w Ziemię. Nie mogliśmy wiedzieć, że to zmodyfikowana po wrogim przejęciu Logica…

Zamilkł na chwilę, a potem dokończył:

– Niestety, odkryliśmy to, gdy było już za późno. – Wreszcie odwrócił powoli głowę i powiedział: – Teraz jedynym ratunkiem dla ludzkości pozostaliście wy.

Landon splunął poprzez deszcz, rozejrzał się dookoła.

– No to trochę wam nie wyszło… – parsknął.

Kavasko przekrzywił lekko głowę i ku ich zaskoczeniu potraktował jego słowa niezwykle poważnie.

– Tak… – wychrypiał. – Tylko jej jednej się udało… A nie macie pojęcia, jak wielu was szukało… i nadal szuka.

Zanim dotarł do nich sens jego słów, dodał:

– Tylko wasza maszyna tego dokonała. Chociaż jedynie po to, by was unicestwić…

Acher dotknął ramienia Landona, dając mu znak, by się nie odzywał, i kładąc nacisk na drugie słowo, zapytał:

– Jaka nasza maszyna?

Kavasko odwrócił się w jego stronę i z kamienną twarzą syknął:

– Ulysses.

Steven zerknął w stronę Goodmana i próbując poukładać sobie w głowie to, co przed chwilą usłyszał, powtórzył zaskoczony:

– Ulysses?

Henry uśmiechnął się lodowato.

– Zabójca światów… – wyszeptał. – Inteligentna maszyna Acheronty. – Uniósł lekko głowę i wyjaśnił: – Zanim pojawiła się na Księżycu, każda wojna na Ziemi przyspieszała wasz rozwój. Ten czas się skończył.

Przetarł dłonią mokrą od deszczu twarz i wysapał:

– Pamiętacie przyspieszoną prognozę…? – Uniósł głowę, jakby szukał w ciemności Księżyca, i mruknął: – Doprawdy tylko niezwykłymi więzami łączącymi wasz gatunek z Logicą można wytłumaczyć to, że jeszcze istniejecie. – Odwrócił się powoli. – Nigdy dotąd nie okazała nikomu aż tyle miłosierdzia.

Acher spojrzał na Goodmana, przeniósł wzrok na Kavasko i wreszcie zaczęła do niego docierać wstrząsająca prawda. W tym samym momencie poczuł, jakby jego świadomość musnęło coś oślizłego, próbującego zaciemnić myśli, ale po chwili odstąpiło, nie odważywszy się wniknąć głębiej. Jego podejrzenia zmieniły się niemal w pewność i przez zaciśnięte zęby wycedził:

– Wojny… Dużo o nich wiecie.

Przypomniał sobie niedawne słowa Kavasko.

– Myślę, że to, co tu robicie, to coś więcej niż wskazywanie drogi – powiedział.

Rozluźnił zaciśniętą pięść i w zamyśleniu przesunął srebrną monetę pomiędzy kciukiem a palcem wskazującym. Przez chwilę przyglądał się w skupieniu upiornemu żaglowcowi na awersie, a potem spojrzał w ciemne okulary Kavasko i rzekł zmęczonym głosem:

– Tracimy czas…

Nagle Henry jednym szybkim ruchem schwycił go za nadgarstek i nie pozwalając dokończyć zdania, przyjrzał się z bliska monecie. Wychrypiał:

– Nie… Nareszcie nie tracimy czasu.

Steven cofnął zaciśniętą ponownie dłoń, a potem szarpnął się ku Henry’emu i wycedził:

– O czym ty, kurwa, gadasz?

Kavasko podążył wzrokiem za jego zaciśniętą dłonią, a potem wskazał ją wyprostowanym palcem.

– O tym – syknął. – Skąd to masz… człowieku?

Steven znowu poczuł, jakby coś delikatnie próbowało wedrzeć mu się do głowy, ale zanim zrezygnowało, przez umysł przemknęły wspomnienia sprzed lat z podziemi w Tell Al Ohaimir, niegdyś przedmieść Babilonu. Wiedział, czemu obrazy pojawiły się właśnie w tym momencie, i z całą wyrazistością dotarło do niego, jak dotąd naprawdę „wskazywano im drogę”.

Ostrożnie ujął srebrny krążek w dwa palce i przyjrzał się rewersowi z dziwnym, modułowym pierścieniem, otaczającym symbol przypominający literę A. Miał nieodparte wrażenie, że podobny symbol widział na walizeczce Kavasko, mimo że Henry próbował go ukryć, i był już pewien, że tamten wie, czym jest moneta.

Jakby na potwierdzenie Henry wskazał na stalową pokrywę pojemnika z tratwami ratunkowymi, gdzie w zagłębieniu zebrało się nieco deszczówki, i powiedział:

– Połóż ją w wodzie.

Steven zawahał się i trzymając metalowy krążek tuż nad powierzchnią wody, zerknął na Irvina. Gdy tamten w końcu skinął głową, puścił monetę. Przez kilka sekund nie działo się nic, a potem jej obwód powoli rozjarzył się czerwonym światłem. Zaraz potem na powierzchni wokół zafalowały znaki, które ułożyły się w litery.

Kavasko odetchnął głęboko i cicho wychrypiał:

– Senna wyspa… Była tu przez cały czas.

Potem jakby z namysłem odwrócił głowę i mruknął:

– Komunikuje się w Latium.

Acher, nie odrywając wzroku od świetlnych znaków, mruknął:

– Co…?

Henry przez chwilę milczał, a potem nieobecnym głosem odparł:

– Pierwotna wersja łaciny… Jeszcze z zakazanej historii.

Goodman zwrócił się ku niemu i mruknął z niedowierzaniem:

– Zakazanej?

Henry ponownie pochylił się nad monetą.

– Tak. Waszej prawdziwej historii.

– Dobra… trochę tego za dużo… Pogadamy później. – Irvin ponownie spojrzał na falujący czerwienią napis i rzucił krótko: – Rozumiesz to?

Kavasko w zamyśleniu zanurzył palce w wodzie i przeczytał:

– Cognitionis est victoria… Wiedza jest zwycięstwem.

Potem przesunął dłonią tuż nad awersem i nagle napis się zmienił.

– Jednostka klasy Ram – przetłumaczył.

Jeszcze raz przeciągnął dłonią, ale ponownie pojawił się już tylko napis pierwotny.

Odwrócił się, spojrzał na Goodmana i mruknął:

– To nośnik pamięci Acheronty. Wśród sojuszników wykorzystywany jako waluta przetargowa… – Urwał, a potem z naciskiem dokończył: – I to może być rozwiązanie.

Irvin pstryknął niedopałek za burtę, wskazał kciukiem właz prowadzący na dolne pokłady.

– Na dół! – rozkazał. – Mamy robotę.

Steven zgarnął monetę i ruszyli pospiesznie po metalowych stopniach. Szybko dotarli do pancernego włazu, przeszli na drugą stronę i chwilę później owiały ich strumienie gorącego powietrza, a pomieszczenie zalało promieniowanie UV. Znaleźli się na cyberpokładzie i w półmroku, rozjaśnianym jedynie kolorowymi kontrolkami szaf serwerów ciągnących się rzędami wzdłuż obu burt, ruszyli ku jednostce centralnej w głębi. Po chwili znaleźli się w pierścieniu centralnym, otaczającym system ARBA.

– Aktywować uśpione podprogramy – polecił Irvin.

Powoli zajmowali miejsca w ruchomych fotelach, a Scherrer, pstrykając przełącznikami ponad głową, zapytał:

– Coś nowego?

Acher uniósł monetę w palcach i mruknął:

– W pewnym sensie… – Obrócił ją parę razy w dłoni i dodał: – Trzeba przejrzeć nośnik pamięci i sprawdzić jego zawartość. Tyle że… – Zająknął się i wyjaśnił: – Nie stworzył go człowiek. Nie należy do tego świata.

Tamten najpierw z niedowierzaniem podniósł wzrok, a potem z wahaniem wyciągnął dłoń. Steven podał mu ostrożnie monetę.

– Czas, profesorze. Mamy go coraz mniej.

Scherrer bez słowa uniósł się wraz z fotelem pod sufit, obrócił o dziewięćdziesiąt stopni i mocno odchylił do tyłu. Dotknął szuflady w panelu spektrometru i wsunął monetę w regulowaną szczelinę. Kilka minut później, spoglądając na wykresy, powiedział:

– Według skanu to dwa krążki różnych metali z dwunastoma nanointerfejsami na krawędzi. Zalanie elektrolitem zmienia ich temperaturę w różnym tempie, tworząc różnicę potencjałów i wzrost napięcia.

Irvin skinął głową.

– Widziałem, jak to działa.

Scherrer wyjął krążek, wsunął go do uniwersalnego czytnika danych i schłodził niewielką ilością ciekłego azotu. Odczekał kilka sekund.

– Zewnętrzny projektor to tylko rodzaj aktywnej banderoli określającej zawartość – rzekł. – Za to wewnątrz krążków zatopione są kryształy podobne do naszego szkła nanostrukturowego, ale o pojemności około petabajta każdy. Do ich odczytania potrzebne jest już jednak zasilanie zewnętrzne. – Przełączył obraz z małego ekranu na duży hologram pod sufitem. – Jedna warstwa to czysty tytan – mruknął wpatrzony w główny obraz. – Druga na razie nie pasuje do żadnego wzorca strukturalnego. Ogólna konstrukcja przypomina nasze pamięci technologiczne stosowane w drukarkach przemysłowych 3D, ale ma wielokrotnie większą pojemność.

Irvin machnął niecierpliwie ręką.

– Dobra… dalej. Co z zawartością?

Scherrer przeczesał palcami siwą czuprynę, a potem ręcznie zaczął odpalać kolejne języki komputerowe.

– Zobaczmy.

Gdy dotarł do grupy języków opisujących sprzęt, zwanych Hardware Description Language, na wszystkich ekranach pojawiły się strumienie danych w formie zer i jedynek.

Benet splótł dłonie na karku.

– Coś jest – szepnął.

Inżynier Argue aktywował filtry i z ulgą oznajmił:

– Klasyczny system dwójkowy. To dobry znak.

Ich radość trwała jednak krótko, bo po chwili system zaczął się rwać, tworząc coraz dłuższe przerwy zmuszające komputer do kolejnych prób odpalenia programu startowego, niczym przeskakująca ciągle do początku płyta.

McNamara zatrzymał obraz i wskazał puste miejsca pojawiające się za każdym razem na samym początku zapisu.

– Początkowe dane są niepełne… Według mnie to jakiś rodzaj interaktywnego szyfru z wolnymi polami dla wprowadzenia kolejnych modułów hasła.

Acher ruchem palców powiększył obraz na swoim bocznym monitorze i powtórzył:

– Szyfr…?

Profesor pokręcił głową.

– Raczej rodzaj podpisu.

– Coś jak imię i nazwisko? – dopytał Irwin.

McNamara skrzywił się.

– Taa… ale bardziej z adresem zamieszkania i współrzędnymi geograficznymi. Coś, czego brakuje, by zweryfikować prawo dostępu… – Zamyślił się na chwilę. – My stosujemy podobne zabezpieczenia w autonomicznych systemach obronnych. Praktycznie są nie do złamania.

– No to jesteśmy w… – wycedził Acher.

Niespodziewanie Kavasko sięgnął dłonią do bocznego ekranu i zaczął wprowadzać na trójwymiarowej klawiaturze szeregi zer i jedynek, które od razu pojawiały się na marginesie głównego hologramu.

Steven w skupieniu przyglądał się wpisywanym kombinacjom, a gdy Henry wreszcie skończył, zauważył:

– Widziałem już coś takiego.

– To pierwsze sekwencje kodu genetycznego – odparł Kavasko – przełożone na binarny ciąg zero-jedynkowy.

Acher przez chwilę milczał, próbując przypomnieć sobie, gdzie widział coś podobnego, i w końcu mruknął:

– Pamiętam. Maj dwa tysiące sto pierwszego roku, pod koniec małej wojny irackiej, tak zwanej babilońskiej… W instytucie medycznym Boston Dynamics Robot testowano przekład impulsów biologicznych na cyfrowe i odwrotnie. Wtedy to była tajna technologia wojskowa, stworzona do kompatybilnej współpracy maszyn z ludźmi na polu walki w warunkach bojowych.

Wskazał palcem hologram pod sufitem.

– Tak właśnie wyglądała transformacja kodu genetycznego w zapis binarny. – Przyjrzał się jeszcze raz, tym razem dokładniej. – Ale tamte ciągi chyba były krótsze.

Kavasko powoli wyprostował się w fotelu i szepnął:

– Bo były wasze. – Zwrócił się do McNamary i wskazał zero-jedynkowy zapis. – To podpis, o którym mówiłeś. Wprowadź go w puste miejsca.

Profesor z wizgiem siłowników uniósł się wyżej i kilkoma ruchami dłoni w świetlistych rękawicach wsunął podzielone przerwami ciągi znaków w pozostawione odstępy. Sekundę później zera i jedynki zniknęły, a w ich miejscu pojawiły się pulsujące symbole zbiorów technologicznych poleceń, które z ogromną prędkością zaczęły spływać w dół nieprzerwanymi strumieniami danych.

Goodman wycelował palec w główny ekran.

– To przypomina programy wykonawcze linii produkcyjnych – rzucił.

Nikt mu nie odpowiedział. Gdy zapis się wreszcie skończył, na wszystkich ekranach zobaczyli coś w rodzaju dossier z rysunkami technicznymi stworzonymi komputerowo. Stało się oczywiste, że miał rację, a to, co mieli przed sobą, to instrukcja produkcji broni pola walki różnego przeznaczenia, i to bardzo zaawansowanej technologicznie.

Wyglądało na to, że po skopiowaniu wszystkiego system był gotowy i potrzebował już tylko finalnych odbiorników.

Steven odwrócił wzrok od hologramu i zwracając się do Kavasko, chłodnym głosem zapytał:

– Skąd wiedziałeś?

Wydało mu się, że Henry lekko westchnął.

– Mieliśmy sojusznika… – wychrypiał. – Nikt z zewnątrz nie znał tej sekwencji. Wprowadzenie jej umożliwia rozszyfrowanie, interpretację i automatyczne dostosowanie komputerowego języka zapisu do binarnego systemu odczytującego dane kodu maszynowego.

Zapadła cisza, aż w końcu Goodman położył dłonie na oparciach fotela.

– Przygotować się do kontaktu z Firewall – powiedział głośno.

Acher wyzerował położenie fotela i zatrzymał go na wprost głównego ekranu pod sufitem. Jego wzrok prześlizgnął się po twarzach merytorycznych i zatrzymał na ciemnych okularach Kavasko. Zmrużył oczy i niemal wyczuwając jego napięcie, zadał sobie w myślach po raz kolejny to samo pytanie:

„Czego ty się, kurwa, Henry, boisz…? Czego boi się takie drapieżne coś?”.

To mógł być przypadek, ale właśnie w tym momencie wydawało mu się, że zrozumiał. Zrozumiał, że w świecie przyrody każdy drapieżnik boi się tylko większego drapieżnika.

2

Operacyjny świat równoległy Alfa

15.12.2014, poniedziałek, godzina 17.00

Alpy, masyw Mont Blanc, Francja

Schronisko Grand Mulets, 3051 m.n.p.m.

Parfait Wernic, niski, korpulentny facet z mocno przerzedzonymi ciemnymi włosami sterczącymi na boki nad uszami, zatrzymał się i wsparł obiema rękami na długim czekanie. Łapiąc zachłannie oddech, spojrzał na zaśnieżony, urwisty stok, poprawił plecak i ponownie ruszył dalej stromym zboczem pod górę. W oddali na szczycie majaczył piętrowy budynek schroniska i musiał się pośpieszyć, by zdążyć tam przed zmrokiem. W tej postaci nie było to łatwe i czuł, jak jego z trudem zaadaptowane do tutejszych warunków mięśnie powoli odmawiają posłuszeństwa. Utrzymywał transformację z krótkimi przerwami od prawie dwunastu lat i coraz bardziej odczuwał jej negatywne skutki.

Rozglądając się czujnie wokół, próbował wychwycić mogące go zlokalizować obce impulsy mentalne przeszukujące okolicę. Wiedział, że jest ścigany, ale nie miał pojęcia, w jaki sposób go namierzają, więc musiał być ostrożny. Zaczynał podejrzewać manipulacje z użyciem korytarzy podprzestrzennych, chociaż ani on, ani Ulysses nie potrafili określić, kto mógłby to robić. A jednak nadal wierzył swym przeczuciom, bo tylko dzięki nim zdołał w ostatniej chwili wymknąć się z pułapki w samolocie. To jednak z pewnością nie był koniec prób schwytania go.

Dotarł do stromej ściany i po paru minutach odnalazł pokrytą lodowym szutrem wąską ścieżkę, prowadzącą na szczyt skalnego wzniesienia. Zerwał się mroźny wiatr niosący tumany śniegu, więc Parfait pospiesznie nasunął na oczy gogle, a potem ponownie dociągnął paski plecaka. Pochylił się mocniej i pomagając sobie czekanem, ruszył pod górę.

Jego myśli nieustannie krążyły wokół ostatnich wydarzeń. Nadal nie miał pojęcia, kto próbuje go wykończyć, co tylko wzmagało jego niepokój. Przychodziło mu jednak do głowy, że mogły to być konsekwencje jego porażek. Do tej pory nie rozumiał, jakim cudem nie udało mu się wyeliminować z realnej rzeczywistości planów napędu sferycznego, a do tego Werrow wymknął się z sideł. Nie zdołał też wprowadzić do produkcji katalizatora wodorowego z pułapką niestabilnej wody, a minister obrony Federacji Rosyjskiej Siergiej Iwanow, odpowiedzialny za wdrażanie nowatorskich projektów w rosyjskiej armii, uniknął zamachu. Zaraz potem, jak można było się tego spodziewać, rozwój technologii kosmicznej znacząco przyspieszył. Niestety, Parfait nie mógł nawet o tym uprzedzić swoich mocodawców, bo podczas ucieczki z samolotu uszkodził kilka podzespołów podprzestrzennego transmitera.

To była cała seria niepowodzeń, zupełnie jakby ktoś znał z wyprzedzeniem każdy jego ruch, mimo potężnego wsparcia Ulysses. Tak więc nie osiągnął nic, a swoimi działaniami zwrócił tylko uwagę prześladowców i odsłonił się, wystawiając na odstrzał. Dlatego musiał choć na jakiś czas zniknąć z cywilizowanego świata i przyczaić się gdzieś na zupełnym odludziu, by zgubić trop.

Po raz kolejny poślizgnął się na pokruszonym lodzie i z trudem złapał równowagę, podpierając się czekanem. Gdy znowu ruszył pod górę, w zapadającej szarówce dostrzegł wysoko nad głową zapalające się kolejno w oknach schroniska żółtawe światła. Zaczął wdrapywać się stromym podejściem z poręczami łańcuchowymi i po chwili usłyszał szum agregatów prądotwórczych. Jednocześnie poczuł niesione wiatrem zapachy z kuchni i ocenił, że pozostało mu jeszcze jakieś dwadzieścia metrów wspinaczki.

Wreszcie dotarł do wykutego w skale niewielkiego płaskowyżu, przeszedł przez małe podwórko i sapiąc, stanął przed frontowym wejściem. Wsparty o futrynę chwilę odetchnął, a potem pchnął ciężkie, drewniane drzwi, trącając zawieszony u góry dzwonek, i wszedł do wąskiego przedsionka ze ścianami wyłożonymi ciemną boazerią. Ogarnęło go ciepło, zsunął z twarzy gogle i otrzepał buty ze śniegu. Zaraz potem od strony schodów doleciał go odgłos kroków, a po chwili na dole pojawił się wysoki, chudy mężczyzna w ciepłej kamizelce i z szyją owiniętą długim szalikiem. Wyciągnął do niego rękę.

– Marc Garnier, witam – przedstawił się. – Baliśmy się już, że nie zdąży pan do nas dotrzeć przed zmrokiem. A zanosi się na śnieżycę.

Wernic zsunął kaptur, ściągnął czapkę i wytarł nią spoconą, czerwoną twarz.

– Nieaktualne informacje. Już sypie – wysapał.

Gospodarz podszedł do niewielkiego okienka.

– No proszę. Szybciej, niż zapowiadali. Obawiam się, że zostaniemy odcięci od świata na dłużej.

Parfait zerknął na niego i powtórzył:

– Na dłużej…?

– Kilka dni… Może więcej. Na szczęście jesteśmy na to przygotowani.

– To znaczy?

– Żywność, woda, ogrzewanie… Mamy spore zapasy.

Zerknął w stronę uchylonych drzwi w głębi, gdzie w półmroku można było dostrzec kontrolki silnej radiostacji stojącej na masywnym stole, i dodał:

– Mamy też łączność ze światem.

Wernic skrzywił się ledwie dostrzegalnie i potarł w zamyśleniu twarz. Coś takiego akurat go nie zachwycało, ale powiedział:

– Może być.

Garnier kordialnie poklepał go po ramieniu.

– Też tak sądzę. – Wskazał na wąską klatkę schodową i dodał: – Pokój na piętrze, pierwszy po lewej. Gdy się pan rozpakuje, zapraszam do baru na gorącą herbatę i coś mocniejszego.

Uśmiechnął się, wskazał palcem pod nogi i wyjaśnił:

– Schodami na sam dół, do piwnicy.

Parfait skinął głową, rozpiął kurtkę i ruszył powoli stromymi, skrzypiącymi stopniami na górę. Już na piętrze wkroczył ciężkim krokiem do niewielkiego pokoiku, rzucił plecak na wąskie łóżko stojące pod ścianą i podszedł do małego okienka z widokiem na zachodnią część masywu Mont Blanc. Chuchnął na szybę, przetarł dłonią w zaszronionym szkle niewielkie kółko i wyjrzał na zewnątrz. W słabym blasku padającym z okien poprzez tumany śniegu dostrzegł zaśnieżone podwórko i ledwie widoczne szare cienie górskich szczytów. Myśląc o otaczającym go bezmiarze ponurego skalnego pustkowia i szalejącej na zewnątrz lodowej burzy, zdjął z siebie ciepłą kurtkę i powiesił ją na wieszaku. Poczuł głód i przypomniał sobie zaproszenie gospodarza. Założył okulary w staromodnej, szylkretowej oprawce i ruszył w stronę drzwi. Po drodze stanął przed lustrem dużej, drewnianej szafy i przyjrzał się swojej korpulentnej sylwetce. Z zadowoleniem poklepał się po wydatnym brzuchu, przygładził rzadkie, ciemne włosy. W takiej postaci nie zwracał na siebie uwagi ani nie wzbudzał podejrzeń, dopóki nie było za późno.

Wyszedł na słabo oświetlony korytarz, dotarł do schodów i powoli ruszył w dół. Już na parterze zerknął na zamknięte drzwi wejściowe, wstrząsane co chwila gwałtownymi uderzeniami wiatru. Na zewnątrz, pośród górskiego pustkowia, szalała śnieżna burza, odcinając ich zupełnie od świata, a to paradoksalnie gwarantowało mu spokój i bezpieczeństwo. Od nieudanej próby porwania go z samolotu żył w ciągłym stresie, obawiając się kolejnego zamachu. Pomyślał o Ulysses i po raz kolejny uświadomił sobie, że mając nieograniczony dostęp do informacji, można odnaleźć każdego. Dlatego teraz starał się nigdzie nie zostawiać śladów swojej tożsamości. Nie korzystał już z tradycyjnych form komunikacji, płacił tylko gotówką, zdając sobie sprawę, że w przestrzeni wirtualnej nie da się funkcjonować bez pozostawienia łatwo dostrzegalnych tropów.

Dostrzegł uchylone drzwi, zza których dochodziła cicha muzyka, i skierował się do pomieszczeń piwnicznych. Po chwili znalazł się w przestronnej sali z łukowymi stropami, podświetlonymi drżącym blaskiem świec. Ominął dwa stoliki, gdzie przy piwie siedziało kilkoro młodych ludzi, i podszedł do narożnego bufetu. Usiadł w odległym kącie w pobliżu niewielkiego kominka. Po chwili zauważył wychodzącą z zaplecza kobietę w średnim wieku. Uniósł dłoń, wskazał na półkę z alkoholami i zamówił kieliszek martella.

Gdzieś z tyłu usłyszał cichy śmiech, a potem ktoś po francusku zapytał:

– Jak kondycja?

Odwrócił się, poprawiając na nosie okulary, i dostrzegł uśmiechniętego kpiąco młodego mężczyznę z krótko ostrzyżonymi, ciemnymi włosami i kilkudniowym zarostem na ogorzałej twarzy.

– Na razie daję radę – mruknął Wernic.

Tamten w geście toastu uniósł szklankę piwa.

– Jasne, facet… Ale gdyby potrzebna była pomoc, mów śmiało.

Jego towarzysz, siedzący obok młodej blondynki, głośno parsknął i powiedział cicho:

– Mów, mów, bo inaczej będziesz musiał tu siedzieć, aż schudniesz.

Dziewczyna, tłumiąc śmiech, przybiła z nim piątkę.

– Nie inaczej, Paul… nie inaczej.

Wernic zacisnął zęby i z obawy przed namierzeniem sygnału powstrzymał się przed mentalną reakcją. Udał więc, że nie zrozumiał, a potem wbił w tamtego lodowaty wzrok, skinął głową i uniósł kieliszek, odpowiadając na toast.

– Zapamiętam – warknął. – Możesz być pewien.

Spojrzał w górę ku półokrągłym okienkom pod sufitem, w których widoczne były żółtawe refleksy światła zewnętrznej latarni, kołyszącej się nad drzwiami wejściowymi, i uderzające w szyby tumany śniegu niesione porywistym wiatrem. Upił łyk martella, a potem zerknął w stronę siedzącej przy jednym z dalszych stolików parze młodych ludzi, którzy wstali i skierowali się do drzwi. Jego upierdliwy rozmówca odprowadził ich mętnym wzrokiem, a potem, zwracając się znów do niego, zapytał:

– Wolno wiedzieć, którą drogą szedłeś?

Wernic wzruszył ramionami i odparł:

– Normalnie… Z tunelu pod Mont Blanc leśną ścieżką do La Para, przez stację pośrednią Les Glaciers i La Jonction na lodowcu Bosson. A wy?

Mężczyzna zawahał się i z zawiścią w głosie powiedział:

– Też… i wiesz co? Nie wierzę, że wszedłeś tu sam.

Wernic powoli sięgnął po kieliszek. Zależało mu, by nie zwracać na siebie uwagi, ale wyglądało na to, że miał pecha.

– Dla was to jakiś wyczyn? – zapytał.

Blondynka zacmokała z udawanym zachwytem, przyciągnęła ramieniem do siebie siedzącego obok towarzysza.

– No, no… Gdzie znalazłeś taką budkę telefoniczną, ziomek, żeby się przebrać za Supermana?

Cała trójka parsknęła śmiechem, a po chwili ten krótko ostrzyżony z zachwytem rzucił w stronę blondynki:

– Nicole… naprawdę kozacka Nicole.

– Dla ciebie wszystko, Andre. – Posłała mu całusa.

Ten tylko upił łyk piwa.

– A tak szczerze… – zwrócił się do Wernica – nie jesteś, facio, trochę za zmurszały jak na takie eskapady?

Dziewczyna odgarnęła długie włosy, przytuliła się do swojego Paula.

– Racja – westchnęła. – My po prostu zastanawiamy się, jak cię tu wnieśli.

Kobieta za barem ze złością przetarła szmatą kontuar.

– Koniec z piwem… Macie już dość. – Potem pochyliła się nad Wernikiem. – Zje pan coś na gorąco? Został jeszcze devolay.

– Poproszę – odparł.

Andre rozparł się wygodniej na krześle i z cynicznym uśmiechem rzucił zaczepnie:

– Nie dostaniemy już piwa? A to czemu, pani starsza? – Odchylił się wraz ze stołkiem w tył, splótł dłonie na karku. – Przecież tylko sobie miło gawędzimy. – Spojrzał kpiąco na Parfaita. – Prawda, gościu?

Wernic z namysłem poprawił na nosie okulary.

– Myślę, że powinniście iść się przespać.

Tamten gniewnie zmrużył oczy, zacisnął dłonie w pięści.

– A jak nie, to co, grubasie? Wezwiesz policję?

Pozostała dwójka znów zarechotała, a wtedy niespodziewanie drzwi się otworzyły i w progu stanął Marc Garnier z wielkim owczarkiem kaukaskim na krótkiej smyczy. Uderzył solidnym, długim kosturem o podłogę i rzucił:

– Jakiś problem, Sophie?

Kobieta nie odezwała się, ale ten o imieniu Andre gwałtownie wrócił wraz krzesłem do pionu.

– Myślisz, że kogoś wystraszysz tym kundlem?

Nagle pies szarpnął się do przodu i warknął głucho, szczerząc potężne kły. Gospodarz przytrzymał go z wysiłkiem obiema rękami, sprawiając wrażenie zaskoczonego, ale efekt był piorunujący. Siedzący najbliżej drzwi Paul zerwał się na równe nogi, przewracając stołek.

– Zabierz, kurwa, to bydlę!

– Spokój, Ours! – Marc szarpnął smycz. Spojrzał na tamtych. – Jazda do siebie. I to już. Nie z takimi sobie radziłem.

Siedząca obok długowłosa Nicole powoli podniosła się od stolika, a zaraz potem wstał Andre. Rzucił przy tym krzywe spojrzenie w stronę Wernica.

– A my sobie jeszcze pogawędzimy – obiecał.

Barmanka postawiła przed Wernikiem gorące danie i spojrzała na tamtego.

– To jakaś groźba? Jeśli się nie uspokoicie, następnym razem nie będziecie mieli tu wstępu.

Blondas zatoczył się lekko, a potem wsparł rękami o ścianę, nie odrywając wzroku od owczarka.

– I coo? – wyseplenił. – Zostawicie nas na zewnątrz? Nie wolno wam.

Sophie wzięła się pod boki.

– Wiem, co mi wolno, a czego nie. A jak będzie trzeba, wezwę na wasz koszt śmigłowiec.

Garnier ruchem głowy wskazał im drzwi, a potem wraz z psem usunął się z drogi. Gdy w końcu zniknęli, zwrócił się do Wernica:

– Przepraszam za nich… Z takimi trzeba krótko. Jutro wytrzeźwieją i będzie dobrze.

Niespodziewanie owczarek znów szarpnął się wściekle i ze wzrokiem utkwionym w Wernicu zaczął przeraźliwie ujadać. Marc, trzymając go mocno, zerknął zdziwiony na Parfaita.

– Nie spodobał mu się pan.

Parfait, który czuł od paru chwili lekkie swędzenie za uszami i przy kości ogonowej, wzruszył ramionami.

– Psy mnie nie lubią – mruknął.

Od początku wiedział, że pies warczy nie na tamtych, a na niego. Wolał jednak nie używać nacisku mentalnego do uspokojenia zwierzęcia.

Szybko dokończył posiłek i zapłacił, doliczając spory napiwek. Czując chłód ciągnący od okien, wstał i podszedł do kominka. Wyciągnął ręce i przez chwilę ogrzewał się w cieple płonącego ognia, zerkając co chwila w stronę kręcącego się po pomieszczeniu gospodarza. W końcu Garnier pociągnął podenerwowanego psa ku wyjściu i rzucił na odchodnym:

– Przesłali komunikat radiowy ze stacji pogodowej Evionnaz. Śnieżyca się nasila i może potrwać jeszcze kilka dni.

Wernic pokiwał głową, a gdy Garnier wraz z psem wyszli wreszcie na korytarz, odetchnął z ulgą. Odczekał jeszcze kilka minut, a potem zatarł ogrzane nieco dłonie i ruszył ku wyjściu. Już za drzwiami rozejrzał się, nasłuchując odgłosów dobiegających z głębi korytarza oraz przylegających pomieszczeń gospodarczych, a potem skierował się ku schodom. Niespiesznie wszedł na parter, minął krótki hol prowadzący do głównego wejścia. Na moment się zatrzymał, przez chwilę nasłuchiwał szumu wichru dochodzącego z zewnątrz, aż wreszcie wszedł na piętro. Gdy stanął pod drzwiami pokoju, drzwi po przeciwnej stronie na końcu korytarza się otworzyły i stanął w nich Andre w rozchełstanej koszuli. Oparł się niedbale plecami o futrynę, wsadził ręce w kieszenie spodni.

– I co…? Tu już ten cieć cię nie obroni.

Wernic zaczynał mieć gnoja dość. Skrzywił się pogardliwie, zdjął okulary i być może mocniej, niżby chciał, dotknął mentalnej struny w swym umyśle. Na ułamek sekundy otworzył tamtemu mrok w jego głowie i przytrzymał, aż dostrzegł gwałtowną zmianę na twarzy chłopaka. Dopiero wtedy przerwał, odwrócił się i wszedł do swojego pokoju. Trzasnął drzwiami, założył ponownie okulary i nerwowo przetarł dłonią zmęczoną twarz. W końcu podszedł do małego okna. Przez dłuższą chwilę wpatrywał się poprzez mrok w szalejącą na zewnątrz śnieżycę, z trudem dostrzegając ledwie widoczne skaliste szczyty. Nagle poczuł niepokój, a jednocześnie mocniej zaswędziało go za uszami i przy kości ogonowej. Jeszcze miał nadzieję, że to przypadek, lecz wtedy nagle w dole, poniżej stromej ściany tonącej w najgłębszym mroku, coś na krótko rozświetliło skały, aby zaraz zniknąć. Tym razem już całkiem wyraźnie wyczuł zbliżające się niebezpieczeństwo. Błyskawicznie zerwał z siebie gruby sweter.

Tunel podprzestrzenny otworzył się i ciemność wokół rozjaśnił oślepiający blask, a po chwili z wnętrza wypełnionego drżącym światłem wynurzyła się szczupła postać mężczyzny. Gdy po sekundzie mrok ponownie spowił okolicę, Tibor Kenshe, oberżysta z Wasjugańskich Błot, nadal stał z uniesioną głową, jakby węszył w powietrzu. W końcu postawił kołnierz koszuli, poprawił plecak z transmiterem podprzestrzennym i poprzez nasilającą się z minuty na minutę śnieżną zamieć ruszył pochylony w stronę kamiennych murów schroniska majaczącego wysoko w górze. Założył przedtem, że spędzi tylko krótki czas na mrozie, i teraz czuł przenikający go na wskroś lodowaty chłód. Ubrał się lekko, żeby gruba odzież nie krępowała mu ruchów, i mimo że był przyzwyczajony do syberyjskich mrozów, musiał się spieszyć. Zdawał sobie sprawę, że w tej postaci i w takich warunkach długo nie wytrzyma. Zacisnął dłoń w cienkiej rękawiczce na łańcuchach poręczy i rozpoczął wspinaczkę stromym podejściem. Co jakiś czas unosił głowę i poprzez szalejącą śnieżną zawieję szukał wzrokiem ledwie widocznych rozświetlonych okienek, by ocenić pozostałą do celu odległość. Wreszcie stanął na szczycie, przebiegł przez niewielkie podwórze, a potem pośpiesznie zdjął buty, włożył je do plecaka i upchnął wszystko w najciemniejszym kącie pod śniegiem. Dopiero wtedy rozluźnił spinające go mięśnie, pozwalając na samoczynną i szybką metamorfozę. Czuł wzbierającą siłę i zaraz potem zobaczył swoje dłonie, szybko pokrywające się drobną, czarną łuską, lśniącą w żółtawej poświacie padającej z okien schroniska.

Bez wahania jednym potężnym susem wskoczył na stromy dach niższego budynku gospodarczego, przylegającego do części mieszkalnej, a potem wybił się i potężnymi pazurami zaczepił o zewnętrzny parapet okna wychodzącego z korytarza na piętrze. Rozhuśtał się na jednej ręce, sięgnął drugą i błyskawicznie podciągnął całe ciało. Gdy dotknął stopami krawędzi okna, naparł ramieniem na szkło i z brzękiem tłuczonych szyb wpadł do wnętrza. Płynnym ruchem wysunął długi, czarny ogon, z impetem przeciął nim powietrze. Zadarł głowę i niemal natychmiast wyczuł nieznośną aurę renegata, ruszył korytarzem w kierunku jednego z bocznych pomieszczeń. Wtedy doznał gwałtownego uderzenia wrogich myśli. Natychmiast postawił mentalną barierę i już wiedział, że tamten wie.

W tej samej chwili drzwi po prawej wystrzeliły z zawiasów, wraz z nimi na korytarz wypadł Wernic. Jego ciało jeszcze przechodziło transformację i dopiero w tej chwili zza jego pleców wychynął długi, sprężysty ogon, którym machnął niczym biczem. Za plecami Tibora przez wyrwane okno wdarł się wicher niosący lodowate zimno i tumany przysłaniającego wszystko śniegu. Z trudem dostrzegł zaskoczoną twarz Parfaita. Była już niemal zupełnie pokryta lśniącą, czarną łuską, a między poruszającymi się nerwowo ciemnymi wargami połyskiwały co chwila drobne, ostre zęby.

Kenshe poczuł napływ adrenaliny, spiął gwałtownie mięśnie i skoczył. Trzymając ciągle osłonę mentalną, zadał cios dłonią uzbrojoną w pazury, ale Wernic w ostatniej chwili zasłonił się ramieniem. Potężne szpony Tibora ze zgrzytem ześlizgnęły się po osłaniającej ciało tamtego łusce, a ułamek sekundy później zakończony ostrym grotem ogon Parfaita zadał błyskawiczne pchnięcie, niczym żądło.

Kenshe odruchowo zszedł z linii ciosu, rozjuszony ryknął na cały głos, aż wszystko wokół zawibrowało. Z impetem natarł na tamtego, zadając szybkie ciosy rękami i nogami, przeplatane smagnięciami potężnego ogona, a gdy znalazł się wystarczająco blisko, uderzył potężnie głową. Kostne narośle na czole trafiły w żebra Parfaita i odrzuciły go kilka metrów w tył. Zobaczył, jak przeciwnik z trudem utrzymuje równowagę, przyklęka na jedno kolano, a chwilę później zrywa się do walki. Wyczuł jego strach i potężne skupienie, pośpiesznie wzmacniające tarczę mentalną. Jednocześnie rozpoznał atak przygotowujący i ułamek sekundy później tamten z ogromną siłą naparł na jego podświadomość, a w głowie zadudniły mu słowa:

– Z daleka rozpoznałem twój smród, Ke-ns-he. Ty też chcesz chronić te bestie?

Tibor wyczuł podprogowe impulsy próbujące szperać mu w głowie i znowu usłyszał pod czaszką:

– Wiem… masz nadzieję, że dadzą się oswoić… – Parfait urwał, jakby nabierał do płuc powietrza, a potem rozwarł szeroko pysk i gardłowym głosem ryknął dziko na całe gardło: – Nie… nie dadzą. Gdy tylko was przejrzą, wytępią was jak swoich stwórców… Jak Arnvallian.

Szklane klosze kinkietów zadrżały, uderzone falą infradźwięków jego chrapliwego głosu, a potem rozpadły się na drobne kawałki. Nadal rycząc przeraźliwie, Parfait skoczył w bok, haratając pazurami ścianę, odbił się od niej dwoma potężnymi susami i skoczył wrogowi do gardła.

Kenshe, wyprzedzając atak, rzucił się na drzwi po lewej, rozerwał je, a potem szarpnął się z całych sił i z wyciągniętymi przed siebie muskularnymi łapskami dopadł tamtego w powietrzu. Ich czarne, sprężyste ciała w zmiennokurczliwych, autonomicznych kombinezonach osłonowych splotły się na krótką chwilę, miotając się i wijąc, a szpony i długie ogony uderzały z impetem, tnąc wszystko wokół.

W końcu Kenshe spadł na cztery łapy i nie spuszczając wzroku z przeciwnika, dotknął rany na łuskowatej skórze ramienia. Jednocześnie skupił myśli i wbił je głęboko w podświadomość Parfaita:

– Brednie. Radzimy sobie z nimi od dawna… – Urwał, a potem wściekle dorzucił: – Ale co ty wiesz, pieprzony renegacie…

Natychmiast wyczuł, jak Wernic spręża ciśnienie mentalne, a chwilę później do świadomości spróbowało mu się wedrzeć coś groźnego, co szukało informacji. Usłyszał w głowie:

– Cel uświęca środki. To zło tutaj jest stokroć gorsze od wszystkiego, co znam.

Kenshe postawił barierę, a potem skupił myśli.

– Wiemy, że są hybrydą, ale są też drogą do naszej potęgi – odparł z mocą.

W odpowiedzi Wernic spiął mięśnie, rozwarł pysk, a potem ryknął przeraźliwie, uderzając wokół falą infradźwięków, aż resztki szyb wypadły z okna. Ułamek sekundy później skoczył do przodu i z rozmachem przeciął kilkukrotnie powietrze szponami, smagając przy tym wściekle ogonem po ścianach korytarza i drzwiach pokoi. Jednocześnie wdarł się myślami w podświadomość przeciwnika:

– Głupcze… Nie wiesz wszystkiego o tej hybrydzie. Gdy to coś się stąd wydostanie, to będzie koniec wymyślonej przez was drogi.

Tibor, mimo bariery, wyczuł jego niezwykle silne przeświadczenie o prawdziwości tych przekonań i mocno potrząsnął głową, by to od siebie odrzucić. Jednocześnie, by nie dopuścić głębiej do siebie destrukcyjnych myśli, przestał się cofać, wziął oddech i wyrzucił z siebie falę dudniących, niskich dźwięków. Powietrze zadrżało jak dzwon, posypał się tynk ze ścian i w tym samym momencie Tibor z impetem natarł na Parfaita. Zadał kilka szybkich, zamaszystych ciosów szponami, a potem pchnął grotem ogona, trafiając w okolice obojczyka. Wyczuł lęk nieprzyjaciela, więc natychmiast uderzył mentalnie. Jego myśli wdarły się pod czaszkę Wernica, który zaczął się cofać. Kenshe natarł ponownie i wtedy nagle ogon Parfaita uderzył na wysokości jego uda. Żądło minęło go o włos, ale ostre jak brzytwa kostne ostrza, cofając się, głęboko rozcięły mu nogę. Szarpnął się w tył, a wtedy Wernic jednym uderzeniem wyrwał drzwi prowadzące do najbliższego z pokoi. Wpadł do środka, obejrzał się za siebie, a potem doskoczył do skulonego w kącie, przerażonego mężczyzny.

– Chciałeś ze mną pogadać… Andre? Masz teraz okazję.

Tamten z przerażeniem w oczach uniósł w obronnym geście ręce i wyjąkał:

– N-nie…

Parfait wykrzywił twarz w szyderczym grymasie i zapytał:

– Dlaczego nie…?

Potem zerknął spode łba w stronę czającego się w progu Tibora i niczym na pokaz jednym ciosem rozpłatał pazurami twarz mężczyzny od skroni po szczękę. Głowa tamtego odskoczyła, odbiła się od ściany, a z poczwórnej rany trysnęła krew. Wernic kłapnął groźnie zębami, odwrócił się i jednym susem wyskoczył wraz z oknem na zewnątrz. Złapał się rynny, na moment zawisł na jednej ręce, a potem gwałtownie się podciągnął i zniknął gdzieś na dachu. Chwilę później dał się słyszeć hałas z pokoju po przeciwnej stronie korytarza. Ranny Kenshe pokuśtykał ostrożnie w tamtą stronę, zajrzał do środka i zobaczył kucającego na parapecie otwartego okna Parfaita. Z barku ściekała mu na podłogę posoka, a w ręku ściskał wypchany plecak. Zaraz potem usłyszał w głowie dudniące słowa:

– To jeszcze nie koniec, Ke-ns-he…

Odwrócił się, skoczył w dół i po chwili zniknął w mroźnej ciemności, szarpanej lodowatymi uderzeniami wichru.

Tibor, kulejąc, podszedł do okna i wyjrzał w mrok i zawieję. Chwilę później usłyszał za plecami kroki i skoczył w lodowatą ciemność za oknem.

Marc Garnier usłyszał potworny hałas dobiegający gdzieś z góry. W pierwszej chwili pomyślał, że wiatr uszkodził dach budynku. Zostawił psa w pokoju, szybkim krokiem ruszył korytarzem w kierunku schodów. Gdy dotarł na parter, ponownie rozległ się huk, a zaraz potem odgłos tłuczonego szkła. Przez głowę przemknęła mu myśl, że to jednak nie wiatr, i już biegiem pognał po schodach na piętro. Gdy wpadł do korytarza, w twarz uderzył go podmuch lodowatego wiatru, wpadającego do środka przez wyrwane okno, a chwilę później rozległ się trudny do opisania ryk, który sprawił, że jego ciało zadygotało, a szklane kinkiety wraz z żarówkami eksplodowały. Zza pleców Marca wynurzyła się Sophie i wtedy w bladej poświacie padającej przez wyrwane drzwi pokoju po lewej zobaczył przerażającą postać. Przez chwilę patrzył na potworną głowę ze szczękami wypełnionymi drobnymi, spiczastymi zębami, masywny kark oraz tors z muskularnymi ramionami, kołyszący się lekko na żylastych, mocno umięśnionych nogach. Skóra tego czegoś pokryta była drobną, czarną łuską, połyskującą niczym oksydowana stal w słabym blasku żarówki, a oczy jarzyły się niczym czerwone węgle. Przez moment widział bestię z profilu i odniósł wrażenie, że kogoś mu przypomina. Ze zdziwieniem dostrzegł twarz częściowo wyglądającą na ludzką, ale natychmiast pomyślał, że to musi być złudzenie. Jednak gdy spojrzał ponownie, odniósł nieodparte wrażenie, że to coś nadal podlegało procesowi dziwnego przeobrażenia i z pewnością wcześniej było człowiekiem. Zamierzał przyjrzeć się lepiej, gdy nagle wszystko wokół zawirowało, a drugie podobne monstrum skoczyło tamtemu do gardła.

Osłupiały z przerażenia, patrzył na kotłujące się w półmroku ciała i na fruwające w powietrzu kawałki szkła i tynku zmieszane z drzazgami masywnych, drewnianych drzwi. Wszystko wokół spowijały tumany lodowatego śniegu, a co chwila powietrze rozdzierał przeraźliwy ryk, wprawiając ściany, podłogę i sufit w nieregularne drżenie.

Oboje z żoną cofnęli się na schody, ale zanim zdążyli cokolwiek zrobić, zapadła cisza, przerywana jedynie wyciem wiatru w korytarzu. Jeszcze przez kilka minut trwali w bezruchu. Gdy wreszcie zdecydowali się zajrzeć do holu, ponownie usłyszeli hałas, dobiegający tym razem gdzieś z góry od strony dachu. Chwilę później usłyszeli odgłos czyichś kulejących kroków w korytarzu, a zaraz potem głośno trzasnęło otwierane gdzieś w pokoju okno i ponownie zapanował spokój. Tym razem na dobre.

Przez kilka minut oboje kucali jeszcze na schodach, a potem ostrożnie wstali i wyjrzeli na korytarz. W słabym świetle żarówki pokoju po prawej ukazał im się obraz totalnej ruiny i zniszczenia.

– Przynieś coś do ubrania – poprosił Marc.

Gdy Sophie pobiegła na dół, kuląc się z zimna, ostrożnie ruszył przed siebie. Niemal w tej samej chwili jedyne ocalałe drzwi po prawej uchyliły się i zobaczył dwoje młodych ludzi, których pamiętał z baru. Wyszli wcześniej, nie mieszając się do awantury, a teraz na wpół ubrani dygotali z zimna i przerażenia.

– Schowajcie się – rzucił krótko.

Podążył dalej, ku oknu na końcu holu. Mijając kolejny pokój, zajrzał do środka przez wyrwane drzwi, upewniając się, że jest pusty. W tej samej chwili za plecami usłyszał hałas. Gdy się odwrócił, dostrzegł w słabym świetle z dołu dwóch zaniepokojonych mężczyzn, za którymi szła kobieta. Wszyscy mieszkali w pokojach na parterze. Sophie, już cieplej ubrana, ominęła ich i narzuciła mężowi na plecy ciepłą kurtkę.

– Wracajcie na dół – nakazał Marc gościom.

Po chwili dotarł do ostatniego pokoju z prawej i zajrzał do środka. W kącie niewielkiego pomieszczenia za drewnianą szafą siedzieli przerażona Nicole i jej chłopak. Po przeciwnej stronie pod ścianą zobaczył ledwie przytomnego, zalanego krwią Andre, który niczym mantrę powtarzał szeptem raz za razem:

– To on… To był on.

– Kto…?

To jednak było wszystko, co mógł z siebie wydusić. Garnier, tknięty przeczuciem, pośpiesznie zawrócił i zajrzał do oświetlonego pokoju Wernica. Okno było otwarte, a pomieszczenie puste.

3

Świat pierwotny

27.04.2111, godzina 03.15

Brest, baza wojskowa Numen, niszczyciel „Cassard”

Profesor Scherrer odwrócił głowę od ekranu i rzucił do głównego komputera pokładowego:

– Necesse, ogólny podgląd linii rzeczywistości wtórnej.

Po chwili zaterkotały cicho serwoprzełączniki systemu ARBA i na głównym ekranie pojawiły się reprezentacyjne obrazy dla świata Alfa po ostatnich korektach. Patrzyli na krótkie ujęcia z kolejnych dużych miast, zaskakująco podobnych do tych sprzed poprawek i w końcu Thomas Landon powiedział:

– Jeśli mamy bieżący podgląd do dwa tysiące trzydziestego roku, to raczej niewiele się tam dzieje. Wygląda trochę jak po jakiejś wojnie. Gdybym nie wiedział, że to przyszłość, tobym się nie domyślił.

Steven patrzył przez dłuższą chwilę na ujęcia z góry, przysłonięte dymami przemysłowymi.

– Jakby coś nie zadziałało – zauważył.

Irvin w półmroku uniósł się wraz z fotelem pod sufit migoczący światełkami paneli, powiększył kolejno obrazy kilku miast i po chwili zobaczyli zakorkowane ulice. Spojrzał po innych, jakby się chciał upewnić, że widzą to samo.

– Ruch w powietrzu praktycznie żaden i chyba nadal dominuje transport kołowy.

Acher westchnął głośno.

– Rzeczywiście jakoś inaczej to sobie wyobrażałem. Ani Rosja, ani USA nie stosują na dużą skalę napędu sferycznego. To nie wygląda na sny o potędze.

Paul Benet ruchem dłoni przeniósł ze swojego monitora na margines głównego ekranu zajawki newsów medialnych światowych programów telewizyjnych.

– Naliczyłem zaledwie trzy informacje o powstającej na orbicie kosmicznej jednostce badawczej i jedną o problemach z przechwyconym meteorytem zawierającym rzadkie minerały. Nie za bardzo wiedzą, jak poradzić sobie z ich przerobem, by uniknąć skażenia Ziemi.

Goodman jeszcze przez dłuższą chwilę przyglądał się migającym obrazkom, a potem jakby coś mu przyszło do głowy, odwrócił się w stronę Stevena i zapytał:

– A co z Wernikiem?

Acher odchylił się w ruchomym fotelu, wbił nieobecny wzrok w ciemne szafy serwerów, w końcu warknął:

– Kurwa… Facet jest chyba nie do zajebania.

Jednym szybkim ruchem wydobył z peryferyjnego ekranu mały tytuł na przedostatniej stronie „Le Figaro” z 17 grudnia 2014 roku i po raz kolejny cicho przeczytał:

– Horror w schronisku Grand Mulets. – Przeniósł artykuł na główny hologram pod sufitem i czytał dalej: – Marc Garnier, gospodarz schroniska na Mont Blanc, twierdzi, że w nocy z 15 na 16 grudnia tego roku bestie o łuskowatej skórze i długich ogonach zdemolowały mu piętro budynku. Jeden z turystów zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach i dotąd nie został odnaleziony. Kilku alpinistów obozujących w schronisku potwierdza dziwne wydarzenia z poniedziałku na wtorek, co może oznaczać tylko tyle, że wszyscy palili to samo.

Benet wskazał hologram.

– Nie wszyscy potraktowali to poważnie – mruknął.

Goodman wzruszył ramionami.

– Ty byś uwierzył?

Paul pokręcił głową.

– Wernic nadal chce osiągnąć to, co udało mu się w naszym świecie, i nie rozumie, czemu nie daje rady – powiedział po chwili namysłu. – Mimo wsparcia maszyny.

Landon odwrócił w jego stronę fotel.

– Dlatego wymyśli coś nowego.

Irvin spojrzał na niego zamyślony, a potem odwrócił się w stronę Argue.

– Znajdźcie go – rozkazał.

Inżynier uniósł się wraz z fotelem pod sufit, aktywował panele selekcji biometrycznej.

– Wzorzec wprowadzony do programu – poinformował McNamarę. – Analiza rozpoczęta.

Siedzący obok profesor Scherrer spojrzał na opracowaną holograficznie, jakby zawieszoną w powietrzu twarz Wernica, a potem ruchem dłoni zamienił ją w całą, powoli wirującą sylwetkę. Dopiero wtedy odwrócił się do Goodmana i zreferował:

– System przeszukujący Scroutor przeniknął z Eco.Rain do baz danych centrów monitoringu Europy, Azji i Ameryki Północnej w świecie Alfa. Poza naszym zasięgiem pozostaje Ameryka Południowa i Afryka ze względu na niewielkie nasycenie kamerami oraz, jak na razie, Australia, do której systemu nadal próbujemy się podłączyć. Ona też jako jedyna zmienia hasła dostępu na tyle często, że nie nadążamy z przechwytywaniem i rozpracowywaniem kodowanych kluczy podsystemów rotacyjnych.

Ruchem dłoni powiększył prawy margines głównego ekranu, gdzie według dat powinny zacząć pojawiać się obrazy zakwalifikowane jako wysoko prawdopodobne, a potem dodał:

– Proces przeszukiwania w świecie Alfa rozpoczęty. Data początkowa dziewiąty marca dwa tysiące czternastego roku, punkt zniknięcia Parfaita z samolotu. Założenie docelowe: do skutku.

Goodman, nie odrywając wzroku od ukazujących się kolejno i zaraz odrzucanych przez komputer ujęć, zapytał:

– Co z bezpieczeństwem?

Inżynier Cedre z wizgiem siłowników zawisł nad najbliższym z serwerów, wskazał na niego palcem.

– Dane, które pozyskujemy, są nie do namierzenia. Oglądamy je jak telewizję, a pytania, na które chcemy poznać odpowiedzi, płyną anonimowo w natłoku informacji z całej reszty świata. My tylko to wszystko poddajemy później błyskawicznej selekcji i analizie. To, że pośród bilionów ujęć mogą znaleźć się zdjęcia Wernica, jest oczywiste. Raczej byłoby dziwne, gdyby ich nie było.

Acher skinął głową.

– Zobaczymy.

Czekali przez jakieś piętnaście minut, ale na ekranie nie pojawił się żaden obraz. W końcu Steven dotknął podłokietnika, opuścił fotel na sam dół i zdjął hełm. Wcisnął go w spasowaną wnękę, a potem zwolnił klamry bezpieczeństwa, wstał i ruszył w kierunku wyjścia pomiędzy migającymi światełkami stalowych szaf serwerów.

– Idę na fajkę – rzucił za siebie.

Przekroczył próg pancernego włazu i wspiął się po stromych, metalowych schodach na samą górę. Otworzył stalowe drzwi i wyszedł na zewnątrz, w ciemną, pochmurną noc. Stanął na pokładzie, wyciągnął marlboro i zapalił. Usłyszał za plecami kroki i po chwili dotarł do niego głos Goodmana:

– Znów zbiera się na burzę.

– Taa…

Steven zaciągnął się mocno papierosowym dymem i powiedział:

– Zdaje się, że mamy problem. I nie mówię o pogodzie.

– Zgadzam się – rzekł Goodman. – Wernic z pewnością już wie, że jest ścigany. – Wsparł się o reling przy burcie i spojrzał w zachmurzone niebo. – Nie ma pojęcia, kto na niego poluje i w jaki sposób, ale wie, że ktoś chciał go porwać z samolotu. Teraz zaś jego pobratymiec próbował go wykończyć na Mont Blanc.

Acher poczuł na twarzy krople deszczu i spojrzał na wzburzone wody zatoki.

– Założę się, że zaczął unikać kamer.

Irvin wzruszył ramionami.

– Chyba że jednak spadł gdzieś ze skały podczas burzy.

– Wątpię. – Steven pokręcił głową. – McNamara dotarł do raportu zespołu poszukiwawczego i dokładnie go przestudiował. Gdy tylko śnieżyca nieco ucichła, ratownicy przeszukali całą okolicę skanerami termowizyjnymi. Nikogo nie znaleźli, a więc prawie na pewno zwiał.

Goodman wypuścił głośno powietrze.

– Jest dobry… niestety.

Acher zdał sobie sprawę, że od dłuższego czasu trzyma w palcach niedopałek, pstryknął nim za burtę. Potem w zamyśleniu dotknął kryzy kombinezonu i wyszeptał:

– Kavasko niewiele mówi, ale wiem, że by się z tym zgodził. Czasami niemal słyszę jego myśli.

Irvin spojrzał na niego, uśmiechnął się ledwie dostrzegalnie.

– Nie tylko ty. Dziwne, co…?

Steven przez kilka sekund obserwował wartowników w zielonych pelerynach przeciwdeszczowych, przemierzających nabrzeże, a potem przeniósł wzrok na tonący w półmroku pusty plac w centrum bazy. W końcu wzruszył ramionami i odparł:

– Dziwne…? Nie wiem, czy to dobre określenie. Ale dzięki tym myślom mam pewność, że ten pieprzony kolaborant Wernic się boi. Już wie, że ci, którzy próbują go dopaść, chcą go też wykończyć. Niestety, oznacza to też, że będzie się bardziej pilnował.

Niespodziewanie usłyszał trzask w komunikatorze, a potem w słuchawce rozległ się głos Landona:

– Chyba coś mamy.

Goodman poprzez sprzężenie interkomu słyszał to samo, więc ruchem głowy wskazał wejście.

– Wracamy.

Ostrożnie zeszli w dół po metalowych stopniach na cyberpokład. Gdy w półmroku przekroczyli zewnętrzny krąg dowodzenia, z wysoko uniesionego fotela wychylił się Landon.

– System Iscaps go namierzył – poinformował. – Mamy jego zdjęcie… Hm… Z tym że jedno jedyne w ciągu trzech lat od ucieczki z Mont Blanc. Według mnie wygląda na odbicie w witrynie sklepowej. Jakby odwrócił się, nie chcąc, by uchwyciła go kamera, i popełnił błąd.

Steven zajął swoje miejsce, założył hełm i opuścił klamry bezpieczeństwa, a potem uniósł się wraz z fotelem. Korzystając ze swojego bocznego monitora, powiększył obraz, przyjrzał się i w końcu sapnął:

– Mamy cię, ścierwo… Dajcie lokalizację.

Inżynier Argue ruchem obu dłoni rozwinął boczną mapę, wskazał palcem punkt na terenie Stanów Zjednoczonych, a potem zerknął na datę u góry.

– Znamy jego potencjalne położenie z jedenastego sierpnia dwa tysiące piętnastego roku. – Ponownie spojrzał na boczny monitor. – Globalny Ośrodek Monitoringu w Londynie zarejestrował w swojej bazie danych jego materiał biometryczny z Baltimore, stan Maryland na Wschodnim Wybrzeżu USA, godzina dziewiętnasta piętnaście. Na krótko uchwyciła go kamera z Centrum Handlowego Rotunda przy Elm Ave.

– Baltimore…? Czemu tam? – Acher pokręcił głową.

Landon wzruszył ramionami.

– A czemu nie? On nie tylko się ukrywa. Pewnie zmienił nazwisko i szuka miejsc, w których może jak najwięcej zaszkodzić. Nadal chce sabotować plany wydostania się z Ziemi.

Benet przez chwilę patrzył na mapę, a potem prześlizgnął się wzrokiem po obecnych.

– A co takiego jest w okolicy Baltimore? – spytał.

Goodman kilka sekund przesuwał palcem po bocznym monitorze, aż w końcu wskazał największe z okolicznych miast.

– Na przykład Nowy Jork… – Potem, dotykając kolejnych punktów, wyliczył: – Filadelfia, Boston, Pittsburgh, Albany, Hardford i… właśnie Baltimore. Łączy je to, że razem tworzą Północno-Wschodni Okręg Przemysłowy w Stanach Zjednoczonych. Największy region produkcyjny na świecie.

Na moment zapadła cisza, a potem McNamara powiększył mapę i wrzucając pojedynczo do programu nowe słowa klucze, w skupieniu szukał właściwych informacji. Gdy wreszcie na holograficznym ekranie pojawiły się krótkie artykuły z prasy lokalnej, datowanej na 2015 rok, sięgnął w głąb, przyciągnął je bliżej i przeczytał:

– W kompleksie hutniczo-stoczniowym Sparrows Point w Baltimore nad zatoką Chesapeake, kooperującym z koncernem Newport News Shipbuilding specjalizującym się w budowie napędów jądrowych, ruszyła produkcja ciężkiego sprzętu wojskowego. Dzisiaj US Navy i US Air Force oficjalnie złożyły wspólne zamówienie na pierwsze dziesięć okrętów układowych z napędem sferycznym…

Profesor przesunął obraz, odnalazł drugi zaznaczony tekst i go powiększył.

– W północnej strefie miasta Baltimore, zarejestrowanej na mapach geodezyjnych jako New Freedom, zakończono prace wstępne pod budowę Międzyplanetarnego Portu Przeładunkowego imienia J. Roberta Oppenheimera.

Landon spojrzał w stronę Goodmana.

– Wygląda na to, że ta część świata stała się ważna dla przyszłości, a Wernic wybrał najlepsze miejsce, by nam zaszkodzić.

Porucznik Benet odwrócił się wraz z fotelem.

– A ta inna… wschodnia część świata? – zapytał.

Irvin odchylił się w fotelu.

– To Rosja i tam już próbował, a Werrow miał być kluczem do powstrzymania naszego rozwoju. Nic z tego nie wyszło mimo pomocy Ulysses… – Zawahał się, a potem rzucił w stronę obu inżynierów: – Uchylcie drugie okno z zasięgiem docelowym, obejmującym Wschodnie Wybrzeże USA. Potem pokażcie poprawianą przez nas linię rzeczywistości wtórnej, z ogólnym ograniczeniem do Ameryki Północnej. Przedział pomiędzy rokiem dwa tysiące piętnaście a dwa tysiące trzydzieści. Interesują nas nietypowe wydarzenia, katastrofy, kataklizmy…

Cedre i Argue jeden po drugim unieśli się i rozpoczęli procedurę lokalizacyjną, poprzedzającą otwarcie przejścia. Podziemne systemy Eco.Rain powoli zaczęły zestrajać się z serwerami cyberpokładu na „Cassard”. Wreszcie pojawił się sygnał synchronizacji, a na podglądzie zewnętrznym zobaczyli krystalicznie czystą kulę z soczewką przypominającą oko węża. Zaraz potem zaczęła się zmieniać wyświetlana na marginesie głównego hologramu mapa Stanów Zjednoczonych, ukazująca nanoszone na bieżąco punkty elektronicznych baz danych w zasięgu okna po tamtej stronie. Jednocześnie wirtualna mapa zapełniała się nadawanymi im nazwami, potencjalną skutecznością oraz pozyskanymi kodami i hasłami dostępu.

Po kilkunastu minutach główny komputer Necesse kobiecym głosem poinformował:

– Wpisywanie fraz bazowych zakończone.

Jednocześnie na ekranach peryferyjnych wyświetliły się trzy słowa klucze:

„Anomalia, nieprawidłowość, osobliwość”.

Po chwili System Głębokiego Rozpoznania Radioelektronicznego ARBA pośrodku centralnego pierścienia zaczął cicho terkotać, wykonując krótkie szybkie obroty raz w lewo, raz w prawo, zmieniając przy tym co chwila wysokość wyskalowanego głównego walca. Rozpoczął się proces przeszukiwania dostępnych danych w świecie równoległym Alfa, a obaj inżynierowie, pstrykając serwoprzełącznikami pod sufitem, szybkimi gestami przesuwali kolejne obrazy, chowając w głębi te niepotrzebne i zaraz potem wyciągając następne.

Niespodziewanie na głównym ekranie ukazało się logo stacji telewizyjnej NBC News. Zobaczyli ujęcie z kamery jednego z należących do niej śmigłowców. Zaraz potem powyżej, na pasku danych, pojawiła się data 11 marca 2016 roku i godzina 17.30. Obraz zaczął przesuwać się przed ich oczami i po chwili zobaczyli po lewej rozległą płytę lądowiska z tkwiącym nieruchomo pośrodku trzystumetrowym okrętem. Sylwetką przypominał nieco rosyjską jednostkę klasy Syberia, z kadłubem w kształcie mocno spłaszczonego walca, wyraźnie widocznymi aktywnymi płytami pancerza oraz dolnymi kopułami napędów sferycznych. Gdzieś w tle po raz kolejny padło określenie krążownik układowy USS „Freedom” i gigantyczny okręt powoli zaczął się wznosić, a w kadrze w tle na moment ukazał się kompleks stoczni z nazwą Sparrows Point Baltimore. Patrzyli, jak ciężka jednostka z niską, masywną wieżą pomostu dowodzenia, osadzoną blisko rufy, zawisa nieruchomo na wysokości kilkudziesięciu metrów, a potem obraca się powoli o dziewięćdziesiąt stopni ponad betonowym dokiem i kieruje dziób na północny wschód. Gdy wreszcie zakończyła manewr, znieruchomiała na dłuższą chwilę, a potem drgnęła i ruszyła majestatycznie nisko ponad budynkami, stopniowo przyspieszając.

Bezpośrednia relacja została przerwana i rozpoczęła się dyskusja w studio z podglądem na lot testowy. Zdążyli tylko usłyszeć kilka zdań o prezentacji symbolu amerykańskiej myśli technicznej, gdy redaktor prowadzący dotknął słuchawki w uchu i powiedział:

– Halo, helikopter. Chyba mamy jakiś problem z łącznością. – Zaraz potem zerknął na monitor. – Moment… Chyba coś się dzieje.

Studio zniknęło i znów zobaczyli ujęcie z kamery śmigłowca, ukazującej lecący nisko krążownik. Wypełniał teraz cały obraz, dzięki czemu wyraźnie dostrzegli łagodne szarpnięcia kadłuba, jakby okręt próbował zwiększyć pułap. Jego dziób stopniowo się unosił, by po chwili opaść ku ziemi, wstrząsany wibracjami, a potem niespodziewanie pojawił się lekki przechył na lewą burtę, który zaczął się szybko pogłębiać. W tle komentator relacjonował nerwowym głosem niestabilny lot, a kamera pokazywała charakterystyczne wieżowce Downtown Baltimore.

Patrzyli z bliska na kolejne próby wyrównania lotu i poderwania olbrzymiej maszyny w górę, ale mimo wysiłków załogi dziób coraz bardziej pochylał się ku ziemi.

Usłyszeli niosący się gdzieś z głębi przeraźliwy zgrzyt, a zaraz potem pilot śmigłowca krzyknął:

– Coś, kurwa, rąbnęło… Niech natychmiast zmienią kurs. Niech lądują.

– Zamknij się. Jesteśmy na żywo…

W ciszy, która nagle zapadła, masywna jednostka powoli zaczęła wyrównywać lot, by po chwili ponownie zacząć się przechylać, tym razem na prawą burtę, cały czas zmierzając w stronę coraz bliższego centrum miasta. Sunąc jakiś tysiąc metrów nad ziemią, minęła autostradę międzystanową numer 95 i nadal opadając, przeleciała nad Northwest Harbor.

Nagle na rufie krążownika błysnęła pomarańczowa kula eksplozji i pojawiły się ciemne kłęby dymu, a widoczne w obiektywie śmigłowce zaczęły zawracać i z dużą prędkością oddalać się na południe. Jednocześnie rozległy się trzaski, a potem usłyszeli przerażony krzyk dziennikarza:

– Zawracaj, kurwa… zawracaj!

Helikopter gwałtownie zanurkował, wykonując zwrot, ale kamera nadal filmowała okręt, który już na bardzo małej wysokości przeleciał nad linią wybrzeża. Po kilkuset metrach nagle zahaczył prawą burtą o trzy ostatnie piętra stutrzydziestometrowej wysokości hotelu Baltimore Marriott Waterfront i wielkie fragmenty elewacji budynku wraz z lawiną szkła poleciały na parkingi i ulice. Kolosem szarpnęło mocno w bok, tak że gwałtownie wyhamował, a zaraz potem runął na ziemię, zmiatając kilka budynków przy Falls Ave. Impet uderzenia wyrzucił w powietrze tysiące ton ziemi, gruzu i spowijającego wszystko pyłu, a po kilku sekundach pojawił się oślepiający błysk. Miasto zatrzęsło się w posadach, a chwilę potem nad centrum zaczął formować się potężny słup dymu, przybierając kształt grzyba. Fala uderzeniowa pomknęła promieniście z prędkością szybszą od dźwięku, niszcząc wszystko na swej drodze, a potężny podmuch powietrza cisnął śmigłowcem w bok i przekaz się urwał.

Przez chwilę wszyscy milczeli, a potem Goodman wypuścił głośno powietrze.

– Jest coś jeszcze? – zapytał cicho.

Inżynier Argue skinął głową, przesunął dłonią hologram ku niedalekiej przyszłości i pokazał kolejne ujęcie, tym razem z wysokiego pułapu. W miejscu, gdzie cztery dni wcześniej było centrum miasta, widniał w ziemi ogromny lej, a spora część Baltimore leżała w gruzach. W tle usłyszeli głos kogoś, kto przedstawił się jako kapitan Davis i zaraz potem rozpoczął relację:

– Piętnasty marca dwa tysiące szesnastego roku, strefa zero, godzina jedenasta piętnaście czasu lokalnego. Raport sytuacyjny dla dowództwa sił lądowych armii USA.

Przez moment dostrzegli twarz mężczyzny w żółtym kombinezonie ochronnym, który poprawił mocowanie kamery przy bocznej szybie kabiny black hawka, a potem mówił dalej:

– Skan termowizyjny wykazał, że w promieniu stu metrów od epicentrum nie ocalał nikt. Im dalej od krateru, tym szansa na przeżycie większa, jednak fala uderzeniowa całkowicie zniszczyła lub poważnie uszkodziła budynki w odległości do trzech kilometrów od miejsca eksplozji. Czujniki Geigera potwierdziły, że skażenie promieniotwórcze wywołane przez opad radioaktywny pokryło rejon rumowiska oraz pas o szerokości pięciu kilometrów, ciągnący się wraz z wiatrem na północny zachód aż po Westminster i dalej w kierunku Pittsburgha. Powołany przez prezydenta Baracka Obamę sztab kryzysowy z generałem Andersonem na czele wstępnie ocenił liczbę ofiar na blisko piętnaście tysięcy. Trwa ewakuacja mieszkańców z zagrożonej części miasta do powstającego na zachodzie tymczasowego obozu dla poszkodowanych w katastrofie…

Irvin machnął niecierpliwie ręką.

– Dalej.

Inżynier znów przesunął dłonią wzdłuż hologramu i zobaczyli kolejne ujęcie z krótką adnotacją:

– NBC News, dwudziesty dziewiąty marca dwa tysiące szesnastego roku, godzina dwudziesta trzecia piętnaście czasu lokalnego. Filadelfia, centrum.

Tym razem zobaczyli w ciemności płonące samochody, porozbijane witryny sklepów i ludzi kradnących towary. Chwilę później w kadrze pojawił się transporter opancerzony oraz żołnierze Gwardii Narodowej z długą bronią. Gdzieś z tyłu wystrzeliły armatki wodne, a zaraz potem padły strzały, eksplodował granat z gazem łzawiącym.

Operator kamery wyostrzył obraz w głębi planu i w półmroku zobaczyli grupę czarnych z bronią. Huknęły strzały, ktoś upadł, a po chwili poleciała butelka z benzyną, która eksplodowała jasnym płomieniem między policjantami w bojowym rynsztunku. Blaszane tarcze zwarły się i oddział szturmowy zaczął się wycofywać.

Wtedy usłyszeli głos komentatora:

– Trwają zamieszki w kilkunastu miastach w południowo-wschodniej części Stanów Zjednoczonych. Po katastrofie prototypowej jednostki układowej z napędem sferycznym przeciwnicy energii jądrowej, wspierani przez Greenpeace i inne organizacje pozarządowe, starli się dziś po raz kolejny z siłami rządowymi i Gwardią Narodową. Władze federalne próbują we wszystkich większych miastach stłumić rozruchy, by nie dopuścić do grożącej Ameryce wojny domowej, ale sytuacja powoli wymyka się spod kontroli…

Nastąpiła przerwa zakłócana co chwilę pojedynczymi strzałami.

– Amerykanie podzielili się jak nigdy dotąd – podjął reporter. – Radykalne frakcje okopały się na swoich pozycjach i żadna ze stron nie zamierza ustąpić. Od dwóch dni trwa szturm na bazę Minot Air Force w Północnej Dakocie, wyposażoną w pociski nuklearne. Z doniesień władz wynika, że coraz trudniej o zaufanie do walczących żołnierzy. Nie wiadomo, po której ze stron tak naprawdę stoją i w jakim kierunku w każdej chwili mogą zwrócić broń. Dziś poinformowano media, że sekretarz obrony Ashton B. Carter, podlegający bezpośrednio naczelnemu dowódcy sił zbrojnych Stanów Zjednoczonych, prezydentowi Barackowi Obamie, wydał rozkaz rozstrzeliwania zdrajców i dezerterów w szeregach amerykańskiej armii.

Goodman odchylił się w fotelu i ze wzrokiem wbitym w zatrzymany na holograficznym ekranie obraz milczał przez dłuższą chwilę.

– Naprawdę jest groźny. – Splótł dłonie na karku. – On i ta manipulująca ludźmi cybermaszyna zrobią wszystko, byśmy nie przekroczyli progu swobody. Jeśli czegoś nie zrobimy, dojdzie do efektu Hindenburga i zatrzymania rozwoju technologii w świecie Alfa.

Irvin powoli odwrócił się, przeniósł ciężkie spojrzenie na Achera.

– I co… Jak go dosięgnąć? Jakieś pomysły?

Steven wzruszył ramionami.

– Trzeba szukać speca po tamtej stronie.

– Niekoniecznie – zaoponował Irwin.

– Więc niby jak…?

Goodman zwolnił klamry bezpieczeństwa, wstał z fotela.

– Już wiemy, że przejście jest możliwe – rzucił.

– Coś mnie ominęło? – Acher spojrzał na niego podejrzliwie.

– Pamiętasz pasażerów lotu MH 370?

Steven wreszcie skojarzył, a przez umysł przemknęła mu niezwykła myśl. Jednak na wszelki wypadek powiedział:

– No tak… Tylko kierunek się nie zgadza.

Irvin skrzywił się i westchnął.

– Teoretycznie to to samo. A mamy mało czasu i to nie ty będziesz nadstawiał karku.

Steven zerknął na niego spode łba i bąknął:

– Może i nie…

Goodman ruszył w stronę wąskiego korytarzyka prowadzącego wzdłuż szaf serwerów.

– A co… wyrosło ci nagle sumienie? – spytał kpiąco. Wskazał palcem na serwery. – Mamy listę pasażerów oraz informacje o każdym z nich, pozyskane z baz danych po tamtej stronie. Dla twojej wiedzy: nie wszyscy z nich to aniołki. Ty tylko wybierzesz, a potem wszystkich razem spróbujemy odesłać z powrotem.

Acher zatrzymał się wraz z nim przy ekspresie do kawy.

– Ja?

– Tak, ty. – Irwin sięgnął po kubek, upił łyk. – Znasz się na tej robocie i będziesz wiedział, który się nadaje. Nie wiem tylko, jak go do tego zmusisz.

Steven zerknął na niego z ukosa.

– Coś wymyślę. Ale jest jeszcze jeden problem.

– No?

– Wiemy, gdzie i kiedy pojawi się Wernic. Jakkolwiek by liczyć, to jakiś rok po porwaniu samolotu. Jeśli odeślemy zabójcę do swojego czasu, będzie musiał kiblować w uśpieniu dwanaście miesięcy.

Goodman pokręcił głową.

– Nie do końca. Wyślemy go od razu do dwa tysiące piętnastego.

Acher w zamyśleniu sięgnął po kubek. Przez chwilę spoglądał w półmrok rozświetlany niewielkimi ekranikami i kontrolkami serwerów, a potem cicho zapytał:

– Nie będzie to trochę dziwne?

– Może, ale zadziała teoria brzytwy Ockhama.

– To znaczy…?

– To znaczy, że każdy po tamtej stronie, kto zetknie się z uprowadzonymi, zada sobie proste pytanie. Co jest bardziej prawdopodobne? To, że zostali porwani przez terrorystów i byli przetrzymywani gdzieś na jakimś opuszczonym lotnisku z pralnią mózgów na zapleczu, czy że przenieśli się w czasie i przestrzeni?

– Właściwie… – Steven napił się kawy. – Ich opowieści bez twardego dowodu będą znaczyły tyle, co baśnie Szeherezady z „Księgi tysiąca i jednej nocy”. Nawet ja bym w to nie uwierzył, chociaż tu jestem.

Irvin skinął głową.

– No właśnie. Tylko zadbaj, żeby nikt z nich czegoś takiego nie przemycił, bo sprawa się rypnie.

Acher zawrócił w stronę pierścienia dowodzenia.

– Możesz być spokojny… – mruknął. Przekroczył krąg i spoglądając w stronę przysłuchującego się im McNamary, zapytał: – Ile czasu zajmie zsynchronizowanie okna z tunelem podprzestrzennym?

Profesor spojrzał na niego z góry, a potem odwrócił się w stronę Kavasko, wyświetlił rzędy współrzędnych geograficznych usytuowanych w przestrzeni powietrznej i czasie.

– To pierwsze trzy z pozycji opracowanych dla zasięgu nowego okna. Mogą być aktywowane w ciągu najbliższych czterdziestu ośmiu godzin. Nie wiemy, który z nich będzie potrzebny, ale gdy samolot wystartuje z Madagaskaru, systemy radarowe dalekiego zasięgu Numen go namierzą i będziemy w stanie otworzyć właściwe przejście. Trzeba tylko, by piloci zgrali namiary z konkretnym punktem w czasie i przestrzeni.

Goodman skinął głową, a potem zwrócił się do Achera:

– Zapisz współrzędne w pamięci nowego komunikatora razem z wszystkimi ściągniętymi kodami i się zbieraj. Musisz dotrzeć na Madagaskar, a jest wojna. I pamiętaj o Ulysses.

Baza Numen, godzina 05.30

Pułkownik Acher wyszedł ze swojego pokoju w podziemnej części bazy Numen i ruszył korytarzem prowadzącym wokół ogromnej białej kuli Eco.Rain. Wszedł do windy, sprawdził wyposażenie, wyjął z plecaka cienki, maskujący kombinezon mimetyczno-termiczny i niespiesznie wciągnął go na siebie. Nie było to rozwiązanie doskonałe, ale pozwalało na dość skuteczny kamuflaż, chroniący przed obserwacją w podczerwieni i termowizji.

Wyszedł na zewnątrz na poziomie zero. Otoczyła go deszczowa noc. W strugach lejącej się z nieba wody dostrzegł po lewej ciemną, nieruchomą bryłę autonomicznego ciągnika z dwiema naczepami kontenerowymi, złożonymi w trójkąt. Na ich masywnych dachach sterczały obrotowe lawety z wielokomorowymi sześcianami dział elektromagnetycznych, a nisko nad ziemią snuły się białawe opary ciężkiej mgły.

Zrobił jeszcze kilka kroków, zanim dostrzegł autonomiczny sześciokołowy transporter patrolowy, stojący obok w trybie oczekiwania. Podszedł bliżej, odsunął boczne drzwi i klapnął na jednym z dwóch foteli przewidzianych dla załogi. Potem rozejrzał się po ciasnej kabinie, sięgnął po klamry bezpieczeństwa.

– Ruszaj zgodnie z rozkładem – rzucił do komputera.

Po paru minutach system uruchomił silnik, a pojazd bez zapalania świateł potoczył się w strugach ulewnego deszczu ku głównej bramie. Zanim przekroczył granicę holograficznej kopuły, otaczającej centralne zabudowania bazy, automat aktywował pokładowe systemy uzbrojenia. Acher spojrzał przez peryskop i dostrzegł taki sam pojazd, powracający z tygodniowego objazdu dozorowego. Wartownik zezwolił na otworzenie bramy i wozy bojowe minęły się przed niskim bunkrem wartowni. Wodorowy silnik z przeciągłym wizgiem zwiększył obroty turbiny i po chwili transporter dotarł do skrzyżowania z główną drogą, prowadzącą do centrum Brest. Pokładowy komputer odpalił system maskujący, sprawiając, że stali się niewidzialni dla satelitów. Zaraz potem transporter ruszył na wprost, przeciął jezdnię i wjechał na błotnistą leśną drogę. Po kilkudziesięciu metrach pojazd pochłonęła ciemność i gęstwina tonącego w deszczu lasu.

Acher w półmroku ciasnego wnętrza obserwował na ekranie punkt wskazujący aktualną lokalizację na zaprogramowanej trasie przejazdu i gdy zbliżali się do pierwszej przecinki, szarpnął odsuwane drzwi. Potem opuścił na prawe oko przezierny ekran, a kiedy transporter zwolnił do minimalnej prędkości, w zielonkawej poświacie noktowizji dostrzegł wąską przesiekę pośród gęstych chaszczy. Wyskoczył, przekoziołkował, po czym natychmiast znieruchomiał. Kilka sekund później doszedł go odgłos zamykanych automatycznie drzwi w oddalającym się transporterze.

Wreszcie był poza bazą, ale cały czas miał świadomość, że Ulysses poprzez satelity zbiera ogrom informacji i błyskawicznie je analizuje. Dlatego nie wziął żadnej elektroniki pozwalającej go namierzyć, ale za to musiał uważać na własne autonomiczne patrole. Gdyby się na któryś natknął, automat nie odróżni go od wroga i otworzy ogień.

Zerknął na fosforyzujący zegarek z tradycyjnym kompasem i ruszył na zachód. Po godzinie marszu przez mokre chaszcze dotarł do niewielkiej polany z widocznym niskim budynkiem na skraju lasu i rozejrzał się czujnie wokół. Nie zauważył niczego podejrzanego, ale na wszelki wypadek ruszył dookoła wzdłuż linii drzew. W końcu dotarł do niskiej przybudówki chaty, odnalazł ukryty w kamieniu klucz i szarpnął w górę klamkę szerokich wrót. Drzwi uniosły się cicho, jakby ktoś o nie dbał, i w zielonkawej poświacie noktowizji dostrzegł terenowego land rovera pilgrima starszej generacji. Usiadł za kierownicą, wyjął spod siedzenia trzpień z komputerowym rdzeniem, a potem wsunął go w gniazdo i wcisnął przycisk. Wodorowy silnik odpalił za pierwszym razem. Gdy Acher lekko dodał gazu, auto ze zgaszonymi reflektorami cicho wytoczyło się z garażu. Zamknął za sobą wrota, wrócił za kierownicę i z trudem ściągnął kombinezon. Schował go do plecaka i nadal nie zapalając świateł, powoli ruszył przed siebie. W porannej szarówce przeciął rozmiękłą od deszczu polanę, obserwując w podczerwieni otoczenie. Skierował się na północ. Po chwili dostrzegł wąską przecinkę pomiędzy drzewami i wjechał na grząską drogę zarośniętą wysoką trawą. Nieco przyspieszył. Po kilkuset metrach mignęły mu po prawej odległe światła wioski Le Cosquer. Po paru minutach zauważył przed sobą ciemną linię szosy i reflektory z rzadka przejeżdżających samochodów. Dotarł do skraju asfaltowej drogi, rozejrzał się, skręcił na zachód. Znalazł się na drodze szybkiego ruchu D 789, schował ekran przezierny i dopiero teraz włączył światła. Zaraz potem wyciągnął z kieszeni nowy komunikator, przymocował go za prawym uchem i aktywował. Niespiesznie wybrał służbowy numer swojego człowieka. Po paru kodowanych sygnałach bezpieczeństwa usłyszał zaspany głos:

– Pardo Neo, zero dwanaście. Słucham.

Acher przyspieszył na niemal pustej drodze.

– Mówi drugi. Sekcja jedenasta na rejon Cardo. Potrzebuję samolotu o sporym zasięgu. Start z okolic miasta.

Na dłuższą chwilę zapadła cisza, a potem usłyszał:

– Prywatne lotnisko w Conquet. Dwadzieścia kilometrów od centrum. – Znowu przerwa i kolejne informacje: – Gulfstream G950. Dziesięcioosobowy plus załoga, zasięg dwanaście tysięcy kilometrów, prędkość przelotowa dwa machy.

– Może być.

– Na kiedy?

– Na już. Niech piloci grzeją silniki.

– Tyle że to prywatna maszyna.

– Zapłać ile trzeba, a gdyby były problemy, traktuj sprzęt jak mienie skonfiskowane w czasie wojny.

– To znaczy?

– Bierz wszystko jak swoje.

– Tak jest.

Minął La Croix Marie, a potem Mezcouzel i wchodząc w łagodny zakręt, zwolnił do stu na godzinę. Nie miał zamontowanego w samochodzie rejestratora satelitarnego, ale wolał nie rzucać się w oczy i nie ryzykować. Niespodziewanie z prawej rozległ się przeciągły świst, a chwilę później kilka metrów ponad drogą przemknęła eskadra potężnych dronów bojowych i podążyła dalej na południe. Odetchnął i sięgnął po papierosa. Uchylił nieco okno, zapalił, wydmuchnął dym przez wąską szczelinę. Wiedział, że północ Europy jest w miarę bezpieczna, ale południe było już bardziej zagrożone. Dlatego część sił podlegała strategicznej dyslokacji, tworząc front defensywny w strefie Morza Śródziemnego. Zwolnił jeszcze bardziej, a po kilku sekundach powietrze zadrżało i nisko nad ziemią z hukiem przewaliły się trzy ogromne transportowce pokładowe. Odprowadził wzrokiem ich szerokie, płaskie kadłuby, ponownie przyspieszył. Dotarł do miejscowości Kerangoff, a po kilometrze wjechał na peryferie Conquet. Zaraz potem skręcił w lewo, przejechał przez otwartą bramę ogrodzonego terenu lotniska i minął niewielki budynek portu. Po chwili dostrzegł smukły, dwusilnikowy gulfstream z dwoma turboodrzutowymi silnikami na tyle kadłuba. Stał na początku spływającego deszczem betonowego pasa, ciągnącego się ze wschodu na zachód. Do wozu podbiegł Bastien Mathieu o pseudonimie operacyjnym Pardo Neo 012. Szarpnął za klamkę, otarł twarz z wody.

– Maszyna gotowa do startu – zameldował. – Zbiorniki pełne.

Acher skinął głową, a potem wysiadł i ruszył w stronę samolotu. Już przy schodkach odwrócił się i rozkazał:

– Zaparkuj gdzieś samochód. Będzie mi potrzebny, gdy wrócę… może.

– Jasne.

Steven wsiadł do odrzutowca i zanim jeszcze drzwi się zamknęły, ruszył do kokpitu. Siedzący w lewym fotelu kapitan spojrzał na niego.

– Carl Bursche… Dowódca. – Wskazał pierwszego oficera. – Drugi pilot Erwin Heckmann.

Acher skinął głową, pokazał legitymację.

– Agencja Bezpieczeństwa Narodowego. Oczekuję pełnej współpracy. Wszelkie informacje z działań operacyjnych objęte są ścisłą tajemnicą.

Na moment się zamyślił, a potem mówił dalej:

– Kurs na Madagaskar. Punkt docelowy Sainte Marie Airport. I żadnych pytań.

Zerknął na stewarda zamykającego drzwi, a potem zajął miejsce w fotelu tuż za kokpitem i zapiął pasy. Zegar na ścianie wskazywał szóstą piętnaście. Acher nagle poczuł się zmęczony. Przez całą noc nie zmrużył oka, a za oknami już wschodziło słońce. Odchylił do tyłu oparcie, a po chwili usłyszał, jak silniki wchodzą na wysokie obroty. Spojrzał na zewnątrz. Samolot powoli nabierał prędkości. W końcu oderwali się od pasa.

Acher opuścił ekran przezierny na oko, wszedł w listę uczestników lotu MH 370, kilkoma mrugnięciami przeniósł ją do bazy danych NSA i w skupieniu zaczął przeszukiwać spis dwustu dwudziestu siedmiu pasażerów oraz dwunastu członków załogi.

Po trzydziestu minutach drogą eliminacji wytypował dwóch mężczyzn, obywateli Iranu, posługujących się skradzionymi paszportami na nazwiska Christian Kozel, Austriak, i Luigi Maraldi, Włoch. Wrzucił ich zdjęcia i informacje biometryczne do systemu, po chwili pojawiły się dwa arabskie nazwiska. Farah Haddad i Bashar Fasheem, obaj należący do Bojowników Frontu Walki Islamu. Przyjrzał im się dokładnie, a potem przymknął powieki. Słysząc jak przez mgłę cichą rozmowę pilotów, zasnął.

Obudził go lekki wstrząs. Gdy zerknął przez niewielkie okrągłe okienko, toczyli się już po pasie lotniska. Spojrzał na zegar, który wskazywał dwunastą trzydzieści, co znaczyło, że lot zajął im około sześciu godzin. Na ekranie przeziernym pojawił się drugi zegar, wskazujący dwie godziny później, zgodnie z lokalnym czasem. Zatwierdził jego wskazania mrugnięciem. Dotoczyli się do stanowiska postojowego, a po chwili kapitan wyszedł z kokpitu.

Steven wskazał na budynek portu.

– Zabawię tam trochę. Hotel, jedzenie i picie pokrywa firma. – Wskazał w stronę wybrzeża. – Najbliżej jest dawna wioska rybacka, tuż przy plaży. Teraz to osada wczasowa Vila do Porto.

Zszedł na rozgrzaną południowym słońcem płytę lotniska. Ruszył w stronę biegnących ku niemu żołnierzy, więc szybko sięgnął po legitymację i nie zatrzymując się, rzucił:

– NSA. Moje nazwisko nic wam nie powie. Zwracajcie się do mnie „pułkowniku”.

Potem spojrzał na żołnierza w jasnym mundurze z najbardziej błyszczącymi pagonami, który wyglądał na dowódcę.

– Pan tu dowodzi?

Tamten energicznie zasalutował.

– Kapitan Joel Sylla. Regiment Sił Specjalnych – powiedział słabą angielszczyzną.

Acher na moment się zatrzymał.

– Gdzie ich trzymacie? – zapytał.

Tamten jakby na sekundę się zawahał.

– To o to chodzi…

– Właśnie o to.

Kapitan skinął głową i wskazał coś ręką, a na koniec zwrócił się do swoich ludzi po francusku:

– Abandonne usine les engrais… souterrain.

Steven zrozumiał tylko, że tamten powiedział coś o opuszczonej fabryce i rozejrzał się wokół. Zaraz potem Sylla odwrócił się do niego.

– Podziemna hala produkcyjna. Opuszczona. – Widząc zdziwienie, dodał: – Klimatyzacja, toalety, pokoje do spania… Pilnuje wojsko.

– Dobra, prowadź – sapnął Acher.

Kapitan ruszył przodem, po kilkudziesięciu metrach odbił w prawo, gdzie pomiędzy drzewami widoczne były mury starego kompleksu fabrycznego. Przeszli wąską ścieżką przez szeroki rów, porośnięty palmami i pandanami z korzeniami podporowymi, żeby po chwili znaleźć się na betonowym placu z kępami trawy wyrastającymi ze szczelin pomiędzy płytami.

Steven pomyślał, że jeśli pasażerowie widzieli jedynie tę okolicę, nietrudno będzie ich przekonać, że są nadal w swoim świecie.

Na koniec przeszli przez wielką, stalową bramę i znaleźli się w opuszczonej, prawie pustej hali ze szklanymi świetlikami w dachu. Podeszli do kwadratowego otworu w podłodze, zeszli schodami prowadzącymi na dolny poziom. Poczuli przyjemny chłód, a przed sobą zobaczyli szeroki, jasno oświetlony korytarz z szeregami drzwi po obu stronach. Wyglądały na pomieszczenia pracownicze, zaadaptowane na mieszkalne, wyposażone w niezbędne sprzęty. Wcześniej sprawdził i wiedział, że fabryka była własnością portugalskiej prywatnej firmy Prio International, należącej do grupy Martifer, oficjalnie produkującej biopaliwa i nawozy sztuczne. Przy okazji jednak współpracowała z NSA, umożliwiając szkolenie oddziałów specjalnych i produkcję zakazanej przez konwencję genewską broni.

Wysunął, a potem opuścił ekran na prawe oko, żeby odnaleźć w bazie danych dwie interesujące go osoby. Zostały wyselekcjonowane przez system na podstawie konfrontacji danych biometrycznych z informacjami z paszportów.

Odpalił znad okularu mikroprojektor holograficzny i w powietrzu pojawił się trójwymiarowy obraz z twarzami dwóch mężczyzn. Zgodnie z opisem byli to fanatyczni siepacze z organizacji Bojowników Frontu Walki Islamu, uznawanej za terrorystyczną.

Steven wbił kolejno palec w oba wizerunki i rzucił w stronę dowódcy oddziału:

– Ci dwaj. Jeden podaje się za Austriaka, drugi za Włocha. Tu są nazwiska, pod które się podszyli. Dajcie ich do osobnych pojedynczych cel.

Kapitan Sylla skinął głową i wydał głośno po francusku rozkazy swoim ludziom. Potem wraz z nimi ruszył wzdłuż rzędów drzwi, sprawdzając listy nazwisk.

Steven obrócił krzesło, usiadł na nim okrakiem przy niewielkim metalowym stoliku, zapalił papierosa. Po piętnastu minutach podwładny Joela podszedł do niego szybkim krokiem.

– Są w celach.

– Prowadź.

Ruszył za żołnierzem w stronę drugiego końca korytarza. Kiedy dotarli na miejsce, zajrzał przez wizjer do małego pomieszczenia. Na pryczy leżał młody, około trzydziestoletni mężczyzna z obandażowaną głową i nogą w gipsie.

– Co mu jest?

– Spadła ze schody. – Angielski żołnierza był znacznie gorszy niż oficera.

Steven z niedowierzaniem pokręcił głową.

– Jakiej, kurwa, schody?

Żołnierz ruchem głowy wskazał wejście do podziemnej hali.

– Cholera być agresywna… nie chcieć wcale na dół.

Podszedł do nich dowódca i dodał:

– Nie mogliśmy sobie z nim poradzić. Oberwał parę pał przez grzbiet, ale rzucił się na Martineza i obaj spadli po stopniach na sam dół hali. Dostał zastrzyk uspokajający. Jest przykuty do ramy. – Zamilkł na chwilę. – Tylko z nim był kłopot. Mój żołnierz nadal jest w lazarecie z pękniętymi żebrami.

– A ten drugi?

– Obok.

Przeszli kilka metrów i zatrzymali się przy kolejnych drzwiach. Acher znów spojrzał przez wizjer, a potem cofnął się, wyjął broń z kabury pod marynarką, przeładował i schował z powrotem.

– Otwieraj.

Wszedł do środka, spojrzał na zarośniętego typa siedzącego w kącie na pryczy, a potem odwrócił się do drzwi.

– Zostawcie nas samych.

Spojrzał w zimne oczy Araba i nagle dotarło do niego, że podjął się niemożliwego. To był wzrok fanatyka i zmuszenie go do czegokolwiek wydawało się niewykonalne.

Przysiadł na taborecie w rogu pokoju, oparł się plecami o ścianę, zapalił papierosa. Potem wyjął legitymację.

– Jestem z Agencji Bezpieczeństwa Narodowego. – Schował dokument. – Wiesz, gdzie jesteś?

Nie było odpowiedzi. Sięgnął do kieszeni po paszport mężczyzny, pokazał mu go z daleka.

– Luigi Maraldi… Obaj wiemy, że to nie twoje nazwisko i że papier jest kradziony. – Nie było reakcji, więc mówił dalej: – Pochodzisz z Jemenu i nazywasz się Bashar Faheem. Jesteś poszukiwany za terroryzm.

Twarz więźnia nawet nie drgnęła, więc Acher opuścił na oko ekran i zaczął czytać:

– Jedenasty marca dwa tysiące czwartego roku, Madryt. Skonstruowałeś bomby plecakowe, które potem podłożono w pociągach. Zginęło sto dziewięćdziesiąt jeden osób, a tysiąc osiemset pięćdziesiąt osiem zostało rannych. – Zamilkł na chwilę, obserwując twarz Araba. – Siódmy lipca dwa tysiące piątego roku, Londyn. Dostarczyłeś materiały i pomogłeś skonstruować trzy bomby, od których zginęły pięćdziesiąt dwie osoby, a siedemset zostało rannych. – Znowu nic. – Dwudziesty ósmy marca dwa tysiące dziesiątego roku, Ateny, dzielnica Patissia. Torba pułapka przed budynkiem szkoły służby cywilnej. Jeden zabity, dwóch rannych.

Rzucił na podłogę niedopałek, przydepnął go czubkiem buta.

– Wiemy, że brałeś udział w wielu innych zamachach na terenie Europy… Ale tyle wystarczy.

Tamten, nie spuszczając wzroku ze Stevena, wydął pogardliwie wargi i w milczeniu pokręcił głową. Acher jeszcze chwilę odczekał, a potem włączył projektor holograficzny i wyświetlił w powietrzu częściowo zniszczone siłą eksplozji elementy elektroniczne bomby.

– To zapalniki z twoich ładunków. Każdy z nich ma twój konstrukcyjny podpis.

Niespodziewanie Bashar uśmiechnął się i ruchem głowy wskazując hologram, powiedział:

– Fajna zabawka. Jeszcze takiej nie widziałem.

Acher poprawił się na stołku, ciągle go obserwując.

– Wielu rzeczy jeszcze nie widziałeś, a mogą cię one wsadzić do pierdla na resztę życia.

Tamten spojrzał na Stevena ponuro, a potem wzruszył ramionami.

– Bzdura. Nic na mnie nie macie. Gdyby było inaczej, to już bym siedział… – Zawahał się, zerknął spode łba i zapytał: – Naprawdę porwaliście samolot z resztą pasażerów tylko po to, żeby mnie dopaść?

– To nie było zwykłe porwanie – odparł Acher.

– Nieważne. I tak nic wam to nie da. Nie ożenicie mi tych śmieci.

Acher postukał krawędzią paszportu w metalową ramę pryczy.

– Pamiętasz Hasana Aghasi? – spytał.

– Nie znam człowieka.

Steven zaciągnął się dymem, wydmuchnął go pod sufit.

– Dziwne, bo on cię znał. Zginął w Paryżu, konstruując kolejną bombę. – Zamilkł na moment, a potem mówił dalej, patrząc Faheemowi w oczy: – Coś poszło nie tak i… buuum. Wyleciało w powietrze pół piętra, a z faceta została mokra plama oraz zniszczony telefon wbity w ścianę. Wewnątrz znaleźliśmy nieuszkodzoną kartę pamięci. Okazało się, że gość miał zwyczaj nagrywania wszystkiego, co robił. Traktował to pewnie jako zabezpieczenie przed braćmi muzułmanami. – Urwał, widząc wyraz twarzy przesłuchiwanego, a potem cicho powiedział: – Wiedziałeś o tym… To nie było zabezpieczenie, ale dowód wykonania zadania. – Uśmiechnął się lodowato. – Sądziłeś, że nagrania były kasowane. A jednak nie. Twój wspólnik Hasan Aghasi nagrał cię przy tych samych śmieciach, tylko jeszcze nie zniszczonych wybuchem. Są też nagrania wybuchających bomb…

Tamten spojrzał na niego nienawistnym wzrokiem.

– Nie wierzę – wychrypiał.

Steven kilkoma mrugnięciami wyszukał przygotowane nagranie i zobaczyli holograficzny obraz pokazujący ciasne, brudne pomieszczenie przypominające małą kuchnię. Przy stole siedział sporo młodszy Bashar Faheem. Ważył jakieś substancje, mieszał je z płynami i podgrzewał do uzyskania plastycznej konsystencji. Słychać było cichą rozmowę i arabską muzykę w tle. Potem zobaczyli, jak wsypuje do metalowej tulei stalowe kulki, wypełnia ją miękką masą, znów dosypuje kulek. Całość zakręcił żelazną nakrętką z czymś wystającym przypominającym zapalnik, a rurę owinął taśmą, przymocowując z boku telefon komórkowy. Ładunek ostrożnie wsadził do przygotowanego plecaka, wyniósł do sąsiedniego pomieszczenia i położył na podłodze obok sterty jeszcze pustych.

Acher przewinął do przodu. Film przedstawiał nieznanego mężczyznę wsiadającego do podmiejskiej kolejki. Znów przewinął – pojawił się widok z wiaduktu na nadjeżdżający pociąg. Nagle środkowy wagon zniknął w pomarańczowym błysku potężnej eksplozji, a zaraz potem dał się słyszeć ogłuszający huk.

Twarz Bashara wykrzywił grymas wściekłości, a z gardła wyrwały mu się słowa:

– Łżesz… Widziałem się z nim kilka dni temu, tuż przed startem z Kuala Lumpur.

– Zgadza się – potwierdził Steven. – Ale to było ósmego marca dwa tysiące czternastego roku. A on zginął czwartego sierpnia dwa tysiące dziewiętnastego roku.

Widząc skamieniałą ze zdziwienia twarz terrorysty, uśmiechnął się zimno.

– I tego rzeczywiście możesz nie wiedzieć, bo dla ciebie stało się to w przyszłości, której jeszcze nie przeżyłeś. Mówiłem ci, że to nie było zwyczajne porwanie. Niechcący znalazłeś się gdzieś, gdzie być cię nie powinno. Ale skoro już tu jesteś…

Tamten, nie spuszczając wzroku z Achera, powoli wstał, stanął pod ścianą.

– Dziwna ta twoja wersja.

– Prawda nie ma wersji.

Bashar wzruszył ramionami, a potem jego uwagę przykuł holograficzny mikroprojektor tuż nad przeziernym ekranem Achera. Wyciągnął palec i przecinając laserowy strumień światła, jakby chciał go dotknąć, bezwiednie zrobił krok w jego stronę. Chwilę później niespodziewanie skoczył, chwycił Stevena za nadgarstek prawej dłoni, uniemożliwiając mu sięgnięcie po broń, i zadał silny cios czołem. Acher w ostatniej chwili opuścił głowę i natychmiast usłyszał jęk bólu, gdy tamten trafił twarzą w jego czoło. Zanim jednak zdążył zrobić coś więcej, terrorysta podciął mu nogi. Padając, poczuł dłoń sięgającą mu pod marynarkę i po chwili zobaczył swój pistolet od strony lufy. W ułamku sekundy kopnięciem podbił broń w górę. Padł strzał. Zerwał się na lekko ugięte nogi i skoczył do przodu, z całej siły uderzając tamtego barkiem. Jednocześnie spróbował schwycić go za dłoń z pistoletem. W ciasnym pomieszczeniu rozgorzała gwałtowna szamotanina, ale w końcu Acherowi udało się zacisnąć palce na nadgarstku przeciwnika. Jednocześnie wyuczonym ruchem zacisnął ramię na szyi mężczyzny. Zaraz potem błyskawicznie się pochylił i jednym silnym szarpnięciem przerzucił go przez biodro. Nogi tamtego zatoczyły w powietrzu łuk. Arab całym ciałem rąbnął o podłogę, aż zadudniło, ale pistoletu nie wypuścił. Nadal wijąc się jak piskorz, spróbował wstać, usiłował wyrwać nadgarstek z uścisku. Steven wbił mu krawędź stopy w szyję, a potem wykonał półobrót w prawo, wykręcając ramię w barku. Mocno szarpnął, ale chyba nie dość skutecznie, bo Bashar nagle kilkakrotnie nacisnął spust, próbując za wszelką cenę trafić go gdziekolwiek. Pociski z przeciągłym świstem przecięły powietrze, rykoszetując od ścian i sufitu. Nagle zapadła cisza. Bashar znieruchomiał, a z bezwładnej ręki wypadł pistolet. Spod jego pleców powoli wypływała krew.

W tej samej chwili drzwi odskoczyły z impetem, w progu stanął strażnik z długą bronią wycelowaną w leżącego więźnia.

Acher tylko machnął ręką.

– Nie strzelaj…

Otarł krew z twarzy, usiadł na podłodze pod ścianą.

– Niech to szlag… – mruknął.

Właśnie uświadomił sobie, że nie docenił przeciwnika. Facet był świetnie wyszkolony i chociaż trudno mu to było przyznać, kondycyjnie lepszy od niego.

Wbił nieruchome spojrzenie w strażnika, sięgnął po papierosa, zapalił. Ci dwaj byli niewielką, ale jednak szansą na załatwienie Wernica, a temu tu z jego umiejętnościami mogło się to nawet udać. Problem tkwił w tym, że musiałby chcieć i musiałby żyć.

Zaciągnął się głęboko, wypuścił kilka kółek, a potem sięgnął do kieszeni po paszport nieboszczyka. Przez chwilę przyglądał się zdjęciu, aż w końcu uznał, że czas na plan B. Chwilę później usłyszał odgłos kroków z korytarza, w drzwiach stanął kapitan Sylla. Spojrzał na leżącego w kałuży krwi Araba.

– Co się stało?

Steven zerknął na niego, wstał, wskazał kciukiem na Bashara.

– On zostaje na tej wyspie. Przygotujcie mocne środki usypiające. Mają działać jak najdłużej. Zacznijcie też szykować boeinga do startu. Gdzie bagaże pasażerów?

– Na końcu hali.

Steven opuścił przezierny ekran, według wprowadzonego algorytmu sprawdził czas do startu samolotu.

Miał dwie godziny do pierwszego terminu, umożliwiającego powrót do przeszłości w świecie Alfa.

Pospiesznie dotarł na koniec korytarza, przejrzał kilka walizek należących do pasażerów i w końcu wybrał parę ciuchów dla siebie. Wreszcie poszedł pod budynek portu, stanął w cieniu pod niewielkim zadaszeniem. żeby zapalić kolejnego papierosa. Obserwował, jak tankują, a potem odprowadzają cysternę, a w końcu odholowują maszynę na pas. Wreszcie przywieźli mikrobusem dwunastu członków załogi, wprowadzili ich na pokład, pozostawiając otwarte przednie drzwi.

Dopiero teraz Acher powoli ruszył przed siebie, minął szpaler żołnierzy kapitana Sylli i zatrzymał się przy nim.

– Co z pasażerami? – zapytał.

– Są gotowi.

Steven położył mu dłoń na ramieniu.

– Podajcie środki usypiające Farahowi. I jeszcze jedno. Nikt z pasażerów nie może stąd nic zabrać. Żadnego prowiantu, napojów, jednorazowych kubków, przekąsek… Nic.

Sięgnął do kieszeni, wręczył kapitanowi kartkę ze współrzędnymi.

– Przekaż to pilotom. I niech się tego trzymają, jeśli chcą wrócić do domu.

– Tak jest.

– No to ruszaj.

Sylla zniknął w samolocie. Pułkownik odczekał kilkanaście minut. Wreszcie tamten znów pojawił się na schodkach i skinął mu lekko głową. Chwilę później rozległ się przeciągły świst uruchamianych silników, które po paru sekundach zaczęły wchodzić na coraz wyższe obroty.

Steven po raz kolejny prześledził w myślach swoje działania, zastanawiając się, czy nigdzie nie popełnił błędu. W końcu wraz z Syllą ponownie ruszył w stronę starej fabryki. Przeszli przez palmowy lasek, betonowy plac, a gdy znaleźli się w hali na dole, oddał Francuzowi paszport Luigiego Maraldi. Klepnął go w ramię.

– Nie zapomnij odesłać z powrotem gulfstreama wraz z załogą. – Zarzucił plecak na ramię, odetchnął głęboko i rzucił: – Wiesz, co robić.

Kapitan tylko skinął głową. W momencie gdy drzwi cel zaczęły się otwierać, pchnął go mocno kolbą karabinu. Acher, łapiąc z trudem równowagę, wpadł między pasażerów i ruszył wraz z nimi do samolotu. Wsłuchując się w nerwowe głosy pasażerów, zajął miejsce w fotelu przy oknie, w tylnej części maszyny, spojrzał na budynek portu i płytę lotniska. Zaledwie zapiął pasy, zamknęły się drzwi, a zaraz potem rozpoczęli kołowanie. Przymknął powieki i po raz kolejny rozważył wszystkie za i przeciw. Ponownie wyszło mu, że jeśli miał zapobiec katastrofie, to nie było innego wyjścia. Pomyślał o renegacie i przypomniało mu się powiedzenie, że jeśli chcesz zrobić coś dobrze, musisz zrobić to sam.

Zacisnął mocniej zęby, odetchnął głęboko przez nos. Pozostał mu jeden, niezależny od niego problem. Nie miał żadnej pewności, że przejście zadziała w drugą stronę. A jeśli nawet, to czy uda mu się zaskoczyć kogoś takiego jak Wernic. Od początku jednak chciał załatwić skurwysyna osobiście i teraz wreszcie miał szansę.