Agnieszka Sudomir

Faza REM

To the centre of the city where all roads meet, waiting for you
To the depths of the ocean where all hopes sank, searching for you
I was moving through the silence without motion, waiting for you
In a room with a window in the corner I found truth.

Joy Division, Shadowplay

1

– Szlag by to!

Słowa postawnego mężczyzny odbiły się echem po pustej ulicy. Śliskie, jeszcze oblepione nocną mgłą łódzkie chodniki nie sprzyjały pośpiechowi. Komisarz Igor Blattner potknął się i ledwie łapiąc równowagę, przejechał ramieniem po brudnej fasadzie kamienicy. Na rękawie skórzanej, mocno wysłużonej kurtki widniało solidne otarcie. Wyglądam jak fleja – pomyślał. Totalna fleja. Faktycznie, na pierwszy rzut oka nie różnił się specjalnie od okolicznych mieszkańców, którym zdarzało się potykać na brudnych chodnikach Wschodniej o czwartej trzydzieści nad ranem. Z tą różnicą, że równowagą komisarza nie zachwiała wódka, a zwyczajne zmęczenie. Właściwie – nadzwyczajne. Od dobrych dwudziestu godzin był na nogach. Krótki prysznic w robocie nie wystarczył, by doprowadzić się do ładu. Na luksus zmiany ubrania Blattner czasu nie znalazł. Nawet gdyby miał kiedy odpocząć, niewiele by to dało. Na palcach jednej ręki mógł policzyć godziny, które w ciągu ostatnich nocy zdołał uczciwie przespać. Słuchał muzyki, oglądał telewizję, szperał w Internecie, a przez resztę wlokących się w nieskończoność minut przewracał się z boku na bok w przepoconej pościeli, wciąż na nowo układając poduszkę, aż ta w końcu zaczynała przypominać kamień. Zdarzały się także długie sekundy zawieszenia między snem a jawą. Organizm się wyłączał, co jednak nie przynosiło wytchnienia. Przez nocne koszmary Blattner budził się bardziej wyczerpany, niż gdyby nie spał w ogóle.

Czasem po prostu bał się zamknąć oczy. Pod zaciśniętymi powiekami widział drobną postać. Ładnie ubrana sześcioletnia dziewczynka wpatrywała się w niego oskarżycielskim wzrokiem. W wyobraźni komisarza sukienka była nieskazitelnie czysta. W rzeczywistości jej koloru mógł się jedynie domyślać z nielicznych wolnych od krwi skrawków materiału. Chwilę później ostatnie pomarańczowe kwiatki zalała czerwień. Nienawidził tych snów. Kiedy się budził, przez kilkanaście długich sekund wierzył, że dziewczynka żyje. Potem przypominał sobie imię. Ba-sia, Ba-sia, Ba-sia. Sylaby wbijały się w mózg niczym pneumatyczny młot. Na koniec zjawa zmieniała się w prawdę. I znów musiał oglądać maleńkie, bose, bezradnie rozrzucone na asfalcie stopy. Dlatego tak bardzo nie lubił małej ze snu. Okłamywała go i sprawiała ból. Minęło prawie osiem miesięcy, a on wciąż na nowo przeżywał jej śmierć.

Tamtego upalnego, sierpniowego ranka nie mógł zrobić nic więcej. Sam wiedział najlepiej. W zderzeniu z szaleństwem, z desperacją psychopaty żaden człowiek nie miał szans. Kiedy Blattner wyskoczył na ten cholerny dach, dostrzegł jedynie eleganckie ciemnobrązowe buty. Buty księgowego. Przyjaciela rodziny ofiary. Sekundę później dziewczynka i jej oprawca lecieli w dół. Niewiele pamiętał z tego, w jaki sposób znalazł się z powrotem przed blokiem. Winda się zacięła. Albo zbyt długo nie chciała przyjechać. Albo tak mu się tylko zdawało. Jedenaście pięter po schodach pokonał w takim tempie, jakby ktoś zagiął czasoprzestrzeń. Był na dachu, a chwilę potem klęczał na rozpalonej czarnej powierzchni przy maleńkiej, nienaturalnie wykrzywionej dziecięcej nóżce. Nie potrafił sobie wybaczyć, że nie uratował Basi, ale nie mógł też odżałować, że pozwolił gnojowi uciec w śmierć. Podczas zawieszonych między snem a jawą chwil w głowie komisarza roiły się najwymyślniejsze tortury. Bezlitośnie, na tysiąc sposobów zadawał psycholowi okrutny ból. Uśmiercał drania, wskrzeszał i znów się nad nim znęcał, aż wreszcie gwałtownie się budził – zlany potem, nieprzytomny z niewyspania i przerażony. Przerażony sobą. Przecież był policjantem, stróżem prawa, normalnym człowiekiem... A jednak w nocnych majakach nie różnił się od psychopaty.

Igor Blattner głęboko wierzył w sprawiedliwość, wierzył w uczciwość, w prawo. W komendzie złośliwi nazywali go czasem Panną Niewydymką. Wiedział o tym. Był nieugięty. Nie pozwalał sobie na relatywizm. Od lat nikt nawet nie próbował go korumpować. Dla komisarza świat miał prostą konstrukcję: popełniasz zbrodnię – idziesz siedzieć. Występek nie zasługiwał na wybaczenie. Zasługiwał wyłącznie na sprawiedliwą karę. Właśnie dlatego kilka lat temu Blattner wyszedł z domu i nigdy tam nie wrócił. Rozumiał, czemu Eliza go zdradziła. Nie był dla niej ani wsparciem, ani kochankiem. W pogoni za złymi stracił z oczu własną żonę. Ale uważał, że tylko odpowiednia kara wyrównuje siły w przyrodzie – najpierw sprawiedliwość, potem rozmowa. Wyszedł więc w ciemną noc, z jednym plecakiem, nie zważając na błagania Elizy.

Do rozmowy nigdy nie doszło. Spotkali się dopiero podczas sprawy rozwodowej. Na sądowym korytarzu nazwała go skończonym dupkiem, który udaje świętoszka. Nie był hipokrytą, wtedy naprawdę wierzył, że postąpił słusznie. Jednak Eliza miała prawo do rozgoryczenia – zwykle przegrywała z jego pracą. Pamiętał sporo takich momentów: jak wtedy, kiedy jej brat rozbił się na motorze albo kiedy usłyszała wyrok, że nie będzie mogła mieć dzieci. Nie opuścił posterunku, żeby wspierać żonę. Zawsze musiała radzić sobie sama, on miał inne, ważniejsze sprawy. To także mu wykrzyczała. Może i był zakutym łbem, ale nie potrafił się zmienić. Nawet wtedy, kiedy widział w jej wściekłych oczach ciepłą iskierkę nadziei, że człowiek, z którym spędziła kilkanaście lat, uczyni jakiś ruch, drobny gest, by ją powstrzymać od wejścia na sądową salę. Nie zrobił nic. Jego małżeństwo się skończyło i sam był autorem tej porażki. Wstyd przyznać, ale obok żalu poczuł ulgę. Tak naprawdę rola męża zawsze go uwierała. Z rozwodem skończył się też inny, trudny dla niego temat. Mimo wielu wad nie był potworem. Rozumiał, że Eliza pragnie mieć dziecko, widział cierpienie żony i było mu jej szczerze żal. Tak zwyczajnie, po ludzku. Coraz częściej wspominała o adopcji. W którymś momencie zgodził się na wizytę w ośrodku. Czuł się jednak emocjonalnie zaszantażowany, postawiony pod ścianą. Myśl o byciu ojcem go przerażała. Zdawał sobie sprawę, że litość nie jest dobrym doradcą w takich sprawach. Z drugiej strony wiedział, jak bardzo rozczaruje Elizę. Dlatego wciąż odwlekał ostateczną decyzję.

Przechodząc obok kolejnej kamienicy, Blattner dostrzegł, że w jednym z mieszkań nadal trwa impreza. Przez brudne okna widać było dwóch młodych mężczyzn. Jeden z nich właśnie nalewał do szklanek wódkę. Na środku pokoju, ledwie trzymając się na nogach, tańczyła sporo od nich starsza kobieta. Mają zdrowie – pomyślał i zapiął suwak kurtki pod samą szyję. Znał szaleństwo świata. Wiedział, że gdyby miał kiedyś dziecko, obojętne: własne czy adoptowane, nie mógłby spokojnie zasnąć. Za bardzo by się o nie bał.

Co prawda teraz też nie mógł spać. Z początku udawał przed sobą, że przez tamtą akcję na dachu wieżowca. To by miało sens. Trauma może dotknąć każdego. W głębi duszy jednak dobrze wiedział, że nie śpi z powodu pokiereszowanego sumienia. Nie miał pojęcia, że sumienie może aż tak dokuczać. Kiedyś gdzieś wyczytał, że boli tylko do czasu. Tylko za pierwszym, drugim razem. Potem się znieczula. Najwyraźniej nie w jego przypadku. A może ciosy w splot słoneczny przyzwoitości były zbyt silne? Pierwszy: Basia, dziewczynka w pomarańczowej sukience. Czy mógł coś jeszcze zrobić? Co? Do cholery, co? Ciągle o tym myślał. Drugi: Eliza. Nie potraktował jej sprawiedliwie. Zaspokoił żądzę zemsty. Pojął to jak na siebie dość szybko, jednak zbyt późno, by cokolwiek naprawić. Wreszcie cios trzeci, najbardziej niezrozumiały: Ada – żona Krzysztofa, najlepszego kumpla z liceum. Poznał ją na własnym ślubie jako nową dziewczynę przyjaciela. Ironia. Potem było jeszcze zabawniej. Musieli często współpracować. Aż dziw bierze, że ta eteryczna, drobna blondynka o twarzy dziecka i niewinnym zielonym spojrzeniu wybrała medycynę sądową. Najgorsze barachło. On sam, choć niejedno przeżył, czasem z trudem znosił widok, jaki przedstawiały sobą ofiary wypadków czy morderstw. Za to Ada bez mrugnięcia okiem kroiła zmasakrowane zwłoki. Nigdy nie zauważył u niej choćby śladu szoku czy obrzydzenia. Wyłącznie chłodny profesjonalizm.

Przez wiele lat podświadomie unikał jak ognia jakiegokolwiek sam na sam. Przecież miał żonę, którą kochał. Pieprzenie! Lubił Elizę. Bardzo. Ale to za Adą skoczyłby w ogień. Jednak był przyzwoity. Na tyle, żeby ignorować własne pragnienia. Jak więc do tego doszło, że on – nieugięty, bezkompromisowy zwolennik słusznej kary od paru miesięcy oszukiwał swojego najlepszego kumpla, kradnąc mu kobietę? Sam do końca nie wiedział, nie rozumiał. Za dużo alkoholu, słabszy moment, Ada z Krzysztofem mieli kłopoty i stało się. Raz. Miało się nie powtórzyć. Ale się powtórzyło. I tak od pół roku. Było jasne, że trzeba szybko coś z tym zrobić. Inaczej wyrzuty sumienia go zabiją. Wiedział, że przyjdzie mu słono zapłacić za marzenia i że tak naprawdę niewiele ma do zaoferowania kobiecie. Krzysztof go znienawidzi, znajomi nie okrzykną ich parą roku. No i ten cały burdel w komendzie. Ktoś w końcu coś zwęszy, chłopaki będą gadać, a w męskim świecie żony kumpli są nietykalne. Mimo tego za wszelką cenę pragnął zatrzymać Adę przy sobie. Coraz mocniej wierzył, że wszystko jakoś się poukłada. Oczywiście gdzieś tam, w tyle głowy, brzęczała natrętna myśl, że to dziecinnie naiwne, ale miał już serdecznie dość własnego asekuranctwa. Tak – chciał być naiwny, głupi, nieostrożny. Ten jeden raz.

Strzepnął z rękawa kroplę wody i odłożył sprawę na później. Jak to robił od miesięcy. W przyszłym tygodniu porozmawiają. Coś w końcu ustalą. Będzie dym, koszmarny dym, ale dadzą radę. Może nie wszystko trzeba od razu wyjawiać? – przemknęło mu przez myśl. Co się, cholera, ze mną dzieje?! Nic pośrodku. Krzyśkowi należy się cała prawda. Choć decyzja została podjęta, nadal nie miał pojęcia, w jaki sposób zakomunikować kumplowi, że od sześciu miesięcy bzyka jego żonę, matkę Martyny – własnej chrześnicy, a teraz chce mu je obie odebrać.

Doszedł do Narutowicza i skręcił w prawo. Rzucił okiem na piaskowy gmach telewizji. Dziwne, okazałe budynki – siedziba złego. Kanalie – pomyślał. To pierwsze, co przychodziło mu do głowy, kiedy widział dziennikarzy. Nie całkiem sprawiedliwie. Niektórzy z nich odwalali kawał dobrej roboty. Jednak tyle razy widział nagonkę na policjantów, tyle razy wybielanie przestępców, że nie mógł kochać ludzi mediów. Zniszczyli wielu porządnych chłopaków. Jemu się upiekło tylko dlatego, że znał naczelną redaktorkę Wiadomości. Inaczej w oczach opinii publicznej również byłby nieudolnym śledczym, który nie uratował dziecka. Co znaczyło tyle samo, jakby je własnoręcznie zabił. Co oni, kurwa, wiedzą? – pomyślał. Tyle co nic. Ale idzie w eter i koniec. Żadne sprostowania, tłumaczenia nie pomogą. Liczy się pierwszy news na pasku z napisem „pilne”.

Najbardziej nie znosił pieprzonych oświadczeń dla prasy i telewizji. Mówił słowo, a oni z jednego robili trzy. Był na to za słaby. Zbyt prosty. Teraz na szczęście za większość kontaktów z mediami odpowiadał ten gówniarz, rzecznik prasowy. Komisarz nawet nie pamiętał jego imienia, ale podziwiał kunszt, z jakim szczeniak radził sobie z wyposażoną w aparaty, kamery i mikrofony szarańczą. Co to za pokolenie? Co za czasy? Strach pomyśleć. Dawniej wszystko było proste. Glina był gliną, a nie jakimś fircykiem, telewizyjnym celebrytą. Nikt mu nie kazał gadać, bo nie był od gadania. Igor Blattner skończył dopiero czterdzieści sześć lat, a czuł się, jakby miał ze sto. Świat się za szybko zmienia. Nic dobrego z tego nie będzie – rozmyślał, zmierzając w kierunku Piotrkowskiej. Czemu tacy psychole jak księgowy nie zajmą się niektórymi dziennikarzami? Zamiast mordować dzieci, mogliby oddać przysługę społeczeństwu i pozbawić je paru cmentarnych hien.

Kiedy wyszedł na główną ulicę miasta, dostrzegł pierwsze oznaki nowego dnia. Paru przechodniów chroniło się w szalach i grubych kurtkach przed wyjątkowo nieprzyjemnym, wilgotnym powietrzem. Minęła połowa marca, a wszyscy jeszcze mieli na sobie zimowe ubrania. Szarówka nie wskazywała na porę roku ani nawet dnia. Tuż nad grafitową nawierzchnią Piotrkowskiej unosiła się ponura, gęsta mgła. Na początku lat dziewięćdziesiątych zrobiono tu remont. Czerwona kostka nie wiedzieć czemu od pewnego momentu stawała się kostką szarą. Trzy lata później nową kostkę wymieniono na jeszcze nowszą. Od tego czasu cała Piotrkowska udawała dawny bruk, z wyrytymi na żeliwnych tabliczkach nazwiskami łodzian. Jedni mają swoje gwiazdy, inni – brukowe kostki. Każdemu według zasług. Popieprzone miasto – skwitował Blattner. Miasto niespodzianek. Taka właśnie była jego Łódź. Miasto marzycieli – jak za Reymonta. Mimo trudnych lat duch Borowieckiego, Welta i Bauma wciąż był tu żywy. Od secesyjnych fasad i rudej fabrycznej cegły, od rozdzierających niebo kominów i bloków z wielkiej płyty, a teraz nawet od lustrzanych szyb biurowców niezmiennie, od niemal stu pięćdziesięciu lat, odbijały się echem słowa Polaka, Żyda i Niemca: Ja nie mam nic, ty nie masz nic, on nie ma nic. To razem właśnie mamy w sam raz tyle, żeby założyć wielką fabrykę. Blattner nie pamiętał, który z nich je wypowiedział ani czy dokładnie tak brzmiały, ale chodziło o sens. Przypomniała mu się scena z filmu Wajdy: trzech młodych ludzi, puste pole i wielka idea. Tak nam zostało, coś z niczego… prawdziwa magia. A potem, jak to mawiają Amerykanie: work hard, play hard… – uśmiechnął się do swoich myśli i do swojego miasta.

Wracał od Komety. Kibol Widzewa stanowił cenne źródło informacji. Dla bezpieczeństwa spotykali się w różnych miejscach, zawsze nad ranem, wtedy kiedy nawet okoliczne łazęgi już śpią. Zaplute bramy kamienic na Wschodniej były najlepsze. W tym rejonie miasta nikt nie zajmował się cudzymi sprawami. Blattner mógł być klientem, a Kometa dilerem. Albo odwrotnie. Prawdę mówiąc, nie musieli niczego udawać, bo o czwartej nad ranem niektórzy spośród okolicznych mieszkańców leżeli w swoich barłogach, schlani do nieprzytomności, a pozostali szli na siódmą do roboty, więc łapali ostatnie minuty snu. Dobra pora na ciemne interesy i handel informacją. Komisarz był zdziwiony wynikiem dzisiejszego spotkania. Kometa słynął z tego, że wie wszystko, a jeśli nie wie, to się dowie. W zamian psy z okolicy przymykały oko na rozróby, które gnojek czasem urządzał. Coś za coś. To nie był relatywizm, tylko szacunek zysków i strat. Kilku szalikowców powybija sobie zęby, ale dzięki temu ktoś dożyje osiemdziesiątki. Paru łobuzów będzie miało połamane szczęki, ale może jakiś dzieciak nie zaćpa się na śmierć. Uczciwy interes. Blattnera ni cholery nie obchodził los kiboli. Chcą zdychać za swoją drużynę? Wolna wola. Lubią tłuc się po ryjach? Na zdrowie. Tak myślał. I tego się trzymał. Dlatego miał dobry kontakt z Kometą, bo choć stali po przeciwnych stronach barykady, w tej kwestii ich poglądy były zbliżone.

Jeszcze pół godziny wcześniej komisarz liczył, że wyjdzie z ciemnej, oszczanej bramy z kompletem potrzebnych informacji. Kiedy tonącymi w mroku ulicami dotarł na miejsce, niespełna dwudziestoletni chłopak o mizernej posturze już na niego czekał. Jak zwykle siedział na schodach prowadzących do jednej z oficyn i palił papierosa. Ubrany w szarą sportową kurtkę, błękitne dżinsy i biało-zielone air maxy nie wyróżniał się kompletnie niczym spośród tysięcy ziomali. Może jedynie tym, że spodnie były idealnie czyste, a biel butów aż kłuła w oczy. Ho, ho, robiło się zakupy. – Blattner uśmiechnął się w duchu. W stosunku do Komety miał mieszane uczucia: z jednej strony szajbus, kawał łobuza, z drugiej – całkiem sympatyczny i momentami niegłupi koleś. Pewnie gdyby nie matka – uliczna kurwa – i ojciec pijak, młody mógłby nawet skończyć jakąś sensowną szkołę. No ale ani jemu, ani żadnemu z jego trzech braci nie trafił się w życiu taki fart. Mieli za to kumpli z osiedla, którzy zastąpili im rodzinę i wychowali wedle własnych zasad. Tak skutecznie, że z całego towarzystwa tylko Kometa pozostawał na wolności. Też pewnie do czasu. Tacy chłopcy od urodzenia byli napiętnowani ciemną stroną miasta. Nie żeby Blattner się nad szczeniakiem użalał, ale dobrze wiedział, jak łatwo w podobnych warunkach wpaść w szambo po same uszy. Wiedział też, że można się z gówna wyrwać, choć niewątpliwie wymaga to sporego wysiłku. Terapeuci zdecydowanie przeceniali wpływ dzieciństwa na dalsze życie. Sam nie miał lekko. Małe mieszkanko na Bałutach (zresztą całkiem niedaleko miejsca, gdzie zamordowano tę dziewczynę). Stary – kierowca tira, wielki nieobecny. Matka – nauczycielka, kompletnie poza rzeczywistością. Najczęściej zawiana. Piła w tajemnicy przed mężem, a ponieważ ojca głównie nie było, nie musiała się specjalnie ograniczać. Kontrolowała sytuację na tyle, żeby wywlec się na lekcje do pobliskiej podstawówki i wrócić, ale niemal wieczór w wieczór odpływała. Systematycznie od obiadu. W porze kolacji zaczynali z Miśką jej unikać, bo stawała się upierdliwie czuła, sentymentalna, by w końcowej fazie popaść w rodzaj pijackiego rozrzewnienia, co skutkowało wielogodzinnym, niestrawnym użalaniem się nad własnym losem. A to i tak było o niebo lepsze od chwil, w których chodziła trzeźwa, wkurzona na cały świat.

Stary zginął w wypadku ponad dwadzieścia lat temu. Nikt po nim nie płakał, może z wyjątkiem matki, choć za jego życia ciągle darli koty. Aż głupio wyszło na pogrzebie. Było im trochę żal ojca, ale poszli tam jak na stypę po ledwie znanym sąsiedzie.

Po śmierci starego matka popłynęła na dobre. Aż sięgnęła dna. Tak totalnego, że kilka razy zaliczyła izbę wytrzeźwień. W końcu wysiadło jej serce. Ledwie przeżyła. Po zawale wreszcie się ogarnęła: rzuciła wódkę, fajki, nawet zaczęła chodzić do kościoła. I poleciało jej w drugą stronę. Zdziwaczała do reszty. Siedziała w chałupie obłożona katolickimi pisemkami, a jedyną jej rozrywką stały się msze oraz spotkania jakiegoś kółka różańcowego. Nie miała równo pod kopułą, fakt, ale Blattner ostatecznie wolał mieć matkę dewotkę niż matkę pijaczkę. Dlatego wpadał do niej raz na jakiś czas, by mogła pozgrywać dobrą rodzicielkę na emeryturze. Gorący krupnik, zalewajka albo rosołek, kanapki na wynos, zamartwianie się jego życiem osobistym, zbawieniem i tym podobne sprawy ułatwiały im udawanie, że wszystko jest w porządku. Dominika natomiast do niedawna niechętnie widywała się z matką. Przez lata ograniczyła kontakt do świąt. Ostatnio jednak zaczęła pojawiać się u starej częściej. Widocznie czas leczy rany. Rozumiał siostrę – więcej pamiętała, więcej wycierpiała. Musiała szybko dorosnąć, bo nią samą nikt się specjalnie nie zajmował. On miał więcej szczęścia: o trzy lata starsza Miśka zastępowała mu matkę. Ojca zastąpiła mu ulica – kumple, klatki schodowe i podwórka. Prawda, nie było to proste, też zaliczył małe potknięcia, jednak koniec końców wyszedł na ludzi. Przynajmniej tak uważał jeszcze pół roku temu. Bo teraz, cholera, niczego już nie był pewny.

Na widok komisarza Kometa podniósł się nieśpiesznie ze schodów. Blattner zauważył, że chłopak na brudnym kamieniu rozłożył gazetę. Pewnie dżinsy musiały sporo kosztować. I tak to z nimi jest. Ura bura, szef podwóra, ryki, pały i kastety, ale tak naprawdę mają te same słabości, co reszta dzieciaków. Przez chwilę przyglądał się z rozbawieniem, jak chudzielec strzepuje z jasnych spodni nieistniejące pyłki, starannie pilnując, by nie przypalić materiału trzymanym w ręce papierosem.

– Rzuć to gówno. W końcu kiedyś cię zabije – odezwał się do chłopaka.

– Jasne. Ale nie prędzej niż życie. Życie, kurwa, mnie wykańcza, stary. – Kometa roześmiał się szeroko, ukazując duże, pożółkłe od nikotyny zęby.

– A nie Student? – Blattner lubił się z nim trochę podroczyć.

– Weź, ziomal, nie pierdol. Student może mi na chuja skoczyć. – Kibol wyraźnie się wkurzył i wyciągnął środkowy palec w międzynarodowym geście czułego pozdrowienia. – Co najwyżej – dodał po chwili namysłu.

Student był w przeciwnym obozie tym, kim Kometa był u swoich. Nie przywódcą, nawet nie mózgiem, ale kimś równie ważnym, kimś w rodzaju powiernika i kuriera. Żaden z nich nie pociągał za sznurki, jednak nic się przed nimi nie ukryło. I obaj byli informatorami. Oczywiście jeden o drugim nie wiedział. Dzięki temu komisarz mógł z łatwością weryfikować cynki. Najpierw Blattner szukał Studenta, ale ten zapadł się pod ziemię. Szkoda, bo częściej kręcił się w rejonie Julianowskiej i pewnie wiedziałby więcej. Był też od Komety bystrzejszy. Niestety, Student zapewne szalał na gościnnych występach. Prędzej czy później wróci do gniazda. Tymczasem musiał wystarczyć jego odpowiednik z przeciwnej ekipy.

– A ty co, ziom? Przyszedłeś tu ze mną o tych żydkach z ŁKS-u gadać? – Kometa spojrzał spode łba i pstryknął niedopałkiem papierosa, aż poleciały iskry.

– Mam temat.

– Ja myślę, że nie na balety mnie tu ściągnąłeś! – Chłopak ubawił się własnym żartem, po czym chwycił go atak kaszlu.

Blattner poczekał, aż mu przejdzie, i zaczął:

– Wczoraj znaleźliśmy na Bałutach dziewczynę. Dwadzieścia lat. Uduszona we własnym łóżku. Wiesz coś o tym?

– Weź, koleś, co ja jakiś jebany sado-maso jestem? Pytaj tych debili od czarnego lateksu. Może ci coś podpowiedzą. Ja pierdolę, oni to mają nasrane! Mówię ci, totalne pojeby. Balbina, laska Grubego, prowadzi taki sklep w necie z tym gównem do bzykania. Żebyś wiedział, o co oni pytają! O kajdanki, sznury, igły, szczypce, noże, haki. Nawet o policyjne pały! Podobałoby im się u was. – Zarechotał. – Szczerze? Kupują ten szmelc u Balbiny za ciężki hajs, a jakby po złomowiskach pogrzebali, znaleźliby jeszcze lepsze zabawki. Kurwa, stary! Mają nasrane… Bez dwóch zdań! – Kometa, jak zwykle, zbaczał z tematu. Był zbyt gadatliwy i Blattner zawsze musiał przywoływać go do porządku.

– Kometa, nie pierdol mi tutaj o jakichś zbokach, tylko gadaj, co wiesz. – Zdecydowanie ukrócił barwne opowieści informatora.

– Skąd ona? Z Bałut? Nie mój rejon, ale mogę popytać. – Młody zaczął się zbierać do odejścia.

– To popytaj. Tylko szybko. A teraz jeszcze poszperaj w łepetynie. Może ktoś coś mówił? Coś widział? Nikt nowy po mieście się nie kręci?

– Kurwa, ziomal, nic nie macie? Ale jaja! Zero śladów, tak? Rzuć więcej, to się rozejrzę. Co to za laska?

– Studentka romanistyki. Wynajmowała mieszkanie przy Julianowskiej.

– Zerżnął ją przed czy po? Wiesz, nie dziw się, stary, bo pytanie słuszne – dodał szybko, widząc wściekłą minę Blattnera. – Bolek… Wiesz który? No, to ten Bolek od zadymy na Chojnach… miał kiedyś takiego kumpla, którego jarało jak laska udawała martwą. Ale to nie tamten, bo zioma skosili dwa lata temu na ustawce i do tej pory nogami nie rusza. A jak nogami nie rusza, to i nie rucha. Więc jak zerżnięta, to nie on. – Znów się ubawił własnym dowcipem.

– Trochę szacunku, gnoju! Mówisz o zmarłej! – Komisarz chwycił dzieciaka za kołnierz i przycisnął do brudnej, pomazanej wodoodpornymi markerami ściany. – Czyjejś córce i dziewczynie, sukinsynu!

– Dobra! Spoko! Coś pan władza dzisiaj nie w sosie. I oczka podkrążone. Może działeczka amfy by się przydała albo wręcz przeciwnie, coś na sen? Zafurasz sobie, złapiesz haja i będziesz jak nowy. No to jak? Mogę skombinować. Gratis od firmy – wysyczał, lekko się dusząc.

– Nie wkurwiaj mnie, Kometa, bo zakończymy naszą miłą współpracę. – Puścił kurtkę chłopaka i pozwolił mu złapać oddech. – Nie była zgwałcona. Ktoś wszedł do domu i udusił ją poduszką. Nic nie zginęło – dokończył już zupełnie spokojnie.

– Poduszką? Ja pierdolę. Ale fachowiec! – Chłopak parsknął śmiechem, ciągle się krztusząc.

Blattner wiedział, że Kometa nienaturalnie dobry humor zawdzięcza jakimś małym kolorowym tabletkom albo zielsku. Gdyby przeszukał teraz kieszenie jego nowiutkich dżinsów, pewnie by jeszcze co nieco znalazł. To jednak nie miało sensu. Gówniarz już za rogiem uzupełniłby zapasy, a on sam straciłby dobrego informatora. Akcja kompletnie nieopłacalna.

– Kometa! Nie wkurwiaj mnie, już ci mówiłem!

– Dobra, dobra, szefie… ale mnie zdziwko chapło. Poduszka trudny temat. Jakiś, kurwa, amator. Nie lepiej było sznurkiem? Ale OK. Nie moja brocha. Jednego tylko nie kumam. Co to za wielkie halo? Ktoś laskę kropnął. Może zazdrosny koleś? Może kumpela? Mistrzu, znamy się nie od dzisiaj. Nie przychodziłbyś z tym do mnie, gdybyś czegoś nie wyniuchał. Gadaj, co się nie zgadza, a może dam radę zasięgnąć języka u ludzi. Ale muszę wiedzieć, o co pytać. O zwykłą martwą laskę nie mam co, bo takie nikogo na mieście nie jarają. No może z wyjątkiem tego kumpla Bolka… Ale on też nie ruchał sztywnych, tylko lubił, jak laski udają – wyjaśnił poważnie młody.

Blattner przez chwilę się zawahał. Nie powinien na tym etapie zdradzać szczegółów śledztwa, ale wiedział, że jeśli ktoś im nie pomoże, za cholerę nie ruszą z miejsca. Zwłoki znaleźli prawie dwa tygodnie temu i do tej pory nie mieli najmniejszego punktu zaczepienia. Żadnych śladów, odcisków palców, zero motywu. Wbrew temu, co twierdził Kometa, nie wyglądało to wcale na robotę amatora. Znajomi, sąsiedzi, rodzina – mają alibi. Wszyscy scharakteryzowali ofiarę jako miłą, inteligentną dziewczynę. Zwykła studentka, raczej z tych kujonowatych niż imprezowych. Po uszy zagrzebana w książkach. Wolny czas spędzała jak zakonnica: stowarzyszenie młodych literatów, zajęcia z jogi na uczelni i wolontariat w schronisku dla psów. Chłopak, student anglistyki, w dniu zabójstwa był w Londynie na jakimś stypendium. Wieczór spędzał z rodziną, u której zamieszkał. Potwierdzili. Komórka i komputer dziewczyny też nic nie wniosły. Normalne pliki. Lubiła książki, filmy, muzykę. Trochę się udzielała na tematycznych forach, prowadziła blog o literaturze. Nic niezwykłego. Żadnych szokujących stron, ani śladu anonimowych internetowych kontaktów. Zwykła korespondencja z przyjaciółmi. Znajomi zgodnie twierdzą, że nigdy nie słyszeli o obcych w jej otoczeniu. Najbliższa przyjaciółka i współlokatorka w chwili popełnienia zbrodni była w Krakowie. Potwierdziła, że denatka nie miała wrogów. Nikt nie wie, dlaczego dziewczyna zginęła. Totalny pat i szajs.

Blattner podjął decyzję: musi zaufać Komecie. Żeby jednak nie było, najpierw postanowił mu dobitnie przypomnieć o zobowiązaniach oraz precyzyjnie odmalować konsekwencje najmniejszej skuchy.

– Kurwa, szefie, nie od dziś pracujemy razem, nie? Jarzę zasady! – zaprotestował młody, rozcierając obolałe ramię.

– Nie pracuję z tobą, Kometa, tylko ty pracujesz dla mnie. To pewna różnica. – Na wszelki wypadek jeszcze raz ustawił informatora na właściwej, bliskiej parteru pozycji.

– OK, OK. Coś taki drażliwy? Poczucie humoru ci się zjebało czy jak? Ja pierdolę, nowe dżiny mi uwaliłeś. Posrało cię? Ja pierdolę! Co za kwas! Ty się, ziomal, chyba szajbą od tych świrów, co ich ganiasz, zaraziłeś! Ja pierdolę… całe ujebane… nowe liwajki… trzy stówy z górką mnie kosztowały. Te plamy za chuja pana nie zejdą! Ale siara. Odjebało ci czy co? – biadolił Kometa, otrzepując spodnie. – Jedźmy z tym koksem, bo już mi się odechciało miłej pogawędki. W czym, kurwa, mogę pomóc?

Wyprostował się i ukłonił, naśladując gest uniżonego kelnera. Dopiero teraz było widać, że mierzy nie więcej niż metr sześćdziesiąt pięć. W starciu z Blattnerem nie miałby najmniejszych szans.

– No, Kometa, wreszcie gadasz jak człowiek. – Komisarz poprawił kurtkę. – To słuchaj. Przy dziewczynie znaleźliśmy receptę. Właściwie, nie całą, tylko kawałek – kontynuował szybko, widząc, że chłopak bierze oddech, by mu przerwać. – Była na niej czerwona litera D. I tyle. Nic więcej. Żadnych pieczątek, podpisów, oderwany numer i kod kreskowy. Nic. Tylko ta litera.

– Może to jakiś śmieć? – zaryzykował diagnozę Kometa.

– Nie sądzę.

– Wygląda na śmiecia.

– Kartka leżała na ustach dziewczyny. Ktoś to zostawił specjalnie.

– O w mordę… – Ostatnia informacja zrobiła na Komecie spore wrażenie. – Jakiś seryjny?

– Od razu widać, Kometa, że filmy amerykańskie się ogląda. – Na widok zaszokowanej miny chłopaka pozwolił sobie na żart.

Nic nie wskazywało na seryjnego i na razie takiego scenariusza nie brali w komendzie pod uwagę. Wiedział jednak, że młody kocha sensacje, więc postanowił go trochę podkręcić do działania:

– Jeszcze nie wiemy. Oby nie, ale istnieje takie podejrzenie. Zostawił znak. Nie mamy pojęcia, co chce nam przekazać, ale coś chce. Obawiam się, że dalsza część tej wiadomości może się znaleźć na buźce innej dziewczyny. Kapujesz? Dlatego wskazany jest pośpiech.

– Spoko… szefie. Ja pierdykam, widzę, że duża sprawa się kroi. Może aniołem nie jestem, ale takie rzeczy nawet w mojej czaszce się nie chcą pomieścić. Kurwa, muszę siorze powiedzieć, żeby obcym nie otwierała. – Chłopak aż się zarumienił z wrażenia.

– Powiedz, Kometa, powiedz. Tylko nie wszystko. Podpytuj z głową. Niedobrze by było, gdyby się po mieście rozniosło. Jak pismaki złapią temat, to mamy po sprawie. Rozumiesz?

– Się wie, szefie. Też nie kochamy tych burych suk z telewizora. Ziomalom sporo krwi napsuli. Lepiej na nich uważać. Wiesz, że kapują psom? – dodał rozżalonym głosem.

– Wiem, chłopaku, wiem – uśmiechnął się Blattner, widząc, że Kometa najwidoczniej zapomniał, z kim rozmawia.

Wracając przesiąkniętymi wilgocią ulicami miasta, komisarz rozmyślał o Elizie, Adzie, Krzyśku, Komecie, a najwięcej o tej dziwnej sprawie. Znał swój fach. Niby brak przesłanek, żeby spodziewać się kolejnego trupa, jednak faktycznie miał wrażenie, że na dziewczynie nie koniec. Uświadomił to sobie podczas rozmowy z młodym. Nie było powodu do dramatyzowania, ale jedno wiedział: za nic nie wolno mu zignorować przeczucia. Gdyby wtedy, tamtego sierpniowego ranka, od razu pobiegł na dach, a nie do mieszkania, być może wszystko potoczyłoby się inaczej. Olał przeczucie, bo rozum kazał mu szukać w oczywistym miejscu. Nie miał zamiaru popełnić tego samego błędu. Pierwszy raz od porwania małej Basi prowadził sprawę niedorzeczną. Zwyczajny człowiek żadnego morderstwa nie nazwie normalnym, ale nie policjant. Zabójstwo w afekcie, z zemsty, dla chęci zysku? Normalne. Zbrodnie o podłożu seksualnym? Normalne. Wypadki? Ćpuny uduszone własnymi rzygowinami? Prostytutki zadźgane przez alfonsów? Normalne. Istnieje jednak pewna kategoria przestępstw, o których nawet glina powie, że są niedorzeczne. Bo czy nie jest absurdem, że Alicja Dąbrowska – młoda, miła, spokojna dziewczyna, kończy życie uduszona poduszką we własnym łóżku? Jakim cudem morderca nie zostawił najmniejszych śladów? Kilka siniaków na rękach studentki, nic więcej. Niczego nie znaleźli nawet pod paznokciami, a przecież musiała się bronić. Wiedział, gdzie i czego będą szukać? A skoro taki z niego zawodowiec, dlaczego użył poduszki? Kometa miał rację, to by wskazywało raczej na brak planu. I co oznacza recepta? Blattner nie miał pojęcia, ale wiedział na pewno, że nie znalazła się tam przypadkiem.

Księgowego tropił ponad rok. Ponad rok skurwysyn ukrywał córkę swoich przyjaciół. Przychodził do tych ludzi na obiady, wspierał, doradzał, prowadził z nimi interesy, nawet udawał, że pomaga w poszukiwaniach. W tym samym czasie w piwnicy niewykończonego domu niedaleko Bedonia trzymał ich jedyne dziecko. Robił małej nagie zdjęcia. Wrzucał w sieć i zarabiał. A między sesjami… Blattner poczuł, jak mu gwałtownie skacze ciśnienie – szum w uszach, ból skroni aż do mdłości. Nie, nie wolno mu dalej o tym myśleć. Musi w końcu zapomnieć. Tamtego dnia, kiedy dotarli na miejsce, piwnica była pusta. Świr ich wyczuł i zdążył małą wywieźć. Ruszyli prosto do mieszkania księgowego w „Panoramice” – ogromnym apartamentowcu na Widzewie. Już prawie gnoja mieli. Prawie… Blattner poczuł, jak dusi go wściekłość. Układało mu się w głowie, czemu osaczony psychol skoczył z dachu wieżowca. Ale dlaczego pociągnął ze sobą w otchłań dziecko? Tego komisarz nie potrafił pojąć. Dorota, policyjna psycholożka, wyjaśniła, że świr uważał małą za swoją własność. Że to coś, co czasem ludzie biorą za miłość. Księgowy w swojej zrypanej psychice kochał sześcioletnią dziewczynkę jak kobietę, żonę. Wspólne samobójstwo uznał prawdopodobnie za bardzo romantyczne rozwiązanie. A na pewno – oczywiste. Ponoć szajbus, gdyby przeżył, trafiłby na leczenie. Był mocno zaburzony – tak powiedziała Dorota. Pierdolę to! – pomyślał Blattner. – Co to za kraj, który gwałcicieli i zabójców małych dziewczynek wysyła do szpitala zamiast do kamieniołomów? A jeszcze lepiej na krzesło elektryczne. Może i dobrze, że skur-
wiel nie żyje. Szkoda tylko, że wcześniej się nie spotkaliśmy. Wielka, wielka szkoda.

Wiedział, że musi zostawić to za sobą, bo oszaleje. Może powinien skorzystać z rady Doroty i przyjść na terapię? Do tej pory unikał wsparcia, bo w głębi duszy uważał zwierzanie się komukolwiek, nawet specjaliście, za niemęskie. Prawdziwy facet, twardy glina, powinien radzić sobie sam. Jednak, choć nie spał od dwudziestu godzin, wiedział, co nastąpi, kiedy wróci do domu. Dopadnie go Basia w pomarańczowej sukience, rozżalona Eliza, twarz Krzysztofa, którego zdradził w najgorszy z możliwych sposobów. Być może zazna odrobinę ukojenia, przypominając sobie nieziemski seks z Adą. Jej jasne włosy, małe piersi, krągłe pośladki. Zbyt niski jak na kobietę głos. Zmrużone przy pocałunku zielone oczy. Zapach, kojarzący mu się ze świtem w górach. Wtedy na chwilę zaśnie jak dziecko. Ale nie pośpi długo, bo znów księgowy zacznie mu się śmiać prosto w nos, znów przyjaciel będzie wlepiał w niego rozczarowany wzrok.

Jego rozmyślania przerwał sygnał przychodzącej wiadomości. Blattner ze zdziwieniem zauważył, że znajduje się parę metrów od domu. Wyciągnął z wewnętrznej kieszeni telefon i zerknął na wyświetlacz. SMS informował go o wygranej na loterii. To już siódmy mercedes w tym tygodniu. Kto ma więcej szczęścia niż on?

2

Zazwyczaj szczęście chodziło swoimi drogami, a Blattner swoimi. Rzadko się te dwa tory krzyżowały. Nie znaczy, że komisarz cierpiał w jakiś szczególny sposób, jednak niezbyt często zdarzały mu się chwile prawdziwej beztroski. Na co dzień się nad tym nie zastanawiał. Było jak było. Refleksje tylko budziły niepokój, a to przeszkadzało w pracy. Odsuwał więc na bok mrzonki o szczęściu, skupiając się na „tu i teraz”, na tym, co aktualnie miał do zrobienia. Nawet by pewnie za błogimi chwilami nie tęsknił, gdyby nie romans z Adą. Przez parę miesięcy uzależnił się od uczucia euforii, od ciepła w sercu, od spokoju, który pojawiał się, kiedy trzymał tę kobietę w ramionach.

Na pobliskim skwerze czerwony z wysiłku facet użerał się z wielkim czarnym psem. Obserwując go, Blattner próbował znaleźć jakieś w miarę bezbolesne rozwiązanie. Właśnie po raz setny tworzył scenariusz rozmowy z Krzysztofem, kiedy rozdzwonił się telefon. Był zadowolony, że mu przerwano. Cała ta historia sprawiała, że zaczynał się czuć jak kundel biegający za własnym ogonem. Sekretarka zapowiedziała gościa. Na górę zmierzał niejaki Radziejewski. Blattnerowi nazwisko nic nie mówiło, ale pomyślał, że to może któryś ze znajomych lub ktoś z rodziny denatki. Bezradnym wzrokiem omiótł stos zielonych tekturowych teczek oraz drugie tyle luźnych kartek, które zajmowały niemal całą prawą część biurka. Po czterech godzinach przerywanego koszmarami snu uporządkowanie bałaganu stanowiło wyzwanie ponad siły. Przez sekundę miał zamiar opanować niechęć do biurokracji i chociaż posortować papiery, kiedy przypomniał sobie, że przecież zaraz będzie musiał przerwać. Postanowił, zanim jego gość dotrze na górę, zejść piętro niżej, do kuchni, po czwartą tego dnia kawę. Dobrze trafił. Ekspres właśnie wydał ostatnie parsknięcie, a następnie ucichł. Blattner nalał sobie solidny kubek brunatnego napoju i pośpiesznie ruszył z powrotem. Tuż za progiem potknął się o jedno z porozstawianych na korytarzu pudeł. Cudem uratował kawę przed katastrofą.

– Pieprzony remont! – zaklął głośno, po czym kichnął od unoszącego się w powietrzu kurzu.

Ile czasu można malować cholerne ściany? Dwa miesiące i końca nie widać – dodał w myślach. Odnawianie pomieszczeń ciągnęło się w nieskończoność. Z powodu remontu Igor z Łukaszem zostali wyeksmitowani z jasnego, dość wygodnego pokoju na parterze na przeklęte, ciemne poddasze. Było tam duszno, a rozpuszczalnikiem śmierdziało bardziej niż gdziekolwiek w budynku. Dobrze, że komisarz spędzał w komendzie niewiele godzin. Jeśli chcieli w spokoju popracować, musieli się wymieniać. W niewielkiej kanciapie na dwa biurka nie wystarczyło miejsca. Teraz na przykład Łukasz siedział na Bałutach i przepytywał sąsiadów martwej dziewczyny, on zaś grzebał w bazie danych, czytał maile, wisiał na telefonie oraz odwalał papierkową robotę. A przynajmniej udawał, że ją odwala. Żaden z nich nie kochał siedzenia na tyłku, nie darzył też ciepłymi uczuciami stosów formularzy do wypisywania. Zwykle zresztą Blattner migał się od tego, jak umiał. Niestety, nie zawsze udawało się zwalić niewdzięczne zajęcie na Łukasza. Jak na przykład – dziś.

Kto wymyślił taki kolor ścian? – zastanowił się, wycierając chusteczką kapiącą ze spodu kubka kawę. Raz jeszcze rzucił okiem na wesoły korytarz o barwie jajecznicy i wzruszył ramionami. To niby ma nam poprawiać nastrój? Likwidować stres? Nie wiem jak innych, ale mnie tylko wkurwia. Pasuje w sam raz do przedszkola. Do tego te schody. Węższych już nie mieli? – westchnął, wdrapując się na swój służbowy zastępczy Mount Everest. Cholera, zachowuję się jak stara zrzędząca baba – przywołał się do porządku. Trzymając kubek w lewej ręce, prawą spróbował otworzyć drzwi. Klucz utkwił w zamku, nie chciał ruszyć ani w jedną, ani w drugą stronę.

– I weź tu, człowieku, nie marudź… – jęknął pod nosem, daremnie walcząc z zardzewiałym zamkiem. W końcu udało się klucz wyszarpnąć.

– Pan pozwoli, może pomogę? – Usłyszał za plecami niski, męski głos. Kątem oka dostrzegł masywną sylwetkę, zwieńczoną niesforną, czarną jak smoła czupryną.

Choć sam Blattner do cherlaków nie należał, koleś przewyższał go prawie o głowę. Ogrom jego czaszki dodatkowo powiększała bujna fryzura, pasująca bardziej do skóry nabijanej ćwiekami niż do szykownego granatowego płaszcza, jaki nosił nieznajomy. Facet wyjął komisarzowi klucz z ręki i nie bez trudu sforsował oporny zamek.

– Dwudziesty pierwszy wiek, a my wciąż walczymy z prymitywną techniką – podsumował sytuację, kiedy wreszcie obaj znaleźli się w środku. – Wiktor Radziejewski. – Wyciągnął rękę na powitanie, jednocześnie odkładając na biurko elegancką czarną teczkę. – Nowy prokurator – dodał, widząc malujący się na twarzy Blattnera wyraz niezrozumienia.

– Nowy prokurator? A co z Kunickim?

– Poszedł na wyższe stołki. Do Warszawy. Dostaliście chyba pismo w tej sprawie?

– Taaaa… jasne… dostaliśmy – potwierdził niepewnie Blattner, obrzucając wzrokiem piętrzącą się stertę korespondencji.

– A mnie przywiało aż z Wybrzeża – ciągnął prokurator. – Wpadłem się przywitać i podpytać o tę dziewczynę z Bałut. Macie już coś?

Komisarz przez chwilę się wahał, czy aby nie powinien wylegitymować gościa. Zaraz potem jednak przypomniał sobie, że siedząca na bramce dziewczyna z pewnością wszystko sprawdziła. Straż Graniczna mogłaby się dużo od tej małej nauczyć.

– A co by pan chciał wiedzieć? – zagaił, próbując się zorientować czy sprawa jest Radziejewskiemu znana, czy musi zacząć od początku.

Wiadomość o zmianie prokuratora specjalnie Blattnera nie zmartwiła. Nie cenił zbyt wysoko poprzednika Radziejewskiego. Uważał go za relikt minionej epoki. Do pewnego momentu śledztwa Kunicki był dla nich dość wygodny. Zlecał sprawę i nie wchrzaniał się aż do jej zakończenia. Wystarczyły mu niezbyt systematyczne relacje. Chyba że temat był grubszy, wtedy dzwonił, żeby ich popędzić. Kłopoty z tępym biurokratą zaczynały się, dopiero kiedy przychodziło do raportów. Wykłócał się o każdy przecinek, o każde słowo. Dlatego czasem tygodniami nie mogli zakończyć sprawy, co doprowadzało komisarza do białej gorączki. Jednak nie pamiętał, żeby Kunicki kiedykolwiek pofatygował się do niego osobiście. Jeśli już, Blattnera wzywano do prokuratury. Ciekawy koleś… – pomyślał, patrząc na kudłatego wielkoluda.

– Proszę, niech pan siada. – Zorientował się, że nie zachęcił gościa do zajęcia miejsca, wobec czego ten wciąż stał.

– Wiktor, jeśli łaska. – Radziejewski ponownie wyciągnął wielką jak łopata dłoń.

– Igor. – Ściskając rękę prokuratora, modlił się, żeby po tym geście cokolwiek zostało z jego własnej.

– Znam sprawę, jeśli ci o to chodzi. Jestem tu już tydzień. Udało mi się wstępnie ogarnąć kilka tematów. Ciekawi mnie, czy ruszyliście z miejsca. – Krzesło niebezpiecznie skrzypnęło pod ciężarem olbrzyma.

– Skoro znasz sprawę, to wiesz, że kiepsko idzie. Standardowe czynności nic nie przyniosły. Alicja Dąbrowska, dwadzieścia lat, studentka. Wiemy tylko tyle, że została uduszona, najpewniej poduszką. Brak śladów włamania, sama otworzyła mordercy albo ten miał klucze. Czas zgonu między szesnastą a osiemnastą. Przeleżała tak całą noc. Następnego dnia koło południa znalazła ją współlokatorka, która wróciła z jakiegoś spotkania autorskiego w Krakowie. Denatka też miała tam być, ale źle się poczuła i została w domu. Koleżanka twierdzi, że Alicja miała gorączkę, chciała wyleżeć przeziębienie, więc na pewno nie planowała żadnych gości. Co jeszcze… Są trzy komplety kluczy. Należące do ofiary znaleziono wetknięte w zamek od wewnętrznej strony drzwi. Współlokatorka ma murowane alibi. Tego dnia widziało ją ze czterdzieści osób. Klucze miała cały czas przy sobie. Nie ma pojęcia, kto mógł to zrobić. Z powodu szoku trafiła do szpitala. Trzeci komplet jest u rodziców zamordowanej. Nie ruszali się z Piotrkowa, w którym mieszkają.

– Jaki plan na najbliższe dni?

– Cóż… zaczynamy od początku przepytywać sąsiadów i znajomych. Luka, znaczy aspirant Łukasz Woźniak, mój partner, właśnie siedzi na Bałutach i ciągnie ludzi za język. Może ktoś jeszcze sobie coś przypomni.

– Czyli dupa – skwitował Radziejewski.

– Tak można to w skrócie ująć. Wygląda na to, że liczymy na cud.

– A ten jej chłopak?

– Odpada. Mocne alibi.

– A może miał jakąś dziewuchę na boku?

– Nic na to nie wskazuje. Już szliśmy tym tropem.

– Rozumiem. Może coś jeszcze wyciągniecie od znajomych, rodziny?

– Będziemy próbować. Cały czas próbujemy. Popytałem też w mieście, ale to musi trochę potrwać.

– Jasne... jasne… musi potrwać. Nie poganiam was, chłopaki. Tak tylko byłem ciekaw. – Wiktor podniósł swoje masywne ciało z krzesła. Mebel aż stęknął z ulgą.

Blattner był przekonany, że jego gość zbiera się do wyjścia, co w gruncie rzeczy było mu na rękę. Planował jeszcze zajrzeć do Łukasza, a dochodziła już osiemnasta.

– Jesteś po służbie? – zapytał niespodziewanie prokurator.

– Teoretycznie…

– No tak… zapomniałem – zaśmiał się szczerze. – Czy wy ze śledczego to w ogóle kiedyś śpicie?

– Nie wiem jak inni, ale ja ostatnio niewiele.

– Bo gdybyś nie miał nic lepszego do roboty… Tak sobie pomyślałem, że może wyskoczylibyśmy na jednego? Celem zacieśnienia współpracy? Nie było mnie w Łodzi jakieś dwadzieścia lat. Nie znam tu zbyt wielu ludzi.

– Właściwie miałem jeszcze zamiar podjechać na Bałuty i pokręcić się po mieszkaniu zamordowanej.

– Stary, mieszkanie denatki nie ucieknie. A jak tak na ciebie patrzę, to coś mi się wydaje, że przyda ci się trochę przewietrzyć głowę. No jak? Idziemy?

– A właściwie… czemu nie? – Blattner podjął szybką decyzję.

Faktycznie, nie musiał tam jechać koniecznie dzisiaj. Łukasz sobie poradzi i bez niego. Co prawda sterta papierów patrzyła na komisarza z wyrzutem, ale to akurat ochoczo zignorował. Facet ma rację, przyda mi się trochę odpoczynku – pomyślał. Poza tym, koleś wygląda na fajnego człowieka. No i nie ma co zadzierać z prokuraturą. – Ostatecznie przekonał samego siebie, że propozycja Wiktora nie zasługuje na odrzucenie. Miał też nadzieję, że po kilku piwach i drobnym odreagowaniu łatwiej zaśnie. Że w ogóle zaśnie. Nie wyobrażał sobie kolejnych kilkunastu godzin pracy bez regeneracji.

W „Dublinie”, pubie prowadzonym przez ożenionego z Polką Irlandczyka, panował spory tłok. Komisarz na śmierć zapomniał, że jest piątek, a średniej wielkości knajpa w weekendy o tej porze zawsze była wypełniona po brzegi. Z trudem znaleźli przy ciągnącym się wzdłuż całego lokalu barze kawałek wolnej przestrzeni. Akurat tyle, żeby postawić stopy na wyłożonej ceglastą terakotą podłodze i oprzeć łokcie o wyszlifowany rękawami klientów blat z ciemnego drewna. W powietrzu unosił się zapach whisky, przemoczonych ubrań i papierosowego dymu. Być może Blattner zaproponowałby zmianę knajpy, zwłaszcza że wzdłuż Piotrkowskiej znalazłoby się ich do wyboru, do koloru, ale Radziejewski koniecznie chciał zapalić. „Dublin” zaś był jednym z nielicznych miejsc w mieście, gdzie nikt nie ośmielił się zakazać bywalcom dymka. Sam właściciel – Jimmy Jakiśtam – wesoły grubas, jak z rękawa sypiący politycznymi żartami, nie wypuszczał fajki z ust.

Blattner rzucił palenie siedem miesięcy temu, ale wciąż miewał napady niepohamowanej chęci na dostarczenie organizmowi nikotyny. Wątpił, czy to kiedykolwiek minie. Normalnie wolał unikać pokusy i na wieczorne siedzenie przy piwie wybierał pobliską „Stella Mare”, w całości przeznaczoną dla niepalących.
Lokal może mniej klimatyczny, w odrobinę tandetnym żeglarskim stylu, za to dużo spokojniejszy, zazwyczaj wypełniony jedynie pobrzmiewającymi w tle szantami oraz odgłosem ściszonych rozmów. Przez „Dublin” przewalały się tłumy i dudniła tu głośna, irlandzka muzyka – często grana na żywo na mikroskopijnej, umieszczonej w rogu pomieszczenia scenie, tuż przy drzwiach do toalety. Lokalizacja WC wywoływała dziwne uczucie odmeldowywania się w drodze do kibla całej zgromadzonej publiczności. Mimo niedogodności, Blattner lubił od czasu do czasu odwiedzić to hałaśliwe miejsce. Dziś mu pasowało: było blisko komendy, w razie krępującego milczenia ciszę wypełnią grajkowie, a prokurator będzie mógł do woli oddawać się nałogowi.

Komisarz zamówił u stojącej za barem, niezbyt ładnej, za to niezwykle sympatycznej rudej dziewczyny dwa ciemne piwa i aż jęknął w duchu, tak bardzo zachciało mu się palić. Opanował pokusę. Wiedział – jedna fajka i całe męczarnie na nic. Rzucał to świństwo tyle razy, że nie miał złudzeń. Jako prawdziwy nałogowiec nie był w stanie się ograniczyć. Znał ten schemat na pamięć: jeden mach i popłynie. Za kilka dni znów sięgnie po papierosa, potem znów i znów. Aż, nie wiadomo kiedy, złapie się na kupowaniu drugiej paczki w ciągu tego samego dnia. Kompletnie bez sensu.

Chcąc odwrócić uwagę od problemu upił łyk doskonałego, mocno gorzkiego i zimnego jak lód stouta. Co jak co, ale Jimmy czy jak mu tam na piwie się znał. W „Dublinie” można było znaleźć najbardziej dziwaczne, najwspanialsze gatunki chmielowego napoju, zawsze podane w odpowiednim szkle i temperaturze. Blattner pociągnął kolejny łyk ciemnobrązowego piwa, rozkoszując się przyjemną goryczką oraz tańczącymi na języku, orzeźwiającymi bąbelkami. Radziejewski miał rację – tego mu było trzeba. Po trzecim łapczywym hauście westchnął głęboko z zadowoleniem, po czym stłumił nieuniknione w tej sytuacji beknięcie. W jednym z luster, stanowiących tło dla kolorowych butelek za barem, dostrzegł sylwetkę swojego kompana i omal się nie udławił od powstrzymywanego śmiechu. Barczysty prokurator, odgarniając czarną grzywę, przypalał klasyczną benzynówką Zippo cieniutkiego, damskiego papierosa.

– Ograniczam to cholerstwo – wytłumaczył.

Spostrzegawczy drań – przemknęło przez myśl Blattnerowi. Ani na niego nie patrzyłem, ani nie odwróciłem się w jego kierunku. Musiał załapać, że przyglądam mu się w lustrze. Ciekawe jak? Nawet nie zerknął w tę stronę.

– Próbowałem palić mniej, ale się nie dało. To przeszedłem na słabsze i cieńsze. Zawsze to coś, nie? A ty nie palisz?

– Jakiś czas temu rzuciłem.

– Szacun. Ja wciąż walczę. Jak widać… bezskutecznie. – Rozłożył ogromne dłonie w geście bezradności.

– Też długo walczyłem. Aż w końcu miałem dość. Nie tyle fajek, co ciągłej z nimi walki. No i się powiodło. Na razie.

– Taaa… wiem coś o tym. Też mam dość. Poranny kaszelek, dychawica na schodach. No nic, może i mnie się w końcu powiedzie…

– Dasz radę – pocieszył go komisarz, w środku aż skręcając się z chęci zapalenia papierosa. Jakiegokolwiek. Nie musiałby to być jego ulubiony czerwony Marlboro. Nawet ta babska słomka w ustach Radziejewskiego wyglądała zachęcająco.

– Fajne miejsce – ocenił prokurator, rozglądając się dookoła.

– Fajne – potwierdził komisarz.

– Kiedyś był tu bar mleczny. Pamiętasz?

– Jasne, że pamiętam. Najlepsze leniwe w mieście. A pierogi z kapustą! Palce lizać… Wszyscy się tu stołowali. – Blattner uśmiechnął się do wspomnień. – Znasz Łódź? – zapytał, przypomniawszy sobie, że nowy mówił coś o Wybrzeżu.

– Jestem stąd – odparł Radziejewski, z apetytem pochłaniając solone orzeszki.

– To co cię wygnało nad morze?

– Kobieta, stary… kobieta… Dla nich popełniamy większe szaleństwa niż przeprowadzka do Sopotu. – Zabrzmiało to dość gorzko albo tylko tak się komisarzowi wydawało. – Zresztą, zawsze lubiłem Trójmiasto, więc chętnie za nią tam pognałem – dodał szybko Radziejewski, jakby chcąc zatrzeć poprzednie wrażenie.

– I co? Teraz zapragnęła mieszkać w Łodzi? – zdziwił się szczerze Blattner.

– Niezupełnie. Nie wyszło nam – odparł krótko prokurator, ucinając temat. – A ty? Od zawsze tutaj?

– Od zawsze.

– I nigdy nie chciałeś wyjechać?

– Nie mogę. Jestem zrośnięty z tym miastem układem nerwowym.

– Dobre! – ucieszył się wielkolud. – Dobre! I coś w tym jest… Jak ci mówiłem, nie było mnie tu ze dwadzieścia lat. Pasował mi Sopot. Nawet bardzo. Wiesz, stary, inny świat. Wszystko ładne, wymuskane, ludzie jacyś tacy bardziej zadowoleni, blisko morze, jest gdzie połazić, gdzie posiedzieć. Kocham Sopot, jakbym się tam urodził. Ale wiesz co? Powiem ci, że jak tu wróciłem, poczułem się wreszcie w domu. Rozumiesz, nie? U siebie – doprecyzował.

– To chyba normalne. Tak się wraca do rodzinnego miasta. Jakie by nie było, jest nasze – skwitował Blattner.

– Nie, stary, nie. To coś innego. Jak to ładnie powiedziałeś? Z tym miastem człowiek się zrasta. Czy tego chce, czy nie. Choć z drugiej strony mówią, że tam dom twój, gdzie twoi bliscy… – Wiktor nagle posmutniał i zagapił się w resztkę brunatnego napoju na dnie kufla.

– Jeszcze po jednym? – Komisarz przerwał niewesołą chwilę zadumy.

– Chętnie, ale ja teraz celuję w jasne. Wiesz, te irlandzkie wynalazki są niesamowite, ale nie ma to jak zwykłe jasne piwo z kija. Ja tam jestem prosty chłop. Kawałek kiełbasy i pajda chleba mi do życia wystarczą. Nie znam się za bardzo na kuchni, choć Hanka naprawdę dobrze gotuje. Kombinowała, pichciła, uczyła mnie nawet, jak się jaki ser nazywa, jaki sos do ryby, jakie wino do kurczaka, ale chyba jestem odporny na wiedzę. Owszem, zjem ze smakiem krewetki, ale wolę schaboszczaka. Takiego jak podawali kiedyś tutaj. Jak jeszcze był bar. Pamiętasz?

Radziejewski z każdym łykiem piwa robił się coraz bardziej sentymentalny. Bez wątpienia powrót do Łodzi musiał być dla niego przeżyciem, a na pewno obudził wiele wspomnień. Na szczęście żwawa irlandzka muzyka wytrąciła wielkoluda z melancholii. Przy trzecim kuflu rozkręcił się na dobre. Chwilę rozmawiali o sporcie, potem o sprawie z Bałut, znów o sporcie, potem o kobietach, i jeszcze o sporcie, o pracy, o Łodzi, i kolejny raz – o kobietach. Przy tym całym gadaniu nie wiadomo kiedy poszło następne duże piwo.

– Hanka to twoja była? – zagaił komisarz.

Nie był właściwie specjalnie ciekaw prywatnego życia prokuratora, ale polubił tego prostodusznego niedźwiedzia w ludzkiej skórze, a czuł, że facet ma wyraźną chęć trochę się wygadać. W końcu po co ciągle wracał do tematu bab?

– Tak. Świetna dziewczyna, mówię ci. Do tańca i do różańca. Jak ją poznałem, od razu wiedziałem, że będzie moja. Bystra aż strach. Nie przegadałbyś jej. Mówię ci, stary, ostra jak żyleta. Babka z charakterem – zadumał się Wiktor.

– I nie wyszło?

– No nie wyszło...

Blattner miał wrażenie, że jeszcze jedno piwo i olbrzym rozpłacze się jak dziecko. Komisarz nie czuł się mocny w roli powiernika – właściwie kompletnie nie wiedział, co powiedzieć.

– Takie życie… – skwitował w końcu z filozoficzną miną.

– Ano takie. – Radziejewski ogarnął wzrokiem zatłoczoną salę.

Blattner podążył za jego spojrzeniem. Nie odzywał się. Miał wrażenie, że wielki chce coś jeszcze dodać. Faktycznie, Wiktor odwrócił się twarzą do oświetlonego, wyłożonego lustrami baru i wypalił w kierunku kolorowych flaszek, jakby te słowa siedziały mu w gardle od ładnych paru tygodni, a może nawet miesięcy:

– Igor, co ci będę ściemniał. Dała nogę z moim kumplem. I to cała historia. Banalna do bólu. Tylko że to, cholera, była moja kobieta. I mój kumpel. Rozumiesz? Tego się nie da wybaczyć. Dobrze, że Piotrek jest już pełnoletni. Nasz syn – wyjaśnił. – Mieszka sam. Chybabym nie przeżył, gdyby ten kutas miał go wychowywać.

Radziejewski zrobił się czerwony na twarzy. Komisarz, wręcz odwrotnie, zbladł. Skąd znał tę historię?

– Stary, wybacz, za dużo gadam. – Prokurator, widząc mocno niewyraźną minę Blattnera, wysilił się na uśmiech. – Słaba łepetyna – spróbował się usprawiedliwić, wskazując podbródkiem na prawie pusty kufel. – Zawracam ci głowę swoimi sprawami jak jakaś baba. Zapomnijmy o tym. – Wyraźnie żałował niedawnej wylewności.

Komisarz bawił się podkładką pod szklankę. Czuł, że teraz jego kolej. Powinien coś powiedzieć. Coś, co pozwoli Radziejewskiemu wybrnąć z twarzą. Najłatwiej było podsumować, że kumpel Wiktora to straszny dupek i tą refleksją zakończyć temat. Jednak Blattner nie potrafił się zdobyć na taką hipokryzję. Chrząknął. Mimo wypitego piwa dziwnie zaschło mu w gardle.

– Nie ma sprawy, Wiktor. Czasem dobrze coś z siebie wyrzucić. Naprawdę, spokojnie – zapewnił go raz jeszcze, dając do zrozumienia, że sytuacja nie jest nadzwyczajna.

– W porządku z ciebie gość, Igor. Serio, bardzo w porządku. – Wielkolud klepnął Blattnera w plecy tak mocno, że ten o mało nie wylądował nosem w pustym kuflu. – Ale nie gadajmy tyle o mnie. Jak u ciebie? Żona? Dzieciaki?

– Dzieci nie mam. Żony też już nie – odpowiedział krótko komisarz. Nie czuł ochoty na zwierzenia.

– Już nie? – powtórzył Wiktor z zaciekawieniem.

– Rozwiedliśmy się pięć lat temu.

– Cholera, stary, bardzo mi przykro. Co za pieprzone czasy. Nikomu się nie układa. Naprawdę mi przykro, że też musiałeś to przerabiać. – Prokurator podszedł z dużą empatią do problemu i za wszelką cenę próbował pocieszyć kompana.

– Niepotrzebnie. W naszym przypadku to nie było nic wielkiego. Zgodny, szybki rozwód i po krzyku – skłamał gładko Blattner, jednocześnie mając przed oczami zawiedzioną, rozżaloną, rozczarowaną nim oraz ich wspólnym życiem Elizę.

– O tyle lepiej. Chociaż dla mnie, stary, nie gniewaj się, rozwód to zawsze porażka. Ale jak już trzeba się rozstać, to przynajmniej z jakimś szacunkiem do drugiej strony. W końcu spało się z tym kimś w jednym łóżku przez kilka lat, nie? A nie tak, robić z kogoś jelenia, ostatniego frajera. Dobrze mówię?

Olbrzym najwyraźniej dostrzegł w Igorze towarzysza niedoli, co tego ostatniego mocno zaniepokoiło. Komisarz nie miał najmniejszego zamiaru ciągnąć rozmowy. Mimo całej sympatii do prostolinijnego prokuratora zaczynał żałować, że dał się namówić na wspólny wypad do pubu. Ostatnia rzecz, o jakiej teraz chciał myśleć, to problemy z Adą. Cała historia i tak wystarczająco spędzała mu sen z powiek. Był tym wszystkim potwornie zmęczony. Dziś zdecydowanie brakowało mu siły na analizę własnych błędów.

– Sorry, stary, muszę odebrać. – Z ulgą poczuł w kieszeni wibracje telefonu. – Wyjdę na chwilę. Nic nie słychać. – Wymownie wskazał na podświetlony ekran. – Łukasz. Pewnie skończył robotę na Bałutach. Może ma coś nowego?

Radziejewski skinął głową i ponownie zatopił się w rozmyślaniach. Na jego twarzy malowała się gorycz. Dokładnie taka, jaką Blattner widział podczas sprawy rozwodowej na twarzy Elizy. Do dupy z tym wszystkim. Z tą miłością, związkami, rodziną. Same problemy. To mnie przerasta – myślał, przeciskając się przez skupiony przy wejściu barwny tłumek bywalców knajpy Jimmy’ego.

Zanim dotarł na zewnątrz, telefon przestał dzwonić. Wilgotny ziąb wciskał się w każdy nieosłonięty zakamarek ciała. Do tego lodowaty wiatr. Blattner nie cierpiał tej pory roku – zawieszonej między zimą a wiosną. W samym tylko swetrze zaczął błyskawicznie marznąć. Schronił się za załomem muru i wybrał numer Łukasza. Podeszwy butów skrzypiały na uwalanej piaskiem brukowej kostce, a w zgniłym powietrzu unosił się zapach kebabu czy innej taniej arabszczyzny. Poczuł bolesny skurcz w żołądku i niemal równocześnie usłyszał głośne burczenie. Przypomniał sobie, że dziś zjadł tylko dwie bułki z kruszonką, potem jakiegoś batonika, który od wieków zalegał w biurku oraz garść solonych orzeszków. Widocznie samym piwem i kawą nie da się żyć – pomyślał, wsłuchując się w kolejne protesty żołądka.

– No cześć, Igor.

– Cześć. Jak poszło na Bałutach? – zapytał bez zbędnych wstępów.

– Do bani. Nic nowego z nich nie wyciągnąłem. Jutro trzeba jeszcze raz zaatakować uczelnię.

– Jasne. Spotkamy się na miejscu o dziesiątej. Może być?

– Spoko. A jak u ciebie?

– Też nic. Chociaż, zaraz, poczekaj… Mamy nowego prokuratora.

– Wiem. Radziejewski czy jakoś tak? Podobno Kunicki poszedł do Warszawy – odparł aspirant ku zaskoczeniu komisarza.

– Wiesz? A skąd?

– Pismo dostaliśmy w tej sprawie. Zostawiłem ci na biurku. Nie czytałeś?

– Jakoś przeoczyłem.

Nie mógł pojąć, jakim cudem Łukaszowi udaje się to wszystko ogarnąć. Dla Blattnera miejsce zbrodni stanowiło znany, zrozumiały rejon, zaś biurko pełne papierów – niebezpieczne, naszpikowane zasadzkami, obce terytorium. Czuł się przy nim niczym saper na polu minowym. Dobrze, że młody, choć też nie kochał biurokracji, miał nad tym większą kontrolę. Inaczej byłoby z nimi naprawdę krucho.

– Kurna, Igor, setki razy ci mówiłem, że jak coś zostawiam na biurku, to jest do czytania. Na tych świstkach czasem są ważne sprawy. – Partner zaczął zrzędzić jak małżonka z wieloletnim stażem.

Właściwie byli jak stare dobre małżeństwo. Bez żadnych podtekstów, rzecz jasna. Aspirant Woźniak, z racji swojego zorganizowania, przypominał zapobiegliwą żonę. Komisarz zaś wcielał się w niefrasobliwego, za to pełnego wdzięku małżonka. Obaj to akceptowali, ale Łukasz, nie wychodząc z roli, czasem kłapał dziobem jak baba.

– Kłapiesz dziobem jak baba. – Blattner przekazał koledze ostatnią myśl.

– Wal się – odparował partner, zupełnie nie po kobiecemu.

– Przy okazji… Jestem z nowym na piwie.

– Z jakim nowym? – Woźniak już zdążył zapomnieć, co było przedmiotem ich krótkiego spięcia.

– No z prokuratorem. Radziejewskim.

– A! Z tym! Taaak? I jaki ten koleś?

– W porządku. Tylko chyba trochę samotny.

– Cudnie. To leć go pocieszać, laluniu – zachichotał Woźniak. – A ja gonię do chaty, bo od piętnastu godzin mnie tam nie było i padam na ryj.

– Nie pozwalaj sobie, gówniarzu! I wyjmij ręce z kieszeni, kiedy z dorosłymi rozmawiasz! – Ponieważ Łukasz był od niego o szesnaście lat młodszy, komisarz skarcił go jak dzieciaka.

– Jasne, dziadku, a ty nie zapomnij ziółek wypić i do geriatry się umówić. A! I noś ciepłe majty, bo cię w krzyżu połamie. Jutro o dziesiątej na uczelni! – Rozłączył się, nie czekając na ripostę.

Bezczelny gnojek – Blattner popatrzył na gasnący ekran telefonu, uśmiechnął się pod nosem i ruszył do pubu, po drodze rozcierając zmarznięte ramiona. Lubił tego chłopaka. Pracowity, bystry, ambitny, dokładny, z niesamowitym zapałem do roboty. Przydzielili mu go jeszcze jako zupełnego żółtodzioba. Łukasz był wtedy chudy jak nieboskie stworzenie, co przy jego stu dziewięćdziesięciu centymetrach wzrostu wyglądało karykaturalnie. Jeśli dorzucić do tego postrzępione, niesforne jasne kosmyki, świdrujące ciemnobrązowe oczka i pokaźny nos, młody policjant stanowił interesujące zjawisko. Teraz aspirant Woźniak, zwany czasem Luką, nieco przytył i był lepszym śledczym niż większość jego starszych kolegów. Tylko włosy nadal miał zawsze potargane. Sześć lat z górką razem. Można nawet powiedzieć, że przy jednym biurku (przynajmniej od czasu remontu), a już na pewno w jednej bryce. Zdecydowanie Blattner wygrał los na loterii. Od początku miał z Łukasza spory pożytek, co niekoniecznie mogli powiedzieć koledzy o innych młodych, przyuczanych do zawodu chłopakach.

3

W tym samym czasie, kiedy Blattner poznawał nowego prokuratora i rozmyślał o zasługach partnera, w oddalonym o dwie przecznice klubie „Blue Parrot” wysoki, mocno zbudowany mężczyzna wpatrywał się w jasne wahadłowe drzwi. Czekał na dziewczynę, którą widział jedynie na zdjęciach. Nie był pewny, po co właściwie się z nią umówił. W mailach nie miała nic szczególnie ciekawego do powiedzenia. Prawdę mówiąc, nawet mu się nie podobała, choć obiektywnie niczego jej nie brakowało. Wiedział, że to bez sensu. Przesunął dłonią po ostrzyżonych na jeża włosach. Zastanawiał się, czy nie powinien natychmiast wstać i opuścić tego miejsca. Nikt nigdy nie zastąpi mu Kaliope. Nosiła inne imię, ale teraz, kiedy zniknęła, kiedy była tylko zapisanym w megabajtach duchem, nie śmiał jej nazywać zwyczajnie. Zresztą, dla niego od początku do końca była Kaliope.

Z Isabelle07 umówił się bez przyczyny. I bez zaciekawienia. Była banalna niczym jej profil, który niezbicie dowodził, że właścicielka musiała się zalogować na randkowym portalu wieki temu. Tylko wtedy tak pospolity nick mógł być jeszcze dostępny. Jak widać, przez długi czas Isabelle07 nie znalazła swojego księcia - ani tam, ani gdzie indziej. I dobrze – pomyślał mężczyzna. On także nie zamierzał być jej księciem. Jednym haustem wypił resztę wody. Znów miał ochotę zapłacić i uciec, zanim na horyzoncie pojawi się Iza – z głupawymi, jasnymi warkoczykami oraz do połowy obnażonym biustem. Tak wyglądała na przysłanych mu fotografiach, tak też pewnie wyglądała w naturze. Kaliope nigdy nie zrobiłaby sobie podobnych zdjęć. Nigdy też nie założyłaby obscenicznego, koronkowego gorsetu. Nigdy by nie wymalowała na różowo ust i nie wydymała ich w obrzydliwie lubieżny sposób. Co te kobiety mają w głowach? Siano. Samo siano. Obcemu facetowi wysyłać takie rzeczy? Proszą się o kłopoty – pomyślał i z zażenowaniem poczuł, że mimo woli na wspomnienie wyuzdanych fotek Izy zaczyna odczuwać podniecenie. Ogarnęła go wściekłość. Już miał zrezygnować z kolejnej wody mineralnej (nigdy, przenigdy nie pił alkoholu – to zbyt mąciło umysł, a on nie mógł sobie pozwolić na chwile nieuwagi), kiedy w mocno pchniętych wahadłowych drzwiach ukazała się w całej krasie Isabelle07. Dokładnie taka, jaką sobie wyobrażał: duża, biuściasta, wystylizowana na lolitkę blondynka. Zauważył na jej dekolcie pokaźny tatuaż. Nie dostrzegł go wcześniej na zdjęciach, więc albo to świeży nabytek, albo fotografie były stare. Kolorowy motylek? A może jakiś kwiatek? Z tej odległości nie widział zbyt dokładnie. Z pewnością coś równie tandetnego, pozbawionego klasy jak ona sama. Swoją drogą, czego się spodziewał po takiej pustej lali? Cytatu z Wilde’a? Blondynka postała chwilę przy wejściu, rozglądając się uważnie. W końcu ruszyła w głąb pubu, wciąż przeszukując wzrokiem ciemne wnętrze. Odnotował, że po drodze rozdała z tuzin seksownych uśmiechów. Znów zapragnął uciec.

Kiedy jeszcze istniała Kaliope, też spotykał się z podobnymi do Izy dziewczynami. To prawda. Scenariusz zawsze był ten sam. Kilka maili, parę słów o sobie, jakaś smętna historyjka o utraconej miłości, wysłane zdjęcie (w skórze, na motorze). Błyskawiczny rewanż w postaci kilku fotek dziuni, w tym zazwyczaj z łatwością uzyskanych dwóch, trzech bardzo śmiałych, a czasem nawet mocno erotycznych. Następnie: spotkanie w knajpie, noc u niej i do domu. Z żadną nie umówił się ponownie. Nie zabierał ich też do siebie. Nie mógłby. Jego mieszkanie było domem Kaliope, choć nigdy w nim nie gościła ani nigdy już nie będzie. Ale tam znajdowała się jej świątynia. Ukochane książki, płyty, fotografie – wszystko było gromadzone z myślą o niej. Dla niej.

Mężczyzna poczuł nagły ból. Przemienię cię, ukochana, w anioła, którym zawsze byłaś – przyrzekł w duchu. Błąd losu. Nie da się tego napisać od nowa, ale jestem tu po to, żeby równowaga między dobrem a złem została zachowana. Nastanie sprawiedliwość. Obiecuję. Przestał się wahać. Był myśliwym, zdobywcą, wojownikiem. A poznane w Internecie dziewczyny z dużymi biustami znaczyły tyle samo, co trening czy porządne śniadanie. Potrzebował ich dla zdrowia. Dla sił witalnych. Brał je, by zaraz potem na zawsze wymazać z pamięci ich twarze. Jak najszybciej zapomnieć. Kaliope nie miałaby pretensji o Isabelle07. Ona to rozumiała. Inaczej złościłaby się, kiedy pisał jej o innych kobietach. Ale się nie złościła, tylko pytała. Chciała je poznać. Czasem miał wrażenie, że znaczą dla niej więcej niż dla niego. Kilka razy sama go przecież namawiała na kolejne spotkania. Jednak nie dał się podpuścić. Swoje wiedział. Żeby zdobyć Kaliope, najwyższe trofeum, musiał przejść wiele testów. To pewnie był jeden z nich. Wojownik musi czasem folgować żądzy, ale musi też umieć się powstrzymać. Ofiarowywał jej więc kolejne seksowne kochanki. Odrzucał je, wyrzekał się, choć tak bardzo ich pragnął. Chciał być godny tej najwspanialszej. Jedynej. Nigdy mu tego wprost nie napisała, ale czuł, że każdą z internetowych laseczek może posiąść raz. Raz i nie więcej. Mechaniczny seks. Żadnego zaangażowania. Od trzech lat, czyli od dnia, w którym spotkał w sieci Kaliope, trzymał się tej zasady. Wojownik musi pobierać energię z wnętrza kobiecego ciała. Ona doskonale o tym wiedziała. Dlatego godziła się na czysto fizyczne uciechy, jakimi go obdarzały kolejne blondynki o obfitych biustach i wybielonych zębach.

– Tutaj! – Zamachał do bezradnie rozglądającej się podstarzałej lolity. – Iza?! Tu jestem!

– O! Witaj, mój żołnierzyku! – Cmoknęła go w policzek i w pozbawiony wdzięku sposób klapnęła na fotel obok.

Miał już pewność, że nadesłane fotografie nie były zbyt aktualne. Pochodziły co najmniej sprzed kilku lat. Teraz była odrobinę pulchniejsza, a dość zniszczona, ukryta pod grubym makijażem twarz dobitnie świadczyła o trybie życia tej trzydziestoletniej, więc wciąż młodej kobiety. No chyba że co do wieku też go oszukała. Możliwe. Z doświadczenia wiedział, że większość z nich odejmuje sobie w necie minimum trzy lata. To bez znaczenia. Nie zależało mu na prawdomówności, tylko na niemal darmowym, szybkim seksie. Prawdę powiedziawszy, gdyby zarabiał nieco więcej, chętniej chodziłby do prostytutek, niż tracił czas na wyrywanie w sieci kolejnych tlenionych blondynek. One jednak wciąż były tańsze.

Nie pomylił się. Na dekolcie Isabelle07 widniał niemożliwie kolorowy motyl. Musiała się, bidulka, nacierpieć. Przypomniał sobie nieprzyjemne odczucia podczas tatuowania napisu „Kaliope”. Tylko że on miał ważny powód. Nigdy nie poddałby się takiemu zabiegowi z czystej próżności, dla dekoracji ciała. Cierpienie w imię upiększania wydawało mu się absurdalne i bardzo płytkie.

– Jak milusio, że na mnie poczekałeś. Wzięłam nawet taksę, ale na mieście takie masakryczne korki, że szok. Normalnie koszmar jakiś. A ty co, kotuniu? Przy mineralce siedzisz? O, fuck! Nie żartuj! Taki shit dziś na dworze, że muszę walnąć coś mocniejszego. Może w końcu się rozgrzeję. Miałam ustawiony transport, ale kumplowi bryka się zepsuła. No i dupa. Wsiadłam najpierw w tramwaj. I zgadnij co się stało?! – zawiesiła dramatycznie głos, jakby zaraz miała opowiedzieć o zamachu terrorystycznym. – Okazało się, że zapomniałam torebki! – wyznała triumfalnie. – Kumasz? Wsiadam, łapię miejscówkę, chcę skasować bilet, bo ja zawsze kasuję, a ty nie? – Spojrzała na niego uważnie wzrokiem zapożyczonym od kanarów. – No to chcę skasować ten pieprzony bilet, a tu dupa. Torebki brak. No to wysiadam w cuglach z tramwaju i lecę z powrotem. Zziajałam się tak jak do domu dobiegłam, że musiałam się trochę ogarnąć. To i się zeszło. Siostra tak ze mnie lała, że aż się popłakała. Ale jazda, nie?

Dziewczyna dziwacznie przeciągała samogłoski, szczebiotała po dziecięcemu i lekko sepleniła. Szybko się zorientował, że to nie wada wymowy, lecz nieznośna maniera. Gadała jak nakręcona. Wycierając ubrudzony różowym błyszczykiem policzek, przyjrzał się głębokiemu dekoltowi. Cudowne cycki. Miała naprawdę fantastyczny biust. Chyba najlepszy, jaki do tej pory widział. Fotki zdecydowanie nie oddawały urody tego zjawiska. Była idealna. Szkoda tylko, że piękno natury szpecił ten bohomaz. Ale trudno. I tak warto byłoby zdjąć z niej bluzkę. Zastanawiał się, ile czasu minie, zanim wylądują w jej mieszkaniu. Zazwyczaj zajmowało to około dwóch godzin, ale trafiały się i oporne bestie, które musiał czarować nieco dłużej. Najlepsza była ostatnia. Błyskawica. Nawet pierwszej kawy nie dopili. Ta nie wyglądała na zbyt trudną. Dwie wody mineralne, podobna liczba drinków dla niej (gin z tonikiem), opowieść o trudnym dzieciństwie – godzina, góra półtorej i powinna być gotowa. Zaniepokoiła go wzmianka o siostrze. Wcześniej Iza nie wspominała, że z kimś mieszka. No nic, zobaczy się. Gdyby coś poszło nie tak, znał w pobliżu niedrogi hotel o wiele mówiącej nazwie „Eden”. Normalnie wolał nie wydawać kasy na lokum, ale w takie cycki był gotów zainwestować.

– No to jak? Nic ze mną nie dziabniesz, żołnierzyku? – Spojrzała na niego przymilnie.

– Nie jestem żołnierzem – sprostował.

– No pewnie, że nie! Pamiętam. Pisałeś o tym. Jesteś policjantem. Co za różnica? I ten w mundurze, i ten w mundurze. A żołnierzyk brzmi bardziej seksownie – trajkotała w tempie karabinu maszynowego.

– Jest różnica. My nie zabijamy, my chronimy.

– Żołnierze też chronią. Na przykład kraj. Nie? – Zaskoczyła go dość celną uwagą. Chyba jej nie docenił.

– No tak… – zaczął niepewnie. – Ale inaczej. My pilnujemy, żeby zło siedziało tam, gdzie jego miejsce i nie niepokoiło obywateli. A żołnierze… wiesz, różnie z tym bywa. Czasem to zło wypuszczają. Jak Pandora.

– Jak co? – Iza zrobiła wielkie oczy.

– Nie słyszałaś o Pandorze? – zapytał zdziwiony.

– No jak nie?! – oburzyła się dziewczyna. – Przecież to marka zajebistej biżuterii. Trudno nie słyszeć. Też bym chciała mieć bransoletkę Pandory, ale są kurewsko drogie. Może kiedyś… – Wyraźnie się rozmarzyła. – Ale co to ma wspólnego ze złem i żołnierzami? Sorka, chyba nie czaję.

Wyraz jej twarzy dobitnie potwierdzał ostatnie słowa. Miała nieznośną tendencję do strojenia przerysowanych min. Jak w debilnych, amerykańskich serialach dla nastolatek – pomyślał i przez moment znów miał ochotę uciec. Jednak rzut oka na dekolt Izy zatrzymał go na miejscu.

– Naprawdę nie wiesz? – westchnął ciężko.

– A wiem? – Podniosła ramiona niczym wystraszona kura, przekrzywiła głowę i rozłożyła ręce w geście bezradności.

Jej mowa ciała była beznadziejna. Skopiowana z zachowań ćwierćinteligentnych gwiazdeczek telewizyjnych show. Całymi dniami musiała oglądać podobne barachło. I do tego ta irytująca intonacja. Wiedział, że młode kozy mają koszmarną manierę odpowiadania pytaniem na pytanie. Ale ona przecież nie była nastoletnią siksą, tylko trzydziestolatką. Powinna zachowywać się jak dorosła kobieta.

– Nie chodziło mi o markę biżuterii – wyjaśnił, wznosząc się na wyżyny cierpliwości. – Pandora... To z mitologii. Nie słyszałaś o puszce Pandory?

– A… tak… coś o tym było w szkole chyba… – Dziewczyna najwyraźniej miała coś na kształt wrodzonej błyskotliwości, ale luki w jej wykształceniu były głębokie i rozległe niczym Wielki Kanion.

– Mniejsza z tym. Jestem policjantem, a nie żołnierzem, OK? – uciął ostro. Za cholerę nie chciało mu się tracić czasu na wykłady z wierzeń starożytnych.

– Dobra, dobra, nie irytuj się, kotuniu. To jak? Aresztuje mnie pan, panie zły poruczniku? – Zatrzepotała rzęsami i zaczęła się bawić blond warkoczykiem.

Isabelle07 wykorzystywała cały arsenał środków ujętych w poradniku Jak uwieść faceta w trzy minuty. Zastanawiał się, po co. Mimo lekkiego zużycia była na tyle atrakcyjna, że i bez tego znakomity procent obecnych tu mężczyzn przeleciałby ją bez proszenia. Pozostała garstka to zapewne geje lub impotenci. Żaden normalny gość nie wywaliłby takich cycków z łóżka. Nie musiała się aż tak starać. A jednak wciąż stroszyła piórka. Nachylała się nisko nad stolikiem, ukazując coraz więcej ukrytych za dekoltem bluzki skarbów, oblizywała usta, mrużyła oczy, nawijała na palec luźny kosmyk włosów i tak dalej.

Właściwie mógł już przejść do rzeczy, ale zamówił kawę, na którą miał wielką ochotę, a ona nie dopiła drinka, za którego i tak będzie musiał zapłacić. Nie lubił marnować pieniędzy, więc postanowił dać jej jeszcze chwilę. Niestety, wiązało się to z koniecznością rozmowy, której zdecydowanie wolałby uniknąć.

– Porucznik to stopień wojskowy. W policji to komisarz – poprawił ją.

– A ty jaki masz stopień? – zainteresowała się.

– Wiesz, wolałbym nie gadać o swojej pracy. I tak nie mogę zbyt wiele ci powiedzieć. – Zrobił tajemniczą minę.

– Uuuułaaaa! – zawyła dziewczyna. – Pan szpieg? Tajne przez poufne? No, no… ale trafiłam! – Parsknęła śmiechem, jednak widząc śmiertelnie poważną twarz swojego kompana, szybko się opanowała. – No już dobrze… dobrze… nie denerwuj się. Nieczęsto spotykam się z cichociemnymi, to i jestem ciekawa. Ale OK. Jak nie możesz, to nie możesz. Na temat pracy milczymy od tej pory jak grób. – Udała, że zamyka usta na klucz. – A to co? – Dotknęła jego twarzy, przesuwając długim, ozdobionym błyskotkami paznokciem po lekko zaczerwienionej, ciągnącej się od lewego kącika ust aż do podbródka, linii.

– Pamiątka – odparł krótko.

Ostatnią rzeczą, do jakiej chciałby teraz wracać, był dzień jej otrzymania. Miał wtedy dwanaście lat. Cudem przeżył. Jedyną osobą, której się zwierzył z tamtej historii była Kaliope. Ona jednak rozumiała. Potrafiła go pocieszyć, złagodzić ból, który nosił w sobie od chwili, kiedy pijany jak bela stary zabił matkę, a następnie rzucił się na niego z nożem. Sześć ran. W tym jedna na twarzy. Została mu po tym paskudna blizna i tylko jedna nerka. Czasem miewał napady padaczki. Lekarze mówili, że to nerwy. Być może, bo spać też nie mógł. Pewnie dlatego kochał komputery. Pozwalały mu przetrwać bezsenne noce. Nie miało znaczenia, że ojciec w świetle prawa został ukarany. To nie była sprawiedliwość. Sprawiedliwie byłoby, gdyby stary nie żył. Kaliope napisała, żeby szukał dobrych stron. Wychowywała go babcia i nie było mu przecież źle. Mogło być gorzej. Dopiero dzięki Kaliope to zrozumiał. Mądra kobieta. Zapytała nawet, czy będzie mogła wykorzystać część jego historii. Oczywiście, pod zmienionymi imionami. Zgodził się. Ufał jej bezgranicznie. Wiedział, że cokolwiek zrobi, zrobi to dla jego, dla ich dobra.

– Po kim? – głupawo zachichotała Iza.

– Co po kim? – Nie zrozumiał. W ciągu ostatnich chwil jego umysł powędrował daleko od „Blue Parrot” i cycatej towarzyszki.

– No, ta pamiątka? Pytam, po kim? – powtórzyła. – Walczyłeś na śmierć i życie? Biłeś się o kobietę? Przyznaj się. – Pokręciła się z niecierpliwością w fotelu.

– Można tak powiedzieć – odparł krótko.

– Jaki niegrzeczny… – skomentowała Izabella, zaglądając mu głęboko w oczy i lekko obniżając głos.

Miał dość gadania. Albo zaraz ruszą w bardziej ustronne miejsce, albo spada. Nie wytrzyma już nawet kwadransa z tym wścibskim pustakiem. Nagle dziewczyna nachyliła się nad stolikiem i szepnęła mu do ucha:

– Może skoczymy razem do kibelka?

Poczuł jej gorący oddech i nieco duszące, choć nadspodziewanie przyjemne perfumy.

– Tutaj? – Kompletnie go zaskoczyła.

– Tutaj – potwierdziła, nie spuszczając z niego wyzywającego spojrzenia.

– No nie wiem… – zawahał się. Nigdy jeszcze tego nie robił w takim miejscu. Nie był przekonany, czy to dobry pomysł.

– Czyżby pan cichociemny wystraszył się małej blondyneczki? – zaszczebiotała. – Dżentelmen dziewczynie nie odmawia, prawda, żołnierzyku?

Nie odrywając od niego wzroku, odsunęła się od stolika, wygodnie rozparła w fotelu i zarzuciła nogę na nogę. W głębokim rozcięciu spódnicy ukazało się koronkowe wykończenie pończochy.

– Żołnierzyku… wiesz, że jesteś bardzo sexy? A mnie nosi od samego rana. Chodź! – wydała rozkaz, wstała od stolika i bujając zgrabną pupą ruszyła w kierunku zielonych drzwi z napisem WC.

Nagle, bez tego dziecięcego szczebiotu, bez pieszczenia głosek wydała mu się nieprawdopodobnie atrakcyjna. Silna jak on. Spodobało mu się, że nie pytała nikogo o zdanie, tylko brała, na co ma ochotę. Stała przed drzwiami i zachęcała ruchem głowy, by do niej dołączył. Jeszcze parę minut temu widział w niej podstarzałą, głupawą lolitkę. Teraz była jego partnerem w akcji. Mądrzejszym i bardziej doświadczonym. Musiał jej słuchać. Poczuł nagły wyrzut adrenaliny. Serce waliło mu z podniecenia. Wstał od stolika i ruszył za swoją panią. W tej chwili żył tylko po to, by spełniać wszystkie zachcianki cycatej, jasnowłosej bogini.

Podziękowania

Na okładce widnieje moje nazwisko, jednak Faza REM nie wyglądałaby tak jak teraz, gdyby nie pomoc kilku osób. Czas je przedstawić.

Pisanie to zajęcie wymagające pewnych poświęceń. Dlatego w pierwszej kolejności dziękuję moim najbliższym, a zwłaszcza Marysi i Darkowi – za cierpliwość, wsparcie i stworzenie wymarzonych warunków do pracy.

Wyrazy wdzięczności należą się także mojemu wydawcy, Marcinowi Dobkowskiemu – człowiekowi, który nie boi się wyzwań, redaktor Bożenie Kurzydłowskiej, której czujny wzrok wytropił to, co sama przeoczyłam, Pawłowi Dobkowskiemu – twórcy okładki oraz wszystkim, którzy ciężko pracowali, by książka trafiła w ręce czytelników.

Szczególnie chcę podziękować Sławkowi Małoickiemu – za czas poświęcony pierwszej wersji maszynopisu i cenne uwagi oraz Błażejowi Wieczorkowi – za konsultacje dotyczące broni.

Przesyłam także ukłony zaprzyjaźnionym policjantom i lekarzom, którzy zechcieli podzielić się ze mną zawodową wiedzą oraz doświadczeniem.

Wreszcie: mojemu miastu – za to, że wymyka się schematom, a także wszystkim, którzy trzymali kciuki – serdeczne dziękuję.

Oświadczenie:

W powieści wykorzystano fragmenty piosenki Modern Way zespołu Kaiser Chiefs oraz Shadowplay zespołu Joy Division, a także fragmenty Portretu Doriana Graya Oscara Wilde’a (przekład: Maria Feldmanowa, PIW 1976).

Wszelkie podobieństwo do prawdziwych postaci i zdarzeń jest przypadkowe.

Faza REM

Copyright © Agnieszka Sudomir

Copyright © Wydawnictwo Literate

Copyright © MORGANA Katarzyna Wolszczak

Wszelkie prawa zastrzeżone. All rights reserved.

Wydanie drugie, Bydgoszcz, 2019

druk ISBN 978-83-7995-401-8

epub ISBN 978-83-7995-402-5

mobi ISBN 978-83-7995-403-2

Redaktor prowadzący: Marcin A. Dobkowski

Redakcja: Bożena Kurzydłowska

Korekta: Marta Kładź-Kocot

Adiustacja autorska wydania: Marcin A. Dobkowski

Projekt okładki: Paweł Dobkowski

Skład i typografia: www.proAutor.pl

Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy.

MORGANA Katarzyna Wolszczak

ul. Kormoranów 126/31

85-453 Bydgoszcz

sekretariat@literate.pl

www.literate.pl

Książka najtaniej dostępna w księgarniach
www.MadBooks.pl

www.eBook.MadBooks.pl