Tytuł oryginału: RADHOSTOV MEČ

Tłumaczenie: AGATA MICKIEWICZ-JANISZEWSKA

Opracowanie graficzne: PIOTR CIEŚLIŃSKI

Ilustracja na okładce: © Michal Ivan

Redakcja serii i opracowanie historyczne: ARTUR SZREJTER

Korekta: WIOLETA MUSZYŃSKA, DOROTA RING

Skład: DOROTA DOBRZYŃSKA

Radhostov meč© 2010 by Červenák Juraj
All rights reserved
Copyright © for Polish edition by Instytut Wydawniczy Erica, 2014

ISBN 978-83-64185-57-1

Instytut Wydawniczy ERICA
e-mail: wydawnictwoerica@wp.pl
www.WydawnictwoErica.pl
Oficjalny sklep www.tetraErica.pl

Konwersja: eLitera s.c.

Niedługo miał zapaść zmrok. Dwunastu jeźdźców zatrzymało się na szczycie rzadko zalesionej góry.

Trwało święto przesilenia zimowego, jednak na trzy dni przed Godami poświęconymi Kraczunowi nagle się ociepliło i nastała odwilż. Śnieg, którym Morena, pani śmierci i zimy, od ponad miesiąca zasypywała krainy rozciągające się u podnóża góry Rzip, szybko topniał. W korytach potoków i rzek huczała mętna woda. Zaspy na drogach zastąpiło grząskie, zdradliwe błoto. Konie tuzina jeźdźców były zbryzgane ciemną breją, która teraz, kiedy wierzchowce stały w miejscu, skapywała im z brzuchów i ściekała po nogach.

Mężczyźni w siodłach wyglądali jak prawdziwa zbieranina – od siedemnastoletniego gołowąsa po siwiejącego pięćdziesięciolatka, od bohatera w łuskowej zbroi po wynędzniałego obszarpańca w pancerzu z garbowanej skóry i wyliniałym płaszczu z wilczego futra. Każdy był jednak uzbrojony po zęby, wszystkim też źle z oczu patrzyło. Wielu takich jak oni kręciło się teraz po terenach położonych na zachód i północ od Pragi oraz Wyszehradu, dwóch najważniejszych grodów plemiennego związku Czechów. Do niedawna większość z nich walczyła i bogaciła się, służąc u boku frankijskiego władcy podczas jego najazdów na Awarów. Kiedy jednak na południowo-wschodnich krańcach państwa Franków po niedawnych walkach pozostał tylko kurz, zaczęli w małych grupach wędrować wzdłuż i wszerz krain osłabionych licznymi wojnami. Po latach krwawych doświadczeń bardziej przypominali okrutne bestie niż ludzi.

Poza bezlitosnym wzrokiem dwunastu mężczyzn łączyło coś jeszcze: na piersi każdego połyskiwał srebrny amulet w kształcie biegnącego wilka z siedzącym na jego grzbiecie sokołem. A zatem służyli temu samemu panu, srebro zaś znaczyło, że nie byle kto wydawał im rozkazy.

Na czele drużyny stał żylasty mężczyzna około czterdziestki. W pętli u siodła, przy prawej nodze, miał zawieszony masywny topór. Kiedy zsunął z głowy kaptur, obnażył łysinę otoczoną pasmem rzadkich, lepkich od brudu włosów.

– Wspaniale. – Spojrzał w dolinę, a jego oczy błysnęły. – Nocleg mamy zapewniony.

U podnóża zalesionych zboczy góry, po których z wolna pełzły wieczorne cienie, szeroką doliną płynęła Ochrza. Nad brzegiem rzeki stała garstka prostych zabudowań, ogrodzonych jedynie nędznym wałem z gliny wymieszanej z kamieniami. Jeźdźcy usłyszeli dobiegający z oddali śpiew, a na dziedzińcu pośrodku osady dostrzegli ożywiony ruch.

– Co robimy, Dabro? – zwrócił się do przywódcy młody chłopak z odrażającą dziurą zamiast lewego oka.

– To, co zazwyczaj, Szteku. – Łysiejący wojownik wyszczerzył zęby. – Przekażemy wiadomość, a potem weźmiemy sobie to, na co przyjdzie nam ochota. Szczęśliwych i wesołych Godów, chłopcy!

Śmiejąc się złowieszczo, popędzili konie.

– Musisz jeszcze podrosnąć, Dzwonko. – Biezdziad, władyka rodu, zaczął się śmiać, kiedy zobaczył, jak jego siedmioletnia wnuczka podskakuje i bez powodzenia usiłuje dosięgnąć najniższej gałęzi badniaka. Chwycił ją pod pachy i podniósł. Miała skupioną minę, kiedy na iglastej gałązce wieszała trzy nawleczone na sznurek orzechy. Przez kilka dni pieczołowicie przygotowywała ofiarny dar, kiedy więc te starania zostały zwieńczone sukcesem, jej twarz pojaśniała.

– Zdążyłaś w ostatniej chwili. – Biezdziad postawił dziewczynkę na ziemi, chwycił ją za rękę i odsunął. – Teraz podpalimy drzewo i tym samym ofiara będzie spełniona.

Był to prastary zwyczaj. Dzień przed świętem przesilenia zimowego najsilniejsi mężczyźni z rodu wyruszali do lasu i przynosili piękną, mającą nawet do dwóch sążni jodłę. Zgodnie z tradycją ustawiali ją pośrodku dziedzińca osady i w ten sposób zwykła jodła stawała się badniakiem, drzewem ofiarnym dla pana przesilenia.

– Musimy oddać cześć Kraczunowi – dziadek wyjaśniał Dzwonce – w innym razie mógłby się na nas pogniewać i dni nie stawałyby się coraz dłuższe. Dalej by się skracały, aż w końcu nastałaby wieczna ciemność.

– Nie strasz jej, ojcze. – Czasta spojrzała na mężczyznę i przytuliła do siebie wyraźnie zaniepokojoną dziewczynkę.

Już od samego rana mieszkańcy osady podchodzili pod badniak i wieszali na nim dary. Błotnica była biedną wioską, ale każdy coś znalazł. Kawałek miodowego kołacza, pas słoniny, jabłko, łój, woreczek mąki, jajko. Wieczorem drzewo było bogato ustrojone, a zgromadzony wokół niego ród Błotniczan śpiewał i prosił Kraczuna o dłuższe dni. Obrzędu dopełnił Przyboj, najsilniejszy mężczyzna z rodu, mąż Czasty. Pod badniakiem złożył w ofierze owcę, a jej krwią poświęcił pień. Ociekającą posoką głowę zwierzęcia przekazał chłopcu, który w tym roku przeszedł postrzyżyny. Ten zwinnie wdrapał się na jodłę i na jej wierzchołku przymocował owczy łeb, z którego pyska śmiesznie wystawał język. Mięso upieką na wieczerzę.

Młodzieńcy przynieśli płonącą pochodnię i przekazali ją Biezdziadowi, gdyż starosta rodu był także głównym ofiarnikiem. Ogień, który za chwilę strawi drzewo i wszystkie dary, będzie świadczył o tym, że Kraczun przyjął ofiarę.

Jednakże zanim władyka przyłożył pochodnię do najniższych konarów badniaka, na drodze wiodącej od wzgórz do wioski zadudniły kopyta. Błotniczanie z lękiem się obejrzeli. Przyboj, pomimo tak uroczystej chwili, soczyście zaklął.

Przez zacieniony las biegł olbrzymi, czarny stwór. Oczy świecące jak u zjawy, paszcza pełna połyskujących kłów. Kluczył pomiędzy drzewami z taką prędkością, że jego łapy ledwie muskały powierzchnię śniegu – mknął lekko jak po wyłożonej kamieniami ulicy grodowej.

Zwietrzył zdobycz.

Jeźdźcy doskonale wykorzystali moment zaskoczenia. Zaatakowali.

Wrzeszcząc i wymachując bronią, przecwałowali pomiędzy zabudowaniami i wdarli się na okrągły dziedziniec pośrodku osady. Tam rozdzielili się i w okamgnieniu odcięli zaskoczonym ludziom wszystkie drogi ucieczki. Kilku Błotniczan próbowało się przedrzeć, ale razy zadane końskimi kopytami lub stopami jeźdźców powaliły ich w błoto.

– Gdzie, parszywa hołoto?!

Chłopi zbili się w ciżbę jak stado owiec przed sforą wilków. Mężczyźni wepchnęli do środka kobiety i dzieci, a sami ustawili się na obwodzie niczym żywa, gotowa do ataku tarcza.

Ucichł stukot kopyt, słychać było tylko dziecięcy płacz i szczekanie psów. Twarze napastników wykrzywiły się w szyderczych uśmiechach.

– Ożeż, a to dopiero dziura! – Wojownik w kolczudze splunął.

– Dziura? – Dabro się rozejrzał. Wokół stały przygarbione, niskie chaty i ziemianki o ścianach pokrytych cienką warstwą gliny wymieszanej z sianem. – Nie schlebiaj im, Karwaszu. To jest zwyczajne gnojowisko. Zgniła jama pełna gówna, szczyn i przerośniętych, dwunożnych szczurów.

– Wolałbym tu nie nocować – gderał Karwasz. – Jeśli wszy nas nie zeżrą, to już na pewno nigdy nie zmyjemy z siebie tego smrodu.

– Jasne, bo przecież tak pięknie pachniemy. – Jednooki Sztek zachichotał.

– W porównaniu z tym czymś, na pewno.

– Nie bądź takim pyszałkiem, Karwaszu – syknął Dabro. – Zdarłeś z frankijskiej padliny pancerz i myślisz, żeś urodzony pan wojny! Nie gadaj głupot. Zatem – przywódca drużyny przyjrzał się mieszkańcom osady – kto jest starostą tego rodu?

Biezdziad niepewnie wyszedł przed szereg. Wciąż trzymał w dłoni pochodnię, będącą w tym momencie jedynym źródłem światła. Migotliwy płomień wydobywał z gęstniejących ciemności obraz ostrzy obnażonej broni.

– Czego od nas chcecie?

– Czego chcemy? – Łysy przybysz uśmiechnął się złowieszczo. – Czy nie dzisiaj jest święto Kraczuna?

– Zgadza się.

– W takim razie – zbrojny poprawił się w siodle – przybyliśmy na ucztę. Przecież nie wygonicie wyczerpanych i głodnych wędrowców, którzy przybyli do was z życzeniami obfitych plonów w nadchodzącym roku oraz by wymodlić dla was łaskę bogów?!

Jeźdźcy wybuchnęli śmiechem. Mieszkańcy wioski patrzyli na nich z przerażeniem.

– Nie podoba ci się taka odpowiedź, starcze? – Dabro pochylił się w stronę starosty. – Dobra, mam inną. Jesteśmy tu, aby przekazać wam wiadomość od wilka Włościsława, księcia Łuczan.

Błotniczanie zamarli z przerażenia. Łysy skinął na Szteka. Ten wysunął z pochwy przy siodle długi żelazny miecz, będący w tych okolicach czymś niespotykanym. Uniósł go prawą ręką, podczas gdy w lewej trzymał powróz z łyka z pętlą na końcu.

– Nastaw uszu, litomierzycka zgrajo! – Dabro podniósł głos. – Książę Włościsław wzywa na wojnę! Przeciw Pradze i Wyszehradowi, przeciw tchórzliwemu Neklanowi! Każdy mężczyzna i chłopiec, który wzrostem przewyższa długość tego miecza, musi chwycić za broń i najpóźniej do dnia wiosennej równonocy stawić się we Włościsławiu, nowej twierdzy Łuczan, położonej między wzgórzami Medwiez i Przipet. Tam zbierają się ludzie na wyprawę przeciw Czechom. Wszyscy, którzy posiadają szkolone sokoły lub jastrzębie, niech przybędą wraz z nimi. Na tych, którzy nie poddadzą się woli Włościsława lub nie stawią się na czas, czeka ta łykowa pętla. Na niej zostaną bezlitośnie powieszeni. Zrozumieliście, śmierdziele?!

Nikt nawet nie pisnął. Strach Błotniczan był niemy jak niewolnik z odciętym językiem.

– Dobrze. – Wódz zbrojnych skinął głową. – Rano odmierzymy mieczem wszystkich chłopców. A teraz, staruchu – skierował spojrzenie na Biezdziada – zgodnie z obyczajem, któremu hołdujesz, zaproś nas do stołu biesiadnego! Pamiętaj, że twoja hojność zapewni ci łaskę bogów w nadchodzącym roku. Ponadto – dodał z krzywym uśmieszkiem – pozwoli ci dożyć świtu.

Władyka zacisnął zęby, po czym wziął głęboki oddech i powiedział:

– Tak nakazuje obyczaj. Na święto przesilenia zimowego każdy gość jest mile widziany i trzeba go ugościć jak własnego brata. Odłóżcie broń, spocznijcie i dołączcie do nas. Jesteśmy biednymi ludźmi, ale chętnie podzielimy się z wami tym, co mamy.

Jego słowa wywołały wśród niechcianych gości kolejny wybuch śmiechu. Brzmiał coraz bardziej złowieszczo.

– Tego możesz być pewien, że się podzielicie. – Dabro skrzywił się. – A te głupoty o biedzie możesz sobie w tyłek wsadzić. Badniak macie całkiem, całkiem, no i bogato ustrojony, a tam nawet tłuściutka kiełbasa wisi. Mnie się raczej wydaje, że macie się tu bardzo dobrze.

– I ja odnoszę takie wrażenie! – krzyknął Sztek, wyciągnął szyję i spojrzał swoim jedynym okiem ponad głowami błotniczańskich mężczyzn. – Jak się tak przyjrzeć, to i baby tu są niczego sobie. Mam nadzieję, że i one nas ugoszczą, cha, cha!

– Nie miej najmniejszych wątpliwości. – Przywódca wyszczerzył zęby. – Mnie się widzi ta tutaj. Słyszycie, chłopcy? Ta jest moja!

Biezdziada oblał zimny pot. Stali z Przybojem ramię w ramię, a spomiędzy nich wyglądała Czasta. Łysy przybysz wskazywał toporem wprost na nią. Starosta z ukosa spojrzał na zięcia i dostrzegł, jak krew napływa mu do twarzy.

Od razu wiedział, że będzie źle.

– A co, jeśli wam na to nie pozwolimy? – warknął Przyboj.

Śmiech ucichł nagle.

– Coś ty powiedział? – syknął Dabro.

Władyka usiłował dać zięciowi znać, by ten się uciszył. Czasta chwyciła męża od tyłu za rękę, ale siłacz nie zwracał na nich uwagi.

– Co, jeśli połamiemy każdą zafajdaną łapę, która spróbuje tknąć naszych kobiet? – Gwałtowny charakter młodego Błotniczanina dał o sobie znać. – Co, jeśli poślemy was do biesów, pasożytnicza zgrajo? Jest nas cztery razy więcej!

Jeźdźcy mocniej zacisnęli dłonie na rękojeściach broni. Łysol podjechał na koniu do Przyboja. Szarpnął wodzami na piędź przed nim, o mały włos nie taranując barczystego mężczyzny. Ten ścisnął w dłoni ofiarny nóż, wciąż lepki od owczej krwi.

– I co z tego? – warknął najemnik. – Nikt z was nie ma przy sobie nawet motyki, podczas gdy my ściskamy w łapach całkiem spore kawały żelaza. Wy jesteście parszywymi wieśniakami, my starymi wilkami, które walczyły na wojnie z Awarami, a na łuczańskim żołdzie odrąbywały łby Czechom, Lemuzom, Deczanom i waszym współplemieńcom, litomierzyckie gnidy. Już posraliście się ze strachu, my zaś czekamy tylko na okazję, żeby móc nacieszyć oko widokiem świeżej krwi. Pojmujesz, szczurze? – Dabro mówił coraz głośniej. – Kiedy się na was rzucimy, w jednej chwili zamienimy was w żarcie dla wron. I zgadnij, czyja głowa pierwsza poturla się w gnój!? – Mówiąc ostatnie słowo, błyskawicznie zamachnął się toporem, by dać Przybojowi nauczkę.

– Nieee! – Czasta i Biezdziad krzyknęli jednogłośnie.

Nad osadą błysnęło, coś syknęło w powietrzu. Na dziedzińcu zatańczyły ostre cienie Błotniczan i łuczańskich posłańców. Badniakiem wstrząsnęło uderzenie. Jodła z trzaskiem rozgorzała. Wódz łotrów znieruchomiał z toporem nad głową, a wysoko unoszący się płomień odbijał się w jego wytrzeszczonych ze zdziwienia oczach. Konie rżały, jeźdźcy i Błotniczanie z przerażeniem patrzyli na płonące drzewo. Biezdziad bezradnie spojrzał na pochodnię, którą wciąż trzymał w dłoni.

– Kraczun! – pisnęła zadowolona Dzwonka, ciągnąc jedną ręką za spódnicę matki, a drugą wskazując na badniak. – Kraczun przyjął nasze dary!

To jednak nie był Kraczun.

W pobliżu zadudniły kopyta. Rozległ się jęk przeszywający aż do szpiku kości. Zbójnicy odwrócili się w kierunku, skąd dochodziły dźwięki.

To była tylko zmyłka. Atak przyszedł z przeciwnej strony.

Z ciemności wyskoczył koń, na którego grzbiecie siedział ktoś bardzo szczupły. Ci, którzy w ostatniej chwili zauważyli wierzchowca i zdążyli się odwrócić, zobaczyli demoniczną twarz, głowę z wijącymi się wężami zamiast włosów i olbrzymie skrzydła.

W blasku płomieni błysnęło ostrze. Jeden z kompanów Dabrona, stojący nieznajomemu na drodze, nie zdążył nawet mrugnąć. Uderzenie wyrwało go z siodła. Kiedy wzlatywał w powietrze, tryskająca z czaszki krew wyglądała w blasku ognia jak sznur rubinów.

Demon zawrócił rumaka i na powrót zanurzył się w ciemności.

Mężczyzna z rozłupaną głową spadł w błoto.

Zapanowała pełna przerażenia cisza. Łysy, nadal trzymający topór nad głową, opamiętał się pierwszy.

– Szybko...

Nikt jednak nie zdążył się przekonać, kogo chciał ponaglić. Coś złowrogo zabuczało. Strzała wbiła się tuż pod uchem złoczyńcy. Przeszła przez szyję i, oblepiona od grotu aż po lotki lepką krwią, z pluskiem wpadła w błoto. Z obu dziur na szyi wojownika trysnęły dwa strumienie krwi. Przywódca, charcząc i wypluwając z ust czerwoną pianę, zwalił się z siodła.

Sztek i Karwasz, dwie prawe ręce zabitego, spojrzeli na siebie, po czym jednocześnie unieśli broń i krzyknęli:

– Zasadzka! Dalej na ten motłoch!

Pozostali najemnicy nie zastanawiali się nad bezsensownością rozkazu – po prostu go usłuchali. Zawyli i zaatakowali Błotniczan.

– Uciekajcie! – krzyknął Biezdziad i rzucił pochodnią w Szteka. Jednooki odtrącił ją na bok mieczem i zwrócił się na koniu w kierunku starosty. Już szykował się, by zadać cios, kiedy z boku zaatakował go Przyboj. Zięć starosty miał siły za dwóch – strącił mordercę z siodła i powalił w błoto. Zbój ryknął. Mąż Czasty chwycił go za włosy i wbił w jego zdrowe oko nóż ofiarny. Ostrze zanurzyło się w czaszce i zgrzytnęło na kości. Zanim Sztekiem wstrząsnęły przedśmiertne drgawki, Przyboj wykręcił mu dłoń i wyrwał z niej miecz. Tymczasem władyka podniósł z ziemi topór Dabrona.

Błotniczanie usiłowali uciec z dziedzińca oświetlonego blaskiem ognia. Matki ze wszystkich sił starały się uchronić dzieci przed zadeptaniem, a mężczyźni próbowali osłaniać drogę ich ucieczki. Panował rozgardiasz i ogłuszająca wrzawa. Czasta wzięła Dzwonkę na ręce i pobiegła w stronę najbliższej chaty. Tuż za nią zadudniły kopyta. Obejrzała się ze zgrozą. Jedyne, co w tym zamieszaniu zauważyła, to pożądliwy uśmiech jeźdźca. Poczuła zanurzającą się we włosy łapę napastnika.

– Mam cię, suko!

Krzyknęła i mocniej przycisnęła do siebie płaczącą córkę. Po chwili pojawił się kolejny koń. Kobieta usłyszała potworny jęk, dokładnie taki sam jak ten, który zwiastował pierwszy atak skrzydlatego demona. Słychać było brzęk żelaza tnącego mięso i kość. Coś uderzyło ją w plecy i z chlupotem wpadło w błoto. To była głowa jeźdźca z zastygłym na twarzy uśmiechem. Obok Czasty przebiegł wierzchowiec z bezgłowym ciałem w siodle. Potknęła się i o mały włos nie upadła. Pomimo przejmującego strachu coś ją skłoniło, by ponownie się odwrócić. Olbrzymi rumak demonicznego sprzymierzeńca zarżał i stanął dęba. Wielkie czarne skrzydła zatrzepotały w powietrzu.

Czasta i Dzwonka, obie obryzgane świeżą krwią, głośno krzyczały.

Jeździec, uzbrojony w topór na długim stylisku, wtargnął pomiędzy Biezdziada a Przyboja. Siłaczem, mocno uderzonym piersią konia, aż okręciło w kółko. Napastnik zamachnął się i zadał cios w jego ramię. Błotniczanin krzyknął i padł na ziemię. Odświętny ubiór zalała krew. Z drugiej strony doskoczył władyka i rąbnął najemnika toporem w plecy. Zbyt słabo – ostrze ześlizgnęło się po kolczudze. Najeźdźca zachwiał się w siodle, soczyście zaklął i ruszył na kolejnego przeciwnika. Ostrze uderzyło w tarczę, którą starosta błyskawicznie uniósł. Biezdziad upadł. Jeździec szarpnął lejcami z zamiarem najechania na leżącego. Starzec wytrzeszczył oczy.

Rozległ się dźwięk, jakby ktoś w pobliżu biegł po błocie. Władyka spojrzał w kierunku, skąd dochodził odgłos i jego oczy zrobiły się jeszcze większe.

Ogromne łapy oderwały się od ziemi, czarny cień w potężnym skoku przeleciał ponad końskim grzbietem. Zbój zleciał z siodła niczym słomiana kukła. Błoto rozbryznęło się na wszystkie strony. Napastnik miotał się pod ogromnym, czarnym ciałem. Biezdziad usłyszał dźwięk, jaki wydaje mięso rozszarpywane kłami. Krzyk złoczyńcy zamienił się w bulgocące charczenie. Zgrzytnęły łamane kości. Mężczyzna kopnął nogami w powietrzu i znieruchomiał.

Zjawa zwróciła płonące oczy w kierunku ogarniętego przerażeniem starca. Z czarnej sierści na pysku kapała krew.

Pozostali jeźdźcy w końcu zrozumieli, że z łowców przemienili się w bezlitośnie tępione szkodniki. Zostawili mieszkańców osady w spokoju, zatrzymali konie pośrodku dziedzińca i osłaniając się nawzajem, wpatrywali się w otaczającą ich ciemność. Ci Błotniczanie, którzy nie ucierpieli, pomagali rannym współplemieńcom i przenosili ich w bezpieczne miejsce. Po chwili wszyscy zniknęli w mroku między chatami.

Zapadła cisza. Łotrzy wyczekiwali w plamie migotliwego światła, rzucanego przez wciąż płonący badniak. W błocie leżały trupy ich kompanów.

W końcu zauważyli.

Z tyłu, za trzaskającym iskrami drzewem, pojawił się mężczyzna na rosłym ogierze. Wyglądał jak czarna zjawa. Przez plecy miał przewieszony kołczan wypełniony strzałami, w dłoni ściskał łuk.

Z lewej strony, w świetle ognia, pojawiło się ogromne zwierzę. Pies, a raczej wilk, poruszał się sprężyście, a przy tym złowieszczo. Ucieleśnienie śmierci. Zatrzymał się obok jeźdźca, jego oczy błysnęły czerwonym blaskiem.

Jako trzeci, z prawej strony, przykłusował wojownik z mieczem w dłoni. Najemnicy gapili się na niego bezmyślnie. To, co brali za ogromne skrzydła, było w istocie połami rozwianego płaszcza. Węże na głowie straszydła okazały się warkoczykami. Twarz zaś wcale nie była szkaradna – to tatuaż na policzkach nadawał jej groźny wygląd.

– A niech to – wycedził przez zęby najmłodszy ze zbójów, ledwie siedemnastoletni, a mimo to o ciele gęsto usianym bliznami. – To oni.

– Jacy oni? – szepnął znajdujący się z jego prawej strony siwiejący pięćdziesięciolatek z brodą.

– Czarownik, wiedźma i wilk. Opowiadali o nich morawscy kupcy, którzy wieźli Frankom niewolników z Księstwa Nitrzańskiego. To dzikie bestie, czarownicy, upiory. Jak nic żywią się ludzką krwią.

Karwasz zdobył się na odwagę i ruszył konno w stronę tajemniczej trójki. Rumak opierał się jednak i nie chciał podejść do szczerzącego zęby wilka.

– Czego chcecie? – zawołał zbój we frankijskim pancerzu. – Dlaczego nas zaatakowaliście?

– Ta osada jest pod naszą ochroną. – Jeździec, którego wzięli za demona, znów ich zaskoczył, gdyż mówił kobiecym głosem.

– Łgarstwo! Wszystkie litomierzyckie wsie i grody podlegają łuczańskiemu księciu Włościsławowi. A my jesteśmy tu z jego woli!

– Z pewnością również z woli księcia napadliście na samotną chatę leżącą dwie mile stąd. Także na rozkaz Włościsława zadusiliście dzieci, zgwałciliście ich matkę, a ojca wypatroszyliście jak rybę.

– Działamy na rozkaz pana! – odciął się Karwasz. – Kto się nam sprzeciwia, sprzeciwia się samemu księciu i musi za to srogo zapłacić. Pozwólcie nam odejść, bo inaczej...

– Inaczej co? – warknął mężczyzna z łukiem.

Już głos kobiety przyprawiał ich o gęsią skórkę, jednak ton wojownika sprawił, że dopiero teraz krew zastygła im w żyłach niczym tężejący wosk. Usłyszeli dźwięk żelaza wysuwanego z pochwy. W dłoni czarnego jeźdźca ukazał się miecz. Ostrze odbiło blask ognia i oświeciło twarz mówiącego, dotąd pozostającą w cieniu. Zobaczyli wyszczerzone zęby i przerażające oczy ze źrenicami czarnymi niczym bramy wiecznej ciemności.

To jedno spojrzenie wystarczyło, by Karwasz zawrócił konia i popędził go uderzeniami pięt.

– Jazda! – zawołał na kompanów. – Uciekajcie!

Czarny jeździec bez namysłu spiął wierzchowca do biegu. Wilk i wiedźma uczynili to samo.

Bestie nigdy nie pozwalają uciec zdobyczy.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki