Jakub Pawełek

Perski Podmuch

© 2014 Jakub Pawełek

© 2014 WARBOOK Sp. z o.o.

Redaktor serii: Sławomir Brudny

Redakcja językowa: Karina Stempel-Gancarczyk

Korekta: Agnieszka Pawlikowska

Projekt graficzny, eBook mastering:

Ilona i Dominik Trzebińscy Du Châteaux, atelier@duchateaux.pl

Ilustracja na okładce: Tomasz Tworek

ISBN 978-83-64523-19-9

Ustroń 2014

Wydawca: Warbook Sp. z o.o.

ul. Bładnicka 65

43-450 Ustroń, www.warbook.pl

Dziękuję Tomaszowi Wnukowi za to, że dzielił się ze mną swoją merytoryczną wiedzą i jak na byłego wojskowego przystało, udzielał mi fachowych rad podczas pisania Perskiego Podmuchu.

Książkę dedykuję mojemu ojcu.

Prolog

Manhattan, Nowy Jork, USA | 7 października 2018, godzina 23:48

Wszystko zaczęło się jak najzwyklejsza knajpiana burda pod dowolną szerokością geograficzną. Barczysty blondyn w kurtce akademickiej drużyny futbolowej Violets przeciskał się w kierunku tańczącej na parkiecie zwiewnej brunetki, łudząco podobnej do najsłynniejszej archeolog wirtualnego świata. Do dziewczyny podszedł właśnie jakiś facet z drinkiem w dłoni. Zanim futbolista dotarł do celu, rozmowa między brunetką a mężczyzną rozkręciła się na dobre. Rozwścieczony i lekko podpity Amerykanin umięśnionym ramieniem odepchnął delikwenta ku wyraźnemu rozczarowaniu dziewczyny. Tamten, oszołomiony, wypuścił drinka i omal nie wylądował twarzą na barze. Po chwili oprzytomniał i odwrócił się do napastnika. Oczom blondyna ukazały się orientalne rysy i ciemna, charakterystyczna dla mieszkańców Bliskiego Wschodu karnacja skóry.

– Spierdalaj! – Krótki rozkaz został wypowiedziany z wyraźnym amerykańskim akcentem.

– To studencki klub, jeśli ci nie pasuje, możesz poszukać innego.

– Już stąd, kurwa, nie wyjdziesz… – Futbolista spurpurowiał i zamachnął się potężnym ramieniem. Irańczyk nie musiał się zbytnio trudzić, żeby uniknąć ciosu. Zanim ten spadł na niego ze straszliwą mocą, zdołał się uchylić. Dziewczyna nie miała już tyle szczęścia. Stojąc za nim, nie słyszała rozmowy i nie widziała szykującego się do ataku Amerykanina. Cios trafił ją prosto w czoło i zwalił z nóg jak szmacianą lalkę. Irańczyk natychmiast wmieszał się w tłum. Tę samą taktykę przyjął kapitan Violetsów.

Po chwili słynny studencki klub na rogu Czwartej i Mercer zapełnił się postaciami ubranymi w kolorowe kurtki. Futboliści przeszli do ataku i rozpętało się prawdziwe piekło. W ruch poszły krzesła, butelki i kufle. Raz po raz ktoś bardziej lub mniej zaangażowany w bitwę zataczał się ugodzony pięścią, kolanem czy aluminiowym siedziskiem. Muzyka utonęła w krzykach i urwała się, a na ulicę okalającą klub wylewały się masy młodych ludzi. Ochrona nie miała szans opanować sytuacji. Do Irańczyka dołączyło kilkunastu jego znajomych. Część już chwytała za telefony i wzywała wsparcie z oddalonego o nieco ponad sto metrów akademika.

Członkowie drużyny Violets zwartą ławą przebili się przez pierzchających we wszystkie strony bywalców klubu. Przechodnie tworzyli coraz większe zbiegowisko, osłaniając batalię szczelnym kordonem, i po chwili na Czwartej Ulicy były już ponad dwie setki ludzi.

Przyjezdni nie mieli szans w starciu z pełną drużyną futbolową, uznali więc, że najlepiej będzie połączyć się z resztą swoich pod akademikiem przy placu Waszyngtona i tam przyjąć walną bitwę. Uciekających poza Violetsami ścigały błyski fleszy z aparatów, tabletów i smartfonów. Część gapiów, wyposażona w nowy gadżet w postaci wirtualnych okularów, oznaczała już skrzyżowanie jako miejsce bitwy i udostępniała statusy na portalach społecznościowych. Policji naturalnie nikt nie zawiadomił.

Nagle z tłumu w kierunku czmychających między samochodami Arabów poleciała podpalona butelka. Płonący alkohol rozprysnął się na masce Forda i w mgnieniu oka samochód pochłonęły płomienie. Skwer zapełnił się walczącymi.

Irańczyk, od którego zaczęło się całe zamieszanie, w ostatniej chwili uniknął kopniaka wymierzonego przez jednego z Amerykanów i wykorzystał odsłonięcie się przeciwnika. Potężny cios trafił w podbródek i strzaskał zęby. Chłopak zawył z bólu i opadł na kolana.

Kapitan Violetsów szukał swojego przeciwnika od wyjścia z klubu. Wreszcie go dostrzegł. Irańczyk stał pod drzewem i masował dłoń, a u jego stóp wił się futbolista w charakterystycznej kurtce. Blondyn podniósł leżącą w trawie butelkę i rozbił o pień drzewa w podręcznikowego tulipana. Irańczyk za późno zorientował się, co mu grozi. Ostre jak brzytwa szkło weszło pod żebra i przebiło skórę.

– Zdychaj, skurwielu! Zdychaj! – Amerykanin dźgał na ślepo osuwające się po drzewie ciało.

– Pojebało cię?! Zabijesz go! Opanuj się! – Do kapitana podbiegł kolega i złapał zakrwawioną rękę szykującą się do kolejnego pchnięcia.

– Zabiję! Niech zdycha, sam się prosił! – W oczach blondyna była czysta nienawiść.

– Zostaw to i chodź stąd, przecież cię, kurwa, wsadzą! Odjebało ci do reszty?!

– Wszystkich ich zapierdolę… Słyszycie mnie?! Zajebię was jednego po drugim! – Amerykanin rzucał się jak szaleniec.

Irańczyk oddychał coraz płycej, desperacko szukając sposobu na oddalenie nieuniknionego. Na próżno, z każdym ruchem z ciała ulatywało życie. Jego oczy zaczęły szarzeć, a źrenice powoli się rozszerzały. Zobaczył oślepiającą jasność, która po chwili zgasła, jakby urwała się taśma filmowa.

***

Bijatyka trwała jeszcze przez kilka minut, jednak syreny zbliżających się radiowozów stawały się coraz głośniejsze. Płonęły już dwa samochody, kilkanaście innych straciło niemal wszystkie szyby. Do studentów dołączali zaniepokojeni mieszkańcy. Podobne ekscesy były tu na porządku dziennym, lecz tym razem nie obeszło się bez ofiar.

Zaledwie półgodzinna burda doprowadziła do całkowitego zdemolowania klubu i śmierci trzech studentów z kraju, który był solą w oku waszyngtońskiej administracji. Dwunastu ciężko pobitych Irańczyków trafiło do szpitala, podobnie jak połowa drużyny Violets. Dowodzący zespołem kapitan nie miał jeszcze pojęcia, że wszczęta przez niego burda zakończyła się nie tylko śmiercią trójki ludzi, ale spowodowała lawinę wydarzeń, których konsekwencje przekroczyły najśmielsze wyobrażenia. ■

Rozdział I

Budva, Czarnogóra | 8 października 2018, godzina 09:34

Obraz przekazywany z drona miał idealną jakość. Mimo że niewielka maszyna krążyła niemal kilometr nad dachami czarnogórskiego kurortu, Jastrzębski mógł z powodzeniem przeczytać gazetę stojącego przy przejściu dla pieszych turysty. Na ekranie modułu sterowania pojawiła się kolumna trzech furgonetek. Toyoty skręciły ostro, znikając na chwilę w uliczce między dwoma nowo wybudowanymi hotelami. Nawet wówczas system oznaczył pojazdy, które przez kilka sekund pulsowały kanciastymi konturami. Do nadmorskiej arterii miasta pozostało niespełna dwieście metrów. Stąd każdy miał pojechać w swoją stronę.

– Sześćset metrów do celu, Preiss. – Jastrzębski mimowolnie spojrzał na wskazania systemu. Wyświetlany przez GPS adres znajdował się w bardzo wąskiej ulicy. Jeśli Toyoty nie pogubią lusterek, będzie dobrze.

– Wiem, widzę… – Preiss zdradzał typową dla siebie pogardę dla procedur.

– Zgłoście się, jak wjedziecie w uliczkę. Bołkoński będzie czekał od północy.

***

Pierwsza furgonetka skręciła w lewo. Minęła rozdzielający aleję pas zieleni i włączyła się do ruchu. Druga Toyota wężykiem ruszyła na prawo, trzecia poszła w jej ślady. Mieli się rozdzielić dopiero na następnym skrzyżowaniu. Sznur samochodów zatrzymał się na światłach.

Bołkoński odruchowo spojrzał przez przyciemnianą boczną szybę. Początek października nie przeszkadzał turystom wizytować najbardziej obleganego kurortu w Czarnogórze. Dziewczęta eksponowały swoje wdzięki, co skutecznie odwracało uwagę kierowców od sygnalizacji. Rosjanin uśmiechnął się mimowolnie. Eliza jest w Moskwie, on tutaj. Gdyby nie automat spoczywający między nogami…

– Wjeżdżamy w Vinogradi, trzysta metrów do celu – zameldował.

– Przyjąłem, Kasztelan. Lubawa będzie na pozycji za siedem minut – usłyszał odpowiedź Jastrzębskiego w słuchawce.

Ulica Velji Vinogradi nie odróżniała się niczym od reszty zabudowy Budvy. Dwupiętrowe kamienice były pomalowane przeważnie w jasne, pastelowe barwy. Partery zajmowały punkty gastronomiczne i sklepy spożywcze lub stragany z przeróżnymi gatunkami owoców. Podobnie jak każda inna uliczka w mieście, Vinogradi była szczelnie wypełniona tłumem turystów. Chodniki pękały w szwach, a skutery wjeżdżały między pieszych, żeby na czas dostarczyć pizzę lub inny towar.

Przejechali właśnie obok jednej z wyższych kamienic, ukrytej w drugiej linii zabudowy. Bołkoński niemal przywarł nosem do szyby.

– Minęliśmy obiekt, bardzo dużo ludzi, obserwacja niemożliwa.

– Przyjąłem, Kasztelan. Mamy widok z ptaszka. Cztery samochody na parkingu za bramą obiektu. Analiza termiczna nie wykazała od wczoraj żadnej aktywności. Wewnątrz nadal przebywa jedenaście osób. Cel znajduje się prawdopodobnie na trzecim piętrze. Lubawa będzie na miejscu za trzy minuty. Mirmił odcina arterię.

***

Preiss spojrzał jeszcze raz przez lornetkę. Dalmierz i wbudowana termowizja potrafiły zdziałać cuda. Polak bez najmniejszych przeszkód mógł ocenić odległość od każdego człowieka wewnątrz kamienicy.

– Jesteśmy na pozycji, Kasztelan. Czekamy na sygnał.

– Przyjąłem, Miluś. Ptaszek krąży nad celem, wszyscy na pozycjach. Zgłaszać gotowość.

– Mirmił na pozycji.

– Miluś na pozycji – sapnął Preiss.

– Lubawa na pozycji.

– Przyjąłem, zaczynamy. Hegemon, powtarzam, Hegemon!

***

Jastrzębski obserwował, jak oznaczone niebieskimi symbolami postaci zbliżają się z dwóch stron do osamotnionej kamienicy. Do najbliższej ulicy mieli stąd nie mniej niż pięćdziesiąt metrów. Kilku przechodniów pierzchło na widok uzbrojonych po zęby specjalsów. Uśmiechnął się. Takie sceny zdarzały się tylko w filmach.

– Wygląda na to, że idzie całkiem nieźle. – Anna Kasprzak usiadła obok i poprawiła okulary.

– Jak zawsze na początku.

– Jesteśmy na posesji. – Głos Preissa rozbrzmiał w głośniku. Jastrzębski spojrzał na powoli obracający się obraz. Rzeczywiście, pojedyncze figurki jedna za drugą mijały ogrodzenie. Oddział Preissa wchodził do budynku od parkingu. Tutaj w ułamku sekundy mogło się coś spieprzyć. Wystarczy, że któryś z operatorów uderzy o lusterko samochodu. Grupa Lubawa dowodzona przez Bołkońskiego miała zdecydowanie łatwiejsze zadanie. Cztery niebieskie punkciki obeszły bryłę kamienicy i jeden za drugim ustawiły się przy wejściu do piwnicy budynku.

– Lubawa na pozycji. Wchodzimy do środka.

– Przyjąłem, Lubawa. – Jastrzębski nie odrywał wzroku od ekranu. Powoli przesuwający się komandosi prowadzeni przez Preissa wyminęli wszystkie samochody. Wężyk czterech postaci przywarł do ściany.

– Miluś na pozycji. Wchodzimy do środka.

– Przyjąłem, Miluś. Widzicie odczyty na panelach? – Jastrzębski spojrzał na drugi ekran, gdzie widział obraz z kamer na hełmach poszczególnych operatorów i statusy indywidualnych paneli taktycznych. Wszystko wyglądało jak trzeba.

– Tak, sprzęt działa bez zarzutu.

– Trzech na dole. Siedzą w miejscu. Żadnego ruchu na schodach.

– Widzę, Kasztelan… Nie musisz mi ryczeć do ucha.

Jastrzębski usłyszał chichot Bołkońskiego. Rosjanin na dobre zżył się z oddziałem. Miesiące spędzone w towarzystwie Preissa i specjalsów zrobiły swoje. Zresztą żaden z nich dwóch nie czuł się już tak niepewnie jak podczas akcji w Turcji.

Spojrzał na ekran. Oba zespoły były w środku, teraz powoli przemieszczały się do zlokalizowanego w centrum parteru salonu. Trzy oznaczone na czerwono postaci siedziały w środku. Oddział Preissa zatrzymał się przy schodach, a sekcja Bołkońskiego stanęła przy drzwiach prowadzących z piwnicy do pomieszczeń na parterze. Wężyk przemieścił się bliżej salonu i komandosi wpadli do pomieszczenia. Czerwone kropki zgasły w ułamku sekundy.

– Parter czysty.

– Przyjąłem, Lubawa. Idziemy na piętro.

– Zrozumiałem.

Wymiana zdań była zwięzła. Dokładnie wiedzieli, gdzie jest ofiara, znali jej każdy ruch. Wystarczyło tylko nacisnąć spust.

– Jesteśmy na pierwszym piętrze. Cztery cele, po dwa w różnych pomieszczeniach.

– Widzę, Miluś, jeden zbliża się w waszą stronę.

– Przyjąłem. – W tle rozległ się głos kogoś mówiącego po serbsku. Słowa zamieniły się w rzężenie, potem lekki charkot, aż w końcu dźwięki umilkły. – Cel wyeliminowany.

– Zostało trzech. – Jastrzębski nie mógł oderwać wzroku od oniemiałej twarzy najwyżej trzydziestoletniego mężczyzny. Preiss bezgłośnie położył zwłoki w załamaniu korytarza.

Nagle wszystko zaczęło się sypać.

– Ruch na drugim piętrze, dwóch idzie w stronę schodów. Na pierwszym jeden przemieszcza się w waszą stronę.

– Szlag! Lubawa, tu Miluś, trzy cele zmierzają w naszą stronę.

– Przyjąłem, zajmujemy pozycje. Zajmijcie się tymi z góry. Będziemy pilnować korytarza.

– Przyjąłem.

Dwóch ludzi oznaczonych czerwonymi punkcikami schodziło powoli po schodach, głośno następując na każdy stopień. Nie mieli pojęcia o obecności ósemki komandosów wewnątrz budynku. Dobry znak. Niemniej ich bezgłośne wyeliminowanie mogło być problematyczne. Trzeci pojawił się w korytarzu na drugim piętrze. W jego opuszczonej dłoni lśnił Desert Eagle. Ruszył raźnym krokiem na spotkanie ze schodzącymi z góry.

– Zaraz na siebie wejdą… – Anna tylko potwierdziła nieuniknione.

– Mówiłem, że się spieprzy. – Jastrzębski zaklął pod nosem.

Czerwona kropka na korytarzu zamigotała. Jastrzębski spojrzał na obraz z kamery. Śniady mężczyzna walczył z całych sił, ale w starciu z zaprawionym w boju komandosem nie miał najmniejszych szans. W tej samej chwili dwie kropki znalazły się już na półpiętrze. Urwane krzyki przeplatały głuche puknięcia wystrzałów. Jastrzębski dopiero teraz zorientował się, że słyszy jeszcze jeden dźwięk.

– Ktoś trafił w szybę? – rzuciła Kasprzak.

– Spierdala! Wyskoczył przez okno! – Oddział Preissa wbił się do pomieszczenia na pierwszym piętrze jak taran. Dwójka pozostałych przeciwników nie stanowiła problemu. Pociski wystrzelone z bezkolbowych Radonów zgasiły kropki na ekranie Jastrzębskiego.

– Uciekł?! Zabrał kamizelkę? – krzyknął Jastrzębski.

– Zabrał, kamizelki nie ma w budynku! – Preiss dopadł do okna i walnął pięścią we framugę.

– Trzecie piętro czyste, cele wyeliminowane. Możemy podjąć pościg.

– Nie, Lubawa, ewakuujcie się. Miluś, dołączycie do Lubawy i wracacie do Kasztelu. Pościgu podejmie się Mirmił.

– Przyjąłem, Kasztelan. Ewakuujemy się.

– Pierdolę taką zabawę. – Kamera Preissa odwróciła się w stronę wnętrza pomieszczenia. Po chwili Jastrzębski na ekranie widział już tylko zbliżający się z zawrotną prędkością ogród.

***

Preiss opadł miękko na ziemię i przeturlał się przez bark. Spojrzał na indywidualny panel taktyczny przytroczony do przedramienia. Zbieg był niespełna sto metrów przed nim. Gdyby nie ciągła obserwacja z nieba i przesył danych, byłby zdany tylko na własne zmysły. Poderwał się na równe nogi i rzucił biegiem w uliczkę, gdzie dołączył do niego Bołkoński.

– Chłopaki wycofują się do bazy. Sami damy radę. – Rosjanin sprawdził swojego AK-12 i poprawił hełm.

– Dostanie nam się po dupach za bieganie między cywilami.

– Musimy odzyskać kamizelkę. Mirmił przetnie mu drogę i może go zgarnie.

Wybiegli na ulicę Vinogradi po kilku sekundach. Przerażeni ludzie na ich widok zaczęli krzyczeć, tłum ogarnęła panika.

– Mirmił! Gdzie jesteście?! – w słuchawkach rozległ się głos Jastrzębskiego.

Preiss cudem uniknął potrącenia staruszki, która skręcała dokładnie w tę samą stronę co on.

– Niespełna sto metrów za celem. Biegnie główną! Kurwa mać! Mało go nie przejechali! Przebiegł ulicę, kieruje się w stronę wybrzeża przez park i kompleks hotelowy! Kasztelan! Proszę o pozwolenie na kontynuowanie pościgu pieszo!

– Mirmił, tu Kasztelan, macie zgodę na pościg. Zaraz dołączą do was Preiss i Bołkoński. – Jastrzębski był spokojny, jakby relacjonował bieg chmur po nieboskłonie. Rosjanin wiedział, że to bardzo źle wróży.

– Przyjąłem, Kasztelan, widzimy ich.

Ktoś szturchnął Preissa barkiem, a wrzeszcząca wniebogłosy kobieta wbiła Bołkońskiemu łokieć w bok. Gdyby nie osprzęt, z pewnością połamałaby mu żebra. Przedarcie się na drugą stronę ulicy zajęło im ponad minutę. Zbieg nie marnował czasu. Dystans między nimi zwiększył się niemal dwukrotnie.

Jastrzębski obserwował wydarzenia na ekranie. Jeśli ktoś mógł sobie poradzić w takiej sytuacji, to tylko jego ludzie. Już miał odetchnąć głębiej, gdy nagle niespodziewany wystrzał w powietrze spowodował masowy wybuch histerii. Zapanował chaos. Ludzie rzucili się do panicznej ucieczki, przewracając stragany i wpadając jedni na drugich.

– Popierdoliło cię, Bołkoński?! – Jastrzębski i Preiss krzyknęli w tej samej chwili.

– Później!

Toyota zatrzymała się z piskiem opon tuż przed Preissem i Rosjaninem. Kilka centymetrów dalej, a furgon rozjechałby młodą, najwyżej osiemnastoletnią blondynkę. Czwórka operatorów wyskoczyła z samochodu i natychmiast ruszyła w kierunku parku. Dron krążył nad nimi, nie spuszczając z uciekiniera pola widzenia kamery.

Mężczyzna uciekał na południe, w stronę wybrzeża i przejścia do Bečići, sąsiedniego kurortu oddzielonego od Budvy wbijającym się w morze klinem wysokich skał.

Preiss spojrzał na panel. Sto osiemdziesiąt metrów. Musiał być już głęboko między zabudowaniami. Dwupiętrowe budynki miały bielone ściany i soczyście niebieskie okna. Tutaj ludzi było zdecydowanie mniej. Razem z Bołkońskim wbiegł na teren kompleksu przez szeroką bramę łączącą dwa budynki.

– Jesteśmy sto pięćdziesiąt metrów za nim, kieruje się do przejścia na Bečići!

– Przyjąłem, Preiss, kontynuujcie pościg, zespoły Lubawa i Miluś są w bazie. Meldujcie o wszystkim i pilnuj Bołkońskiego, bo mu łeb odstrzelę.

– Zrozumiałem, Kasztelan.

Od bramy ciągnęła się długa aleja upstrzona ławkami, kawiarenkami i klombami cyprysów. Kompleks przypominał miniaturowe miasteczko. Pojedyncze twarze ciekawie wyglądały zza okiennic, po czym szybko chowały się we wnętrzu apartamentów.

Dopadli do zakrętu. Sześcioosobowa grupa pościgowa miała teraz przed sobą sto pięćdziesiąt metrów prostej do drugiej bramy. Mniej więcej w połowie tego dystansu znajdował się uciekinier.

– Jesteśmy tuż za nim! Skręcił między budynki. – Nieustanna komunikacja z Jastrzębskim pozwalała nie tylko na archiwizowanie każdej sekundy operacji, ale pomagała korygować błędy.

– Przyjąłem. Kontynuujcie pościg. Mirmił, skręcicie w pierwszą w prawo i wyjdziecie na plecy celu.

Czwórka operatorów ruszyła w boczną uliczkę. Jak duchy mignęli między cyprysami i zniknęli za załomem. Preiss już miał wbiec w zakręt, za którym zniknął zbieg, kiedy Bołkoński szarpnął go za tył kamizelki taktycznej.

– Nie! Stamtąd ma tylko jedno wyjście! Biegniemy prosto! Tędy!

Rosjanin miał rację. Na panelu Preissa wyświetlała się obecna pozycja uciekiniera. Znajdował się trzydzieści metrów przed nimi. Jeśli się pospieszą, złapią go w ślepym zaułku. W sekundę dopadli do okratowanej bramy prowadzącej na dziedziniec jednego z apartamentowców.

– Tu Mirmił, jest tuż przed wami.

– Przyjąłem, Mirmił, pilnujcie każdego możliwego wyjścia, przejmujemy go.

– Zrozumiałem.

Bołkoński naparł na klamkę kraty. Ustąpiła z jękiem. Obaj z Preissem wśliznęli się do ciemnego przejścia. Sporych rozmiarów dziedziniec po drugiej stronie był oświetlony jasnymi promieniami słońca, a spadzisty dach budynku podtrzymywały marmurowe kolumny. Centralną część zajmował basen. Preiss kątem oka uchwycił ruch za kolumną po drugiej stronie dziedzińca.

– Poddaj się! Jesteś otoczony. – Wycelował MSBS i powoli przesuwał się w lewo.

– Spierdalajcie!

– Poddaj się, a nic ci się nie stanie. Rzuć broń. – Preiss już niemal widział sylwetkę zbiega. Luźna koszula i długie piaskowe spodnie. Urywany oddech. Nie będzie uciekał.

– Nie wiecie, z kim zadzieracie! – Wystrzał ukruszył tynk kilka metrów na prawo od Polaka.

– Rzuć broń! Jeśli tego nie zrobisz, otworzymy ogień! Jesteś otoczony!

Zbieg wyskoczył przed kolumnę i wypróżnił cały magazynek. Preiss instynktownie padł na ziemię. Krzyki i wystrzały przerwało głuche łupnięcie i plusk wody. Był pewien, że Bołkoński nie dał zbiegowi kolejnej szansy.

– Czysto! Możecie wyjść. Długo się z nim bawiliście.

Preiss zmarszczył brwi i podniósł głowę. W miejscu, gdzie jeszcze przed chwilą stał uciekinier, teraz dumnie prezentował swój profil dowódca sekcji Mirmił. Kolejny operator wyciągał z wody oniemiałego i ogłuszonego mężczyznę.

– Cel unieszkodliwiony, żyje – syknął Preiss do mikrofonu.

– Kamizelka? – zapytał Jastrzębski.

Polak wziął z rąk dowódcy Mirmiła plecak i otworzył zamek. Wyszarpnął zawartość. Na jasnej posadzce leżała taktyczna kamizelka niemal identyczna jak reszty oddziału. Jedyną różnicą był brak modułów.

– Wszystko w porządku, kamizelka zabezpieczona. Ewakuujemy się.

– Przyjąłem, transport czeka przy kortach. Nanoszę na panele.

– Zrozumiałem, bez odbioru.

Bołkoński podszedł do Preissa i spojrzał mu przez ramię.

– Serio taki cenny ten grafen?