Rodzicom, raz jeszcze, jak każdą.

Bez Was nie byłoby żadnej.

Spodobało się Panu zmiażdżyć Go cierpieniem. Jeśli On wyda swe życie na ofiarę za grzechy, ujrzy potomstwo, dni swe przedłuży, a wola Pańska spełni się przez Niego.

Iz 53, 10

Współczucie jest krzyżem do którego przybity jest współczujący.

Friedrich Nietzsche, Tako rzecze Zaratustra

Dawniej, gdy ktoś zmarł, pytano: „Czy przyjął Najświętszy Sakrament? Czy wyspowiadał się? Czy przebaczył?” A dziś zazwyczaj [ludzie] pytają: „Czy w ostatnich chwilach był świadomy? Czy c i e r p i a ł ?”.

Romano Amerio, Iota Unum, Analiza zmian w Kościele katolickim w XX wieku

1

Grób nie został jeszcze zacementowany. Ściągnięcie prowizorycznej płyty wierzchniej nie stanowiło problemu. Przy pomocy łomu, liny i pneumatycznego podnośnika można to było zrobić nie tylko bez szczególnego wysiłku, lecz przede wszystkim – cicho.

Jednak mimo że minęła pierwsza w nocy, należało zachować ostrożność. Wprawdzie jedynym strażnikiem cmentarnego spokoju była dwuskrzydłowa brama, zamknięta na tandetną kłódkę, lecz hałasy mogłyby przykuć zbędną uwagę. Choć trudno sobie wyobrazić czyją. Kwatera znajdowała się niemal dokładnie pośrodku nowej części nekropolii. Od najbliższego muru dzieliło ją co najmniej sto metrów, a i tak po jego drugiej stronie rozciągała się pustka niezabudowanego terenu.

Szereg rosnących wzdłuż alejki tui stanowił dodatkową osłonę. Brak szerokiej perspektywy jednocześnie napawał lękiem. Gdyby jakimś cudem ktoś wezwał straż miejską, policję, wojsko czy jakiekolwiek inne służby, kopiący mógłby się zorientować zbyt późno. Nie należało się jednak martwić na zapas.

W ogóle nie należało się martwić.

Podczas przesuwania płyta nieprzyjemnie zgrzytnęła. Dźwięk ten przeciął ciszę nocy i poniósł się między rzędami nagrobków. Jedyny obecny tu żywy wyprostował się. Na chwilę przerwał pracę i rozejrzał się, nasłuchując.

Nic.

Cisza.

Ciepła wiosenna noc pozostawała zupełnie spokojna. Migoczące wokół znicze dopalały się bezgłośnie. Wiatr był zbyt słaby, by poruszyć gałęziami drzew, załopotać żałobnymi wstęgami lub zawyć wśród wieńców.

Cicha noc. Martwa noc.

Światło latarki przebiło mrok grobowca. Obok trumny było dość miejsca, by swobodnie stanąć i zająć się dalszą pracą. Gdyby nie obowiązujące przepisy, grób można by uznać za małżeński. Nie wydzielono dodatkowych komór, nie zbudowano ścian i przegród, więc na jednym poziomie mogłyby spocząć dwie osoby. I zostałoby jeszcze sporo miejsca.

Intruz bezszelestnie zsunął się na dół. Z niewielkiej torby wyjął wkrętarkę zasilaną przenośnym akumulatorem oraz obcęgi. Trumna nie była jednak zabita gwoździami, więc po kilku minutach mógł zsunąć jej wieko. Już przy rozszczelnieniu ze środka zaczął wydobywać się mdły fetor, ale teraz odór wprost oblepiał mu ścianki nosa i przełyk. W świetle latarki białe atłasowe obicie wyglądało na pożółkłe. Mimo kosmetyki pośmiertnej twarz zmarłego była już zielonkawo-sina i obrzęknięta. Zamknięte podczas ostatniego pożegnania powieki rozwarły się, a gałki oczne – wytrzeszczyły. Spęczniały język wychylił się spomiędzy sklejonych warg. Nozdrza zionęły pustką.

Wyciągnięcie zwłok wymagało sporo zachodu. Ten etap stanowił najsłabiej opracowany element planu. Rękaw raz użytej marynarki oderwał się przy próbie zarzucenia ręki zmarłego na plecy włamywacza. Z zastygłych w pośmiertnym grymasie ust chlusnął cuchnący płyn ustrojowy. Okolicę skropił ohydny fetor.

Intruz puścił zwłoki i pospiesznie wrócił do torby.

– Entliczek, pentliczek, czerwony stoliczek – syknął, szperając między przyrządami – na kogo wypadnie, na tego bęc...

Czarna taśma izolacyjna doskonale się nadawała do owinięcia twarzy zmarłego. Wystarczyło kilka pociągnięć, a spomiędzy jej pasów wystawały już tylko kępki zmierzwionych włosów. Teraz zarzucenie zwłok na plecy nie groziło wylaniem sobie za kołnierz wnętrzności nieboszczyka. Przynajmniej teoretycznie.

Intruz chwycił jedną ręką zesztywniałe, zimne dłonie, a drugą podciągnął się o krawędź wykopu. Wymagało to więcej siły, niż się spodziewał. Dopiero za trzecim razem udało mu się wydostać z grobu i zrzucić zwłoki z pleców na ziemię. Odór wzmógł się, a koszula na wydętym brzuchu zmarłego zrobiła się całkowicie mokra.

Pozostawało mieć nadzieję, że parodniowy trup nie rozpadnie się, gdy będzie wleczony. Skóra mogłaby wtedy odejść od ciała jak skórka sparzonego pomidora od miąższu. Całymi płatami. Choć prawdopodobnie było na to jeszcze za wcześnie.

Prawdopodobnie.

Teraz zostało do zrobienia to, co najważniejsze.

A czas naglił.

2

Zabieg był teoretycznie spóźniony, ale wydobycie ciała z grobu wcześniej mogłoby spowodować znacznie poważniejsze komplikacje. A komplikacji należało unikać za wszelką cenę.

Tak więc nagie zwłoki leżały na rozłożonym dębowym stole, wyłożonym kilkoma warstwami folii spożywczej. Pod spodem ustawiono pojemniki na płyny ustrojowe oraz zbiorniki z substancjami, które miały zostać wtłoczone w nieboszczyka.

Wszystko dokładnie przygotowano. Jedną kaniulę wprowadzono do żyły szyjnej, aby wypompować krew. Chwilę później drugi wenflon został umieszczony w zwiotczałej tętnicy udowej. Jej odnalezienie wymagało nieco wprawy, lecz po niespełna dwóch kwadransach mieszanka formaldehydów, lanoliny oraz barwników znalazła się w krwiobiegu zmarłego. Pompa elektryczna pracowała cicho i jednostajnie, a z ciała dobywało się głuche plaskanie. Mimo że w pomieszczeniu rozstawiono wiatraki oraz automatyczne odświeżacze powietrza, to zapach zgnilizny wniknął w każdą szczelinę.

Postać kilkukrotnie rozmasowywała martwe ciało. To udrażniało przytkane tętnice i żyły. Na szczęście żadna z nich nie została uszkodzona lub rozerwana. Wtedy potrzeba by znacznie więcej pracy i specjalistycznych umiejętności.

Już po niespełna pół godzinie sina skóra zmieniła kolor na żywszy, a krwistobordowe uszy zmarłego zaczęły bladnąć. Bezkształtne, zapadnięte usta z każdą sekundą stawały się pełniejsze. Koniuszek opuchniętego języka wciąż jednak wystawał na zewnątrz. Fioletowy, obrzydliwie nabrzmiały koniuszek...

W razie czego można go obciąć.

Obmyte środkami bakteriobójczymi ciało straciło lśniący połysk. Wreszcie, po trzech kwadransach, opuchnięty, fioletowawy brzuch również nieco zbladł. Wtedy postać pozwoliła sobie na chwilę przerwy. Usiadła na skórzanej kanapie i otarła twarz obleczonymi w rękawiczki dłońmi. Sięgnęła po kubek z resztką wystygłej kawy. Dopiła ją do dna, po czym zerknęła na zegar zawieszony nad nowoczesną, upstrzoną bibelotami komodą.

Czwarta dwanaście.

Gdyby rozchylić grube kotary, do środka pewnie wpadłyby pierwsze promienie słońca. Od prawie dwóch tygodni nie padało, a temperatury ocierały się o statystyczne maksima. Dlatego procesy gnilne tak szybko dotknęły ciało.

Gdy pompa przetoczyła ponad osiem litrów substancji balsamującej, ciche kliknięcie zasygnalizowało koniec operacji. Z nieboszczyka została całkowicie usunięta krew. Ułamek sekundy później pompa zatrzymała się i zamilkła. Pomieszczenie wypełniało jedynie monotonne rzężenie dwóch wiatraków. Ich łopaty niestrudzenie cięły gęste powietrze.

Postać podniosła się i podeszła do stołu. Pogładziła dłonią nagie, chłodne ciało. Dzięki zastosowanym barwnikom nabrało znacznie żywszych kolorów, choć niektóre przebarwienia oraz plamy opadowe nie znikły. Proces balsamowania powinno się pewnie jeszcze kontynuować. Mimo to zbiornik z wytłoczoną ze zwłok ciemną, rojącą się od skrzepów krwią był pełny.

Postać wsunęła dłonie pod zwłoki i obejrzała ich plecy. Te również straciły dawny bordowo-fioletowy odcień, lecz miejscami nadal było widać sińce. Na szczęście nie miały żadnych mechanicznych uszkodzeń, bo wtedy do konserwacji potrzeba by znacznie bardziej profesjonalnego sprzętu. A ten miał niebotyczne ceny.

I to niebotyczne w znaczeniu jak najbardziej zachodnioeuropejskim. Horrendalne.

Operacja w zasadzie dobiegła końca. Pozostawało jedynie zwieńczyć dzieło. Większość organów została nasączona środkami konserwującymi, lecz zgodnie z zaleceniami sztuki tanatoplastycznej mózg zdecydowanie powinno się usunąć.

Z zaleceniami lepiej nie polemizować.

Postać sięgnęła do metalowego pudełka ustawionego na komodzie wśród bibelotów. Kilka sekund później wsunęła długi, metalowy szpikulec w rozwarte nozdrze zmarłego. Po kilku uderzeniach o chrząstkę wreszcie wyczuła wolną przestrzeń i przepchnęła szpikulec w głąb czaszki. We wszystkich dostępnych opracowaniach dalszy proces opisywano mianem archaicznego. Współcześnie do usuwania tkanki mózgowej używano specjalistycznych urządzeń lub otwierano czaszkę i dosłownie ją wybierano. Usuwanie mózgu przez nos było praktykowane od czasów egipskich rytuałów mumifikacyjnych.

Jednak było skuteczne.

Poruszany pod odpowiednim kątem rylec dosłownie siekał fragmenty galaretowatej tkanki. Wyciągane z nozdrza kawałki przypominały piankowate cukierki, oblane porzeczkowym sosem. Po zrobieniu miejsca i rozpulchnieniu substancji mózgowej postać chwyciła kolejne urządzenie. Zamiast szpikulca przez nos zmarłego wsunęła giętką, kilkunastocentymetrową rurkę, podłączoną do przenośnego zasysacza. Działał jak odkurzacz. Ogromne ciśnienie dosłownie wessało całą zawartość rozbabranej mózgoczaszki. Jednocześnie oczy nieboszczyka zapadły się, co wywołało grymas niezadowolenia operującego urządzeniem. Mimo to nie przerwał pracy.

Wkrótce operacja została zakończona. Ostatni etap stanowiło dwukrotne wtłoczenie do czaszki płynu o osiemnastoprocentowym stężeniu formaldehydu, aby wypłukał resztki substancji mózgowej. Ciecz, która wypłynęła, nie różniła się niczym od podawanego dzieciom kleiku.

Postać otarła gazą nos i wargi zmarłego. Uprzątnęła starannie stół, po czym przeszła do sąsiedniego pomieszczenia. Była to spora, przestronna kuchnia z wyspą na środku. Postać zdjęła z kuchenki metalowy rondel i trzymając go przez ścierkę, wróciła do salonu.

Odłożyła pokrywkę, po czym wciągnęła intensywny, przyjemny zapach. W środku znajdowały się cztery litry specjalnie przygotowanej żywicy. Ponoć jej właściwości konserwujące nie miały sobie równych, a to było najważniejsze. W gruncie rzeczy muchy lub inne owady zastygłe przez miliony lat w bursztynach zostały zakonserwowane w podobny sposób. Choć oczywiście bez udziału człowieka.

Szeroki pędzel do lakierowania sprawdził się doskonale. Kolejne pociągnięcia zostawiały na skórze zmarłego cienką, szybko zastygającą warstwę. Ponoć miała być ona na tyle plastyczna, by zwłoki można było przenosić bez narażenia skóry na popękanie. Lepiej, żeby jej faktura nie przypominała werniksu na starym obrazie.

O szóstej pięćdziesiąt wszystko było gotowe. Postać opadła ciężko na kanapę i sięgnęła pod poduszkę.

– Szczęście czy pech? – syknęła zamyślona. – Dwa trupy czy jeden trup?

Upewniła się, że sześciokomorowy colt Navy ma załadowane dwie kule i uśmiechnęła się. Nagle przytknęła oksydowaną lufę do głowy.

Poruszony palcem bębenek nie obracał się jak na filmie, lecz powoli przeskoczył o jedną pozycję. Spokojne trykanie mechanizmu też miało urok. Rosyjska ruletka na amerykańskim sprzęcie zakrawała na absurd. Jak wszystko, co wydarzyło się przez ostatnie godziny.

– Pech czy szczęście? – Powtórzone pytanie pozostało bez odpowiedzi. – Jeżeli pech, to gra dopiero się zacznie. Klnę się na Boga.

Palec smagnął języczek spustu.

3

Warkot wiatraków został zagłuszony przez huk wystrzału. Zapach siarki zmieszał się z rozwiewaną wonią śmierci. Kula zdeformowała kość czołową i zrolowała skórę. Otwór wlotowy miał wielkość dwuzłotówki, lecz pocisk przeszedł na wylot i rozłupał tył czaszki. Fragmenty kości, chrząstek i porośniętej włosami skóry rozbryzgały się po stole. Gdyby mózg nie został wcześniej usunięty, rozlałby się na blacie.

– Po raz drugi miałeś pecha.

Strzelec rzucił rewolwer na kanapę i nachylił się nad sprofanowanymi zwłokami. Chwycił je za nagie, zimne ramiona.

– Rozumiesz? Po raz drugi miałeś pecha, sukinsynu! Pechowi ludzie powinni być mordowani zaraz po urodzeniu.

Czarna taśma, której używał już na cmentarzu, ponownie się przydała. Jej niedbale wycięty kawałek zakrył otwór wlotowy. Dwa niespełna dziesięciocentymetrowe plastry zamaskowały dziurę w potylicy. Mimo to wskutek uderzenia pusta czaszka popękała. Wydawało się, że przy mocniejszym naciśnięciu można by ją rozłupać jak wyschnięty orzech. Do tego pozbawiona ciężaru przypominała piłkę lub lekką kulę do kręgli.

– Pech jest cholernie zaraźliwy. Pech zabija powoli wszystkich wokół. Pech to przekleństwo.

Kolejne słowa szeptał na wydechu. Zlewały się w ciężkie do zrozumienia zbitki głosek, charkotów i świstów. Towarzyszyły im kompulsywne pociągnięcia maczanego w żywicy pędzla. Maź jeszcze raz pokrywała głowę zmarłego oraz oklejającą ją taśmę.

Po chwili postać szybkim krokiem przeszła do komody. Gniewnym ruchem odsunęła metalowe pudełko i sięgnęła po gruby notes oprawiony w zieloną imitację skóry.

– Kolor nadziei...

Pospiesznie przerzucane strony szeleściły, a papier się miął. Nagle postać wygładziła środek kartki, rozgięła grzbiet brulionu i wyciągnęła zza okładki pióro. Stronę przecięło kilka nerwowych podkreśleń. Czerwone linie kontrastowały z eleganckimi czarnymi zapiskami. Postać wyprostowała się, obróciła pióro między palcami i na oślep opuściła je na kartkę. Na papierze rozlał się krwisty kleks.

– Raz, dwa, trzy. Dziś pecha masz ty.

Teraz każde ze słów było zrozumiałe.

4

Chodzenie na cmentarz stało się jej nawykiem. Nawyk szybko przeistoczył się w rytuał. Cierpienia męża nie mogła już ukoić, na zawsze ukoiła je śmierć, ale sama znalazła ulgę. Wkrótce ulga stała się natręctwem. Po prostu musiała tam iść. Obmyć grób, poprawić kwiaty. Zniczy nie zapalała, bo wprawiały ją w przygnębienie. Po kilku tygodniach od pogrzebu na cmentarzu czuła się lepiej niż w domu. Wmawiała sobie, że jest martwa w środku, a jej ciało funkcjonuje na przekór logice.

Opracowała doskonałą systematykę dnia. Wstawała o piątej, o szóstej trzydzieści docierała na miejsce, zmawiała krótką modlitwę i jechała do pracy. O szesnastej uprzątała biurko, przejeżdżała dwa przystanki na Lipową, kupowała w śmierdzącej budce jeszcze bardziej śmierdzącego burgera i, zajadając się nim, wkraczała na cmentarz. Zazwyczaj kończyła przeżuwać na alejce przed docelowym kwartałem. Jeżeli nie zdążyła, zatrzymywała się i ostatni kęs brała przy śmietniku z górą zdechłych wieńców. Ani kroku dalej. Fluopomarańczowy papierek po fast foodzie kontrastował ze zgniłą zielenią kwiatów, szarością wstążek i bladością różyczek.

Popołudniowa modlitwa była dłuższa. Po części oficjalnej prowadziła rozmowę ze Stwórcą. Był to raczej monolog, bo odpowiedzi udzielała za Niego. Następnie zbaczała na całkiem prywatne tory i zdawała zmarłemu relację z dnia w pracy. Ilu klientów banku obsłużyła, jak rozlała kawę, o czym plotkowała. To ostatnie było najgorsze. Gdyby jej mąż codziennie słyszał o nowym staniku Darii, rozterkach sercowych Ilony, a później o tym, że prezes na pewno puka nową asystentkę, i tak by umarł. Wiedziała o tym, ale teraz nie miało to już znaczenia. Był martwy bez względu na temat rozmowy. A przynajmniej mogła się wygadać.

Około siedemnastej trzydzieści wracała do domu. Dawała jeść Willowi (najbardziej spasionemu chomikowi, jakiego można sobie wyobrazić), wypijała kubek herbaty i była gotowa do wyjścia. Co cztery, pięć dni zamawiała jeszcze zakupy przez internet. Oczywiście, z godziną doręczenia dopasowaną do pory jej przewidywalnego powrotu. A najlepiej z pewnym marginesem błędu. Czas powrotu był przecież zależny od ilości rozmów podsłuchanych w autobusie i plotek, z których zdawała zmarłemu skrzętną relację. Właśnie tak wyobrażała sobie ich wspólną starość. Mieli siedzieć i godzinami rozmawiać o tym, o czym rozmawiali inni. Niespodziewana choroba spowodowała konieczność rozpoczęcia tych konwersacji wcześniej. O jakieś trzydzieści lat.

Tym razem nie miała mu wiele do opowiedzenia. Dzień był słoneczny i wielu ludzi wybrało spacer zamiast powrotu autobusem. Pozostali wydawali się dziwnie markotni. Mimo pogody jechała najsmutniejszym, najcichszym autobusem od dawna.

Do mieszkania wróciła tuż po dwudziestej i zrezygnowana rzuciła się na kanapę. W ubraniu, nie zdejmując nawet kurtki, okryła się kocem. Przez dobre pół godziny gapiła się, jak Will kręci się w kołowrotku. O dziwo, mimo że ćwiczył tak godzinami, nie wpływało to na jego linię. Może gdyby nie miał kołowrotka, nie mieściłby się już w klatce? Nawet ta myśl nie wydała jej się śmieszna, a tylko groteskowa. Chomik niewychodzący z klatki, zupełnie jakby tkwił w grobie za życia.

Will, ich wspólny pupil, którego powinni kiedyś razem pochować...

Zrobiło jej się gorąco. Ściągnęła kurtkę i wysunęła się z koca. Postanowiła, że jutro wstanie wcześniej i weźmie prysznic. Chciała zasnąć, czując na sobie zapach cmentarza. Czuła go tak wyraźnie. Woń mokrej ziemi, dymu, siarki z zapałek. Jej włosy zdawały się nimi nasączone. Nie powinna ich zmywać.

Zwlekła się z kanapy i poszła do kuchni. Zapaliła jedynie światło zamontowane w okapie. Jarzące się światło niebieskich diod było równie martwe jak ona. Sięgnęła po butelkę wina i nalała sobie kieliszek. To też stanowiło rytuał. Jeden z ostatnich w ciągu dnia i jedyny nienakierowany na samoudręczenie. Symbol i zarazem wspomnienie wspólnie spędzanych wieczorów.

Odstawiła kieliszek i poczuła nagły zawrót głowy. Po kuchennej terakocie, ocierając się o jej stopy, przemknął cień. Gwałtownie się odwróciła, ale za nią nikogo nie było. Jeszcze przez chwilę nie poruszyła się, nasłuchiwała. Poza skrzypieniem klatki Willa było całkiem cicho. Żadnych odgłosów sąsiadów, żadnych kroków na klatce schodowej, nawet ruch uliczny jakby ustał.

Wtedy rozległo się głośne szurnięcie.

Z pewnością dobiegało z przedpokoju.

Nim zdążyła wyciągnąć szufladę i chwycić nóż, cień przemknął po płytkach, na których stała. Padł na nią. Gwałtowny atak poprzedziły dwa tupnięcia tuż za jej plecami. Do nosa i ust przytknięto jej cuchnącą szmatę. Nie miała siły się bronić. Kręciło jej się w głowie, a niepohamowana senność zamykała jej powieki. Walczyła z nią.

– Zagramy w szczęście? – usłyszała, gdy się osuwała na podłogę.

Kątem oka dostrzegła coś potwornego. Jednak jej mózg nie zdołał poddać tego obrazu analizie.

Zapadła się w ciemność.

5

Natalia Lec jeszcze raz przebiegła wzrokiem po linijkach maila. Na redakcyjną skrzynkę często wpływały całkowicie niedorzeczne wiadomości, lecz ta powinna zainteresować jej szefa. Wstała od biurka i przeszła do redaktorki, jak nazywano gabinet wydawcy. Zapukała. Nie czekając na pozwolenie, otworzyła drzwi.

Naczelny Wipczyk siedział w głębokim fotelu, wgapiony w wielki, plazmowy telewizor. Prognoza pogody jak zwykle absorbowała całą jego uwagę. Nawet nie spojrzał na wchodzącą. Dziennikarka podeszła do szefa, zerknęła na ekran jego laptopa i bez słowa włączyła swoją skrzynkę mailową.

– Co się stało? – Wipczyk zapytał znudzonym głosem.

– Proszę zobaczyć.

– To aż tak pilne?

Głośno mlaszcząc, przesunął fotel do biurka. Zanim zerknął na ekran, przeczesał jeszcze dłonią siwe, krótkie włosy i poprawił okulary.

– Całość?

Lec przytaknęła.

– Mały druk.

– Taki ma pan ustawiony. Mogę to zmienić...

Mimo że Wipczyk był wydawcą i od popularności czasopisma zależała popularność jego własnego budżetu, był dziennikarskim konserwatystą. Żadnych niepotwierdzonych newsów, żadnych gołych cycków, a nawet zbyt nachalnych reklam. Mimo to gazeta od miesięcy miała dobre wyniki sprzedaży. Najwidoczniej społeczeństwo potrzebowało w miarę obiektywnej prasy, zachowującej jako takie standardy. Żadnych prorządowych bzdur o wiekopomnych sukcesach gospodarczych, ale też trzeźwe spojrzenie na opozycję i jej machlojki. Można by pomyśleć, że nudy, ale przynajmniej uczciwie podane.

Wipczyk zmrużył oczy i skupił się na treści wiadomości elektronicznej.

Kiedy czytacie (pewnie całą redakcją) ten list, ktoś już rozpoczął swoją grę w szczęście.

Wiecie, jakie są jej reguły?

To dla was nieważne. Liczy się, że mogą się pojawić ofiary. W dzisiejszych czasach łatwo wzbudzić sensację przy pomocy zwykłych zwłok. Dawniej zgony przytrafiały się znacznie częściej i łatwiej, więc nikogo nie dziwił zimny trup, leżący na bruku. Ludzie modlili się o pomyślność, bo bez niej mogli nie wrócić do domu.

Szczęście lub pech.

Życie lub śmierć.

Pierwsza gotowa do gry osoba wkrótce pozna swoje przeznaczenie. Czy nie byłoby pięknie, gdybyśmy wszyscy się zabawili? Całe dzielnice, osiedla i miasta? Uwierzcie mi, że wspaniale jest podarować komuś szczęście. Darowując pecha, mówi się „trudno”.

Tak musiało być.

Amen.

Wydrukujcie ten tekst w waszej gazecie jako formę zachęty. Powiedzmy, początek cyklu felietonów. W przeciwnym razie ktoś będzie miał przez was potwornego (ale to bardzo potwornego) pecha. Być może nawet umrze… i to wcale nie będzie dla niego najgorsze.

Tak więc: do przeczytania!

Mistrz gry

Wipczyk przewinął ekran, ale na tym wiadomość się kończyła. Żadnego postscriptum z adnotacją, że to żart, żadnych uśmieszków dumnych autorów. Żadnego żądania okupu w bitcoinach ani załącznika z życzeniami.

– To może być zwykły wirus – mruknął skonsternowany. – Co chwilę dostaję wiadomość od amerykańskiego generała, który odkrył w Iraku ropę...

Lec zdecydowanie pokręciła głową.

– Niemożliwe. Przez nasze systemy antywirusowe, antyspamowe i Bóg wie jakie jeszcze, nie przechodzą żadne śmieci. Mail musiał zostać wysłany bezpośrednio na moją skrzynkę pocztową.

– Domyślasz się, dlaczego akurat na twoją?

– Być może ktoś kliknął w stopkę pod artykułem na stronie internetowej.

– Więc co chcesz z tym zrobić?

– Po odpowiedź na to pytanie przyszłam do pana.

Wipczyk głośno wypuścił powietrze. Poprawił leżący na skraju biurka ołówek i założył dłonie za głowę.

– Chyba powinniśmy to zgłosić – powiedział bez przekonania.

– Na policję?

– Przecież nie na straż pożarną.

Zadając pytanie, oczekiwała wytrawniejszego sarkazmu.

– Może lepiej skonsultować się z prawnikiem. Choćby z tym adwokatem, który pisze do kącika z poradami.

– Chyba nie myślisz, że ten list jest na serio? – Redaktor pokręcił głową. – Przecież to pisał jakiś świrus, któremu się nudziło. Ktoś może zapomniał na noc wziąć leków... Wiesz, ile kosztuje szpalta w naszej gazecie?

Kobieta uśmiechnęła się szeroko.

– O ile autorem nie jest nastolatek onanizujący się przed komputerem albo zwykły idiota, policja nie namierzy go zbyt szybko. Wtedy mielibyśmy szansę na sensację.

– Taką jak w tych kiczowatych szmatławcach...

– Nie wiedziałam, że pretendujemy do miana literatury pięknej.

Wipczyk obrzucił dziennikarkę zniesmaczonym spojrzeniem. Przebiegł wzrokiem po jej zgrabnej figurze, obcisłych jeansach, opiętej na piersi bluzce z nazwą rockowego zespołu i wreszcie długich blond włosach. Dobrze wiedziała, co daje jej do zrozumienia. Owszem, mogłaby pracować dla każdego brukowca. Byle dobrze płacił.

– Zawiadomcie policję – podjął ostateczną decyzję. – Przede wszystkim chcę spać spokojnie. Żeby nikt mi nie wyciągnął, że zataiłem informację o możliwym przestępstwie.

– Okej. Coś jeszcze?

– Postarajmy się utrzymać to w tajemnicy – spojrzał na nią porozumiewawczo. – Zamieszanie w redakcji jest ostatnią rzeczą, o której marzę.

– Więc nic nie odpisywać?

– Nie. Może sprawa sama się rozwiąże.

– Sama?

– Chyba nie mam poczucia humoru dzieciaka z piaskownicy. A horrory częściej mnie śmieszą niż straszą.

– À propos horrorów. – Lec skinęła w stronę monitora. – Zwrócił pan uwagę na adres nadawcy?

Wipczyk przewinął wiadomość do góry. Dopiero teraz to zobaczył. Odwrócił się w stronę podwładnej i zbaraniały pokręcił głową.

– Przecież on, do cholery, nie żyje...

6

Starsza posterunkowa Nowak mozolnie sporządzała protokół. Nie tylko uroda, lecz także pedantyczne zachowanie wskazywały na niejeden germański listek w jej drzewie genealogicznym. Siedząca obok niej podkomisarz Tamara Haler była za to stuprocentową Słowianką. Subtelną, ale kształtną i świadomą własnego uroku. Jej szafirowe oczy pilnie lustrowały rozmówczynię.

– Czyli wiadomość nie została podpisana? – zapytała, zerkając na kartkę A4. – Wydruk obejmuje całość maila?

Siedząca naprzeciw policjantek Natalia Lec przytaknęła.

– Jednak adres mailowy nadawcy jest pani znany? – dopytywała Haler.

– Kuba Bończyk był moim kolegą. – Dziennikarka przesunęła się na sam skraj krzesła. Pochyliła się i włożyła ręce między kolana. – Mail został wysłany z jego skrzynki pocztowej.

– Na pewno nikt się nie podszył, dodając kropkę czy przecinek?

– Na pewno.

– Mhm. – Wymowne westchnięcie przykuło uwagę Lec. – Kim był ten mężczyzna?

– Kuba?

– Tak. Na nim się teraz skupimy – Haler cedziła słowa, jakby podkreślała, że nigdzie nie muszą się spieszyć. – Proszę się skoncentrować i zaraz będzie pani wolna. Najpierw zeznanie, potem balowanie.

Dziennikarka wzruszyła ramionami.

– Kuba pracował dla naszej redakcji, kiedy dołączyłam do zespołu. Był fantastycznym człowiekiem, ale przede wszystkim – doskonałym dziennikarzem. Na pewno czytała pani jego felietony. Zawsze interesował się aktualnymi sprawami Lublina i wszystkimi brudami, a robotę traktował jak cholerną misję. Chciał nieść swoje przesłanie. Stanowił klasyczny przykład oddanego ludziom idealisty, który powinien zająć się polityką...

– Mówi pani o nim w czasie przeszłym.

Lec westchnęła. Nerwowo oblizała wargi, wzbudzając jeszcze większe zainteresowanie Haler. Podkomisarz odruchowo analizowała mowę ciała rozmówców. W tym wypadku ruchy, chaotyczne gesty i ton głosu wskazywały na potworny stres dziennikarki. Pozycja na krześle charakteryzowała osoby niepewne i skonsternowane. Wbite w ziemię spojrzenie potwierdzało głęboką koncentrację.

Natomiast posterunkowa Nowak od kwadransa nawet nie podniosła wzroku znad protokołu. To Haler również odnotowała.

Natalia Lec drgnęła.

– Tak, tak. – Mechanicznie pokręciła głową. – Kuba ciężko zachorował. Czekał na przeszczep serca, ale ze względu na jakieś komplikacje operacja nie była możliwa. Zmarł niecały miesiąc temu.

– I nikt nie mógł mieć dostępu do jego skrzynki pocztowej?

– Nic mi o tym nie wiadomo.

– Rozumiem. To był jego adres prywatny czy roboczy?

– Umieszczony na serwerze redakcji. Musi pani zrozumieć, że Kuba poza pracą nie miał praktycznie żadnego życia. Wątpię, żeby w ogóle miał prywatną skrzynkę mailową.

Haler położyła obie dłonie na biurku i zaczekała, aż posterunkowa Nowak skończy spisywać protokół. Mimo że do lubelskiego wydziału kryminalnego przeniosła się już przed czterema miesiącami, wciąż nie do końca przesiąkła miejscową atmosferą. Poza tym wolała nie wyjść na arogancką krakuskę z prezydenckim dyplomem uznania. I gratulacjami od dwóch ministrów.

Nigdy nie miała problemu z tym, jak jest postrzegana, lecz rozstanie z wieloletnim partnerem nadwątliło jej wiarę w siebie. Albo kazało inaczej spojrzeć na świat. To, co od niego usłyszała na pożegnanie, z pewnością tworzyło zastanawiający obraz. Przeprowadzka do Lublina wywróciła wszystko do góry nogami, ale pozwoliła z powrotem nabrać dystansu do przeszłości. Wbrew zarzutom byłego Haler nie uważała się za zarozumiałą pindę, która ma nasrane we łbie przez teorie psychologiczne i policyjne zboczenie zawodowe. Dokładnie pamiętała tę tyradę.

Policyjne zboczenie zawodowe stanowiło eufemizm, a teorie psychologiczne brzmiały ciekawie. Pozostałych zarzutów nawet nie komentowała. Doskonała pamięć czasem jednak stanowiła przekleństwo. Choć z drugiej strony pozwalała właśnie przywołać artykuły podpisane przez Kubę Bończyka, które czytała w internecie. Od początku dobrze wiedziała, kim jest mężczyzna, pod którego podszywał się nadawca maila. A raczej kim był, bo klepsydra i wyrazy żalu na łamach serwisu on-line również nie umknęły jej uwadze.

Nowak wreszcie skończyła notować i przełożyła stronę protokołu.

– Czy treść maila coś pani mówi? – Haler odruchowo potrząsnęła wydrukiem. – Kojarzy się z jakimś artykułem, rozmową...

– Nie.

– A powód, dla którego ktoś miałby go wysłać?

– To też bez sensu. Prawda? – Lec po raz pierwszy spojrzała w oczy podkomisarz. Źrenice miała rozszerzone, a brwi – ściągnięte. – Ten ktoś nie chce pieniędzy. Nie używa własnego nazwiska, więc nie chodzi też o popularność. Nie składa oświadczeń politycznych, nie dyskredytuje pracodawcy...

– Więc co może mieć na celu? Jak pani myśli?

Dziennikarka nie dała się złapać na pytanie-przynętę. Odchyliła do tyłu głowę i nerwowo zebrała włosy.

– Nie mam pojęcia – sapnęła. – Albo komuś się nudzi, albo jakiś czubek zapomniał wziąć tabletek. Tak przynajmniej uważa mój szef.

– I nie obawia się pani, że to może być prawdziwa groźba?

– Chyba nie. Przynajmniej... To byłby jakiś absurd.

Haler odnotowała, że spojrzenie Lec powędrowało na prawo i do góry. U osób leworęcznych stanowiło to odruch zastanowienia, u praworęcznych – zakłopotania.

– A jednak postanowiła to pani zgłosić na policję.

– Taka była decyzja naczelnego.

– Żeby w razie czego mieć czyste sumienie? Czy może, wbrew temu, co pani mówi, potraktował ten mail poważniej?

Podkomisarz coś zanotowała. Lec wyprostowała się i oparła plecami o krzesło.

– Nie wiem... Może jedno i drugie.

– Okej. W takim razie będę miała prawdopodobnie ostatnie pytanie. Przynajmniej na razie. Możemy?

– Jasne.

Haler pochyliła się nad biurkiem.

– Słyszała pani o grze w szczęście? Czy coś mówi pani ta nazwa?

– To właśnie jest dziwne...

Posterunkowa Nowak spojrzała ze zirytowaniem na dziennikarkę. Od pisania musiała już boleć ją ręka.

– Co w tym dziwnego? – dopytała podkomisarz.

Lec splotła dłonie. Przez chwilę zastanawiała się nad odpowiedzią, wreszcie wbiła wzrok w nieokreślony punkt na podłodze.

– Kiedy odwiedziłam Kubę po raz ostatni – mówiła cicho, ale spokojnie – był już w agonii. Wiedziałam, że zostało mu niewiele czasu. Kilka godzin, a może nawet mniej. Odmieniona twarz, napięte mięśnie, zapadnięte oczy. Usiadłam przy jego łóżku i rozpłakałam się przytłoczona tym, jak szybko umierał. Bo ostatnie dni jego życia trzeba wprost nazwać umieraniem. Dopiero co śmiał się w redakcji, dopiero snuł plany o serii społecznych felietonów, a tu nagle to… Siedziałam przy nim, wsłuchując się w charczący oddech, aż się uspokoił i całe ciało jakby się odprężyło. Myślę, że wtedy po prostu zrezygnował z walki i wywiesił białą flagę. Postanowił umrzeć. Zapewne nie miał nawet świadomości, że do niego przyszłam, ale nie chciałam, żeby był sam.

Posterunkowa Nowak westchnęła.

– Już kończę – uspokoiła ją dziennikarka. – W pewnym momencie zobaczyłam, że Kuba porusza wargami. Zwilżyłam gazik i obmyłam mu usta. Wtedy właśnie, jakimś ostatnim wysiłkiem woli, wyszeptał, że idzie grać w szczęście. To były jego ostatnie słowa.

Ciąg dalszy w wersji pełnej

Copyright © by Max Czornyj, 2019

Copyright © by Wydawnictwo FILIA, 2019

Wszelkie prawa zastrzeżone

Żaden z fragmentów tej książki nie może być publikowany w jakiejkolwiek formie bez wcześniejszej pisemnej zgody Wydawcy. Dotyczy to także fotokopii i mikrofilmów oraz rozpowszechniania za pośrednictwem nośników elektronicznych.

Wydanie I, Poznań 2019

Projekt okładki: Mariusz Banachowicz

Zdjęcia na okładce: © Paolo Martinez/Arcangel,

© Sean Gladwell/Getty Images

Redakcja: Agnieszka Zygmunt / Słowne Babki

Korekta: Monika Marczyk / Słowne Babki

Skład i łamanie: TYPO Marek Ugorowski

Konwersja publikacji do wersji elektronicznej:

„DARKHART”

Dariusz Nowacki

darkhart@wp.pl

eISBN: 978-83-8075-706-6

Wydawnictwo Filia

ul. Kleeberga 2

61-615 Poznań

wydawnictwofilia.pl

kontakt@wydawnictwofilia.pl

Seria: FILIA Mroczna Strona

mrocznastrona.pl