Spis treści

Rozdział I

Rozdział II

Rozdział III

Rozdział I

Kobieta podeszła do okna hotelowego pokoju, zostawiając na miękkiej wykładzinie buty i torbę podróżną. Mimo że zjadła obfity obiad, czuła dojmującą potrzebę wypchania żołądka jeszcze bardziej. Czymkolwiek. Odsunęła od siebie myśli o jedzeniu, z którymi walczyła przez całe dorosłe życie. Drżącymi dłońmi szarpnęła ciężkie zasłony, płosząc ukrytą w nich niepozorną szarą ćmę. Skrzywiła się i machnęła ręką. Odpędziła owada. Zniknął w ciemnym kącie pokoju, rysując przedtem w powietrzu znak nieskończoności. Przez szparę pozostawioną między połówkami tkaniny kobieta wyjrzała na parking. Po przeciwnej stronie budynku zatrzymało się potężne, czarne auto. Rozpoznałaby wszędzie postać, która z niego wysiadła. Obserwowała ją przez chwilę, a potem odwróciła się w stronę drzwi. Miała wrażenie, że tłumione od dawna oczekiwanie eksploduje w niej, rozrywając ją i rozrzucając po świecie. Była zanurzona w adrenalinie, nie czuła dreszczy, wilgotnych dłoni, a przez wysoki, jednostajny gwizd strachu w uszach nie słyszała nerwowego bicia własnego serca. Tylko żołądek wciąż domagał się pokarmu.

Mimo panującego w pomieszczeniu półmroku pewnym krokiem podeszła do wchodzącego do pokoju mężczyzny. Zarzuciła mu ręce na szyję i wtuliła twarz w koszulę. Przez chwilę stali objęci. Napięcie zamiast opaść, tylko się wzmogło. Serce i rozum zatrzymały się przyczajone niepewnie na krawędzi świadomości.

– Jesteś. – Mężczyzna pierwszy przerwał ciszę.

Nie zdążyła odpowiedzieć. Całując coraz gwałtowniej usta kobiety, rozpinał jej jasną koszulę. Ponaglany przez nią nerwowym szarpaniem paska rozpiął spodnie, które opadły na wykładzinę. Kobieta szamotała się z zapięciem zbyt ciasnej spódnicy, nie odrywając ust od partnera, który spojrzał w lustro wiszące nad blatem biurka. Nie zawiódł się. Różowe, pulchne ciało ujęte w ramy czarnej bielizny, która nie zakrywała zbyt wiele. Ścisnął mocno gładki pośladek, aż kobieta jęknęła. Z rozkoszy czy z bólu – nie zastanawiał się nad tym. Obrócił ją plecami do siebie i pchnął na blat. Szarpnął za cienką koronkę majtek, która ustąpiła z trzaskiem, pozostawiając na skórze różowawą pręgę. Kobieta syknęła, ale posłusznie pochyliła się i czekała, aż rozpocznie się niezmiennie rozpalający jej ciało dziki taniec. Poruszając się w coraz szybszym tempie, kochanek tłumił dłonią jęki kobiety. Strach przed zdemaskowaniem nie pozwalał mu nawet teraz w pełni rozkoszować się gotowością partnerki. Wreszcie opadł dłońmi na stół, wydając z siebie głębokie westchnięcie. Oddech, który czuła na karku, przyprawiał ją o gęsią skórkę. Niecierpliwie poruszyła się, zachęcając mężczyznę do kontynuacji.

– Chodźmy do łóżka. – Pociągnął ją za sobą, nie zważając na jej niechęć do przerwania zabawy. – Ledwie trzymam się na nogach.

Zamknął ją w swoich ramionach. Odczekała chwilę i podniosła głowę.

– Długo leciałeś, potem jeszcze ta podróż autem. Mówiłam, żebyśmy przełożyli to spotkanie.

– Kotku, a ja ci mówiłem, że tęskniłem za tobą.

Uśmiechnęła się i mocniej go objęła.

– To prawie trzy miesiące. Nie wyobrażam sobie, jak ludzie funkcjonowali, wyjeżdżając do Stanów. I to na kilka lat. Skazani na listy. A i te nie zawsze dochodziły…

– Na szczęście my mieliśmy Internet. – Cmoknął ją w czubek głowy.

– A jak Kajtek zniósł powrót?

– Lepiej od nas.

– Czytałam, że po immunoterapii nie należy się forsować. – Pogłaskała mimowolnie jego tors, a on się ożywił.

– Skarbie, nie uwierzysz, ale to nie ten sam Kajtek. Nie można go utrzymać w miejscu. Jakby musiał nadrobić cały czas, gdy tułaliśmy się po szpitalach.

– Lekarze mówili, że udało się cofnąć skutki choroby. Teraz musi się wyszaleć. Moja Tuśka po każdym przeziębieniu…

– Dlatego nie żałuję pieniędzy wydanych na to leczenie i pobyt w Filadelfii.

– A Marylka? – Kobieta zamarła w oczekiwaniu.

– Jak każda matka. – Mężczyzna wzruszył ramionami. – Płacze ze szczęścia. Boję się pomyśleć, co by było, gdybyśmy nie mieli firmy i możliwości wzięcia kredytu. – Spojrzał kobiecie w oczy. – I gdybyś nie pomogła nam zorganizować zbiórki pieniędzy.

– Daj spokój – ucięła dyskusję, całując go w usta. Na moment zapomniała o tym, co chciała mu powiedzieć. Tak dobrze i bezpiecznie było w jego ramionach. Tak łatwo zapominała o tęsknocie i bólu bycia tą drugą. Wystarczyło, że się pojawił. Po co zaczynać niewygodne rozmowy? Burzyć kruche porozumienie? Musi z nim porozmawiać. Serce przyspieszyło gwałtownie. W myślach odtwarzała pieczołowicie przygotowywaną od kilku tygodni tyradę. Tymczasem mężczyzna badał właśnie językiem zagłębienie między pełnymi piersiami, zupełnie nieświadomy pojedynku, który toczył się w jej głowie.

– Krzysztof. – Zdecydowała, że musi zawalczyć o swoje. – Krzysztof, musimy porozmawiać.

Nie przerywając, sapnął zmysłowo:

– O czym, moja kusicielko?

Niezaspokojone ciało pragnęło poddać się pieszczotom. Mimo to wyplątała się z ramion Krzysztofa i odsunęła na bezpieczną odległość.

– Kajtek jest zdrowy. Więc co nas powstrzymuje? – zaczęła zupełnie inaczej, niż planowała.

Mężczyzna przewrócił oczami, manifestując swoje niezadowolenie. Skuliła się i okryła kołdrą, gdy usiadł obok niej. Poczuła się niczym niesforna uczennica, którą czeka reprymenda za nieodpowiednie zachowanie.

– Ewa, tyle razy ci tłumaczyłem – odparł zrezygnowany, nie patrząc na nią. – Firma jest własnością teścia. Wystarczy jedno moje potknięcie, a lata pracy pójdą na marne. On mi nie ufa. I póki żyje, to się nie zmieni.

– Możesz założyć własną firmę.

– Oszalałaś? – Zerwał się z łóżka. – Do tego trzeba czegoś więcej niż doświadczenia. Wiesz, że bez kasy nic z tego nie wyjdzie.

– Kasa, kasa. Tylko to się dla ciebie liczy?

– Wiesz dobrze, że cię kocham, ale nie porzucę, ot tak, rodziny i życiowej szansy.

– Co to za miłość, jeśli nie jesteś w stanie niczego dla niej poświęcić!

– Nie dramatyzuj. Od początku wiedziałaś, że mam żonę i zobowiązania…

– Myślałam, że znaczę dla ciebie więcej niż firma… – Głos kobiety zaczął drżeć z emocji.

– Nie komplikuj, do cholery.

– A więc z miejsca na podium, które zajmuje kobieta życia, spadłam na poziom życiowej komplikacji!? – Starała się za wszelką cenę kontrolować, zaciskając dłonie na brzegu kołdry, aż pobielały.

– Wiesz co? Lecę tu jak głupi, niemal prosto z lotniska, zostawiam dziecko i żonę, olewam firmę, a ty znów zaczynasz te swoje narzekania. – Gorączkowo zaczął zbierać rozrzucone po podłodze części garderoby.

– Dokąd idziesz? – Poruszyła się niespokojnie.

– Wracam do domu. Ot co!

– Nie rób tego, Krzysztof. – Nie zatrzymał się jednak nawet na chwilę. – Porozmawiajmy, proszę.

– Już mi wszystko wyjaśniłaś. – Spojrzał na nią dzikim wzrokiem i szarpiąc za pasek, zapiął spodnie.

– Błagam, nie zachowuj się tak… Ja też mam męża i dziecko.

– No właśnie. Wróć do swojego Robercika i udawaj, że jesteś jego żoną.

– Nie mów tak… – Głos jej się załamał. Nie zwróciła uwagi na łzy zbierające się w kącikach oczu. – Proszę, nie mów. Wiesz, że jesteśmy w separacji, że gdyby nie Tusia, rozwiedlibyśmy się.

– Słyszałem to milion razy. Nie pasuje ci, kiedy mówię, że cię kocham, więc może wolisz ostro i konkretnie usłyszeć prawdę o sobie i swoim udawaniu. Bo udajesz! Sama nie wiesz, czego chcesz! Masz męża, z którym nie masz zamiaru się rozstać. Zasłaniasz się dobrem córki, a ode mnie oczekujesz, że poświęcę swoje życie. Że rzucę wszystko, co z trudem budowałem przez tyle lat, bo ty tak chcesz. Bo tobie się wydaje, że będzie nam razem dobrze. – Krzysztof zatrzymał się wreszcie i oskarżycielsko wycelował w nią palec. – Jeśli stracę przez ciebie wszystko, nie będzie dobrze. Rozumiesz?

Widząc, że Krzysztof łapie swoją podróżną torbę, w przypływie desperacji poderwała się i stanęła przed nim.

– Nie zostawiaj mnie, proszę… – Chwyciła go za ramię.

– Nie zostawiam. Wychodzę, zanim zrobi się nieprzyjemnie. – Wyszarpnął się. Trzaśnięcie drzwi wyrwało ją z bezruchu. Objęła ramionami marznące, półnagie ciało i rozpłakała się.

Auto pędziło szaleńczo w stronę miasta. Ewa ignorowała wszystkie stojące na poboczu znaki. Mogłaby to zrzucić na łzy, które spływały po twarzy, zamazując świat w surrealistyczny krajobraz. Jednak prawda była taka, że targające nią emocje odbierały zdolność logicznego rozumowania. Nie zwracała uwagi na nic: ani na wycie silnika, ani na niedopiętą koszulę, ani na ból mięśni karku. Z rozpaczy wciskała pedał gazu, pędząc do miejsca, w którym czuła się bezpieczna. Zastanawiała się, dlaczego zgodziła się na ten romans. Wszystko zaczęło się tamtego dnia, gdy zachorowała.

1 kwietnia 2015 r.

Otworzyła oczy i zobaczyła szarą powierzchnię sufitu. Na wspomnienie zeszłego weekendu i uwag matki Roberta dostawała mdłości. Dobre rady dotyczące wychowania Tusi – ich trzyletniej córki – miała opanowane do perfekcji. Słuchała bogatego repertuaru porad teściowej od czasu narodzin małej. To wtedy pierwszy raz zabrakło jej zdroworozsądkowego ględzenia Mileny – najlepszej przyjaciółki z czasów szkoły. Gdyby tu była, zbyłaby utyskiwania koleżanki dowcipem i kąśliwymi uwagami. Potem chichotałyby wspólnie przy kieliszku wina. Tęsknota ścisnęła ją za gardło. Po ślubie z Robertem Milena zniknęła, a Ewa została sama.

Początkowo Milena nie odbierała od niej telefonów. Potem zmieniła numer i podobno wyjechała za granicę. Ewa wiedziała, że to jej wina, że przesadziła, ale nie pierwszy raz się kłóciły. Przez jakiś czas obydwoje z Robertem próbowali skontaktować się z przyjaciółką, jednak założenie rodziny, pojawienie się Tusi, kupno mieszkania i układanie życia tak bardzo ich pochłonęły, że obraz życzliwej, sypiącej żartem dziewczyny rozpłynął się pomiędzy wizytami na proszonych obiadkach u rodziców Roberta a awanturami z pułkownikiem Mrozowskim, ojcem Ewy.

– Gdzie jesteś, Milka? – szepnęła pod nosem Ewa, z ociąganiem wygrzebując się z pościeli. Ściany pokoju wywinęły salto przed jej oczami. Trzymała się krawędzi łóżka, aż wróciły na swoje miejsce.

– Coś ty taka czerwona? – Robert zaniepokoił się, wychodząc z łazienki.

– Nie wiem, boli mnie głowa, wszystko wiruje przed oczami… – Potarła twarz, kilka razy zamrugała powiekami.

Robert dotknął jej czoła.

– Uuu, kochana, parzysz.

– Nie czuję, żebym miała gorączkę – zdziwiła się.

– Zaraz sprawdzimy. – Mąż przyniósł termometr. Urządzenie zapikało, wskazując prawie trzydzieści dziewięć stopni.

– No to ładnie. Zostajesz w domu. Zaraz ci coś dam. – Cofnął się od drzwi. – A gdzie trzymamy leki przeciwgorączkowe?

No tak, to ona była konstruktorem codziennego życia i mistrzynią od drobiazgów, z których się składało. Robert pozostawiony sam sobie mógłby zginąć z głodu, ponieważ nie wiedziałby, gdzie w lodówce stoi pudełko z wędlinami. O ile domyśliłby się, że należy jedzenia szukać właśnie w lodówce.

– W szafce przy oknie, druga półka od dołu, żółty koszyk. – Opadła na poduszki i zakopała się z ulgą w pościeli. Zostaje w domu. Nie musi znów słuchać paplania teściowej. Alleluja!

A teściowej i jej gadania nienawidziła. Choć zastanawiała się kiedyś intensywnie, czy można nazwać nienawiścią mieszankę podziwu i zazdrości doprawioną odrobiną rezygnacji, bo wiedziała, że teściowej nigdy nie dorówna. Podziwiała matkę Roberta za szczegółową wiedzę na każdy temat, zwłaszcza w zakresie wychowywania dzieci i prowadzenia domu. I zazdrościła takiego ustawienia się w życiu, że wiatr wiał jej zawsze w plecy. Bo matka Roberta w teorii nie miała sobie równych. Owszem, od dnia ślubu miała męża, ale niemal w tym samym czasie znalazła panią Czesię, kobietę ciepłą, pracowitą i opiekuńczą, która zajmowała się wszystkim, nawet malutkim Robercikiem.

Ewa podejrzewała swego czasu, że pani Czesia jest częścią tego małżeństwa i gdyby nie ona, dawno wszystko by się rozpadło, a Robert wylądowałby w domu dziecka, ponieważ jego matka zbyt zajęta była robieniem kariery na uniwersytecie, żeby marnować czas na jedynaka. Na więcej dzieci pani Małecka się nie zdecydowała. Oficjalnie z powodu licznych dolegliwości, ale Ewa była przekonana, że teściowa miała zwyczajnie dość pieluch i całego tego bałaganu, jak nazywała wychowywanie dziecka. Za to zrealizowała się jako wykładowca, otrzymując w końcu upragnioną profesurę. W jej mniemaniu stanowiło to nie lada wyczyn, ponieważ musiała godzić pracę naukową z zajmowaniem się domem i rodziną. Na szczęście ani teść Ewy, ani pani Czesia nie odważyli się nigdy zburzyć tego heroicznego obrazu pani Małeckiej – kobiety naukowca, żony i matki.

Ewie początkowo wydawało się, że nikt poza nią nie dostrzega, jak bardzo ten wizerunek jest fałszywy. Z czasem zrozumiała, że dla świętego spokoju wszyscy z otoczenia profesor Małeckiej polerowali jej piedestał nie tyle z podziwu dla zasług, co w obawie o własne zdrowie psychiczne. Nikt nie chciał się narażać na wybuchy świętego oburzenia poparte płomiennymi mowami o wyższości profesor Małeckiej nad resztą gatunku ludzkiego, których nie powstydziłby się niejeden dyktator. Na szczęście Ewa z niskim poczuciem własnej wartości nie stanowiła żadnego wyzwania dla zapędów pedagogicznych kobiety. Uległa, starając się przypodobać teściowej jak matce, a z czasem, nieustannie strofowana, czuła coraz większą złość i bunt. Wiedziała już, że nie spełni żadnego z kryteriów idealnej synowej. Dlatego nauczyła się ignorować bolesne uwagi na temat własnej nieudolności, a także poczucie winy wynikające ze złamania mężowi prawniczej kariery.

Mając świadomość, że wizyty w domu teściów nie wpływają najlepiej na jej samoocenę, unikała ich, jak mogła. I tym razem miała doskonałe usprawiedliwienie.

Kiedy gorączka spadła do poziomu pozwalającego jej wygrzebać się z pościeli, zaparzyła dobrą herbatę i wzięła komputer do łóżka. Cisza niezakłócana przez okrzyki Tusi dzwoniła Ewie w uszach. Jak błogo! Otworzyła laptopa. Na pulpicie odnalazła projekt, nad którym pracowała. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, kasę Urzędu Miasta zasilą potężne środki z Europejskiego Funduszu Społecznego przeznaczone na rewitalizację zabytkowego rynku miejskiego. W praktyce przekuje się to na sukces prezydenta miasta w zbliżających się wyborach. A na jej konto spłynie zapewne pokaźna premia za dobrą robotę. Urządzi za te pieniądze pokój Tusi. Póki co stał niemal pusty. Spojrzała na zegarek. Dochodziła dwunasta. W ramach przerwy sprawdziła pocztę. Na pierwszym miejscu listy widniał mail: Co słychać? od nadawcy krzysztof_za@wp.pl. Wahała się przez moment, czy nie wyrzucić go do kosza. Nie znała żadnego krzysztofa_za. Najwidoczniej on znał ją, skoro pytał, co słychać, w dodatku wysłał maila na służbową pocztę. W końcu otworzyła wiadomość.

Droga Ewo!

Przez przypadek trafiłem na Twoje zdjęcia w lokalnej prasie. Możesz mnie nie pamiętać... Razem studiowaliśmy. Krzysztof Zagnańczyk – czy mówi Ci coś moje nazwisko?

Oczywiście, że mówi. Nie znała nikogo, kto miałby bardziej niż on sprecyzowany w życiu cel. Krzysztof pochodził z niewielkiej wsi, razem z Ewą i Mileną studiował prawo i administrację, chciał w przyszłości osiągnąć sukces finansowy. Dokarmiały go, bo nie lubił wydawać skromnego stypendium na jedzenie. Wolał kopiować materiały czy kupić książkę. Zupełnie nie przejmował się tym, czy będzie miał co zjeść. A teraz proszę, e-mail miał firmowe logo: Marczak Medbrand sp. z o.o.

Okazuje się, że jesteś specjalistą do spraw pozyskiwania funduszy unijnych, a ja poszukuję kogoś, kto mógłby mi doradzić, jak konstruować wnioski. Nie ukrywam, że moim celem jest pozyskanie pieniędzy, żeby móc rozwijać firmę. Jesteśmy jedną z wielu spółek w regionie. Chcemy kompleksowo zajmować się obsługą aptek, tzn. udostępniać system dystrybucji leków, magazyny, transport, a także apteczne systemy komputerowe – nasz najnowszy produkt. To właśnie on wymaga wsparcia finansowego.

Czy mogę Ci zaproponować spotkanie przy kawie? Ustalilibyśmy szczegóły współpracy i Twoje wynagrodzenie.

Pozdrawiam serdecznie.

Krzysztof Zagnańczyk

Mając wciąż przed oczami bladego studenta w znoszonym, niemodnym sweterku, postanowiła mu pomóc. Przez wzgląd na starą znajomość.

8 kwietnia 2015 r.

Przyszła wcześniej. Zamówiła duże latte i solidną porcję ciasta. Miała męczący dzień. Kolejny raz przekonywała prezydenta miasta, że warto pozyskać tak duże środki na rewitalizację i uczynić z tego atut w walce z wyborczą konkurencją. Za oknem panowała nasycona mżawką zimna szarość. Patrzyła na rynek miejski przez szybę. Unikalna zabudowa, neobarokowy kościółek, zabytkowy ratusz, przepiękne kamienice ozdobione gipsowymi gzymsami i figurami. Wszystko to dawno poszarzało. Gdzieniegdzie siatki ochronne miłosiernie zakrywały odrapane elewacje, poobijane zdobienia. Wściekła się, gdy miasto chciało sprzedać jeden z budynków w centrum miejscowemu deweloperowi. Kiedyś mieściła się w nim pensja dla dziewcząt z dobrych domów. Dziś świecił pustkami. Miasta nie było stać na kosztowny remont. Kiedy pojawił się kupiec, prezydent nie wahał się i błyskawicznie ustalono, że budynek zostanie sprzedany. Konserwatorowi zabytków zabrakło pół roku, by objąć to miejsce opieką. Po tym czasie biznesmen nie mógłby zburzyć kamienicy. Nie mógłby wybudować kolejnego bloku mieszkalnego, a co za tym idzie, nie zawracałby sobie nim głowy. Kupiła Romkowi z Wydziału Architektury i Budownictwa kilka pączków i obiecała załatwić anulowanie mandatu jego żonie. W zamian przeciągał wydanie planów i stosownej zgody na rozbiórkę tak długo, aż deweloper zrezygnował z zakupu. Potem postanowiła walczyć o cały rynek. Najsilniejszy atut to pieniądze, więc mocno zaangażowała się w zdobycie funduszy. Jak mawiał prezydent miasta: Z pieniądzem się nie dyskutuje. Jeszcze chwila i osiągnie swój cel, spełni swoje marzenie o pięknym, klimatycznym miasteczku. Westchnęła z ulgą. Musi się udać.

Kawa przyjemnie rozgrzewała, a cukier pobudzał. Zapach czekolady, wanilii, cynamonu i karmelu przyprawiał o zawrót głowy. Ewa czuła się jak w bezpiecznym kokonie. Rozmarzyła się, przypominając sobie wizualizację projektu. Rynek ozdobiony kwietnikami i skwerkami, część ulicy wyłączona z ruchu. Kolorowe elewacje, spacerujący ludzie, kawiarnie, restauracje. Z pewnością wielu przedsiębiorców wolałoby mieć swoje siedziby w takim miejscu. Na rynek wróciłyby sklepy, a z nimi ludzie. Miasto mogło zarobić na wynajmie stylowych biur w centrum. I to ostatecznie przekonało prezydenta do jej pomysłów.

Spojrzała na zegarek. Krzysztof powinien zaraz przyjść. Przy gablocie z ciastem stał co prawda jakiś chudzielec w garniturze, ale nie widziała jego twarzy. Zapłacił i ruszył w jej kierunku z pyszniącą się na talerzyku kremówką. Przełknęła ślinę, mimo że zjadła połowę upiornie słodkiej eklerki.

– Dzień dobry. Ewa? – Odwróciła się.

– Krzysztof? – Zapatrzona w kremówkę, nie zauważyła podchodzącego do stolika barczystego blondyna. – Kim jesteś i dlaczego pożarłeś Krzyśka? – zażartowała.

Mężczyzna pochylił się nad nią i musnął policzek. Rozpoznała zapach drogiej wody. Zarejestrowała też niewielkie logo Hugo Bossa na marynarce.

– Niestety, to ja. We własnej osobie.

– Zmieniłeś się… – Omiotła wzrokiem siedzącą przed nią postać.

– Mam nadzieję, że na korzyść. – Uśmiechnął się, mrużąc oczy. – Za to ty wciąż wyglądasz… – zawahał się, obrzucając ją taksującym spojrzeniem – imponująco.

– Czy to komplement?

– A chcesz, żeby nim był? – Pochylił się i zniżył głos do szeptu.

Ewie zabiło mocniej serce. Dawno nie czuła ciepła rozlewającego się w środku jak wtedy, gdy pustoszyła lodówkę. Od ślubu przestała zwracać uwagę na facetów. Po ciąży znów się zaokrągliła, ale już z tym nie walczyła jak dawniej. Nie miała też czasu i energii na flirtowanie.

– Czemu nie? W ustach przystojnego faceta brzmi jak komplement. – Podjęła wyzwanie.

– Aż tak dobrze wyglądam? – kokietował Krzysztof.

– Szczerze? Nie jest najgorzej, choć do mojego męża trochę ci brakuje.

– No tak, konkurencja. – Zrobił minę pobitego psiaka. Ewa roześmiała się, czując w środku lekkość. Odprężyła się i upiła łyczek kawy.

– Co u ciebie słychać? Że ja wyszłam za Roberta, to już wiesz.

– Zwróciłem uwagę na twoje nazwisko. Małecka. Masz dzieci?

– Córkę. Ma trzy lata. A ty? Żona? Dzieci?

– Druga. Od roku. Wychowujemy jej dziecko. – Ewa zauważyła, że posmutniał, kiedy o tym wspomniał.

– Pierwsza nie wytrzymała z tobą czy z twoją ambicją? – zażartowała.

– Niestety, bardzo szybko okazało się, że nie mogę mieć dzieci. No i poszła sobie…

– Przepraszam. Tak jakoś chlapnęłam…

– Spokojnie. To stara historia. Szybko poznałem Marylkę. Mąż od niej odszedł. Pracowałem w firmie jej ojca i tak jakoś wyszło.

– Czyli prowadzisz rodzinny biznes… To stąd to logo Marczak Medbrand, tak?

– Zgadza się. Jestem dyrektorem i podejmuję decyzje. Teść chce odejść, ale póki co nie zaufał mi na tyle, żeby oddać firmę. No i ja właśnie w tej sprawie.

Więc z czym pan do mnie przychodzi, panie Zagnańczyk?

Uśmiechnął się pod wąsem.

– Gdyby udało nam się napisać dobry wniosek i dostać kasę z Funduszu Europejskiego, moglibyśmy wprowadzić na rynek nowatorski program komputerowy pozwalający kompleksowo zarządzać nie tylko apteką, ale całą siecią apteczną. Sęk w tym, że brak nam fachowca w tej dziedzinie.

– Składaliście już jakieś wnioski?

– Trzy razy. Nic z tego nie wyszło.

– Wszystkie dotyczyły tego programu?

Krzysztof potwierdził skinieniem głowy i upił łyk kawy.

– I nie korzystaliście z pomocy ludzi, którzy zajmują się tym profesjonalnie?

– Oczywiście, że korzystaliśmy. Niestety, ciągle odpadamy.

– Ma Pan ze sobą materiały?

Położył na stole pękatą teczkę.

– Tu masz wszystko, co do tej pory zrobiliśmy, wszystkie wersje wniosku, opis programu i jego funkcjonalności…

– Popatrzę na to w wolnej chwili. – Zważyła teczkę w dłoni i przyjrzała się Krzysztofowi. – Ile mam czasu?

– Tyle, ile potrzebujesz.

Ewa uniosła brwi.

– A kiedy mija termin składania wniosków?

– Za dwa miesiące.

– To dobrze, bo właśnie spinam ważny projekt. Jak tylko skończę, będę mogła się za to zabrać. – Machnęła teczką.

– Cieszę się, że odpowiedziałaś na maila.

– Nie ma sprawy. Nie mam kontaktu z nikim ze studiów. Wszyscy się gdzieś rozbiegli, więc chętnie odświeżam stare znajomości.

– A Milka? Byłyście nierozłączne.

– Przepadła po naszym ślubie.

Ewa poczuła w torebce wibracje. Wyjęła telefon i spojrzała na wyświetlacz.

– Przepraszam. Niestety, muszę lecieć. Robert dzwoni. Pewnie się denerwuje, że jeszcze nie wróciłam. – Machnęła mu telefonem przed nosem.

– Troskliwy z niego mężulek.

– To na pewno. – Wstała z krzesła. – Miło było cię spotkać. Odezwę się, jak będę miała coś dla ciebie. Do zobaczenia. – Cmoknęła mężczyznę w policzek i wyszła, nie oglądając się za siebie.

Wtedy mogła jeszcze wszystko zmienić. Nie pozwolić Krzysztofowi na wdepnięcie w jej życie. Może nawet nie wpadłby jej do głowy pomysł z separacją. Nie chciała oszukiwać Roberta. Być jego żona i spotykać się z kimś innym. Dążyła do rozwodu, ale sędzina doradziła separację. Może dostrzegła, że Robert wciąż ją kochał. Natomiast ona jego chyba nigdy. Dziś było za późno na refleksje. Im dalej była od hotelu, tym bardziej się uspokajała i zaczynała rozważać to nieszczęsne spotkanie.

Popełniła błąd, naciskając na Krzysztofa. Ale czyż nie miała prawa oczekiwać od niego rozstania się z niekochaną żoną? Pomogła mu w zdobyciu pieniędzy unijnych. Dzięki temu firma Marczak Medbrand praktycznie wyeliminowała konkurencję w dziedzinie usług dla sieci aptecznych w regionie. Kiedy dowiedziała się o śmiertelnej chorobie syna Maryli, żony Krzysztofa, natychmiast zorganizowała zbiórkę pieniędzy na kosztowną terapię za granicą. Koiła jego rozpacz w hotelowym pokoju, który wynajął, by mogli porozmawiać. Wyszło inaczej. Od tamtej pory go kochała i wspierała najlepiej, jak umiała. Wtedy gdy narzekał na oziębłość żony, która nie byłą zwolenniczką czarnych koronek i ostrego seksu, czy gdy wściekły żalił się na nieufnego teścia odmawiającego mu prawa do majątku. Wiedziała, jak ciężko pracował, żeby przekonać starego do faktycznego oddania mu sterów. W zamian chciała tylko jego miłości i uwagi. Niestety, mimo obietnic widywali się najwyżej dwa razy w miesiącu. Do tego wyjazd z dzieckiem za granicę i rozłąka trwająca ponad trzy miesiące. Maryli nie kochał. Tego była pewna. Zostali parą z rozsądku. Ona – kobieta z dzieckiem, on – po przejściach i rozwodzie. Poza tym dziś rzucił wszystko i mimo zmęczenia podróżą przyjechał prosto do niej. A ona zafundowała mu gadkę o rozwodach. Niepotrzebnie tak się spieszyła. Mogła dać mu czas. Mogła pozwolić odpocząć. Tymczasem napadła na niego, jakby sama od razu chciała rzucić męża. Przecież to wymagało przygotowania, przemyślenia. Krzysztof miał rację. Wszystko zepsuła. Udowodni swoje przywiązanie. Cierpliwie będzie czekała, aż teść wreszcie przekaże mu firmę. Wtedy będą razem. Musi tylko poczekać. Ale to akurat świetnie jej wychodziło. W końcu całe życie na niego czekała. Nie może tego zepsuć.

Otarła łzy i zwolniła. Samochód wtoczył się wolno na osiedlowy parking. Poprawiła bluzkę i sięgnęła po torebkę, żeby przypudrować ślady niedawnej rozpaczy.

Rozdział II

– Kochanie, to ty? – Krzysztof akurat zamykał drzwi wejściowe, gdy usłyszał głos Maryli. Miał wielką ochotę nie reagować, tylko uciec do swojego luksusowego gabinetu. Jednak ona stanęła w drzwiach salonu, żeby zaraz potem troskliwie pomóc mu zdjąć płaszcz. Stanowiła kompletne przeciwieństwo tęgiej, ciemnowłosej Ewy. Jej drobna postać budziła w nim skojarzenia z elfem. Poruszała się szybko, z gracją i wdziękiem. Wydawało się, że płynie w powietrzu. Choć sam nie był wysoki, to górował nad nią wzrostem i siłą. Nie rozumiał, jak ojciec Kajtka mógł porzucić tę ciepłą, troskliwą kobietę. Krzysztof musnął usta Maryli i spojrzał w górę schodów.

– Kajtek już śpi?

– Właśnie zgasiłam światło. Nie wiem, może jeszcze nie zasnął.

– Jak się dziś czuł?

Maryla się rozpromieniła.

– Świetnie. Byliśmy w ogrodzie, potem bawiliśmy się w Indian. A tobie jak minął dzień? Spotkanie się udało?

Krzysztof wzruszył ramionami i wbił ręce w kieszenie.

– Nie było najgorzej. Ale kontrahent okazał się twardym zawodnikiem. Upierał się przy swoim. Czekają mnie trudne negocjacje, ale dam sobie radę, kochanie. – Objął żonę i dodał: – A teraz wybacz. Pójdę do Kajtka.

Maryla cmoknęła męża w usta.

– Przygotuję ci coś do zjedzenia, a potem… może wspólna kąpiel? – Uśmiechnęła się zalotnie, patrząc mężczyźnie w oczy.

– Kusisz, skarbie, kusisz.

– To tylko kąpiel. – Mrugnęła do niego i wyszła do kuchni.

Krzysztof odetchnął głęboko i skierował się do pokoju syna. Ostrożnie uchylił drzwi. Mimo że pokój miał ponad trzydzieści metrów, zabawki ledwie się w nim mieściły. Przemieszczając się slalomem między namiotem, autami i misiami, podszedł do łóżka w kształcie wyścigowego bolidu. Pięciolatek spał z rękami rozłożonymi jak skrzydła motyla. Krzysztof usiadł na dywanie przy łóżku. Dotknął główki chłopca pokrytej meszkiem ciemnych włosów, które dopiero zaczynały odrastać po agresywnej terapii. Kochał Kajtka bardziej niż firmę, o której posiadaniu marzył, gdy jako ubogi student zazdrościł bogatszym i przystojniejszym kolegom. Mimo że chłopiec nie był jego biologicznym dzieckiem, wychowywał go niemal od urodzenia, a wiadomość o tym, że cierpi na ciężką chorobę, przypłacił przedwczesną siwizną. Nie mógł sobie wyobrazić życia bez tego małego urwisa o bujnej wyobraźni i niespożytej energii, której nawet choroba nie mogła mu odebrać. Gdyby nie Ewa, nie zdołałby zebrać potrzebnych na leczenie pieniędzy.

Ewa. Opiekuńcza jak matka, której nawet nie pamiętał. Miękka i uległa. Z łatwością przystosowująca się do jego ciała. Pulchna, gładka skóra w kolorze mleka zabarwionego krwią, pachnąca rozkoszami i bitą śmietaną. Nawet latem unikała słońca, które nie umiało się z nią obchodzić delikatnie. Wszystkiego miała w nadmiarze. Począwszy od gęstych, ciemnych włosów, dużych oczu, przez ogromne piersi, krągłe biodra i po dziecięcemu pulchne stopy. Do tego rozpływające się w ustach wargi o smaku rozgniecionych malin. Słodkie i cierpkie. Naiwne, rozkochane spojrzenie, które tak go denerwowało, potrafiło stwardnieć i przyszpilić do ściany, gdy walczyła o jakąś ideę. Gotowa spełnić każdą, nawet najbardziej wyuzdaną zachciankę. Miała tylko jedną wadę. Tak bardzo pragnęła miłości, że gotowa była zniszczyć swój świat, a przy okazji też to, na czym mu najbardziej zależało – budowany z trudem, na przekór teściowi, sukces firmy. Ukrył twarz w dłoniach. Musi to uporządkować, zanim wszystko straci. Zanim Ewa się zagalopuje, zanim on ulegnie tej miękkości i zatraci się w niej, zdradzając wszystko, w co wierzył. Uwielbiał seks z nią, może nawet bardziej niż z Marylką. Jednak nie miał zamiaru poświęcić lat pracy i wyrzeczeń dla jakiejś tam miłostki.

Prosto ze spotkania z prezydentem miasta w sali konferencyjnej ratusza Ewa popędziła do swojego gabinetu. Mimo sporej nadwagi mknęła korytarzem niczym torpeda. Nie mogła się doczekać chwili, w której pochwali się Krzysztofowi radosną nowiną. Kolejny projekt jej autorstwa otrzymał potężną dotację z Europejskiego Funduszu Społecznego. Prezydent wezwał ją do siebie i w obecności najważniejszych współpracowników wręczył nagrodę za zasługi dla miasta. Oczywiście wiązało się to z gratyfikacją pieniężną. Jednak dla niej najważniejsze było uratowanie tego miasta przed chciwymi łapami deweloperów, którzy z chęci zysku gotowi byli zburzyć i zabytkowy rynek, i stare magazyny, które dzięki jej projektowi staną się centrum kultury i nauki. Prace przy rewitalizacji rynku, rozpoczęte z jej inicjatywy, wciąż trwały, a ona rozkręcała kolejną inwestycję. Życie może być wspaniałe, zwłaszcza gdy masz z kim tę wspaniałość dzielić. Z rozwianymi włosami i policzkami zaróżowionymi od szybkiego marszu i emocji wpadła do gabinetu.

– Sukces, Kasiu! – rzuciła. – Mamy kolejny projekt!

– Super! – pisnęła młodziutka sekretarka. – To znaczy gratuluję – poprawiła się szybko.

– No pewnie, że super, zwłaszcza, że cały wydział dostaje premię!

– Yes! Trzeba to uczcić. W przerwie polecę do cukierni. – Kasia wiedziała, że szefowa lubi słodycze, choć zazwyczaj odmawiała częstowania się nimi.

– Dla mnie weź największą kremówkę.

– Jasne.

– A teraz nie wpuszczaj do mnie nikogo, dobrze?

Sekretarka kiwnęła głową, a Ewa zniknęła w swoim pokoju. Wiosenne słońce uśmiechało się do niej za oknem. Odtańczyła krótki, szalony taniec w wersji dla głuchoniemych. Potem poprawiła koszulę, która wysunęła się z opiętej spódnicy, i wzięła głęboki wdech. Wyjęła z szuflady biurka swoją komórkę, zrzuciła szpilki i podwijając nogi, usiadła na wykładzinie. Ukryta za masywnym meblem, oparta o ścianę, była gotowa na rozmowę. Wyświetlacz telefonu zaiskrzył zdjęciem córeczki, która rozpłaszczała nosek w obiektywie. Pierwszy SMS był od Roberta. Mąż pytał, jak poszło z projektem. Potem mu odpisze. Kolejną wiadomość, przysłaną przez sieć handlową, usunęła bez czytania. Nadawcą ostatniej był Krzysztof. Poczuła ciepło przenikające z centrum ciała wprost ku dołowi brzucha. Pisała mu wcześniej o spotkaniu z prezydentem. Dotknęła palcem ekranu. Przebiegła wzrokiem po szeregach liter ułożonych w dziesięć słów i zamarła, nic nie rozumiejąc. Przeczytała jeszcze raz, litera po literze, słowo po słowie. Jakby spomiędzy oczywistego znaczenia mogło olśnić ją jakieś ukryte, zagadkowe, metaforyczne.

Moja żona wie. Nie mogę tego kontynuować. Nie pisz. Przepraszam.

Serce dobijające się do płuc przypomniało jej, że musi oddychać. Przerażenie, niedowierzanie, ból – wszystkie te emocje napędzone niedawną adrenaliną wybuchły z mocą wulkanu, obezwładniając ją i raniąc. Poobijana skuliła się na wykładzinie, niezdolna do jakiejkolwiek reakcji. Ciemność z wolna okrywała ją swym płaszczem. Ewa słyszała pulsowanie mięśnia sercowego, szum krwi w naczyniach krwionośnych, powolne ruchy żywego organizmu, rytmiczne kapanie łez o wykładzinę. Zredukowana do fizjologii własnego ciała wsłuchiwała się w nie, jakby tam szukała ratunku. Ale nie nadchodził. Z wolna pozwoliła świadomości na odsłonięcie prawdy o tym, co się wydarzyło. Galopada myśli zagłuszała świat. On ją porzucił i to SMS-em. Próbował zniknąć. Ta kobieta, która nawet nie była jego żoną, choć tak ją tytułował, odebrała jej Krzysztofa. Przecież poświęciła mu rok życia. Własne małżeństwo. Separacja na próżno. Oddała mu czas. Ten z Tusią. Byle być bliżej niego. Chciała czekać. Być wierna. Teraz koniec.

Nie wiedziała, ile czasu spędziła na podłodze. Poruszyła się, słysząc odgłos dzwonka telefonu. Wygrywał jej ukochaną arię operową. Nie chciała z nikim rozmawiać. Bolała ją każda cząsteczka ciała, ale pomyślała, że może to Krzysztof. Chwyciła więc komórkę i rzuciła w słuchawkę napiętym głosem:

– Halo?

– Cześć, motylku, to ja.

– Cześć. – Nadzieja zgasła.

– Coś się stało?

– Nie, nic. – Starała się mówić normalnie, ale mąż natychmiast zorientował się, że coś nie grało.

– Jakaś dziwna jesteś…

– Nie mogę mówić.

– Jak rozmowa? – Zdawał się nie słyszeć ostatniego zdania.

– W porządku. Realizujemy projekt.

– To wspaniale! Wiedziałem, że tak będzie. Jesteś najlepsza! – entuzjastycznie pokrzykiwał Robert. – Ale nie jesteś zadowolona… – zawahał się.

– Jestem zmęczona. Porozmawiamy w domu. Dobrze? – zbyła go.

– W porządku. To do zobaczenia, motylku.

Popatrzyła na wyświetlacz telefonu. Twarz Roberta zniknęła, odsłaniając wiadomość od Krzysztofa. Dziesięć strasznych słów zamigotało przed oczami. Co teraz? Skoro żona wiedziała, nie powinna się z nim kontaktować. Pisał zapewne pod presją. Nie. Nie może go posłuchać. Musi się dowiedzieć, co dokładnie się wydarzyło. Wybrała numer Krzysztofa i z bijącym sercem odsłuchała kilkunastu sygnałów, aż cierpliwość telefonu się wyczerpała. Spróbowała jeszcze raz. Odrzucił połączenie. Może był na jakimś ważnym spotkaniu. Mimo to trzęsącymi się rękami ponowiła połączenie. Odrzucił po pierwszym sygnale. Znów zadzwoniła, ale tym razem usłyszała w słuchawce głos automatycznej sekretarki informujący, że abonent jest czasowo niedostępny. Wyłączył telefon. Napisała wiadomość: Odezwij się, proszę. Nie wiem, co robić. Dopiero teraz poczuła, że żołądek przypomina o najlepszym sposobie na ukojenie. Kremówka. Jak na zamówienie usłyszała pukanie. Z trudem dźwignęła się z podłogi i poczłapała w stronę drzwi.

– Obiecane ciastko. – Kasia stała pod drzwiami z dwoma talerzykami, na których pomiędzy płatami ciasta pyszniły się potężne warstwy kremu i śmietany. Ewa bez słowa wzięła talerz i zatrzasnęła drzwi przed nosem zdziwionej sekretarki. Usiadła za biurkiem i wgryzła się w smakowitą masę, osypując cukier na idealnie wysprzątany blat. Zlizywała resztki z talerzyka, kiedy telefon zasygnalizował nadejście wiadomości. Chwyciła go i niecierpliwie odczytała tekst, w którym operator informował, że numer, z którym usiłowała się skontaktować, jest już w zasięgu sieci. Ponownie go wybrała. Tak jak poprzednio – połączenie zostało przerwane. Jak oszalała ponawiała próby połączenia, póki znów nie usłyszała komunikatu o niedostępności abonenta. Dopiero wtedy rozpłakała się, tłumiąc szlochanie lepkimi od ciasta dłońmi.

Zrozumiała wszystko. Czuła się samotna i opuszczona. I choć przez okno wciąż wpadały wesołe iskry słońca, ona miała wrażenie, że w niej światło zgasło. Musi wrócić do domu i spróbować żyć, jakby nic się nie wydarzyło. Jakby nigdy nie kochała tego człowieka, jakby nie istniał w jej życiu. Miała przecież męża i córkę. Krzysztof nie mógł mieć własnych dzieci. Ale ona wciąż mogła. I tak też się na nim zemści. Postara się, żeby dotarła do niego wiadomość o jej ciąży.

Już raz w swoim życiu miała okazję odegrać się za zranienie. Bolało tak samo jak dziś, a może nawet mocniej. Przez te wszystkie lata nauczyła się przecież, jak znosić upokorzenia. Gdyby płacono jej za każde, dziś byłaby bogatą kobietą. Najlepiej jednak zapamiętała tamtą historię, która wydarzyła się, gdy była w trzeciej klasie liceum.

3 października 2006 r.

Miała zamiar opuścić salę jako ostatnia. Długo i starannie pakowała swoje rzeczy do zniszczonej torby. Wychodziła, kiedy wszyscy dawno się rozbiegli, dzięki temu unikała docinków i przezwisk. Szum na korytarzu opadał w coraz dalsze i łagodniejsze tony. Wrażliwe uszy dziewczyny podświadomie rejestrowały zmiany. Zarzuciła torbę na plecy i niespiesznie opuściła pomieszczenie.

Powitały ją znajome teksty.

– Ty, Słonica, nie miałaś siły wstać z ławki?

Nie powinno ich tam być. Widocznie czekali na nią. Wiedziała, co będzie dalej, więc przyspieszyła kroku.

– Trzeba było wołać. Jakiś lewarek bym załatwił – kpił Mario, który przed chwilą błagał ją o ściągę.

Ewa opuściła głowę i zacisnęła dłonie, czując, że torba robi się coraz cięższa. A może to nie torba, tylko ona od usłyszanych przed chwilą słów staje się ślamazarna i ociężała. Niezdarnie drepcze w miejscu. Potrąca ludzi na korytarzu. Chce iść coraz szybciej, dalej. Jednak każdy kilogram ciała ogranicza jej ruchy. Crescendo obelg w głowie nie milknie. Podłoga pęka pod jej ciężarem…

– Ty, Słonica! – Kruchy wytrącił ją ze straszliwej wizji. – Zrobisz mi jeszcze dwa rysunki? – powiedział, podchodząc do niej. – A wy mordy w kubeł – krzyknął w stronę chichoczącej gromady. – Ta zołza od plastyki się na mnie uwzięła… – Znowu patrzył prosto na nią.

Ewa oddała mu wczoraj swoją pracę, żeby nie dostał kolejnej jedynki. Postanowił znów ułatwić sobie życie. Taka Słonica raczej nie ma zbyt bujnego życia towarzyskiego, więc dla rozrywki mogłaby przecież pomóc koledze. Dziewczyna ścisnęła mocniej pasek i z wahaniem spojrzała na Kruchego.

– Na jutro?

– Nooo, bo jutro plastyka. – Chłopak drapał się wyraźnie zakłopotany po blond czuprynie.

– Nie wiem, czy zdążę. – Ewa próbowała odmówić swojemu najbardziej zagorzałemu prześladowcy.

– Ewcia. – Kruchy wypowiedział jej imię, przeciągając samogłoskę e. – Jak ty nie zdążysz, to nikt nie da rady. – Potem uśmiechnął się i poklepał dziewczynę poufale po plecach.

Ewa na moment zamarła. Ewcia. Nie Słonica, nie Baleron, nie Gruba. Eeeeewcia. Chwilę rozkoszowała się tym słowem, odtwarzając je kilka razy w głowie i obracając jego smak gdzieś z tyłu języka.

– No dobrze. Postaram się – odpowiedziała z namysłem, choć wiedziała, że wykona te rysunki, choćby miała nie spać całą noc. I przestanie się opychać. Wtedy na pewno ją polubią. – Pod jednym warunkiem – dodała.

4 listopada 2006 r.

Miesiąc wyrzeczeń pozwolił Ewie ograniczyć wagę na tyle, że Kruchy zdecydował się wreszcie na spotkanie. Oczywiście wcale nie zapałał miłością do usłużnej grubaski, ale złożył jej taką właśnie obietnicę, byle tylko zgodziła się mu pomóc. Dzięki niej miał szansę na lepsze oceny. Poza tym po bliższym poznaniu okazała się wcale nie taka obrzydliwa. Nawet podobały mu się te wszystkie krągłości, tym bardziej, że pojawiały się akurat w tych miejscach, w których były mile widziane. Postanowił, że nadszedł czas spłacić honorowy dług.

Ewa wyjrzała przez kuchenne okno. Auto Kruchego stało przy krawężniku po drugiej stronie ulicy. Każda komórka jej ciała drżała z niepokoju. Zerknęła na lodówkę. Miała ochotę zanurzyć się w świecie błogiego przeżuwania. Bezkarnie wgryzać się, ssać, lizać, łykać, aż do utraty świadomości. Aż poczuje się spełniona, przyjemnie ciężka i senna. Potrząsnęła starannie ułożonymi na tę okazję lokami i ponownie wyjrzała przez okno. Chłopak właśnie wysiadł z samochodu i szedł w stronę drzwi. Wypuściła powietrze z płuc. Strojąc się w purpurowy sweterek, zauważyła, że nie musi się w niego wciskać. Omijanie lodówki jak pola minowego przynosiło pierwsze efekty. Mimo to teraz wciągnęła brzuch i ruszyła do drzwi. Zadzwonił dzwonek.

– Otworzę – krzyknęła w stronę pokoju ojca.

Telewizor skutecznie zagłuszał nie tylko poczucie winy pułkownika Mrozowskiego, ale i wszelkie inne odgłosy. Wzięła torebkę z szafki i pociągnęła z klamkę.

– To co? Jedziemy? – zapytał bez wstępów chłopak.

– Jedziemy. – Uśmiechnęła się i chwyciła wyciągniętą w jej kierunku dłoń.

Silnik odpalił dopiero za drugim razem. Ewa drżała z obawy, że nie pojadą. Jednak w końcu auto z ociąganiem ruszyło. Kruchy tłumaczył się brakiem pieniędzy na wymianę jakiejś części, ale dla niej liczyły się tylko kilometry drogi, które zostawiała za sobą. Z niecierpliwością mięła pasek torebki. Chciała już wejść z Kruchym do kina. Chciała poczuć na sobie te zazdrosne spojrzenia. Chciała z wysoko uniesioną głową przejść po czerwonym dywanie u boku najfajniejszego chłopaka w szkole.

Wczoraj przed lekcją wreszcie spełnił swoją obietnicę. Skuliła się mimowolnie, kiedy do niej podszedł. A gdy zaproponował wyjście do kina, przestała oddychać. Myślała raczej o jakimś spacerze w miejscu, z którego byłoby ich dobrze widać. Ale nie szkodzi. Kino mogło być jeszcze lepsze. Mówił coś o wdzięczności i uratowaniu życia, o klasowym spotkaniu na seansie najnowszego filmu. Ewa w uszach miała tylko tętent obijających się o czaszkę słów. Bliska omdlenia zdołała kiwnąć głową, gdy powiedział, że po nią przyjedzie. Kruchy od niedawna miał prawo jazdy. Wszyscy o tym wiedzieli, odkąd przyjeżdżał do szkoły zdezelowaną corsą. Teraz wdychała zapach auta przywodzący na myśl zmywacz do paznokci, plastik i wanilię.

– Dlaczego jedziesz w przeciwnym kierunku? – zapytała zdezorientowana.

– Najpierw zabiorę cię w jedno specjalne miejsce. – Kruchy uśmiechnął się, zerkając na dziewczynę.

Ewa poruszyła się niespokojnie na siedzeniu.

– Zdążymy na seans? – Spojrzała na zegarek.

– Jasne.

Auto sprawnie wyhamowało i wtoczyło się pomiędzy zarośla okalające szkolne boisko. Silnik umilkł, a cisza zaskoczyła dziewczynę. Kruchy odsunął swoje siedzenie i pochylił się w stronę dziewczyny. Ewa zesztywniała wbita w fotel. Gdyby mogła, wtopiłaby się w niego. Kątem oka obserwowała każdy ruch chłopaka. Poprawiał spodnie. Pomyślała, zupełnie bez sensu, o wciągnięciu brzucha. Ciemność łaskawie tłumiła nikłe światło latarni stojących wokół boiska, więc Kruchy na pewno nie zwracał uwagi na jej brzuch. Mieszanka niecierpliwości i strachu musowała we krwi dziewczyny, kiedy pochylił się nad nią. Przemknęły jej przez głowę wszystkie filmowe pocałunki, jakie do tej pory widziała. Kobiety zawsze zamykały oczy, więc zacisnęła z całej siły powieki i nienaturalnie odchyliła głowę nieco na bok, żeby mógł sięgnąć do ust. Czekała. Na wpół przytomna z braku tlenu, którego domagało się gwałtownie bijące serce, poczuła dłoń ślizgającą się po karku. Rozchyliła wargi. Zdecydowane szarpnięcie wyrwało ją z letargu. Znieruchomiała na krótką chwilę z twarzą wciśniętą między jego uda.

– Zostaw – jęknęła, a potem wyrwała głowę z jego rąk, pozostawiając w nich kosmyk włosów. Nie czuła bólu, nawet kiedy uderzyła czołem w szybę, mocując się z klamką.

– Daj spokój. – Kruchy łapał ją za ręce, próbując udaremnić ucieczkę. – A myślałaś, że co tu będziemy robić? – Wreszcie udało mu się chwycić nadgarstki. A może po prostu rozpacz uniemożliwiła jej dalszą walkę.

– Wypuść mnie – powtórzyła, krztusząc się łzami spływającymi do gardła. Nie chciała patrzeć na chłopaka. Bała się dostrzec coś, czego przed chwilą dotykała. – Proszę.

– Jak chcesz – odpowiedział i zaczął zapinać spodnie. – Hrabina się znalazła. Myślałaś, że taki pasztet jak ty nadaje się do czegoś więcej niż robienie laski?

Ewa szarpnęła za klamkę i prawie upadła na kolana obok auta. Zanosząc się płaczem, poderwała się i ruszyła przed siebie, brnąc przez zarośla.

Do domu dotarła w rekordowym czasie. Rzuciła torbę na szafkę w korytarzu i dopadła lodówki. Pierwszy kęs kiełbasy okraszonej majonezem smakował jak najsłodsza ambrozja. Przeżuwała wolno, siedząc na podłodze. W połowie zagryzanej lodami zapiekanki zaczęła czuć promieniujący od żołądka spokój. Wszystko będzie dobrze, Ewunia – pocieszyła się w myślach, oblizując palce. Wypełniona szczelnie pokarmem oparła się o szafki. Pasztet… Tak ją nazwał. Kochała pasztet. Na jej usta wypełzł leniwy uśmiech. Wiedziała już, że nigdy więcej nie pozwoli się tak poniżyć. Dość. Zbyt długo znosiła traktowanie, jakby była kawałem mięsa. Zbyt długo zabiegała o ich przyjaźń. Dość upokorzeń. Pozbierała z podłogi puste opakowania i zadowolona poszła pod prysznic.

Następnego dnia Kruchy znalazł swoją corsę z napisem na masce: Lepszy pasztet niż mały. Równe czerwone litery odcinały się od czarnej wypolerowanej maski. Obok widniał rysunek męskiego narządu. Nikt nie widział, kto dopuścił się tego aktu wandalizmu. Nauczyciele wyśmiali chłopaka, który uparcie wmawiał im, że to Ewa Mrozowska, najlepsza uczennica w klasie, znana z niezdarności i mająca problemy z nadwagą.

Po tych wszystkich latach porażek, walki ze swoim wiecznie wygłodniałym ciałem, z ojcem i rówieśnikami, niełatwo było ją załamać. Pozbierała się z podłogi. Nikt i nic nie jest w stanie jej zniszczyć. I Krzysztof jeszcze się o tym przekona.

Rozdział III

Poza córką Ewę i Roberta łączyło też wspólne mieszkanie, a raczej kredyt, który na nie zaciągnęli. Na szczęście okazało się ono na tyle duże, że każde z nich miało swój kąt. Od czasu separacji Robert spał po prostu na kanapie. Życie toczyło się głównie w otwartym na kuchnię salonie. Królował tu stół, przy którym uwielbiali siadać do posiłków, i miękka kanapa. Mieszkanie stanowiło ich wspólny projekt, przy czym Robert nie rozumiał, dlaczego Ewa musi mieć skrupulatnie rozrysowany i zaplanowany każdy szczegół. Począwszy od układu szafek w kuchni, a skończywszy na wazoniku ze sztucznym kwiatkiem na komodzie. Dziwił się, gdy dekoratorka kazała wybrać dominujący kolor, który w dodatku miał się komponować z bazowymi. Przy dekoracji wnętrz kierował się zupełnie innymi zasadami. Wpadał do sklepu i brał pierwszy mebel, który mu się spodobał lub był wygodny. Płacił i wychodził. Nie widział potrzeby przekopywania Internetu w poszukiwaniu wazonika w idealnie łososiowym kolorze. To strata czasu. Ewa miała obsesję na punkcie dekorowania wszystkiego poduchami i sezonowymi dekoracjami. Uwielbiała kwiaty, których całe naręcze znosiła do domu, gdy tylko pojawiały się w marketach.

Czasem miał wrażenie, że wyszła za niego, by stworzyć rodzinę i dom, jakiego nigdy nie doświadczyła. Pułkownik Mrozowski wychowywał córkę sam. Ewa nie pamiętała matki, bo po jej śmierci ojciec usunął z mieszkania wszelkie pamiątki. A że Mrozowski do ciepłych i opiekuńczych tatusiów nie należał, to Ewa łaknęła ciepła i troski jak kociak ze schroniska, który w każdym upatruje nowego właściciela. Ewa rzeczywiście pragnęła własnej, bezpiecznej przystani, której nie miała, będąc małą dziewczynką. Niechętnie wracała do czasów dzieciństwa. A miała ku temu przynajmniej jeden dobry powód – niechęć ojca do córki, która przypominała matkę na tyle, by drażnić go bolesnymi wspomnieniami, ale nie na tyle, by mógł ją kochać, jak kochał swoją żonę.

Matka Ewy była piękną, drobną kobietą o zwinnych ruchach. Córka wyrosła na jej powiększoną i rozdętą kopię, która w dzieciństwie wydawała się zawsze niezdarna i nieporadna. Początkowo Ewa lgnęła do jedynego rodzica, jaki jej pozostał. Starała się rozpaczliwie go zadowolić i zasłużyć na jego miłość. Z czasem zrozumiała, że nie zmieni ojca ani jego uczuć. Doskonale pamiętała, jak potrafił pozbawić nie tylko dumy z własnych osiągnięć, ale i wszelkiej godności.

15 września 1998 r.

– Tatusiu, tatusiu, przyszedłeś! – Ewa wtuliła się w ojca z całych sił swych pulchnych dziesięcioletnich ramion. Wdychała zapach wełnianego sukna oficerskiego munduru. Ciekawa reakcji koleżanek, zerkała spod rękawa galowej kurtki na boki. Teraz Kaśka wreszcie zobaczy, że nie kłamała. Jej tatuś jest żołnierzem, i to prawdziwym pułkownikiem. Jednak nie trwało to długo, bo ojciec ją od siebie odepchnął.

– Ewa, podepczesz mi buty – wysyczał przez zęby. Mimo to wciąż się uśmiechał.

Dziewczynka niechętnie odsunęła się od ojca, pociągając do dołu granatową spódniczkę, która powędrowała w górę krągłego po dziecięcemu brzucha.

– Przepraszam, tato – szepnęła, a na pulchnej buzi rozkwitły rumieńce. Spojrzała z obawą na wypolerowane lakierki i odetchnęła z ulgą. – A widziałeś, tatusiu, jak klaskali? – mówiąc to, podrygiwała rozemocjonowana. Zaglądała ojcu w oczy, szukając aprobaty i potwierdzenia swoich obserwacji.

– To się nazywa owacja na stojąco – skarcił ją.

– Tak, tatusiu. To znaczy, że się podobało, prawda? Gram najlepiej w grupie… – paplała, łapiąc ojca za rękę.

– Kto tak twierdzi? – Pułkownik wreszcie spojrzał na córkę.

– Pani – odpowiedziała z uśmiechem.

– Pani… – Pogardliwy ton nie pozostawiał złudzeń, co pułkownik Mrozowski sądzi o opinii pani Heli prowadzącej klasę fortepianu, do której uczęszczała Ewa. – Ta twoja pani jakoś kariery nie zrobiła, prawda? – Ojciec szarpnął dłoń córki. – Ty z twoją tuszą też jej nie zrobisz. Niedługo nie sięgniesz fortepianu przez ten bebech. – Przy ostatnich słowach skrzywił się, jakby właśnie zobaczył coś potwornie obrzydliwego.

Dziewczynka opuściła głowę, bezmyślnie patrząc na własne odbicie w idealnych lakierkach ojca. Jej dłoń powędrowała nieznacznie w górę, żeby poprawić zwichrzone włosy, ale zaraz opadła. Proste, sztywne kłaki i tak za chwilę będą sterczały w różne strony, mimo spinek i gumek.

– Chodź. Dość tego obijania się – dodał ojciec. Potem wyciągnął Ewę z sali koncertowej szkoły muzycznej. Okrzyki i śmiechy koleżanek i ich rodzin długo dźwięczały w głowie dziewczynki.

Tak wyglądało całe jej dzieciństwo. Dlatego zależało jej, by Tusia wychowała się w kochającej rodzinie. By nie musiała żebrać o miłość. Nie bardzo potrafiła sobie jednak wyobrazić, jak Krzysztof miałby zająć miejsce Roberta w życiu córki. Dlatego nie myślała o tym, skupiona na zabieganiu o jego względy tak samo jak o względy ojca. Bo do tego sprowadzało się całe jej dzieciństwo. Rozpaczliwie próbowała zasłużyć na miłość, zwłaszcza mężczyzn. Tylko uczucie Roberta przyszło nieproszone i było zupełnie darmowe. Przyzwyczaiła się do niego i dlatego chętnie wracała do domu, który stworzyła na podobieństwo swoich marzeń.

Dziś wyjątkowo chciała zanurzyć się w tym cieple. Potrzebowała spokoju i stabilności, które dawał Robert, mimo całego tego braku organizacji nazywanego przez niego szumnie spontanicznością.

Ostatni głęboki wdech i można wejść do mieszkania. W progu powitał ją pisk córeczki.

– Moja mamusia wróciła! – Tusia obskakiwała ją jak psiak, czepiając się płaszcza. Ewa podniosła dziewczynkę z podłogi i przytuliła do siebie, wdychając słodki, dziecięcy zapach.

– Obiad na stole, Motylku. – Robert przywitał ją cmoknięciem w policzek. Nadal funkcjonowali jak małżeństwo, choć przecież formalnie zmierzali do rozwodu. A Robert wciąż nazywał ją tak samo jak wtedy, gdy się poznali.

– To moja mamusia – zaoponowała Tusia, odpychając ojca.

– Twoja, twoja, Łobuzie. – Uszczypnął policzek dziewczynki, na co ta się zmarszczyła.

– Ejjj.

– Weź Tusię, ja tylko umyję ręce. – Ewa zniknęła w łazience ku niezadowoleniu małej.

Z łazienkowego lustra patrzyła na nią szara, zmęczona twarz. Włosy opadały w smętnych strąkach na trupio blade czoło. Makijaż spłynął ze łzami, więc ochlapała się chłodną wodą i desperacko uśmiechnęła do siebie. Jeszcze mu pokaże! Głęboki oddech i poszła do stołu.

Robert jak zwykle przeszedł samego siebie. Jego spaghetti nie miało sobie równych. Dziś nie żałowała sobie dokładki. Pozwoliła, żeby znajome ciepełko płynęło przez wnętrzności w stronę nóg.

– To co z tym projektem? – zagadnął Robert, poprawiając córce serwetkę pod brodą.

– Dostaliśmy te pieniądze.

– To świetnie! Ale jakoś nie widać po tobie radości…

– Jestem zmęczona. Nie spodziewałam się, że prezydent da mi nagrodę za zasługi dla miasta.

Robert przerwał jedzenie i wytrzeszczył na nią oczy.

– I ty mówisz to tak spokojnie? Cholera, Ewa, co z tobą? – Zaniepokoił się.

– A co ma być? Dużo wrażeń. – Wzruszyła ramionami.

– Tusia, ktoś zeżarł nam matkę. – Mała popatrzyła badawczo na ojca i rzuciła:

– Kłamies.

– Jedz, mądralo. – Ewa uśmiechnęła się pierwszy raz tego wieczoru. – Po prostu nie mam siły na entuzjazm. Padam na twarz.

– Okej – powiedział ostrożnie Robert i wstał, żeby pozbierać talerze. – To może weź kąpiel, a ja to ogarnę i położę małą. Poczujesz się lepiej.

– Chyba masz rację. Zajrzę potem do Tusi. – Wstała od stołu. Na szczęście zaaferowana wciąganiem makaronu dziewczynka nie zwróciła uwagi, że matka wyszła.

Materac ugiął się pod ciężarem Roberta. Okrył ją kołdrą i poprawił włosy. Odwróciła się. Robert był przeciwieństwem Krzysztofa. Solidnie zbudowany brunet o ciemnych oczach. Jego dłonie, choć duże i silne, potrafiły być łagodnie miękkie i ciepłe. Natomiast delikatne palce Krzysztofa zadawały najczęściej ból. Mimo że kobiety oglądały się za jej mężem, mimo że sama uważała go za przystojnego, wolała Krzysztofa. Ale przecież lubiła towarzystwo Roberta. Odpoczywała przy nim, oddychała ze spokojem i z pewnością, że można się na nim oprzeć. Natomiast każde spotkanie z Krzysztofem stanowiło ryzykowną grę. Kąpiel w adrenalinie, pobudzenie aż do granicy łez, rzadko zaspokojenie. Dlaczego wciąż od nowa podejmowała ryzyko? Czyżby była uzależniona od napięcia?

– Nie śpisz, Motylku?

– Nie mogę zasnąć..

– Co się dzieje? – Dotknął jej policzka. Potraktowała to jak zaproszenie i wtuliła się w niego. – Opowiedz mi, co się stało.

– Nic nowego. Po prostu dużo się wydarzyło. Dostaliśmy pieniądze, potem zebranie i ta nagroda. Musiałam jeszcze dopiąć wszystkie szczegóły. Kto konkretnie będzie za co odpowiedzialny. Na koniec marzyłam już tylko o twoim spaghetti. – Cmoknęła go w podbródek.

– Ech, jak ty pięknie kłamiesz.

– A tam zaraz kłamiesz. Wiesz, że kocham jeść. – Ugryzła go lekko w szczękę, a potem wsunęła dłoń za bokserki.

– Nie rozumiem, czemu tak często odmawiasz sobie tej przyjemności – wysapał, czując, jak kiełkuje w nim nieśmiała radość. Nie pamiętał już, kiedy ostatni raz kochał się ze swoją własną żoną. Tęsknił za nią, choć ciągle dochodziło między nimi do utarczek, których obydwoje mieli dość.

– Bo nie zmieściłabym się w naszym mieszkaniu, głuptasie.

– Przesadzasz – droczył się z nią, sunąc dłońmi wzdłuż jej ciała.

– Tak myślisz?

– Poczekaj, wezmę prezerwatywę…

– Nie dziś, skarbie – szepnęła mu do ucha.

Zamarł na chwilę, a potem wyplątał się z jej ramion i spojrzał w oczy.

– Motylku, co ty gadasz?

– No co? – obruszyła się, nie przestając go kusić. – Sam widzisz, że ta separacja to fikcja. Tusia ma cztery lata. Moglibyśmy pomyśleć o rodzeństwie dla niej. Może to scementuje nasze małżeństwo?

Na chwilę uległ, ale zaraz odsunął natarczywą rękę i usiadł.

– Ewa, rozmawialiśmy o tym. Za dużo pracujesz. Musiałabyś zmienić podejście do pracy. Sama mówiłaś, że teraz nie możesz. A jeśli robisz to tylko dlatego, żeby mieć dziecko, to ja tak nie chcę…

– Ciąża to nie choroba. Mogę pracować… Poza tym dawno tego nie robiliśmy i nie chodzi mi o zrobienie dziecka. Mam na ciebie ochotę. Czy to coś złego? – Ewa kłamała z taką łatwością, jakby to była prawda.

– Pamiętasz, że już z Tuśką nie było łatwo. Między innymi dlatego zdecydowaliśmy się dać sobie czas. Nie chcę znów przez to przechodzić. Poza tym decyzję o dziecku powinniśmy chyba przedyskutować, choćby ze względu na separację.

– O Boże. Nad czym tu dyskutować. Chcę dziecka!

– Co ci strzeliło do głowy? Ja chcę wypoczętej, uśmiechniętej żony, a nie biurowego Robocopa, który nie ma czasu na jedno dziecko, a co dopiero na dwoje.

– Więc to o to chodzi! – Zacisnęła dłonie. – Boisz się, że wszystko spadnie na ciebie, ty cholerny egoisto! – rzuciła mu w twarz i zerwała się z łóżka.

– Nie jestem egoistą. – Teraz i on podniósł głos. – Wolałbym, żebyśmy zaczekali.

– Na co?

– Nie wiem, aż się dogadamy, aż przestaniesz stawiać pracę na pierwszym miejscu…

Nie odpowiedziała. Przecież nie domyślał się, że służbowe wyjazdy często stanowiły wymówkę dla spotkań z Krzysztofem. Od dziś nie będzie już tak często wyjeżdżała. Włożyła szlafrok i złapała za poduszkę.

– Dokąd idziesz?

– Tam, gdzie cię nie ma – rzuciła i wyszła z pokoju.

Zagrzebała się w pościeli na kanapie, ale sen jakoś nie chciał nadejść. Niespokojne myśli przedzierały się do świadomości, szarpały ciało niepokojem i strachem. Zaciskała powieki, oddychała głęboko, ale wciąż łapała się na słuchaniu przerażonego serca. Otaczała ją pustka. Wszyscy od niej odchodzili, kiedy już ich nakarmiła, ukoiła i obdarzyła uczuciem. Matki nie pamiętała. Zmarła, zanim Ewa zdążyła zarejestrować w głowie choćby jedno blade wspomnienie z jej udziałem. Potem najlepsza przyjaciółka – jedyna, jaką miała – zniknęła bez słowa. Po drodze wszyscy ci faceci, z którymi wiązała nadzieję na wspólnotę dusz. I na koniec Krzysztof. Naprawdę ją kochał i rozumiał. Wystarczyło, że popatrzyli na siebie. Robert chyba też ją kochał, ale po czterech latach małżeństwa wiedziała, że wyszła za niego tylko dlatego, że chciał mieć żonę i że akurat znalazła się pod ręką. Poza tym i tak była w ciąży, której nie planowała. Kochała córeczkę, ale nie kochała swojego życia, pozbawionego choćby odrobiny namiętności.

Sięgnęła po telefon i zalogowała się na forum dla kobiet. Założyła nowy wątek: Samotna. Chciała się z kimś podzielić tą pustką.

dolor_a_l Właśnie zostałam porzucona. Za pomocą dziesięciu słów w SMS-ie. Szukam pocieszenia. Ma któraś z Was receptę na taką dolegliwość?

Nie liczyła na szybki odzew. Zbliżała się północ, dlatego zdziwiona odczytała odpowiedź.

Im_blue Nikt Ci nie powiedział, że faceci to świnie?

Ewa uśmiechnęła się do ekranu i wystukała na klawiaturze odpowiedź:

dolor_a_l Niestety, musiałam się przekonać na własnej skórze.

Im_blue Trzeba było pytać wcześniej. Mąż odszedł do młodszej?

dolor_a_l Kochanek do żony…

Wpatrywała się w ciąg liter, które wystukała przed chwilą na ekranie telefonu. A co, jeśli po drugiej stronie znajdzie się zdradzana żona?

Im_blue A co z mężem?

dolor_a_l Nic nie wie…

Im_blue To całe szczęście i niech tak zostanie. Dlaczego nie odejdziesz od niego, skoro to nie Twoja bajka?

dolor_a_l Nie wiem… Bo mamy kredyt, córkę i wspólne życie?

Im_blue To co z nim jest nie tak?

dolor_a_l Prawdopodobnie nic. To ze mną jest coś nie halo. Chciałabym, żeby lubił to, co ja. Żeby mnie rozumiał, kochał bezgranicznie…

Im_blue A nie kocha?

dolor_a_l Nie wiem, chyba kocha…

Im_blue A ty jego?

dolor_a_l Gdybym go kochała, nie szukałabym innego…

Im_blue Nie chcę tu moralizować, ale takiej miłości, o jakiej piszesz, nie ma. Nie ma żadnego porozumienia dusz ani ideałów. Musisz zdecydować, czego właściwie chcesz. Od męża czy od faceta, z którym byś się widziała. Inaczej robi się z tego polowanie na czarnego kota w piwnicy bez okien.

dolor_a_l Chyba masz rację… Ale ja wiem, kogo chcę. JEGO. A on mnie olał.

Im_blue Więc wybij klin klinem. Masz męża, skup się na nim. Nie wszystko stracone. Głowa do góry i wio! – jak mówią dorożkarze.

dolor_a_l Dobrze powiedziane. Dziękuję Ci, kochana. A ty? Czemu jesteś błękitna? Chyba nie z powodu hrabiowskiego pochodzenia.

Im_blue Cóż, ja stoję po tej samej stronie barykady. Dowiedziałam się niedawno, że mój wymarzony facet nie ma zamiaru się rozwodzić. Myślałam, że łączy nas coś więcej, że on chce ze mną być. Okazuje się, że nie. Usłyszałam, że mam paranoję i koniecznie chcę mieć męża, a on drugiej żony mieć nie musi. Bo z tą nie chce dzielić się mieszkaniem. Nie dalej jak tydzień wcześniej jęczał mi w słuchawkę, jak to ich nic nie łączy, jak ona go poniża przy ludziach i że dłużej tego nie zniesie. Dziś jest szczęśliwym mężem, którego to ja sprowadziłam na złą drogę.

dolor_a_l Przykro mi. Nie wiem, co kieruje takimi facetami. Nie rozumiem tego.

Im_blue Za stara jestem na to, by dać mu się dalej wykorzystywać. Dlatego kazałam mu spadać. Wcale nie jest mi przez to lepiej. Tęsknię za nim. Świetnie się bawimy w swoim towarzystwie. Mamy podobne zainteresowania.

dolor_a_l A mąż?

Im_blue Szczęśliwie nie mam męża, więc nie muszę oszukiwać nikogo poza swoją rodziną, która uparcie chce mnie wyswatać z kimkolwiek. Mam dość tej tajemnicy, tych podchodów, kombinacji…

dolor_a_l Wierzę…

Im_blue Mam ochotę coś rozp….

dolor_a_l Wiec na co czekasz?

Im_blue Na powrót Marnotrawnego. Wtedy rozp… mu to coś na głowie.

dolor_a_l Myślisz, że wróci, skoro go wykopałaś?

Im_blue Dolores, on zawsze wraca. To nie pierwszy raz, gdy kazałam mu spadać. Bawimy się tak od pięciu lat. Wróci. Jak tylko się okaże, że żona jednak nie daje mu tego, czego on chce. I wcale nie chodzi o seks. Spotykamy się kilka razy w roku. Kto go będzie adorował, klepał po dupie i mówił, że jest wspaniały? Kto go będzie tak kochał, jak ja? No kto?

dolor_a_l I co? Potem znów zniknie?

Im_blue Jasne. Jak tylko wspomnę o rozwodzie. Ale zanim zniknie, wyznaczy mi jeszcze konkretną datę, do której porozmawia z żoną o rozwodzie. A kiedy ten dzień będzie miał nadejść, uda, że nie może rozmawiać albo że jest chory, albo że żona zasłabła... Już on tam coś wymyśli. Na pewno..

dolor_a_l Co TY z tego masz?

Przez długą chwilę Im_blue milczała. Kursor na ekranie migał, odliczając sekundy oczekiwania, sekundy namysłu, sekundy wspomnień.

Im_blue Sama nie wiem. Przy nim czuję się kobieca, piękna, silna, mądra, ale kiedy go brak… Jestem zerem niezdolnym do funkcjonowania, do wykonywania choćby najprostszych czynności. Niestety, ten stan dominuje.

dolor_a_l Więc po co? Czy warto?

Im_blue Warto dla chwil spotkania.

dolor_a_l A co z wiecznością oczekiwania? Czy te chwile spotkań mogą ją zrównoważyć?

Po drugiej stronie łącza znów wszystko zamarło w napięciu.

Im_blue Póki co, muszą.

dolor_a_l Czemu się na to godzisz, czemu wracasz i pozwalasz mu wracać?

Im_blue Nie wiem. Już nawet nie wiem, czy to miłość... Nic nie wiem...

dolor_a_l Nie pozwól mu na to. On Cię wykorzystuje do leczenia swojego ego. Fajna z ciebie babka i szkoda Cię dla takiego typa. Może właśnie Tobie przydałby się ten klin, o którym wspomniałaś? Czy nie ma wokół Ciebie normalnych facetów, a nie – wybacz to określenie – niedowartościowanych, egoistycznych dupków? Może na złość temu typowi spróbuj ułożyć sobie życie z kimś innym?

Po chwili zastanowienia Ewa dopisała:

Późno już, więc na dziś kończę, ale gdybyś chciała pogadać, to mój mail: dolor_a_l@wp.pl.

Im_blue Pewnie masz rację. Spróbuję. Dzięki za rozmowę. Odezwę się. Dobrej nocy, Dolores.

dolor_a_l Tobie też, Niebieska.

Zasypiając, Ewa miała w głowie tylko jedną myśl. Klin – klinem. Wiedziała już, co zrobi, żeby zapomnieć o Krzysztofie. Po przyjściu do pracy znalazła w wyszukiwarce portal randkowy. Przez kilka kolejnych dni świetnie się bawiła, spławiając facetów, którzy w Internecie rzekomo szukali drugiej połówki, a w rzeczywistości kombinowali, jak znaleźć sobie darmową panią do towarzystwa. Niektórym – co ją zaskoczyło – nie zależało nawet na seksie. Potrzebowali kogoś na kształt terapeuty, przed kim można się wyspowiadać z brzydkich postępków, kto wytłumaczy, że przecież mogliby zdradzić, a może nawet i zrobić coś gorszego, bo mieli trudne dzieciństwo czy żona jest heterą, a dzieci niewdzięczne. Tak, zdecydowanie żony są złe, a dzieci – wredne. Mile widziane stało się też wychwalanie tych niedocenianych tygrysów, dobrych mężów, najlepszych ojców, przystojnych i pożądanych misiów tak łasych na komplementy, że aż mdliło. Gotowi byli wyznawać miłość, a nawet zapłacić ogromne pieniądze, by usłyszeć, że są tymi, za których się uważają, a nie takimi, za jakich ma ich cały świat. Och, jakże słodko! Przy czym, co ciekawe, ich dążenia były tak egoistyczne, że nie pytali nawet o jej imię, nie mówiąc o potrzebach, marzeniach i codziennych problemach. Wsparcia, rady i pociechy potrzebowali oni. I to o kobietach mówi się słaba płeć! Tymczasem jeden facet potrzebował, według obserwacji Ewy, przynajmniej dwóch kobiet. Jedna miała za zadanie ogarnianie codzienności, a druga – dopieszczanie i leczenie kompleksów. Trzecia – taka od seksu albo jeszcze lepiej od gadania o nim – też by nie zaszkodziła.

Weźmy na przykład takiego Henia. Prawnik, lat pięćdziesiąt jeden. Żona, dwoje dorosłych dzieci i pies. Samotne wieczory, kiedy żona pracuje, spędza z kieliszkiem wina, Wagnerem i komputerem, szukając w Internecie towarzystwa czy też potwierdzenia swojej męskości. Inteligentny, zabawny i bardzo nieszczęśliwy. Do szczęścia wystarczyła mu życzliwa dusza, która wysłucha jego przemyśleń o kondycji gatunku ludzkiego i zwierzeń dotyczących problemów z konarem, który od dawna, onieśmielony przez żonę, srogą panią sędzinę, nie płonął. Ewa polubiła Henia. Dlatego poradziła mu, żeby porozmawiał z żoną o swoich potrzebach i lękach. Nie podziękował, ale konto zniknęło z portalu.

Z Markiem nie było tak prosto. Biznesmen, właściciel hurtowni elektrycznej w zestawie z normalną, szarą żoną i dzieciakami. Kręcił i wiercił, niby niezobowiązująco pytał o preferencje seksualne. Ewa udawała niedomyślnie tajemniczą. Kiedy wreszcie zapytała wprost, kokietował, że ona ucieknie i nie będzie chciała z nim rozmawiać. Wciąż udawała nieświadomą. A Marek po prostu lubił skóry, wiązanie i chłostanie. Problem polegał na tym, że żona zamiast w perwersyjnym lateksie przed nim, wolała klęczeć w zgrzebnej kiecce w kościele. Ewa poszperała w necie i znalazła mu grupę wsparcia otwartą na wszelkie dewiacje i inne wariacje. Konto pozostało, ale Marek przestał z niego korzystać.

Wreszcie Michał, ofiara żoninej zdrady. Winna nie miała pojęcia, że odkrył prawdę. Zdecydowany był dokonać straszliwej zemsty z pierwszą lepszą, którą starannie wybierał spośród dostępnych w sporej grupie lekarek, prawniczek i urzędniczek. Twierdził jednocześnie, że żonę kocha, że nie chce od niej absolutnie odchodzić, a nawet ranić jej przyznaniem się do zdrady. Pragnie jedynie podreperować swoje zszargane męskie ego i zaraz potem zniknąć z portalu. Ewę zaintrygował. Patrząc na zdjęcie zadbanego chirurga plastycznego, zastanawiała się, jaka kobieta mogła zdradzić go z przyjacielem, zwłaszcza będąc na jego utrzymaniu i żyjąc na wysokiej stopie.

5 kwietnia 2016 r.

dolor_a_l Wierzysz w to, że ból minie i będziecie takim samym małżeństwem jak przed zdradą? – dociekała.

michal_aniol Nie wiem. Mimo to chcę sobie udowodnić, że mogę mieć każdą kobietę, że gdybym chciał odejść od żony, to nie zostanę sam.

dolor_a_l Po co ci to? Patrzyłam na twoje zdjęcie. Jesteś atrakcyjnym facetem. Pytanie tylko, czy zależy ci na kimś, kto będzie z tobą ze względu na twoją powierzchowność?

michal_aniol Może to będzie jakaś odmiana… Moja żona nie należy do wybitnie urodziwych i nie przywiązuje wagi do wyglądu ani mojego, ani swojego. Mimo to znalazła kogoś, kto moim zdaniem zaciągnął ją do łóżka tylko dlatego, żeby mi dowalić.

dolor_a_l A może zobaczył w niej coś, czego ty nie dostrzegasz?

michal_aniol Nie sądzę. Jest przewidywalna ze swoimi kotami i ekologicznymi jazdami. Czasem jest mi wstyd, gdy muszę się z nią pokazać na branżowej imprezie. Zero makijażu, fryzura wiatrem czesana i do tego ekologiczny worek. Całe szczęście ma niezłą figurę.

dolor_a_l To dlaczego się z nią ożeniłeś? Nie łatwiej było znaleźć sobie kogoś podobnego do ciebie?

michal_aniol Kochałem ją i chyba nadal kocham. Mimo to czuję, że mógłbym się zakochać w tobie.

Ewa gapiła się na ostatnie zdanie migające na ekranie. Ona też mogłaby się w nim zakochać. Mieli wystarczająco dużo wspólnego. Jednak kochał żonę. Nie chciała w to iść, już nie.

michal_aniol Jesteś tam, Dolores? Muszę lecieć. Pacjentka czeka. Może spotkalibyśmy się kiedyś na kawie?

dolor_a_l Nie mieszkam w Warszawie. To i tak zły pomysł. Jak widziałeś – nie jestem nawet w twoim typie :-)

michal_aniol Nie szkodzi. Przyjadę. Tylko napisz, dokąd. A jeśli chodzi o Twoje gabaryty, to wolę kobietę pełną, prawdziwą, ale zadbaną, niż chudą i kompletnie niedbającą o siebie.

dolor_a_l Przyjedziesz ponad sto kilometrów? Jestem pełną kobietą? :-)

michal_aniol Krągłą, puszystą, solidną, dużą… Jestem w stanie się poświęcić ;-]

dolor_a_l Tłustą, pucułowatą, pękatą, korpulentną?

michal_aniol Nie przesadzaj. :-) Jesteś piękna. W każdym razie mnie się podobasz. Muszę lecieć. Co z kawą?

dolor_a_l Lubię.

michal_aniol To świetnie. Napisz gdzie i kiedy. Do zobaczenia.

Zniknął. Ewa zagapiła się w okno. Ostatecznie nie ma niczego do stracenia. Kawa wypita w dobry towarzystwie, rozmowa… Zaimponował jej zdecydowaniem, a może to jednak te komplementy… Osobiście wolała współpracować z facetami. Planowali i realizowali konkretne zadania, nie rozłażąc się na boki i nie snując zbędnych rozważań. Instynktownie lgnęła do takich, którzy potrafili osiągać wyznaczone cele. Starała się ze wszystkich sił do nich upodobnić, widząc w tym przyczynę męskich sukcesów. Jej osiągnięcia stanowiły źródło frustracji koleżanek, ale i kolegów. Dlatego właśnie zwróciła uwagę na Michała. Wiedział, czego szuka, i konsekwentnie przeczesywał setki wiadomości, by zrealizować swój cel. Spojrzała na ekran monitora i wystukała: Majsko, kawiarnia Pod Różą, jutro, 16.00. Potem wylogowała się i otworzyła generator wniosków. Dostała cynk o kolejnej możliwości zdobycia pieniędzy, tym razem na poprawę warunków lokalowych w szkołach.

Od wczoraj nie zaglądała na portal. Wbiła sobie do głowy, że jeśli Michał się pojawi, będzie to znak. Tylko facet, któremu zależy, zrobi wszystko, by odsunąć inne zobowiązania i dotrzeć na miejsce, nawet z innego miasta. Z urzędu do kawiarni szła wolno i majestatycznie. Nie zaszkodzi się spóźnić. Odświeżona makijażem twarz i podniesione solidną porcją lakieru włosy dodawały jej pewności siebie i maskowały zmęczenie po całodziennym ślęczeniu nad dokumentami. Chciała się podobać, mimo że dopasowana sukienka ujawniała więcej grzechów smakosza, niżby sobie życzyła. Patrzyła na pulchne stopy w modnych balerinach i szła coraz wolniej. A jeśli on uzna ją za tłustą krowę? No to co? A bo to raz tak ją nazywali? Dziś tych, którzy z niej szydzili, szarpała zazdrość. Odsunęła od siebie wspomnienia z czasów liceum i z wysoko uniesioną głową wkroczyła do kawiarni. Kompletnie nie zwróciła uwagi na szum rozmów, miarowe pikanie kasy i melancholijną muzykę w tle. Ale z całą mocą odczuła odbierający zmysły zapach kawy, wanilii, kakao i cukru. Bo dla niej cukier pachniał zawsze spokojem i spełnieniem. Uderzona aromatami zwolniła i dała się im porwać, nasiąkając mdławym zapachem. Rozglądała się przez chwilę, zapomniawszy, po co tu przyszła. Choć siedział bokiem, poznała go. Uznała, że ma ciekawy profil. Onieśmieliły ją za to szerokie plecy. Każda część jego ciała krzyczała, jak intensywnie musiał trenować. Do tego markowe ubrania z widocznym logo i dobra woda, którą poczuła z daleka poprzez kawiarniane aromaty. Serce głucho załomotało i ogarnął ją niewytłumaczalny lęk. W odruchu paniki chciała odwrócić się na pięcie i nie oglądając się za siebie, wyjść. Zamiast tego chwyciła mocniej pasek torebki i podeszła do stolika:

– Jak na kogoś z takim pseudonimem wyglądasz całkiem nieźle. Ciekawe, czy jesteś gburem jak Buonarroti.

Michał poderwał się od stolika. Podając rękę, prześlizgnął się badawczym wzrokiem po krągłościach jej ciała.

– Witaj, Dolores. Jak na muzę artysty masz cięty język. – Uśmiechał się szeroko, choć Ewa pomyślała, że zbyt profesjonalnie i nieszczerze.

– Mogłabym być najwyżej muzą Rubensa. – Rozsiadła się na skórzanej kanapie.

– Nie doceniasz się, moja droga. Patrząc okiem profesjonalisty, nie miałbym tu wiele roboty. Piękna cera, proporcjonalna twarz i figura… – Znów obrzucił ją taksującym spojrzeniem, aż poczuła się jak na kozetce u ginekologa. – I jak przystało na muzę, spóźniłaś się. – Spojrzał na zegarek.

– Wybacz, ale zaangażowałam się w kolejny projekt. Nie liczę wtedy czasu – skłamała. Kelnerka przyjęła od niej zamówienie na koktajl owocowy. Ewa przełknęła tylko ślinę na widok puszystej pianki, którą zajadała chuda dziewczyna przy sąsiednim stoliku. Nie dziś.

– Czyli jesteś z tych zaangażowanych. Świetnie. Masz jak ja. Moja żona często robi mi z tego powodu awantury. – Poprawił mankiet koszuli.

– Cóż, mój mąż też nie lubi, gdy późno wracam… Ciągle marudzi, że za dużo pracuję, że nie mam czasu dla rodziny.

– Skąd ja to znam. Ale żeby zarobić, trzeba się narobić. Pracuję i wiem za co. A jak u ciebie z zarobkami?

– Cóż – zrobiła zagadkową minę. Robert twierdził, że za mało jej płacą, ale dla niej liczyła się satysfakcja. – Nie narzekam. Poza tym lubię swoją pracę, lubię opracowywanie pomysłów, których wykonanie potem nadzoruję. To wspaniałe uczucie widzieć, kiedy dzięki pieniądzom, które udało ci się pozyskać, powstaje plac zabaw, hala sportowa, boiska czy odnawia się te piękne kamieniczki. – Wskazała na widok za oknem. Na policzkach miała rumieńce, jak zawsze, gdy opowiadała o projektach, które udało jej się wdrożyć.

– To ile zarabiasz?

Chrząknęła zmieszana.

– Trzy i pół tysiąca, plus raz do roku nagroda prezydenta miasta. Jakieś trzy tysiące.

Michał zmrużył oczy i pokręcił lekceważąco głową.

– Chyba żartujesz. Ja wyciągam do dwudziestu tysięcy.

– Wiesz, jak jest w budżetówce. Niby nieźle, ale bez rewelacji.

– Daj spokój, nawet mi nie mów. Dlatego wybrałem medycynę estetyczną, a nie leczenie dla idei w państwowej rzeźni. – Widząc minę Ewy, dodał: – Choć oczywiście satysfakcja, gdy pacjent odzyskuje radość życia, jest nie do przecenienia.

Rozchmurzyła się odrobinę.

– To musi być fascynujące. Zmieniasz to, co stworzyła natura.

– Czasem tworzę zupełnie od nowa. I rzeczywiście, trochę bawię się w Boga. W zeszłym tygodniu miałem pacjenta, który w wyniku wypadku stracił ucho. Wcześniej rekonstruowaliśmy mu palce. – Pominął fakt, że tylko asystował przy tej operacji. Najczęściej korygował nosy.

– Jak to robicie? Są jakieś gotowe implanty?

– Korzystamy z chrząstki pobranej od pacjenta. Rzadko wstawiamy jakieś sztuczne elementy.

– Da się tak ukształtować kawałek chrząstki, żeby wyszło ucho? – Wyglądała na zainteresowaną i zaciekawioną.

– Wszystko się da, jeśli operator ma choć trochę wprawy. No i duszę artysty. – Uśmiechnął się, błyskając bielą licówek. Dla niego najważniejsza byłą wysokość wynagrodzenia. Z tego powodu wybrał nosy, choć często odczuwał przy pracy wstręt. Jednak ludzie poprawiają je najczęściej, a na efekty czeka się do roku. Jeśli coś pójdzie nie tak, zawsze można to zrzucić na pacjenta, który nie dbał o nowy nos. – A twój mąż? Gdzie pracuje?

– Jest policjantem.

– Ooo, nie mówiłaś.

– Nie pytałeś.

– Mam się bać? – zażartował.

– Raczej nie. Jest specjalistą od przestępstw gospodarczych, pracuje w dochodzeniówce. Nie ściga niewiernych małżonków.

– Całe szczęście. Nie mów mi, że on nie przesiaduje w pracy.

– Oczywiście, że to się zdarza, ale nie przynosi roboty do domu, jak ja. Woli zostać godzinę dłużej w pracy, niż potem ślęczeć nad dokumentami w domu.

– Coś w tym jest. Mówiłaś, że jesteście w separacji.

– Taką podjęliśmy decyzję.

– Z jakichś konkretnych powodów?

– O, powodów pewnie znalazłoby się sporo. Podstawowym były różnice nie do pogodzenia – zacytowała fragment wniosku z sądu.

– A wydawałoby się, że urzędniczka i policjant pasują do siebie idealnie.

– Jak widać, nie do końca. On woli pić piwo i oglądać mecze, ja kocham gotować. On uwielbia Chopina, ja go nie znoszę. On kocha ruch na świeżym powietrzu, mnie trudno jest się wyrwać na spacer. On kocha spontan, ja wolę mieć wszystko zaplanowane… – Bawiła się serwetką, nie patrząc na rozmówcę. Wreszcie podniosła głowę. – Mam wymieniać dalej?

– To planowanie to akurat świetnie rozumiem. Lubię mieć cel, najlepiej finansowy, do którego dążę. Tak było z mieszkaniem, potem z autami. Następny przystanek to rezydencja pod Warszawą. Dlaczego w ogóle wzięliście ślub?

– Dobre pytanie. – Przełknęła łyk koktajlu. – Myśleliśmy, że wystarczy nam do szczęścia dziecko i fakt, że dobrze nam ze sobą. Staraliśmy się, a wyszło… jak zwykle.

– Zdarza się. Jesteś piękną i mądrą kobietą i szybko sobie kogoś znajdziesz.

Ewa poczuła niewielkie ukłucie żalu, że on jej nie chce, że obojętne mu, z kim będzie. Otrząsnęła się z tego wrażenia. On nie jest sam. W dodatku kocha swoją żonę.

– A co z twoim mężem? Ma kogoś?

Zastanowiła się.

– Nie. Nie wiem. Chyba nie.

Znów to ukłucie. Coś jakby zazdrość. To normalne. Spędziła z Robertem kilka lat i pewnie stąd ta zaborczość. Przywykła do jego obecności, do wyłączności. W końcu to jej mąż.

– Może nawet o tym nie wiesz?

– Nie sądzę. Powiedziałby mi o tym. – Mimo wszystko nie była do końca pewna, czy się nie myli. I to rozstroiło ją do reszty.

– Tak sądzisz?

– Raczej tak. Mamy dobry kontakt.

– Tak dobry, by przyznać się, że ma kogoś na boku?

– Nie ma nikogo…

– Oj, chyba ktoś tu jest naiwny.

– Dlaczego tak mówisz?

– Jaki facet zgodziłby się na separację z taką kobietą jak ty? Tak zupełnie bez powodu – zawiesił głos.

– Mówiłam ci już o powodach. Dajmy temu spokój. – Ewę zaczynała denerwować ta rozmowa. Ostatecznie nie po to tu przyjechała, żeby ktoś uświadamiał jej, jacy są faceci i czym się kierują w życiu.

– Jak chcesz, ale na twoim miejscu rozejrzałbym się, czy mąż nie ma bliskiej przyjaciółki. Może ma nawet kilka. – Mówiąc to, analizował kształt swoich idealnie opiłowanych paznokci.

– Zapewniam cię, że się mylisz – ucięła dyskusję, która przyprawiła ją o ból głowy. Cały ten dzień był męczący, a teraz jeszcze te insynuacje. Do diabła z tym.

Rozmawiali jeszcze chwilę o drobiazgach, o tym co lubią, a co ich denerwuje w pożyciu. Ewa uważnie obserwowała mężczyznę, który od czasu do czasu mimowolnie poprawiał klapy marynarki lub koszulę. Zastawiała się, czy robi to ze zdenerwowania czy z powodu obsesji bycia idealnym.

– Myślałaś nad moja propozycją? – Zaskoczył ją tym pytaniem, wyrywając z zadumy.

– A składałeś mi jakąś? – Upiła odrobinę koktajlu.

– Wiesz przecież, po co zarejestrowałem się na tym portalu… – Wpatrywał się w nią intensywnie. Udała, że tego nie widzi. Uparcie gapiła się w różową zawartość szklanki.

– I zdecydowałbyś się zrobić to ze mną? – Rzuciła spojrzenie spod zmrużonych powiek. Tak dawno nie flirtowała. Ostatni raz, kiedy siedzieli tu z Krzysztofem… Potrząsnęła głowa, by odegnać wspomnienie.

– Jestem na to gotowy. – Dotknął przelotnie jej dłoni. Ciepło i podniecenie zatańczyły jak rozdmuchany wiatrem płomień.

– Nie wiem, czy ja jestem gotowa.

– Spodziewałem się innej odpowiedzi. – Wyglądał na obrażonego. – Chciałbym mieć to za sobą…

– I dlatego mam się czuć wyróżniona i bez chwili wahania wskoczyć ci do łóżka? – Choć zrobiło jej się przykro, postanowiła nie dać tego po sobie poznać i obrócić sytuację w żart. Jemu nie było do śmiechu.

– Przepraszam. Źle to zabrzmiało. – Pochylił się ku niej. – Wybrałem cię, ponieważ zrobiłaś na mnie wrażenie wystarczająco rozsądnej, by nie oczekiwać Bóg wie czego. Poza tym jesteś naprawdę atrakcyjna kobietą.

– Jak bardzo atrakcyjną?

– Tak bardzo, że można by cię zjeść tu, na tym stoliku, a potem oblizać palce i wylizać blat… – Zniżył głos do szeptu i przysunął się jeszcze bliżej.

– Każdej to mówisz? – Zaśmiała się drwiąco.

– Posłuchaj. – Przymilny uśmiech zastąpił nieprzyjemny grymas. – Nie musiałem tracić kasy, żeby gnać sto kilometrów – cedził słowa, pochylając się nad stolikiem. – Zrobiłem to, ponieważ dostrzegłem w tobie kogoś wyjątkowego. Myślę, że się pomyliłem. Rozczarowałaś mnie.

Ewa chciała zaprzeczyć. Przecież była wyjątkową osobą, przecież nie chciała ani nie mogła zawieść nikogo, ale Michał wstał.

– Musimy się pożegnać.

– Michał, daj spokój. Porozmawiajmy. – Uśmiechnęła się, usiłując ukryć panikę, która podstępnie mieszała jej myśli. Nie mogła dopuścić do tego, by ją zostawił, nie chciała go zawieść.

– Nie spotykałbym się z tobą, gdybym nie miał konkretnego planu. – Stał nad nią potężny, dumny i obrażony.

– Przepraszam – wyszeptała ledwie dosłyszalnie, opuszczając głowę. Znów stała się małą Ewą w sukience opinającej brzuch. Obawa, że odejdzie, do reszty poplątała jej myśli, nie pozwalając uciec.

– W porządku, rozumiem. Nie dałem ci czasu do namysłu. – Usiadł i mówił dalej. – Zrozum jednak, że zapłaciłem już zaliczkę za hotel. Wolałbym, żeby nie przepadła, a przecież nie wymagałbym od ciebie zwrotu kosztów.

Spojrzała na niego zaskoczona. To Krzysztof płacił zawsze za hotel. Ona miała tylko o określonej godzinie się tam zjawić i czekać.

– Więc jak? Jedziemy? – Kiedy nie odpowiedziała, zmienił ton. – Możemy przecież pojechać tam, wypić odrobinę szampana, który kazałem zanieść do pokoju, pogadać, zjeść obiad i się rozstać. Co ty na to?

Ewa uznała, że miał rację. Nie musiała robić niczego, na co nie miałaby ochoty. A jednocześnie nie zawiedzie go i pozostaną przyjaciółmi. Przecież od samego początku spodobała jej się umięśniona sylwetka, zapach, sposób mówienia, podejście do życia. Nie musi robić niczego wbrew sobie.

– Masz rację. Szkoda byłoby zmarnować taką okazję. – Wstała od stolika.

– Masz tu swoje auto?

– Tak.

– Świetnie. W takim razie każdy jedzie swoim. Nie będę musiał wracać do miasta i dokładać kilometrów. Spotkamy się Na rozdrożu. Pokój dwieście dwa – rzucił na odchodnym. Wybrał najdroższy hotel w mieście. Nic dziwnego, że nie chciał stracić pieniędzy. Dopiero kiedy poprosiła o rachunek, okazało się, że nie zapłacił za swoją kawę i ciastko.

Jadąc do hotelu, kolejny raz przyłapała się na myśli, że mogłaby pokochać Michała. Był kompletnym przeciwieństwem Roberta, który cenił sobie spontaniczność i luz. Nie planował wizyt u fryzjera, nie zastanawiał się nawet nad tym, gdzie spędzą wakacje. Po prostu pakował ich z dnia na dzień i jechali przed siebie. Z pieniędzmi nie wiązał się na dłużej, niż to było konieczne. Ewa kochała ład i porządek, równo poukładane rzeczy. Robert nie był gadżeciarzem. Pierwsza lepsza koszulka wystarczała, żeby iść do pracy. Wyjątkowo dbał tylko o mundur. Michał na każdym kroku podkreślał, jak rozsądnie gospodaruje budżetem, jak szukają z żoną okazji i lepszych cen. Jego podejście robiło wrażenie, choć przecież mieli więcej pieniędzy, niż ona i Robert kiedykolwiek będą mieć.

Starała się też nie myśleć o tym, co sugerował Michał, czyli o rzekomym romansie Roberta. Jednak ziarno zostało zasiane i zaczynało nieśmiało kiełkować, a pytanie, czy Robert mógł kogoś mieć, nabrzmiewało w głowie argumentami. Rzeczywiście, zgodził się na separację dość łatwo. Ale stawiał opór, gdy wspomniała o rozwodzie. Z drugiej strony, ona przez ponad rok spotykała się z Krzysztofem, a Robert o niczym nie miał pojęcia. Może związał się z kobietą, która nie była wolna? A może, tak jak ona, nie chciał ranić drugiej strony, która nie znalazła sobie nikogo? Usiłowała sobie przypomnieć, czy Robert o kimś często wspominał. Czy nie przegapiła znaków, które z pewnością musiałyby się pojawiać w jego zachowaniu? Tyle, że jeśli się czegoś nie obserwuje, wiele rzeczy pozostaje niedostrzeżonych. Robert wydawał się nie dostrzegać tego, że ona kogoś ma. Zapewne nie zwracał uwagi na jej częstsze i dłuższe wyjazdy, a jeśli już marudził, to winił za to jej szefa.

Pogrążona we własnych myślach, prawie przegapiła zjazd do hotelu. Dochodziła dziewiętnasta i ostatnie, na co miała ochotę, to stres związany z potajemnym spotkaniem. Idąc schodami na piętro, czuła zawroty głowy. Od rana nic nie jadła ze zdenerwowania. To był długi dzień i póki co jeszcze się nie kończył. Odszukała pokój i nacisnęła klamkę.

W przytłumionym świetle lampy dostrzegła Michała. Zadbał o nastrój i zaciągnął zasłony. Rozpiął kilka guzików koszuli, demonstrując opalone ciało. Zsunęła pantofle, postawiła torebkę na krześle i wzięła od niego kieliszek.

– Za spotkanie, Dolores.

– Za spotkanie. – Wzniosła toast i upiła łyk złocistego płynu. Przyjemne mrowienie spłynęło z języka ku wnętrzu ciała. Miała ochotę opróżnić kieliszek jednym haustem, ale odwróciła się, żeby go odstawić. Na karku poczuła najpierw drżący oddech, a potem dotyk ust. Zamknęła oczy i odchyliła głowę. Uwolnił ją z ubrań.

– Co to za motyl? – Dotknął ustami tatuażu na łopatce.

– To ćma. Zmierzchnica trupia główka. Pamiątka ze szkolnych czasów.

– Ćma… Musisz mi o tym kiedyś opowiedzieć. – Objął ją i pociągnął za sobą.

Chciała, żeby czas się zatrzymał. Zmęczenie zakołysało nią i pozwoliło zapomnieć, zapaść się w miękkich poduszkach. Dotykiem wędrował po zakamarkach jej ciała, obnażając wszystkie tajemnice. Nie podniosła powiek nawet na chwilę. Znów była z Krzysztofem, ale nie czuła bólu. Nie uderzał otwartą dłonią w miękkie połacie skóry, nie gryzł i nie rwał bielizny. Z pietyzmem scałowywał wszystkie razy. Chciała więcej, wyżej, dłużej. Niespodziewanie osiągnęła szczyt, szybciej niż kiedykolwiek. Zaspokojona odpłynęła w jego ramionach w krótki sen. Kiedy otworzyła oczy, Michał zapinał koszulę. Przeciągnęła się zdezorientowana.

– Wychodzisz?

– Późno już. Muszę wracać.

Usiadła na łóżku i spojrzała na zegarek. Wszystko trwało niewiele ponad pół godziny.

– Faktycznie. Na mnie też pora. – Wyszła z łóżka i wstydliwie zakryła się bluzką. – Spotkamy się jeszcze? – Przycisnęła do siebie skrawek materiału.

– A chciałabyś?

– Chyba tak…

– Tak ci było dobrze? – Chwycił jej twarz i mocno pocałował.

– Mhm – potwierdziła, choć nie myślała o seksie. Objęła go mocno i próbowała ściągnąć z powrotem do łóżka. Bez trudu zdjął sobie jej ramiona z szyi.

– Kotku, muszę wracać. Nie mówiłem ci, ale staramy się z żoną o dziecko. Dziś wypada owulacja. Muszę być w domu wieczorem.

Pożałowała, że nie trzyma przed sobą prześcieradła, w które mogłaby się cała zawinąć. Po czubek głowy.

– To po co ci to? – Usta miała dziwnie drętwe.

– Już ci tłumaczyłem. – Głaskał jej twarz. Chciała strzepnąć z siebie ten dotyk, ale nie mogła się poruszyć.

– Chcesz mieć dziecko i robisz takie… rzeczy?

– Moja żona chce. Ja uważam to za niepotrzebny wydatek. Myślałem, że jesteś bystrą dziewczynką. – Kiedy nie reagowała, dodał:

– Ale spokojnie, pewnie jeszcze się spotkamy. Do zobaczenia, Dolores. – Zabrał kluczyki i wyszedł.

– Ewa, mam na imię Ewa – powiedziała do siebie. Zbierając swoje rzeczy, pomyślała, że to jakieś cholerne déjà vu. Kiedy opuszczała pokój, zaskoczenie zostało wyparte przez złość. Na siebie, na niego, na własna głupotę. W holu czekała kolejna niespodzianka. Recepcjonista zatrzymał ją, żądając zapłaty za pokój.

– Czterysta złotych.

Ręka jej zadrżała, kiedy podawała kartę. Wychodząc, zapytała jeszcze:

– A jaką zaliczkę zapłacono za ten pokój?

– Pięćdziesiąt złotych.

Roześmiała się na całe gardło.

Ćma

Copyright © Joanna Wtulich

Copyright © Wydawnictwo Inanna

Copyright © MORGANA Katarzyna Wolszczak

Copyright © for the cover photo by LIGHTFIELD STUDIOS

Copyright © for the Baskervville Font Family by ANRT (anrt-nancy.fr)

Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.

Wydanie pierwsze, Bydgoszcz 2020 r.

druk ISBN 978-83-7995-483-4

epub ISBN 978-83-7995-484-1

mobi ISBN 978-83-7995-485-8

Redaktor prowadząca: Ewelina Nawara

Redakcja: Aleksandra Zok-Smoła

Korekta: Monika Halman

Korekta techniczna: Beata Paździurkiewicz

Adiustacja autorska wydania: Marcin A. Dobkowski

Projekt okładki: Aleksandra Bartczak

Skład i typografia: www.proAutor.pl

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

MORGANA Katarzyna Wolszczak

ul. Kormoranów 126/31

85-432 Bydgoszcz

sekretariat@inanna.pl

www.inanna.pl

Książka najtaniej dostępna w księgarniach
www.MadBooks.pl

www.eBook.MadBooks.pl