Goodbye
Jezebel

Janusz Kaleta

© 2025 Janusz Kaleta

Wydawca:

Ender Sławomir Brudny
ul. Talowskiego 1/9
30-376 Kraków

ISBN 978-83-62730-53-7

Redakcja i korekta językowa:

Oliwia Kopcik

eBook:

Atelier Du Châteaux

Projekt okładki:

Janusz Kaleta

Goodbye Jezebel

...czyli jak rozpoznać i stawić czoła zagrożeniu
ze strony toksycznych osób,
wytyczyć własne granice,
pokonać depresję
oraz inne zaburzenia psychiczne,
kiedy Twoi terapeuci i duszpasterze już się poddali.

Wstęp

Pozwól, że zadam ci pytanie, które może wywołać uśmiech, zakłopotanie, gniew, a nawet agresję: czy w twoim otoczeniu znajduje się ktoś, kto wywiera na ciebie negatywny wpływ? Czy jest ktoś, kto zdaje się tobą manipulować, kierując się wyłącznie własnymi celami i pragnieniami, z pominięciem twoich?

Jeśli odpowiedź brzmi „tak”, z pewnością niejednokrotnie podejmowałeś próby rozwiązania tego problemu. Niestety, starania te często okazują się nieskuteczne, a wysiłki kończą się niepowodzeniem. Na ścieżce życia codziennie spotykamy nieprzebraną liczbę osób, co sprawia, że wchodzimy w interakcje z wieloma ludźmi, którzy w mniejszym lub większym stopniu na nas oddziałują. Wpływ ten jest nieunikniony, ponieważ jako istoty społeczne jesteśmy wzajemnie powiązani i od siebie zależni. Oczywiście, zapewne życzylibyśmy sobie, aby w naszym życiu doświadczać wyłącznie pozytywnych emocji, a co za tym idzie – napotykać wyłącznie wspaniałych, dobrych i miłych ludzi. Niestety, mechanizmy podejmowania różnego rodzaju decyzji w naszym życiu są zazwyczaj uwarunkowane wieloma czynnikami i bardzo często nie potrafimy ocenić naszych interakcji z innymi w sposób zero-jedynkowy. Nie zawsze osoby, które postrzegamy jako miłe i dobre, takimi są w rzeczywistości. Podobnie osoby początkowo odbierane jako negatywne, mało sympatyczne lub zamknięte w sobie, po bliższym poznaniu mogą okazać się zupełnie inne.

Biblia, Słowo Boże, opisuje liczne historie spotkań oraz interakcji pomiędzy ludźmi, które w bardzo różnoraki sposób zmieniły losy nie tylko jej bohaterów, ale również całych narodów. Jak zapewne się domyślasz, książka, którą trzymasz w swoich rękach, porusza temat spotkań z osobami, które okazały się mieć negatywny wpływ na innych. Nasza tytułowa bohaterka, Jezebel, pojawia się już na kartach Starego Testamentu. W dalszej części tego opracowania dowiesz się, w jaki sposób osoby tego typu oddziaływały na swoje otoczenie. Właśnie od tamtego czasu postać Jezebel, kobiety, która w wyjątkowo charakterystyczny sposób wpływała na swoje środowisko, stała się symbolem osoby, która okazała się destrukcyjnym narzędziem w ręku Szatana. Kobieta ta przez wiele lat wywierała diabelski wpływ nie tylko na swego męża oraz całą jego rodzinę, ale także na cały naród, prowadząc go do bałwochwalstwa i odstępstwa od Boga.

Niniejsze opracowanie analizuje strategie i modus operandi osób, które, podobnie jak biblijna Jezebel, wywierały – i nadal wywierają – szkodliwy wpływ na innych. To właśnie zagrożenie ze strony toksycznych osób może sprawić, iż zniszczenie i ból zagości nie tylko w naszych osobistych relacjach, ale również stanie się powodem wyjątkowego cierpienia w naszej relacji małżeńskiej, rodzinie, grupie domowej czy też wspólnocie Kościoła. Niestety, zdiagnozowanie tego rodzaju osób na początku znajomości nie jest proste, gdyż w początkach relacji może ona wydawać się wyjątkowo niewinna, atrakcyjna, a nawet czarująca. Z czasem jednak zaczniemy odczuwać negatywne konsekwencje naszych błędnych decyzji.

Osoby toksyczne charakteryzują się zazwyczaj tym, że posiadają niezwykłą zdolność kontrolowania innych. Manipulacja ta jest często tak subtelna, że ofiary, mimo odczuwania frustracji i cierpienia, bronią, a nawet usprawiedliwiają destrukcyjne działania sprawcy. Co więcej, po pewnym czasie ofiary mogą przejąć punkt widzenia, sposób działania, a nawet filozofię życia manipulatora. Dzieje się tak, ponieważ osoby z kompleksami lub deficytami mogą czerpać korzyści z relacji z takimi ludźmi. Podziwiamy ich skuteczność działania i odwagę w trudnych sytuacjach. Bardzo często osoby te imponują nam bezwzględnością i pewnością siebie, których nam, na przykład, brakuje. Musimy jednak zdawać sobie sprawę, że źródło tych zdolności może być wyjątkowo specyficzne. Umiejętności manipulatora niekoniecznie wynikają z talentów czy wykształcenia, ale mogą mieć swoje źródło w mocy ciemności. W dalszej części książki wyjaśniam to odważne stwierdzenie, opisując, w jaki sposób Szatan deprawuje, ale też „uzdalnia” swoje ofiary do realizacji jego planów. Pismo Święte zawiera przykłady tego rodzaju demonicznej interwencji w ludzkie życie:

„A gdy duch nieczysty wyjdzie z człowieka, wędruje po miejscach bezwodnych, szukając ukojenia, a gdy nie znajdzie, mówi: ‘Wrócę do domu swego, skąd wyszedłem’.

I przyszedłszy, zastaje go wymiecionym i przyozdobionym.

Wówczas idzie i zabiera z sobą siedem innych duchów, gorszych niż on, i wszedłszy, mieszkają tam.

I bywa końcowy stan człowieka tego gorszy niż pierwotny”.

Ewangelia wg św. Łukasza 11,24-26 (Biblia Warszawska)

Na kolejnych stronach tej książki postaram się wyjaśnić, w jaki sposób to zjawisko, opisane przez samego Jezusa Chrystusa, nie jest jedynie teorią, lecz zachodzi w realnym życiu. Ewentualne korzyści wynikające z relacji lub współpracy z tego rodzaju mocami duchowymi nie bywają dla nas zbytnio opłacalne. Osoby z „syndromem Jezebel” lub będące pod wpływem tego ducha – a raczej całego zespołu duchów, gdyż tak umownie będziemy je nazywać – nigdy nie oferują darmowej przyjaźni ani pomocy. Dowiesz się również, w jaki sposób moc ciemności, która napędza tego rodzaju osobowości, każe zapłacić za swoje usługi. Nierzadko jest to cena ludzkiego życia. Jeżeli ktoś z twojego otoczenia lub nawet ty sam zauważasz, że jesteś pod wpływem jakiejś dziwnej siły, której być może do końca nawet nie rozumiesz, to ta książka jest właśnie dla ciebie. Jeżeli twoje reakcje, działania lub sposób traktowania twoich bliskich zaczynają zmieniać się w niezależny od twojej woli sposób, sprawiając im ból i cierpienie, pragnę nie tylko cię ostrzec, ale przede wszystkim wskazać drogę zmiany. Mówimy tutaj o sytuacjach, w których, na przykład, z nieznanego ci powodu, ty sam, wbrew własnej woli, niszczysz, ranisz, manipulujesz lub wykorzystujesz swoich bliskich w sposób, którego dotychczas nawet nie znałeś. Chociaż sytuacja taka niekoniecznie musi zaraz oznaczać, że jesteś owładnięty mocą demona, wiedz jednak o tym, że i tak potrzebujesz pomocy.

W tym momencie uświadomiłem sobie również, że niektórzy czytelnicy mogą czuć się oburzeni podczas czytania tej książki. Przyznam, że nawet ja sam, gdybym przeczytał tę książkę kilkanaście lat temu, miałbym bardzo poważne wątpliwości co do wielu kwestii w niej poruszanych. W końcu niewiele jest opracowań na ten temat w naszym ojczystym języku, a moja świadomość w tej dziedzinie była wyjątkowo uboga. Pomimo wielu lat studiowania nie tylko Pisma Świętego, ale także różnego rodzaju literatury teologicznej, zarówno protestanckiej, jak i katolickiej, nie natknąłem się na zbyt wiele opracowań tego tematu. Z przykrością zaś zauważyłem, iż wszelkie próby potraktowania zagadnienia z demoniczną manifestacją w tle zazwyczaj wstydliwie były zakrywane. Jeżeli już liderzy różnego rodzaju nurtów chrześcijańskich postanawiali wypowiedzieć się w powyższym temacie, bardzo często zaprzeczali oni możliwości realnego działania mocy ciemności w obrębie Kościoła chrześcijańskiego. Przy tej okazji bardzo często powoływali się oni na różnego rodzaju doktryny i uchwały kościelne. Być może ty sam jesteś ofiarą tego typu nauki i z jakiegoś powodu całkowicie wykluczyłeś możliwość ingerencji demonicznych mocy w obrębie twojego życia. To błędne założenie mogło nawet sprawić, że w ten sposób zamknąłeś sobie drzwi do błogosławieństwa płynącego z uzdrowienia wszelkiego rodzaju chorób fizycznych, psychicznych i emocjonalnych. W takich sytuacjach wielu chrześcijan zaczyna szukać rozwiązania swoich problemów w samouświęceniu oraz samodoskonaleniu. Jeżeli więc należysz do tej grupy ludzi, to zakładam, że oskarżasz się zapewne o zbyt małą wiarę, zbyt małe oddanie Bogu lub niewystarczające zaangażowanie w modlitwę, lekturę Pisma Świętego czy też służbę w swoim Kościele. Z jakiegoś jednak powodu wszystkie twoje dotychczasowe starania nie przyniosły oczekiwanej zmiany twojego położenia. Być może fakt ten skłonił cię do wyciągnięcia fałszywych wniosków, iż stanowisz dla Boga jakiś dziwny wyjątek. Może nawet myślisz o sobie, iż straciłeś Bożą łaskę i nie ma już dla ciebie nadziei. Jeśli tak, to może nawet, poszukując pomocy, zażywasz niezliczone ilości lekarstw, a i one nie dają ci zbyt wielkiej ulgi. W poszukiwaniu pomocy możesz również odczuwać pokusę obwiniania innych za to, co cię spotkało w życiu. Wiedz jednak, że i to doprowadzi cię donikąd. Efektem kontynuacji tego sposobu myślenia będzie tylko pogłębiające się przekonanie, że próbowałeś już wszystkiego i nikt nie był w stanie ci dopomóc. Jeżeli jesteś w sytuacji, w której wylałeś już morze łez, przeszedłeś długą i bolesną drogę poniżenia, to błagam, zatrzymaj się na moment. Jeśli dotarłeś do miejsca desperacji, a twoi duszpasterze, lekarze i psychologowie okazali się bezradni, pozwól, że zaproponuję ci terapię Syna Bożego – Jezusa Chrystusa, który, ofiarując samego siebie, ogłasza dzisiaj, iż dla Niego twój problem nie stanowi żadnej trudności:

„A Jezus, przystąpiwszy, rzekł do nich te słowa: ‘Dana Mi jest wszelka moc na niebie i na ziemi’”.

Ewangelia wg św. Mateusza 28,18 (Biblia Warszawska)

Jeśli więc przegrywasz walkę z depresją, fobiami, natręctwami i lękami, mam dla ciebie dobrą informację wprost od samego Syna Bożego, który oddał swoje życie, aby cię ocalić. On chce pomóc i uwolnić cię od wszelkich demonicznych presji, a nawet duchowego opętania. Chciałbym jednak już teraz zaznaczyć, iż sam fakt, że przechodzisz przez jakiegoś rodzaju trudności lub doświadczenia życiowe, nie oznacza wcale, że jesteś opętany przez diabła. Chciałbym więc wyjaśnić, że nie trzeba być osobą opętaną przez piekło, aby być pod presją ataków mocy ciemności. Ze smutkiem zauważam nawet, że w dzisiejszych czasach wiele osób, deklarujących wiarę w Boga i regularnie uczęszczających do swoich ulubionych kościołów i zborów, w tym charyzmatycznych, wciąż żyje pod presją ciemności.

Zanim jednak zagłębimy się w treść tego opracowania, przyznam szczerze, że nigdy nie zamierzałem pisać książki. Wszystkie zebrane informacje – owoce gorliwych poszukiwań, analizy materiałów i rozmów z osobami doświadczonymi w dziedzinie, która tak mocno mnie intrygowała – miały służyć wyłącznie mojemu osobistemu zrozumieniu. Chciałem po prostu zgłębić temat dla siebie i rozwikłać zagadki, które nie dawały mi spokoju. Jednak w miarę poznawania tematu i odkrywania kolejnych, zaskakujących prawd, niczym poszukiwacz odnajdujący ukryte skarby, zdałem sobie sprawę, że pewnego dnia ktoś inny, podobnie jak ja dzisiaj, może gorączkowo szukać odpowiedzi na palące pytania, nie znajdując ich nigdzie indziej. Ta myśl stała się iskrą, która zapoczątkowała moją podróż ku zebraniu całej zgromadzonej wiedzy w jedną, spójną i, mam nadzieję, pomocną całość. Muszę jednak podkreślić, że moja nauka wciąż trwa. Ta książka nie jest dziełem kompletnym, zamkniętym ani doskonałym. Nie uważam się za eksperta w tej dziedzinie, lecz raczej za skromnego przewodnika na ścieżce poznania. Wierzę jednak, że nawet to skromne opracowanie może stać się prawdziwym błogosławieństwem dla tych, którzy zmagają się z cierpieniem, bólem, presją lub atakami na swoje życie, a także z różnego rodzaju niezrozumiałymi doświadczeniami.

Być może masz świadomość, że z niepojętych powodów tracisz grunt, a twoje życie wywraca się do góry nogami. W rezultacie możesz nawet czuć się zagniewany na samego Stwórcę, szukając ukojenia w duchowej pustce. Ta książka jest właśnie dla ciebie. Jej celem jest znacznie więcej niż tylko przedstawienie biblijnego spojrzenia na zjawisko, które, jak wierzę, jest wyjątkowo pomijane i niezrozumiane. Moim nadrzędnym pragnieniem jest wskazanie realnej drogi wyjścia z duchowej pułapki. To właśnie potrzeba niesienia wolności innym napędzała mnie do wytężonej pracy. Moją największą radością i satysfakcją będzie więc, jeśli to studium przyniesie ci wolność lub przynajmniej uwolnienie w jakiejś dziedzinie twojego życia, otwierając tym samym drzwi do objawienia Bożej prawdy na twój temat.

Muszę również wyznać, że to opracowanie jest owocem nie tylko wielu lat moich desperackich poszukiwań odpowiedzi dotyczących tego zjawiska w różnorodnych środowiskach religijnych, kulturowych i społecznych. Jest to także rezultat licznych modlitw, wznoszonych często w samotności i zwątpieniu, oraz wyjątkowo trudnych wydarzeń w moim życiu osobistym, które nauczyły mnie pokory i ufności. Chcę również zaświadczyć, że w trakcie zbierania materiałów i pisania, pomimo bardzo wymagających sytuacji życiowych, doświadczałem niezwykłej opieki Boga, a nawet Jego nadnaturalnych i dotychczas niewyobrażalnych interwencji, które utwierdziły mnie w przekonaniu o słuszności tej drogi.

Aby przedstawić to zagadnienie w możliwie obiektywny i przystępny sposób, przeanalizowałem niezliczone opracowania, historie i świadectwa pastorów, księży oraz różnego rodzaju chrześcijańskich liderów – zarówno protestanckich, jak i katolickich. Starałem się patrzeć szeroko i bez uprzedzeń. Podążając za prawdą o duchowym uwolnieniu, świadomie zrezygnowałem z traktatów filozoficznych czy teologicznych, które często zaciemniają prostotę Bożej prawdy. Całkowicie pominąłem też kościelne dogmaty oraz uchwały synodów i rad kościelnych, które bywają ludzkimi interpretacjami, a nie boskim objawieniem. Dziś wyruszamy w tę podróż ku wolności, uzbrojeni jedynie w Pismo Święte i niezachwianą wiarę w zbawcze dzieło Jezusa Chrystusa, dokonane na krzyżu Golgoty dla każdego z nas. Niech ta książka będzie dla ciebie światłem na ścieżce do prawdziwej wolności.

Część I:
Kim jest „Jezebel”?

Rozdział 1:
Początki zła

W głębinach proroctw Księgi Apokalipsy, zwanej również Objawieniem według świętego Jana, rozbrzmiewa przejmujące wołanie samego Syna Bożego – Jezusa Chrystusa. Jego słowa, skierowane bezpośrednio do jednego z wczesnochrześcijańskich zborów, stanowią ostrzeżenie, które i dziś niesie ze sobą fundamentalne przesłanie:

„Ale mam przeciw tobie to, że pozwalasz działać niewieście ‘Jezebel’, która nazywa siebie prorokinią, a naucza i zwodzi moje sługi, by uprawiali rozpustę i spożywali ofiary składane bożkom”.

Apokalipsa św. Jana 2:20 (Biblia Tysiąclecia)

Za pośrednictwem jednego z apostołów, Jana, Syn Boży poleca wystosowanie listu do jednego z nowotestamentowych kościołów. W liście tym zwraca się do tego zboru z bardzo konkretnym przesłaniem, zawierającym szokujące oskarżenia. Jezus Chrystus nie odnosi się bynajmniej do preferencji seksualnych tej kobiety. Z treści listu dowiadujemy się raczej o bezbożnej i demonicznej tożsamości osoby, która weszła na drogę kościelnej kariery i swoim nauczaniem zwodzi cały Kościół. Niestety, nie mamy możliwości poznania jej prawdziwego imienia. W swoim poselstwie autor używa zastępczego imienia wspomnianej już wcześniej starotestamentowej królowej Jezebel. Wydaje się, że kobieta ta pełniła zaszczytną funkcję przywódcy lub lidera w hierarchii lokalnego kościoła. Ten typ osoby, a raczej jej autorytet, musiał być dobrze znany w tamtejszej społeczności, a mieszkańcy miasta dokładnie wiedzieli, o kogo chodzi. Z jakiegoś powodu Jezus w swoim poselstwie nie używa prawdziwego imienia tego nauczyciela i duchowego przywódcy. Z jego listu dowiadujemy się jednak, iż osoba nazwana przez niego „Jezebel” stała się zarzewiem wielu problemów i cierpienia całego kościoła. Dzisiaj możemy jedynie spekulować co do jej personaliów. To jednak nie jest dla nas aż tak istotne. Bardzo prawdopodobne jest, że była ona oficjalnie znaną i szanowaną obywatelką Cesarstwa Rzymskiego. Bardzo prawdopodobne jest również i to, że gdyby apostoł Jan użył jej prawdziwego imienia, władze mogłyby zniszczyć całą księgę, a poselstwo Chrystusa nigdy nie dotarłoby do adresata i nie zdołałoby uzyskać zamierzonego celu. Jak zapewne zdążyliście już zauważyć, list ten w bardzo zdecydowany sposób konfrontuje demoniczne działania osoby oficjalnie uznanej za autorytet i szanowanej przez całe środowisko kościelne. Pomimo to, a być może właśnie dlatego, sam Bóg, za pośrednictwem Jana, kieruje słowo napomnienia do całego Kościoła.

Już na wstępie możemy zauważyć, że historia ta rozprawia się z mitem, iż popularność, tytuł lub pozycja kościelna są automatycznym gwarantem prawowierności, autorytetu lub namaszczenia Bożym Duchem. Zaskakującym może również wydać się fakt, iż określając duchowy potencjał kościelnego lidera, Jezus używa imienia starotestamentowej królowej – Jezebel. Jednak właśnie w ten sposób Syn Boży daje wyraźną ilustrację kościołowi, iż osoba sprawująca wysoką pozycję w kościele Tiatyry nie miała nic wspólnego z Bożym namaszczeniem. Wręcz przeciwnie, Jezus mówi: mam wam za złe, że pozwoliliście na to, aby taki człowiek wyniesiony został do tej zaszczytnej pozycji. Zauważmy, proszę, że list ten nie jest skierowany do zepsutej społeczności pogan, ale do kościoła Jezusa Chrystusa, w szczególności zaś do jego przywódców oraz liderów. Właśnie ta sytuacja wskazuje nam na potencjalne zagrożenie, że nawet dzisiaj w znanych nam kościołach, do których uczęszczamy, z dużym powodzeniem również mogą funkcjonować osoby, które – delikatnie mówiąc – nie reprezentują ani Bożego namaszczenia, ani też Jego obecności. Co więcej, mogą one być nawet reprezentantami samego piekła.

Chociaż osoba „Jezebel” okazała się wyjątkowo uzdolniona w udawaniu i naśladowaniu Bożego namaszczenia i była w stanie oszukać cały Kościół, to jednak nie udało jej się oszukać Ducha Świętego. Tak, siły demoniczne działają nie tylko w przestrzeni świeckiej, jak chcieliby wierzyć niektórzy. Diabeł – Szatan, zwany również księciem ciemności – nienawidzi Kościoła i zrobi wszystko, aby właśnie tam umieszczać swoich posłańców, po to, by kontrolować i wprowadzać zamieszanie. Osobiście mam nieodparte wrażenie, iż ludzi ulegających tego rodzaju mocom odnaleźć możemy dzisiaj w wielu kościołach oraz wspólnotach chrześcijańskich. Problem ten nie dotyczy wyłącznie służb związanych bezpośrednio z kobietami, ale w takim samym stopniu może on dotyczyć służby nauczania dzieci i młodzieży, ewangelizacji, służby uwielbienia, a nawet samego przywództwa kościoła. W tym miejscu pragnę zaznaczyć, iż zagadnienie to nie odnosi się tylko do kobiet – tak samo narażeni na to niebezpieczeństwo są również mężczyźni. Każda osoba – bez względu na płeć, wiek czy wykształcenie – może ulec tego rodzaju zwiedzeniu.

„Umiłowani, nie każdemu duchowi wierzcie, lecz badajcie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków wyszło na ten świat”.

1 List św. Jana 4:1 (Biblia Warszawska)

Musimy jednak zauważyć, że najbardziej typowym działaniem tego ducha, umownie nazwanego przez Chrystusa „Jezebel”, jest używanie kobiet, wspieranych zazwyczaj przez mężczyzn typu starotestamentowego Achaba.

Zastanówmy się więc przez chwilę, kim był ów człowiek o imieniu Achab. Nieco bardziej obszernie zajmiemy się jego postacią w drugiej części tej książki. W tym miejscu wspomnimy jedynie, iż tak samo jak Jezebel, postać Achaba jest nam znana z kart Starego Testamentu. Był on królem Północnego Królestwa Izraela oraz mężem królowej Jezebel. Wstępnie możemy określić go jako typ mężczyzny, który, pomimo Bożego namaszczenia oraz znaczącego autorytetu i pozycji, w życiu został zdominowany w zupełności przez żonę. W skrócie można określić jego osobę jako tę, która, pomimo znajomości Boga, gotowa była zbuntować się przeciwko Niemu, powierzając swoje życie w ręce niezwykle despotycznej partnerki. Dla swojej obsesji przypodobania się ukochanej gotów był poświęcić całe swoje powołanie, namaszczenie, wiarę, a nawet własne marzenia. Achab zasłynął całą serią różnego rodzaju kompromisów, które finalnie odwiodły go od wiary jego przodków i poprowadziły na manowce absurdów sprawowania władzy królewskiej. Z tego względu obrazuje on człowieka, który z powodu swej wyjątkowej miłości do kobiety gotów jest zrezygnować z wiary w Boga, ze swojego powołania oraz własnych przekonań, tylko po to, aby zaspokajać narcystyczne kaprysy ukochanej. Studiując historię jego życia, dowiemy się, iż całe jego poświęcenie i tak nie przyniosło efektów. W konsekwencji jego kompromisy sprowadziły szereg tragedii i cierpień nie tylko na jego rodzinę, ale także na całe królestwo. Na podstawie historii jego życia będziemy mogli przekonać się o tym, jak strategia kompromisu wobec demonicznych żądań bezbożnej Jezebel najzwyczajniej zawiodła. Wszelkie bowiem starania i próby pogodzenia się lub szukania kompromisu z ludźmi będącymi pod wpływem tego ducha wcześniej czy później skazane są na niepowodzenie. Takie osoby bowiem zawsze dążą do z góry wyznaczonych przez siebie celów, a ich żądania zazwyczaj i tak nigdy nie mogą zostać zaspokojone. Podobnie jak ich duchowy ojciec, którym jest diabeł – Szatan – nigdy nie zadowoli się żadnym z naszych poświęceń i kompromisów, dopóki nie doprowadzi nas do zniszczenia i upadku.

Kolejnym aspektem relacji z tego rodzaju osobami jest ich wyjątkowo negatywny wpływ na nasze życie. Jedno z naszych najstarszych staropolskich powiedzeń dowodzi, że do pewnego stopnia jesteśmy wytworem oraz produktem środowiska, w którym się wychowujemy i które na co dzień nas otacza. To stare polskie przysłowie mówi bowiem:

„Kto z kim przestaje, takim się staje”.

Zazwyczaj przytaczamy je, mając na myśli kogoś, kto, przebywając długo w towarzystwie jakiejś osoby lub grupy osób, upodobnił się do nich psychicznie, przejmując tym samym ich poglądy, zwyczaje itp.1). W związku z tym czyż nie warto zastanowić się nad tym, z kim „przestajemy” oraz z kim spędzamy nasz cenny czas? Na każdego z nas, w taki czy inny sposób, oddziałuje jego otoczenie. To właśnie osoby z naszego środowiska mają na nas zazwyczaj największy wpływ, zarówno pozytywny, wspierając i prezentując pozytywne wzorce zachowań, jak również i negatywny, promując toksyczny system myślenia, reakcji oraz zachowań. Starotestamentowy król Salomon przedstawił tę prostą zasadę w następujący sposób:

„Nie przyjaźnij się z człowiekiem popędliwym i nie obcuj z mężem porywczym, abyś nie nabrał jego obyczajów i nie przygotował pułapki na swoją duszę”.

Księga Przysłów 22, 24-25 (Biblia Warszawska)

Niestety, wielu chrześcijan ignoruje dzisiaj to zalecenie, uważając je za mało istotne lub przestarzałe. Wielu jednak tragedii osobistych, małżeńskich i rodzinnych można by uniknąć, gdybyśmy potraktowali to ostrzeżenie w sposób dosłowny. Jak wiele niepotrzebnego cierpienia i bólu moglibyśmy sobie oszczędzić, gdybyśmy, na przykład, zawierając małżeństwo lub wiążąc się w taki czy inny sposób z drugą osobą, byli świadomi rzeczywistości i prawdziwości Słowa danego nam przez samego Stwórcę. Bardzo często jednak rzeczywistość pokazuje nam, że im prostsza zasada, tym trudniej jest ją praktykować i stosować w osobistym życiu. Bóg jednak, w swojej ogromnej miłości, już od stuleci, poprzez swoje Słowo ostrzega nas, dając nam bardzo proste wskazówki. Parafrazując, mówi On: „Jeśli będziesz zadawać się z ludźmi pobożnymi (posiadającymi Bożą bojaźń), wtedy ich pobożny sposób myślenia i postępowania będzie przynosił korzyści również dla ciebie. Jeśli jednak zdecydujesz się związać z ludźmi bezbożnymi (pozbawionymi Bożej bojaźni), ich bezbożna mowa, bezbożne zachowania oraz bezbożne intencje staną się częścią również twojego życia”.

„Szczęśliwy mąż, który nie idzie za radą bezbożnych ani nie stoi na drodze grzeszników, ani nie zasiada w gronie szyderców”.

Księga Psalmów 1,1 (Biblia Warszawska)

Sam Stwórca, nazywany Dobrym Ojcem, nigdy nie pragnie zła dla swoich dzieci. Zawsze przygotowuje to, co w danym momencie jest dla nich najlepsze. Niestety, bardzo często w arogancki sposób decydujemy się sprawdzać i testować, czy aby na pewno Boże obietnice są dla nas dobre i właściwe. Częstokroć w naszej naiwności decydujemy się raczej podążać za pychą własnego serca, lekceważąc ojcowskie ostrzeżenia, niż posłusznie zaakceptować Jego zasady. Z drugiej strony musimy uświadomić sobie również fakt, że jednym z najcenniejszych błogosławieństw, jakie otrzymaliśmy od naszego Stwórcy, jest właśnie zdolność podejmowania własnych wyborów. Każdy z nas otrzymał jednak ten wyjątkowy dar zwany wolnością do podejmowania własnych decyzji i tylko od nas zależy, jakimi ludźmi będziemy się otaczać i z kim zdecydujemy się budować naszą przyszłość.

1.1 Historyczne korzenie postaci Jezebel

Zacznijmy więc od początku. Kim była ta owiana wyjątkowo złą sławą kobieta o imieniu Jezebel? Jak zauważyliśmy wcześniej, spotykamy ją na kartach Biblii, w Księgach Królewskich Starego Testamentu. Wiemy, że urodziła się na początku IX wieku p.n.e. jako fenicka księżniczka i córka króla Tyru, Etbaala. Biblia nie opisuje dzieciństwa przyszłej królowej, ale nieco spekulując, możemy założyć, że jako królewska córka prawdopodobnie mieszkała w pięknym domu i była wychowywana przez najlepszych nauczycieli. Wiemy jednak na pewno, że jej rodzina czciła wielu bogów, z których najważniejszym był Baal, bóg natury i płodności. Według Józefa Flawiusza, historyka żyjącego w I wieku n.e., który oparł się na greckim tłumaczeniu zaginionych Roczników Tyru, ojciec Jezebel, Etbaal, służył jako kapłan Asztarte, głównej bogini fenickiej2). Wysoce prawdopodobne jest w związku z tym, iż Jezebel, jako córka króla, również mogła służyć jako kapłanka tegoż bóstwa. W każdym jednak wypadku z wysoką dozą prawdopodobieństwa założyć możemy, iż została ona wykształcona i wychowana, by czcić bóstwa swojej ojczyzny. Jedną z potwierdzonych informacji dotyczących jej rodziny jest ta, że jej ojciec, Etbaal, zamordował poprzedniego króla, aby sam w jego miejsce objąć władzę nad królestwem Tyru. Zdarzenie to zapewne nie przeszło bez echa i musiało wywrzeć wpływ nie tylko na atmosferę całego domu Etbaala, ale również na młodą, dorastającą księżniczkę.

W czasie gdy Jezebel wyrastała na dojrzałą kobietę, w sąsiednim państwie Izrael dokonano koronacji nowego króla. W wyniku trudnej sytuacji politycznej oraz poszukiwań sojuszników postanowiono zawrzeć strategiczny sojusz Królestwa Tyru z Izraelem, oferując młodziutką Jezebel jako żonę dla przyszłego króla Izraela. Tak więc w wyniku politycznych zawirowań i manipulacji izraelski król Achab, którego lata panowania przypadają na 874–853 p.n.e., poślubił pogańską księżniczkę Jezebel. Niestety, fundamentem ich małżeństwa nie była wielka miłość, lecz pragnienie umocnienia politycznych sojuszów obu krajów. Dla młodej dziewczyny było to zapewne dramatyczne wydarzenie, ponieważ jako księżniczka ciesząca się luksusowym życiem w dobrze rozwiniętym państwie Tyru, nagle musiała przenieść się do zupełnie innej, o wiele bardziej surowej i prymitywnej rzeczywistości. Wyzwaniem prawdopodobnie stał się dla niej fakt, że jej nowa misja wymagała także przystosowania się do życia w społeczeństwie monoteistycznym i skrajnie konserwatywnym. Jej zadaniem miało być wspieranie nowo poślubionego męża w jego życiowej misji, aby to on mógł jak najlepiej przewodzić swojemu ludowi. Dzisiaj wiemy, że Jezebel nigdy nie zaakceptowała swojego powołania i tak naprawdę nigdy nie była w stanie przystosować się ani do swego zadania, ani do nowej rzeczywistości. Nawet wtedy, gdy została królową Izraela, w dalszym ciągu pozostała wierna bożkom Tyru. Jako kobieta pochodząca z zupełnie innego kręgu kulturowego i religijnego była w zupełności oddana kulturze oraz religii swojego kraju i do końca życia czciła wyłącznie swego boga Baala. Jej postawa sprawiła również, że nigdy tak naprawdę nie pozyskała przychylności poddanych. Już od samego początku młoda królowa nie tylko nie zamierzała dostosować się do swej nowej funkcji, lecz sama podejmowała próby zmiany religii w królestwie Izraela. To właśnie pod wpływem jej namowy król Achab sprawił, że w Samarii zbudowano świątynię jej ukochanemu Baalowi oraz gaj wyroczni, który został poświęcony bogini Asztarte.

„Wziąwszy sobie za żonę Izebel, córkę Etbaala, króla Sydończyków, zaczął służyć Baalowi i oddawać mu pokłon. Ponadto wzniósł ołtarz Baalowi w świątyni Baala, którą zbudował w Samarii. Achab sporządził też aszerę...”.

1 Księga Królewska 16, 31b-33a (Biblia Tysiąclecia)

Tego rodzaju postawa oraz jej wpływ na króla Izraela nie spotkały się oczywiście z aprobatą znacznej części jej poddanych. Niezadowolenie jej obywateli osiągnęło punkt krytyczny w momencie, kiedy zdecydowała się sprowadzić do Izraela 800 proroków swego ukochanego bóstwa. W tym samym czasie nakazała ona również mordowanie proroków Boga Jahwe. Na kartach Biblii opisana została historia mówiąca o tym, iż w tym trudnym dla Izraela momencie doszło do zdecydowanego wystąpienia żydowskiego proroka o imieniu Eliasz. Według Księgi Królewskiej prorok ten obwieścił słowo, iż za to, co zostało uczynione w Izraelu wobec jego proroków, cały kraj zostanie opanowany przez suszę. Za wybryki królowej Jezebel ukarane zostało więc całe terytorium kraju.

„Prorok Eliasz z Tiszbe w Gileadzie rzekł do Achaba: ‘Na życie Pana, Boga Izraela, któremu służę! Nie będzie w tych latach ani rosy, ani deszczu, dopóki nie powiem’”.

1 Księga Królewska 17,1 (Biblia Tysiąclecia)

Według wyroczni Boga Jahwe, za życia Jezebel głód i susza rozprzestrzeniły się po całej ziemi królestwa Izrael. Historia ta nie kończy się jednak w tym miejscu i za chwilę do niej powrócimy. Pozostawmy na moment losy Jezebel i spróbujmy przyjrzeć się bliżej potencjałowi duchowemu tej osoby.

1) Por. Drabik L., Kubiak-Sokół A., Sobol E., Słownik Języka Polskiego PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2021.

2) Flawiusz J., Dawne dzieje Izraela, Edycja Komputerowa, s. 340-341, https://www.scribd.com/document/236894715/Flawiusz-Jozef-Dawne-dzieje-Izraela-pdf [dostęp: 02.06.2025].

Rozdział 2:
Demoniczne manifestacje „Jezebel”

2.1 Realność duchowego wymiaru oddziaływania

Aby zrozumieć sposób funkcjonowania oraz system działania królowej Jezebel, postaram się określić jej spektrum zachowań oraz reakcji wobec otaczającego ją środowiska. Ze względu na wyjątkowo brutalny oraz bezwzględny sposób jej postępowania wobec innych, przyjrzymy się również jej osobowości, jako zespołowi określonych manifestacji oraz charakterystycznych cech, przynależnych mocom ciemności. Pismo Święte opisuje fenicką księżniczkę Jezebel jako osobę, która w świadomy sposób zdecydowała się podporządkować swoje życie pod autorytet mocy ciemności. Jej działania nie opierały się na ewentualnych pomyłkach lub błędach, lecz były w pełni kontrolowane i motywowane mocami demonicznymi. Jednym ze współczesnych autorów, którzy podjęli się przedstawienia tego zjawiska, jest doktor Douglas J. Heck. W wyjątkowo prosty i transparentny sposób podjął się on wyjaśnienia „zjawiska Jezebel”. W książce pod tytułem „Duch Eliasza i Duch Jezebel” przedstawia on rzeczywistość oraz realność manifestacji tego rodzaju mocy demonicznych. Według niego występowanie tego typu zjawisk dotyczy nie tylko czasów Starego Testamentu, ale w takim samym stopniu może dotyczyć także czasów współczesnych. Inaczej mówiąc, nie musimy wcale poszukiwać tego rodzaju osób na kartach starodawnych ksiąg, lecz również w dzisiejszych czasach możemy odnaleźć je w naszym otoczeniu. Podobnie jak starodawna Jezebel, osoby tego typu wykazują się dzisiaj wyjątkową aktywnością i chęcią oddziaływania na innych. Jak zauważa dr Heck, tacy ludzie mają tendencję do wykazywania szczególnej potrzeby nawiązywania nowych kontaktów i w wyjątkowy sposób stymulowani są przez nawiązywanie nowych relacji. Tego typu osoby szukają jednak zazwyczaj ludzi obdarzonych pewnego rodzaju autorytetem. Jeśli więc jesteś osobą, która zajmuje jakiekolwiek stanowisko, to wcześniej czy później znajdziesz się na ich celowniku. Niezależnie od tego, czy jesteś właścicielem firmy, menedżerem, przełożonym, pastorem, liderem grupy domowej czy po prostu liderem we własnym domu, ludzie pod wpływem tego ducha staną ci w pewnym momencie na drodze. Dr Heck pisze, co następuje: „Ten demoniczny duch jest aktywny i skutecznie podejmuje działania również w czasach współczesnych. W wielu krajach i kulturach ta sama demoniczna moc ’Jezebel’ jest przyczyną zniechęcenia i upadku wielu śmiałych liderów, ognistych kaznodziejów, proroków i pastorów chrześcijańskich. Tak, w historii najnowszej możemy odnaleźć wielu przywódców kościoła, kaznodziejów oraz różnego rodzaju liderów, którzy przegrali swoją walkę, popadli w depresję, zrezygnowali ze służby, a ich dotychczasowe sukcesy popadły w ruinę”3).

Właśnie z tego powodu warto przyjrzeć się bliżej zjawisku „ducha Jezebel”. Wydaje się bowiem, iż tego rodzaju duchowa aktywność jest w stanie zniszczyć nie tylko małżeństwo czy rodzinę, ale również zbór lub dobrze zapowiadający się biznes. Pomimo iż strategie demonicznej mocy „Jezebel” bywają niezwykle subtelne, cała agresja zazwyczaj skierowana jest przeciwko osobie, która pragnie swym życiem służyć Bogu. Dr Douglas opisuje to w następujący sposób: „Nie przychodzi mi do głowy żaden inny zły duch, który powoduje większą depresję i poczucie beznadziejności, zwłaszcza u tych, którzy kiedyś odważnie głosili Słowo Boże. Nie pragnę w tym miejscu wzbudzać u kogokolwiek poczucia strachu, ale raczej poczucie świadomości, jak realnym są pułapki, które zastawia duch ‘Jezebel’ na swoje ofiary. Kluczowe w tej sytuacji wydaje się obnażenie i wystawienie na światło prawdy jego zapędów i ataków na twoją osobę. Wydawać by się mogło, iż obnażenie ataków na ciebie będzie przejawem braku miłości lub tolerancji wobec innych, jednakże w przypadku tego ducha nasza postawa musi być bezkompromisowa i natychmiastowa. Niestety wielu mężom Bożym, którzy zdecydowali się na pobłażliwość wobec ducha ‘Jezebel’, nie przyniosło to pozytywnego rezultatu. Ten duch jest nie tylko duchem kłamstwa i manipulacji, ale jest on również duchem mordu”4).

Opis ten brzmi wyjątkowo groźnie i z tego właśnie powodu nie możemy pozwolić sobie na zignorowanie wpływu tego rodzaju osobowości w naszym otoczeniu. Musimy zrozumieć, iż nasza wyrozumiałość wobec działań tego typu osób, niezależnie od środowiska, wcześniej czy później spowoduje zamieszanie, ból oraz destrukcję. Nasza ignorancja, brak świadomości lub zwykła lekkomyślność w tej dziedzinie może wystawić nas na wielkie niebezpieczeństwo i przyczynić się do tego, iż nasze małżeństwo, rodzina, grupa domowa, kościół czy też biznes ulegną zniszczeniu. Jedyną więc odpowiedzią na tego rodzaju sytuację musi być powstanie do duchowej walki jako żołnierze Boga. Apostoł Paweł w Liście do Kościoła w Efezie w następujący sposób nakreślił swoją postawę wobec tego rodzaju mocy:

„Gdyż bój toczymy nie z krwią i z ciałem, lecz z nadziemskimi władzami, ze zwierzchnościami, z władcami tego świata ciemności, ze złymi duchami w okręgach niebieskich”.

List do Efezjan 6, 12 (Biblia Warszawska)

Akceptacja takich postaw w naszym środowisku stworzy doskonałe warunki do hodowli i pielęgnowania tego rodzaju osobowości. Być może zastanawiasz się w tym momencie, czy to, z czym mamy tutaj do czynienia, jest biblijne lub czy w ogóle powinniśmy zagłębiać się w tego rodzaju zagadnienia. Może nawet zastanawiasz się teraz, czy nazywanie kobiety tym imieniem z powodu jej negatywnego zachowania jest właściwe? Przyznam szczerze, że sam zadawałem sobie kiedyś takie pytania. Pozwól, że zanim przejdziemy do szczegółów tego zagadnienia, ponownie posłużę się cytatem wspomnianego autora: „Aby odpowiedzieć na to pytanie, zwróćmy uwagę na sposoby użycia słowa ‘duch’ w Biblii. Termin ten używany jest w odniesieniu do Boga, gdy poprzedza się go słowem ‘Święty’, zwykle pisany wielką literą. Jest również używany w odniesieniu do ducha ludzkiego (1 Tesaloniczan 5:23). Jest on także używany w odniesieniu do jednostki lub postawy, pory roku lub czasu. Takie użycie jest również stosowane wobec świątecznego ‘ducha Bożego Narodzenia’. W tym przypadku jednak nie odnosimy się do konkretnego bytu, ale do pewnego rodzaju postawy. W takim samym znaczeniu Biblia używa tego terminu również w odniesieniu do demonicznych istot oraz mocy, które manifestują swą demoniczną obecność poprzez swoje ohydne intrygi”5). Powinniśmy zauważyć również, iż analizując Pismo Święte, natrafiamy na słowo „duch”, które ma zazwyczaj pozytywne konotacje. Pan Jezus na przykład odnosi się do Jana Chrzciciela, który działał w duchu Eliasza. To było zresztą spełnieniem proroctwa proroka Malachiasza. Również wysłany przez Boga anioł, zapowiadając narodzenie Jana, wspomina namaszczenie ducha Eliasza, które spocznie na służbie Jana Chrzciciela. Dowiadujemy się o tym przy okazji zapowiedzi narodzin tego proroka:

„Wielu spośród synów Izraela nawróci do Pana, Boga ich; on sam pójdzie przed Nim w duchu i mocy Eliasza, żeby serca ojców nakłonić ku dzieciom, a nieposłusznych – do usposobienia sprawiedliwych, by przygotować Panu lud doskonały”.

Ewangelia wg św. Łukasza 1.16-17 (Biblia Tysiąclecia)

Pismo Święte potwierdza fakt, że w trakcie naszego życia duchy pojawiają się również w naszym otoczeniu poprzez obecność różnych osób. Z tego powodu będziemy używać terminu „duch Jezebel” nie tylko w rozumieniu osobowości czy charakteru danej osoby, ale także w odniesieniu do jej duchowego potencjału. Będziemy również używać tego terminu do opisania duchowości osoby mającej swoje demoniczne korzenie lub będącej pod wpływem demona, a nawet całego zespołu demonów, działających i wykorzystujących taką osobę na swoją korzyść.

W kolejnej części przyjrzymy się kilku historiom opisanym w Piśmie Świętym, w różnych sytuacjach, a nawet czasach. Korzystając z analizy tekstu Pisma Świętego dr. Hecka pod tytułem „The Elijah Spirit and the ‘Jezebel’ Spirit”, postaramy się lepiej zrozumieć historię życia starotestamentowej królowej Jezebel – żony króla Achaba. Spróbujemy również spojrzeć na życie i sposób działania jej córki Atalii oraz postaci królowej Herodiady – żony króla Heroda oraz kobiety zaangażowanej w służbę jednego z nowotestamentowych kościołów Azji Mniejszej.

Królowa Jezebel i prorok Eliasz

Jak już wcześniej wspomniano, głównym przykładem ujawnienia się tego rodzaju ducha jest historia księżniczki Jezebel, poślubionej przez izraelskiego króla Achaba. Wydaje się, iż król Izraela już na początku tej znajomości całkowicie zaakceptował upodobania i praktyki swojej młodej żony, oddającej się bez reszty kultowi bożka Baala. Niemalże natychmiast po tym, jak księżniczka Jezebel została mu zaślubiona i obdarowana godnością królowej, zyskując w ten sposób władzę i autorytet, przystąpiła do działania. Bez większego skrępowania publicznie zaczęła okazywać swoje lekceważenie i nienawiść wobec Boga Izraela oraz Jego proroków. Doszło nawet do tego, iż zaczęła mordować Boże sługi. Historia Starego Testamentu wspomina te wydarzenia w następujący sposób:

„Bo gdy Izebel tępiła [mordowała] proroków Pańskich, to Obadiasz zaopiekował się stu prorokami, ukrył ich po pięćdziesięciu w grocie i żywił ich chlebem i wodą”.

1 Księga Królewska 18.4 (Biblia Tysiąclecia)

Za pomocą sprytu oraz manipulacji udało się jej oskarżyć proroków Jahwe o tragedie, których ona sama była autorką. Jezebel bez jakichkolwiek oporów oficjalnie gardziła autorytetem Boga Jahwe, gardziła Jego mocą, gardziła również Bożym prorokiem o imieniu Eliasz oraz innymi prorokami Jahwe. Była też zdolna do tego, aby jako królewska małżonka publicznie znieważać oraz ignorować autorytet swojego męża i króla. Z opisu historii jej życia, niemalże w sposób przypadkowy, dowiadujemy się o fakcie, iż jako żona króla nie spędzała zbyt wiele czasu w towarzystwie swego męża. Wprowadzała za to radykalne zmiany w etykiecie i zwyczajach pałacowych, sprowadzając do własnego domu i zapewniając sobie stałe towarzystwo ponad 850 kapłanów Baala i bogini Asztarte. Z perspektywy pełnionej przez nią funkcji królewskiej żony nie da się jej poczynań usprawiedliwić ani pogodzić z dotychczasowymi zwyczajami osób pełniących władzę. Jednakże w oczach wyjątkowo tolerancyjnego męża – króla Achaba – Jezebel była w stanie znaleźć usprawiedliwienie dla wszystkich swoich pogańskich praktyk.

„Poślij tedy teraz i zgromadź do mnie całego Izraela na górze Karmel oraz owych czterystu pięćdziesięciu proroków Baala i czterystu proroków Aszery, którzy jadają u stołu Izebel”.

1 Księga Królewska 18.19 (Biblia Warszawska)

Jezebel nie tylko manifestowała zupełną niezależność od swojego męża i króla, ale od samego początku manipulowała jego realnym autorytetem, próbując samodzielnie przewodzić krajowi. W takiej sytuacji król Achab wydaje się stopniowo rezygnować z zarządzania krajem na korzyść swojej małżonki. Jako przywódca coraz bardziej staje się zależny od decyzji i kaprysów swojej żony. W ten sposób Achab otworzył jej drzwi do przejmowania kontroli oraz zarządzania całym państwem. Tego zresztą udało jej się dokonać w stosunkowo krótkim czasie. Jezebel w realny sposób zaczęła przewodzić ludowi Izraela i wydawało się, iż sytuacji tej nie da się już zatrzymać. Taki stan rzeczy miał miejsce aż do momentu, gdy jeden z pozostałych przy życiu proroków Boga Jahwe wezwał do konfrontacji mocy Boga Jahwe z bóstwem Baala. Prorok Eliasz uczynił to w nadziei, że w ten sposób obudzi i zmobilizuje Izrael do odnowy religijnej, a pogańskie bóstwa, które przywędrowały do kraju razem z pogańską królową, ulegną ośmieszeniu. Eliasz zwraca się więc do narodu izraelskiego z następującym wezwaniem:

„Wtedy Eliasz przystąpił do całego ludu i rzekł: ‘Jak długo będziecie kuleć na dwie strony? Jeżeli Pan jest Bogiem, idźcie za nim, a jeżeli Baal, idźcie za nim!’. Lecz lud nie odrzekł mu ani słowa”.

1 Księga Królewska 18.21 (Biblia Warszawska)

Sprowokowany tą sytuacją Eliasz postanowił zorganizować swoisty konkurs, zapraszając wszystkich 850 proroków Baala i Asztarte do konfrontacji na górze Karmel. On sam wzniósł ołtarz dla Boga Jahwe. W tym czasie prorocy i czciciele Baala robili to samo dla swojego bóstwa. Historia ta opisana została w Słowie Bożym i przedstawiła informacje o tym, iż do takiej konfrontacji w rzeczywistości doszło. Jej zasady określone zostały w następujący sposób:

„Niech nam przeto dadzą dwa cielce. Niech oni wybiorą sobie jednego cielca i poćwiartują go, i położą na drwach, lecz ognia niech nie podkładają. Ja również przygotuję jednego cielca i położę go na drwach, ale ognia nie podłożę.Potem wzywajcie wy imienia waszego boga, ja zaś będę wzywał imienia Pana. Ten zaś Bóg, który odpowie ogniem, ten zaiste jest Bogiem. I odpowiedział cały lud: ‘Dobrze, niech tak będzie’”.

1 Księga Królewska 18.23-24 (Biblia Warszawska)

Doszło więc do sytuacji, w której 850 pogańskich proroków przez cały dzień wzywało mocy Baala, aby ten zamanifestował swoją potęgę. Po całym dniu zabiegów wokół jego ofiary nic się jednak nie wydarzyło. W przypadku ofiary Eliasza stało się jednak coś zupełnie niewiarygodnego. W wyjątkowo odważnym pokazie wiary prorok Jahwe postanowił nawet wylać dużą ilość wody na ołtarz zbudowany dla Boga Jahwe. Jego krótka modlitwa sprawiła zaś, że z nieba spadł ogień, który całkowicie strawił nie tylko samą ofiarę, ale również i ołtarz.

„Wtedy spadł ogień Pana i strawił ofiarę całopalną i drwa, i kamienie, i ziemię, a wodę, która była w rowie, wysuszył”.

1 Księga Królewska 18.38 (Biblia Warszawska)

Poprzez samoistne spalenie się ofiary złożonej na ołtarzu autorytet Boga Jahwe został publicznie potwierdzony. W ten sposób Eliasz udowodnił narodowi izraelskiemu nie tylko moc Boga Jahwe, ale również autentyczność swego powołania i autorytetu.

Ten spektakularny pokaz przyczynił się do tego, że Izrael kolejny raz otrzymał możliwość religijnej odnowy. Na skutek tych wydarzeń ludzie nie tylko pokutowali i odwrócili się od bałwochwalczych kultów, ale pomogli Eliaszowi rozprawić się z demonicznymi naukami, zabijając wszystkich 850 fałszywych proroków sprowadzonych do kraju przez Jezebel. Był to prawdopodobnie jeden z najważniejszych dni w życiu proroka Eliasza. Opowieść ta nie kończy się w tym miejscu. Eliasz wyruszył wtedy na górę Karmel, aby tam prosić Boga o zdjęcie z Izraela przekleństwa oraz przywrócenie deszczu i Bożego błogosławieństwa dla całego kraju. Po jego modlitwie rzeczywiście nadeszły ulewne deszcze na spieczoną ziemię. Pojawienie się burzy oraz opadów deszczu było kolejnym znakiem z nieba danym Eliaszowi tego dnia. Odpowiedź na jego modlitwę była manifestacją Bożej mocy nie tylko wobec samego króla, ale i całego narodu. Dzięki temu nadszedł wreszcie koniec sądu Bożego nad Izraelem.

„Tymczasem niebo pokryło się chmurami, zadął wiatr i spadł ulewny deszcz. Achab więc wsiadł na rydwan i pojechał do Jezreelu”.

1 Księga Królewska 18.45 (Biblia Warszawska)

Eliasz znajdował się pod tak silnym namaszczeniem Bożym, że jeszcze tego samego dnia, biegnąc około 40 kilometrów, prześcignął nawet powóz samego króla Achaba w drodze do Jezreel.

„Eliasza zaś ogarnęła moc Pana, bo przepasawszy swoje biodra, biegł przed Achabem aż do wejścia do Jezreelu”.

1 Księga Królewska 18.45 (Biblia Warszawska)

Te trzy cuda – ogień spadający z nieba, sprowadzenie ulewnego deszczu po wielu latach suszy i nieurodzaju oraz nadprzyrodzona energia – przydarzyły się Eliaszowi w ciągu zaledwie jednej doby. Historia ta nie kończy się jednak klasycznym happy endem. Po chwilach spektakularnego triumfu proroka Jahwe nad kapłanami fałszywego bożka, po powstrzymaniu klęski nieurodzaju w całym kraju i zdobyciu „rekordu świata w biegu przełajowym” następuje dramatyczny zwrot akcji. Można powiedzieć, że zakończenie tej historii jest tragiczne i zupełnie niezrozumiałe. Na scenę wkroczyła bowiem osoba z „demonicznym namaszczeniem” – Jezebel. Kobieta ta, być może niepozornej postury, złożyła przysięgę, że zamierza zamordować proroka Jahwe za to, czego dokonał w Izraelu. Eliasz więc, zamiast doświadczyć wdzięczności i czci ze strony głowy państwa za powstrzymanie demonicznego ucisku nad jego krajem i wyeliminowanie suszy, a tym samym rozwiązanie problemu głodu, dowiedział się, że jego nagrodą będzie kara śmierci i pogarda ze strony tych, którym służył przez całe życie. Ta absurdalna, ale też jakże okrutna dla Bożego proroka sytuacja sprawiła, że Eliasza, zwanego też Bożym Mocarzem, słyszącego o zagrożeniu ze strony Jezebel, ogarnęło nadnaturalne poczucie strachu, bezradności, a nawet depresji. Nagle, pod wpływem jakiejś dziwnej fobii, ten wielki zwycięzca, prorok Wszechmogącego Boga Jahwe, zaczął uciekać. On, który jeszcze przed chwilą znajdował się w atmosferze triumfu, teraz w panice próbował ratować swoje życie. Całe jego wcześniejsze namaszczenie i wyjątkowa odwaga, z jaką zaledwie kilka godzin temu wystąpił przeciwko 850 kapłanom Baala, rozpłynęły się w jednej chwili.

„Zląkł się więc i ruszył w drogę, aby ocalić swoje życie,i przyszedł do Beer-Szeby, która należy do Judy, i tam pozostawił swojego sługę. Sam zaś poszedł na pustynię o jeden dzień drogi, a doszedłszy tam, usiadł pod krzakiem jałowca i życzył sobie śmierci, mówiąc: ‘Dosyć już, Panie, weź życie moje, gdyż nie jestem lepszy niż moi ojcowie’”.

1 Księga Królewska 19.3-4 (Biblia Warszawska)

Wydaje się, jakby cała euforia wynikająca ze zwycięstwa nad wrogiem i duchowego namaszczenia Jahwe opuściła Eliasza w jednej chwili. Zaledwie kilka godzin po największym triumfie i najbardziej spektakularnym osiągnięciu jego życia spotykamy proroka Eliasza w opłakanym stanie depresji i wewnętrznego wyniszczenia, błagającego o śmierć. Nie sposób nie zadać sobie pytania, co, a raczej kto, spowodował tak dramatyczną zmianę w postawie tego wielkiego człowieka? Odpowiedź na to pytanie wydaje się jednak dość oczywista. Powodem tej zmiany była działalność królowej Jezebel, a raczej demonicznych duchów, pod których wpływem działała ta kobieta. Tak, demoniczny „duch Jezebel” niósł za sobą tak wielki potencjał, że prorok Eliasz nie był w stanie go zignorować.

Nie będziemy w tym miejscu zajmować się osądzaniem proroka czy krytykowaniem sposobu, w jaki ten wielki, namaszczony mąż Boży nagle zaczął się zachowywać. Na kolejnych stronach tej książki dowiemy się jednak, w jaki sposób demoniczna moc była w stanie osaczyć i doprowadzić Bożego sługę do takiej desperacji.

Królowa Atalia i Jehoszeba

Innym przykładem działania tego rodzaju demonicznego ducha w Starym Testamencie jest królowa Atalia. Wydaje się, iż jako córka izraelskiego króla Achaba oraz królowej Jezebel odziedziczyła po nich wyjątkowo „demoniczne namaszczenie”. Zjednoczony Izrael rozpadł się – po przejęciu władzy przez króla Salomona – na dwa królestwa. Juda zachowała linię Dawida, a królestwo Izraela istniało dalej z kilkoma różnymi rodzinami królewskimi. Jehoram, znany również jako Joram, wstąpił na tron Judy po śmierci swego ojca, króla Jehoszafata. Rządził jako król południowym królestwem Judy przez osiem lat.

W ramach politycznych decyzji przywódca królestwa Judy, Jehoram, zdecydował się poślubić Atalię, córkę izraelskiego króla Achaba i królowej Jezebel. Podobnie jak w przypadku Achaba i Jezebel, małżeństwo Jehorama i Atalii miało służyć celom politycznym. Mówiąc dokładniej, miało ono wzmocnić stosunki dyplomatyczne między podzielonymi królestwami Judy i Izraela. Okazało się jednak, iż wprowadzenie na tron zdemonizowanej izraelskiej księżniczki Atalii miało wyjątkowo poważne konsekwencje dla duchowego i moralnego wymiaru kraju. Jak zauważyliśmy wcześniej, rodzice Atalii, a zwłaszcza jej matka Jezebel, słynęli z promowania demonicznych i bałwochwalczych praktyk religijnych. Jezebel, wraz ze swoim mężem, wymordowała wielu proroków Boga Jahwe, doprowadzając królestwo Izraela do duchowego marazmu. Dokładnie w ten sam sposób małżeństwo Atalii z Jehoramem miało za zadanie wprowadzić na ziemie Judy pogańskie praktyki Jezebel. Jehoram, pod wpływem żony, przyjął kult bożka Baala i bogini Asztarte jako jedną ze swoich własnych religii. Pomimo więc dobrych intencji oraz teoretycznych korzyści, jakie to małżeństwo miało przynieść królestwu Judy, biblijna narracja przedstawia ten okres jako czas wielkiego upadku moralnego całego kraju:

„Gdy Jehoram objął władzę królewską po swoim ojcu i umocnił się w niej, kazał pozabijać swoich braci mieczem, a także niektórych spośród książąt Izraela. Jehoram miał trzydzieści dwa lata, gdy objął władzę królewską, a panował w Jeruzalemie osiem lat. Kroczył jednakże drogą królów izraelskich, podobnie jak postępował ród Achaba, gdyż córka Achaba była jego żoną, toteż czynił to, co było złe w oczach Pana”.

2 Księga Kronik 21.4-6 (Biblia Warszawska)

Dzisiaj nie znamy wielu faktów z tamtego czasu, jednak opis biblijny mówi nam, iż Jehoram, jako król Judy, w pełni przejął zwyczaje oraz sposoby działania swojej żony. Pamiętajmy, że to właśnie dziadek Atalii – Etbaal – zamordował poprzedniego króla, aby sam w jego miejsce objąć władzę nad królestwem Tyru. To właśnie matka Atalii polowała na proroków Boga Jahwe, postanawiając wymordować ich wszystkich na terenie królestwa swego męża Achaba. To właśnie Jezebel pragnęła wprowadzić swą własną dyktaturę na terenie całego kraju.

Wprowadzenie Atalii do rodziny królewskiej Jehorama nie mogło zatem obyć się bez realnych konsekwencji dla ludu Bożego. Jej demoniczne wpływy dążyły do unicestwienia duchowej tożsamości królestwa Judy i przyniosły niezwykle destrukcyjne konsekwencje dla tego kraju. Obsesja Atalii na punkcie władzy oznaczała, że nie wystarczało jej już tylko bycie matką czy babką króla. Jej demoniczne pragnienia doprowadziły ją do momentu, w którym była ona gotowa na wszystko. Jej brutalność ujawniła się zaś szczególnie po śmierci męża. Pismo Święte opisuje bowiem, że po śmierci króla na tron Judy wstąpił jego syn Achazjasz. Jego panowanie było jednak niezwykle krótkotrwałe. Sprzymierzył się on ze swoim dziadkiem Achabem i postępował tak jak on:

„Także on kroczył drogami rodu Achaba, gdyż jego matka [Atalia] była mu doradczynią w bezbożności. Czynił on to, co złe w oczach Pana, jak ród Achaba, oni bowiem byli mu po śmierci ojca doradcami ku jego zgubie”.

2 Księga Kronik 22.3-4 (Biblia Warszawska)

Podczas kampanii wojskowej król Achazjasz został wciągnięty do walki, po czym stracony przez Jehu, dowódcę armii izraelskiej. Po śmierci młodego króla do akcji wkroczyła żądna krwi i władzy jego matka Atalia, córka Jezebel. Kobieta ta dostrzegła wtedy wyjątkową okazję do przejęcia władzy i zdobycia wreszcie własnej pozycji:

„A gdy Atalia, matka Achazjasza, dowiedziała się, że jej syn nie żyje, postanowiła wytracić całą rodzinę królewską domu Judy”.

2 Księga Kronik 22.10 (Biblia Warszawska)

Atalia zarządziła masakrę wszystkich królewskich potomków, w tym swoich wnuków, aby zapewnić sobie niekwestionowane panowanie nad królestwem Judy. Działanie to miało również oznaczać duchowy koniec linii Dawida. Pomimo tego okrutnego i krwawego planu jeden z jej wnuków został uratowany przez swoją ciotkę Jehoszebę. Kobieta ta zabrała małego Joasza i zapobiegła jego zamordowaniu. Spiskując razem z arcykapłanem Jehojadą, ukryli oni małego chłopca w świątyni Pana:

„Lecz Jehoszeba, córka króla Jorama, siostra Achazjasza, zabrała Joasza, syna Achazjasza, wykradła go spośród synów królewskich przeznaczonych na śmierć i umieściła go wraz z jego mamką w pokoju sypialnym, i w ten sposób ukryto go przed Atalią, tak iż uniknął śmierci. Następnie ukrywał się wraz z nią w świątyni Pana sześć lat, podczas gdy Atalia sprawowała rządy nad krajem”.

2 Księga Królewska 11:2-3 (Biblia Warszawska)

Wydaje się wręcz nieprawdopodobne, w jaki sposób kobieta o zdrowych zmysłach, wychowana w domu królewskim, zapewne dobrze wykształcona, obcująca na co dzień z dostojnikami oraz ludźmi wyższych sfer, potrafiła dopuścić się tak obrzydliwych poczynań. Pod wpływem tego demonicznego ducha królowa Atalia, będąca wtedy babcią, mordowała nawet własne wnuki, tylko po to, aby władza i królewskie zaszczyty nie dostały się w ich ręce. To doskonały przykład na to, jak wyjątkowo zniewalający duszę człowieka jest „demon Jezebel”. Może się to wydawać wręcz niewytłumaczalne, w jak bestialski sposób niegodziwość Jezebel oddziaływała na życie jej własnej córki Atalii. „Duch Jezebel” jest duchem mordu i jest w stanie posunąć się do każdej obrzydliwości, tylko po to, aby uzyskać władzę nad innymi. Typowa manifestacja „ducha Jezebel” objawiła się w tym, iż Atalia, widząc szansę na własny triumf, nie liczyła się z nikim i z niczym. W walce o władzę ofiary poniesione przez jej własną rodzinę, a nawet jej własne wnuki, nie miały żadnego znaczenia. Kobieta ta, pod wpływem „demonicznego namaszczenia”, gotowa była na wszystko, gdyż zakładała, iż rachunek za jej okrutne postępki i tak zapłaci ktoś inny.

Jedynie bohaterski czyn Jehoszeby spowodował zmianę sytuacji i ocalenie jedynego spadkobiercy korony. Ten akt heroizmu zapewnił również kontynuację linii Dawida. Niestety, w międzyczasie panowanie Atalii, jako królowej Judy, było naznaczone wyjątkową tyranią i uciskiem. Zakończyło się ono jednak dzięki przemyślanej interwencji ludu Bożego, który oddał tron Judy prawnemu dziedzicowi korony. Siedem lat po tym, jak Atalia przejęła władzę jako królowa regentka, kapłan Jehojada zainicjował plan ustanowienia Joasza prawowitym następcą tronu. Przy wsparciu dowódców wojskowych i Lewitów Jehojada przeprowadził tajną operację, mającą na celu zgromadzenie dowódców straży i królewskiej straży przybocznej w świątyni. W kulminacyjnym momencie kapłan przedstawił Joasza zgromadzonemu tłumowi, nałożył mu koronę na głowę i namaścił go na króla. Słysząc zamieszanie w świątyni, Atalia postanowiła interweniować, ale niestety było już dla niej za późno. Nawet jej histeria i rozdzieranie królewskich szat na nic się zdały. Okres jej tyranii i znęcania się nad ludem Bożym dobiegł końca.

„A gdy Atalia usłyszała okrzyk gwardzistów i zbrojnego ludu, przyszła do ludu do świątyni Pana. A zobaczywszy, że oto król, zgodnie ze zwyczajem, stoi przy kolumnie, przy królu zaś wodzowie i trębacze, lud prosty zaś weselący się i dmący w trąby, Atalia rozdarła swoje szaty i zawołała: ‘Zdrada, zdrada!’. Lecz kapłan Jehojada dał rozkaz setnikom, dowódcom wojska i rzekł do nich: ‘Wyprowadźcie ją poza przedsionki, a ktokolwiek pójdzie za nią, tego zabijcie mieczem’. Mówił bowiem kapłan: ‘Niech nie ginie w przybytku Pana!’”.

2 Księga Królewska 11:13-15 (Biblia Warszawska)

Krzyki Atalii nie robiły już na nikim wrażenia i zostały zignorowane, a ludzie…

.

.

.

…(fragment)…

Całość dostępna w wersji pełnej

3) Heck D.J., The Elijah Spirit and The “Jezebel” Spirit, https://fliphtml5.com/wkxr/pvuc, [dostęp: 02.06.2025].

4) Ibidem.

5) Ibidem.