Wojciech Tuchalski

Trzynasty apostoł

Copyrights to:

Wirtualne Wydawnictwo „Goneta” Aneta Gonera

www.goneta.net

ul. Archiwalna 9 m 45

02-103 Warszawa

Korekta: Karolina Kaźmierska

karkazmierska@wp.pl

Okładka: Agnieszka Barć

agnieszka.barc89@gmail.com

Redakcja: Aneta Gonera

wydawnictwo@goneta.net

ISBN: 978-83-65227-14-0

Wydanie 1

Warszawa, 22 grudnia 2015

Tekst w całości ani we fragmentach nie może być powielany ani rozpowszechniany za pomocą urządzeń elektronicznych, mechanicznych, kopiujących, nagrywających i innych, w tym również nie może być umieszczany ani rozpowszechniany w postaci cyfrowej zarówno w Internecie, jak i w sieciach lokalnych bez pisemnej zgody wydawnictwa „Goneta” Aneta Gonera.

Konwersja do epub A3M Agencja Internetowa

Od redakcji:

Niezwykła historia osadzona mocno w wierze katolickiej, w jej dogmatach. Autor uderza w te dogmaty, podważa istnienie podstaw wiary katolickiej w znanej formie. Lucyfer nie jest rogatym diabłem, aniołowie okazują się nie tacy anielscy, a Bóg nie jest taki litościwy i sprawiedliwy o łagodnym charakterze do naśladowania. Lucyfer, nazywany przez autora Luckiem, zabrał w podróż po Zaświatach starannie wybranego z całej rzeszy księży Piotra, młodego wikarego wygłaszającego niezbyt zrozumiałe kazania. Lucyfer założył się z Panem Bogiem, że Piotr zmieni zdanie o tym, któremu służy, więc postanawia objaśnić Piotrowi, jak to jest naprawdę z tym piekłem i niebem, i jaka jest prawdziwa historia zdarzeń opisanych w Biblii.

Zakończenie jest zaskakujące, a historia tak prawdopodobna, że może wywołać niepokój wśród wierzących.

 Trzynasty apostoł

Piotr czuł zadowolenie z wygłoszonego przez siebie kazania. Zadowolenie i satysfakcję, że po raz kolejny udało mu się zmusić siedzących jak zombie parafian do zastanowienia się nad tym, co usłyszeli. Odkąd został księdzem i stanął po tej „drugiej stronie”, zadawał sobie jedno pytanie: Po co ci ludzie przychodzą do kościoła? Jaki ma to sens, skoro większość z nich zachowuje się jak zaprogramowane na wykonywanie konkretnych czynności roboty? Dlatego zawsze, kiedy proboszcz wyznaczał go do wygłoszenia kazania, bardzo starannie się do tego przygotowywał. Chciał, chociaż od czasu do czasu, poprzez tę właśnie czynność choć trochę pobudzić umysły słuchających go ludzi.

Przez całe swoje kazanie bacznie obserwował zadumane twarze wiernych, w skupieniu pochłaniających to, co ma do przekazania ich ksiądz. Nigdy nie przepadał za kazaniami proboszcza czy też, świętej już pamięci, księdza Artura. Nie było w nich nic, co zmuszałoby ludzi do choćby minimalnej refleksji nad tym, co przed chwilą zostało powiedziane. Bardziej przypominało to publiczne czytanie fragmentów Krzyżaków albo innej równie porywającej lektury, niż wygłaszanie Słowa Bożego i tłumaczenie fragmentów Biblii wiernym. Młody ksiądz ucałował Pismo Święte i spojrzał ostatni raz na zebranych w kościele ludzi. Zdecydowanie dobrze mu dzisiaj poszło to kazanie. Odwrócił się i odszedł, by zająć miejsce na swoim krześle obok proboszcza.

— Zostań na chwilę po mszy, jak już się przebierzesz. Musimy porozmawiać — Piotr usłyszał szept proboszcza, gdy tylko zajął obok niego miejsce.

Spojrzał na przełożonego i kiwnął mu tylko głową na potwierdzenie. Wprawdzie twarz księdza Tomasza nie zdradzała żadnych emocji, ale Piotr dobrze wiedział, o co chodzi. Nie zdziwiło go to, ponieważ niemal zawsze po mszy, w której to Piotr wygłaszał kazanie — co swoją drogą robił nader rzadko — proboszcz oznajmiał mu, żeby został na chwilę, bo muszą o czymś porozmawiać. Określenie „porozmawiać” było znacznym nadużyciem ze strony księdza Tomasza, ponieważ rozmowa polega zwykle na obustronnej wymianie poglądów na dany temat, ale w tym przypadku był to bardziej monolog ze strony proboszcza, który w ogóle nie miał zamiaru słuchać tłumaczeń Piotra. Niezbyt interesowało go zdanie młodego księdza. Po prostu stwierdzał, że jego podwładny zbyt swobodnie interpretuje Pismo Święte, co może wywoływać zgorszenie, zwłaszcza u starszej części parafian. Dlatego proboszcz po raz kolejny postanowił zdyscyplinować Piotra słowną reprymendą. Dość przydługą swoją drogą, niemal tak długą, jak niedzielne kazanie. W odróżnieniu od kazania jednak pozbawiona była ona oczywiście wszelkich niedopowiedzeń czy aluzji, tak by mieć pewność, że odbiorca informacji dobitnie zrozumiał, co jego przełożony miał do zarzucenia w sprawie podejścia Piotra do tematyki religijnej. A było tego wiele. Od zbyt nowoczesnej — zdaniem księdza Tomasza — interpretacji Starego i Nowego Testamentu po sam obrządek podczas mszy. Było ich raptem dwóch, odkąd do bram Świętego Piotra zapukał sędziwy ksiądz Artur, z czym proboszcz nie mógł się za bardzo pogodzić. Ksiądz Artur był dla Tomasza prawdziwym mentorem, niemalże żywym świętym.

Teraz zostało ich tylko dwóch, całkowicie od siebie różnych. Różnił ich wiek — 30 lat kapłańskiego doświadczenia — światopogląd i podejście zarówno do dogmatów wiary, jak i samych wiernych. Proboszcz, ksiądz Tomasz, można by rzec, był „twardogłowym” katolikiem, który dorastając w PRL-u, stanowił swego rodzaju przykład wychowania tamtych lat. Sztywno trzymał się wpojonych podczas nauki w seminarium zasad. Niewiele pozostawiał miejsca na polemikę w sprawach Pisma Świętego czy też wiary w ogóle. Zawsze poważny w kwestiach religijnych, powściągliwy w innych tematach, a zwłaszcza polityce. Uważał, że w tak trudnych czasach, jakie przyszły wraz ze stanem wojennym, powinien stanąć na wysokości zadania jako prawdziwy duszpasterz. Nie agitował jednak z ambony. Według niego każdy ma swój rozum, który lepiej lub gorzej działa. Wyznawał zasadę, że wiara jest, jaka jest i wstępując do seminarium, przyjął dobrowolnie narzucone mu prawa, przez co nie powinien ich teraz kwestionować. Zasadę stosował do wszystkich wiernych, przez co często wydawał się być trochę niedostosowanym do warunków współczesnego życia, zwłaszcza w oczach młodzieży. Był co prawda osobą uprzejmą, lecz przy tym bardzo powściągliwą w kontaktach z wiernymi. Przez to wszystko wydawał się być dokładną przeciwnością księdza Piotra, a może odwrotnie?

Piotr, można by rzec, był dzieckiem XXI wieku. Niemalże urodzony z tabletem w rękach, świetnie obeznany z technologicznymi nowinkami. Doskonale radził sobie z komputerami, szybko chłonął wiedzę o tym, co nowego w świecie techniki, i potrafił te nowinki wykorzystać do swoich celów. Chciał nawet zostać informatykiem, marzyła mu się kariera na miarę Billa Gatesa, gdyby nie to, że w wieku 16 lat został osierocony. Wypadek samochodowy, jakich wiele: pijany kierowca w jednej chwili pozbawił go najbliższych. Piotr został sam. Cały jego świat, całe jego życie, które tak naprawdę dopiero zaczynał, zawaliło się. Od tego momentu bez przerwy zadawał sobie pytania, które zapewne każdy w takiej sytuacji sobie zadaje: „Dlaczego? Dlaczego ja? Dlaczego oni? Co złego uczyniłem, żeby zasłużyć sobie na taki podły los?”. Wydawało się, że nikt nie jest w stanie odpowiedzieć na to pytanie. Bo niby kto mógłby? Bóg, w którego Piotr i tak wątpił, milczał… Milczał, aż pewnego razu Piotr usłyszał Jego głos. Czy może zdawało mu się, że Go usłyszał? Człowiek z takim ciężarem i po takim doświadczeniu może słyszeć właściwie to, co chce usłyszeć. I widzieć to, co chce zobaczyć.

Piotrze! — głos nagle pojawił się w jego głowie, jakby ktoś znienacka zaszeptał mu do ucha.

— Co? Kto to do mnie mówi? — Piotr odwrócił się gwałtownie na krześle przerażony, ale przecież był sam w pokoju i w całym domu.

Czyżby zaczął mieć objawy szaleństwa? Ponoć prędzej czy później każdy zacznie świrować, ale żeby tak szybko?

Ojciec — znów odezwał się głos znikąd.

— Jaki ojciec? — mówił na głos, choć nie miał pojęcia do kogo. — Tato? Nie, to niemożliwe. Chyba mnie ostro pojebało, skoro słyszę głosy znikąd.

Nie poje… ekhm, nie oszalałeś, Piotrze. Mój głos nie pochodzi znikąd. Był zawsze i jest wszędzie.

— W dodatku brzmi jak nawiedzony, czyli mój łeb jest nawiedzony, czyli najwyższa pora iść do specjalisty.

Nikt nie jest nawiedzony, Piotrze. Odwróć się — nakazał głos.

Piotr wciąż niepewny tego, czy głos to wytwór jego wyobraźni, czy pierwsze oznaki szaleństwa, zaczął przebierać powoli nogami, obracając krzesło, na którym siedział, w stronę drzwi wejściowych do pokoju.

Widzisz mnie, Piotrze?

— Nie. Nikogo nie widzę. I chyba nie mam ochoty na wizyty jakiejś zjawy.

Spójrz, co wisi ponad drzwiami — ponownie nakazał głos tym razem ostrzej.

— No przecież krzyż… Jezu Chryste… to Ty?! Ja…

Zamilcz! Nie bluźnij, mówiłem! — wykrzyczał w jego głowie tajemniczy głos — Nie, nie jestem Jezusem Chrystusem.

— Duch Święty? — zapytał nieśmiało Piotr, jakoś odruchowo przeszła mu przez głowę niechciana ciąża z nowym mesjaszem, choć w sumie jest facetem i nie może zajść w ciążę, ale z kolei to całe gender i inne brednie…

Nie zajdziesz w ciążę! Nie bój się, nie jestem Duchem Świętym.

— To kim? Diabłem? Szatan mnie opętał?! — głos przerażonego Piotra zrobił się piskliwy.

Na litość, Piotrze, ile znasz osób boskich?

— No trzy, chyba.

No to, jak nie Jezus i nie Duch Święty, to kto Ci został?

— Pan Bóg?! — stwierdził Piotr, co brzmiało bardziej jak pytanie.

No właśnie Pan Bóg, czyli Bóg Ojciec.

— P… panie? — Piotr zająknął się i powoli zsunął się z krzesła, by przyklęknąć przed krzyżem. — Co mogę dla Ciebie uczynić? — spytał wiszącego nieruchomo Jezusa, po czym skarcił się w myślach, no bo co on, zwykły śmiertelnik, może zaoferować samemu Bogu?

Zostań moim sługą — rozkazał głos.

— Twoim sługą, Panie…? — powtórzył ze zdziwieniem mężczyzna. — Mam zostać księdzem?

Tak, Piotrze.

— Ale ja… ale ja nie wiem, czy się nadaję, Panie.

Jednak głos Pana nie odezwał się już, pozostawiając Piotra samego z tym, czego przed chwilą doznał. Jedni mówią na to szaleństwo, inni objawienie. Piotr był w zbyt dużym szoku, żeby to szufladkować, sprowadzać do kategorii przyziemnych. Usłyszał głos Boga — przynajmniej tak mu się On przedstawił — który choć nie dał odpowiedzi na pytanie, to wskazał mu dalszą jego życiową drogę. Tak przynajmniej mu się wydawało. Zresztą, co miał do stracenia? Zdrowy rozsądek zapewne już dawno utracił. Głos bynajmniej nie mówił, że ma zostać sługą Bożym. Na początku jakoś sobie tego nie wyobrażał. Zostać księdzem? On? Przecież on nawet do kościoła chodził tylko z przymusu. Nigdy nie był za specjalnie wierzący i praktykujący, a już na pewno nie bogobojny. Chciał zostać informatykiem. Tylko że po tragicznej śmierci rodziców nie mógł się jakoś pozbierać do kupy. Nie potrafił się odnaleźć po tym zdarzeniu. Całymi dniami bezmyślnie włóczył się po barach lub siedząc przed telewizorem, gapił się bezmyślnie w migające obrazy na monitorze, próbując zagłuszyć ból trawiący jego wnętrze.

Długo rozmyślał nad tym, co się wydarzyło. Rozpatrywał to na wszystkie możliwe sposoby. Brał pod uwagę zwykłe omamy słuchowe związane z traumą związaną ze śmiercią bliskich, a także początki poważnej choroby psychicznej. Tyle że każde z przyjmowanych tłumaczeń było tak samo realne, jak wyraźnie usłyszany przez niego głos Boga. W końcu zdarzali się w historii inni ludzie, którzy rzekomo słyszeli i widzieli Matkę Boską lub świętych. Byli przy tym całkiem normalni. Może tak rzeczywiście będzie lepiej dla niego? Ostatecznie podjął decyzję, by posłuchać głosu Boga. Jeśli On tego chce, to pójdzie ścieżką kapłaństwa. Będzie starał się być prawdziwym przewodnikiem duchowym, pocieszycielem strapionych i pasterzem zagubionych. Może właśnie w ten sposób sam odnajdzie ukojenie duszy i wewnętrzny spokój?

Jak się przekonał, jego wizja seminarium tak bardzo odbiegała od patologicznej rzeczywistości, że miał ochotę przerwać nauki po drugim roku. Ale uznał, że skoro sam Bóg tak chciał, to powinien się zmobilizować i je ukończyć. Tak też się stało. Po wszystkich odczuwanych przez niego w okresie nauki w seminarium cierpieniach w końcu został wyświęcony i wysłany do niewielkiej mieściny na drugim krańcu Polski, gdzie miała się rozpocząć jego wielka misja. Tak przynajmniej mu się wydawało. Natrafił tam na dwóch księży, którzy — jak się później okazało — stanowili coś całkowicie sprzecznego z tym, co sobie stawiał jako główny cel swojej posługi. Pierwszy z nich — ksiądz Artur — wiekiem sięgający początków ubiegłego stulecia, żył w przekonaniu Piotra w umysłowym i duchowym średniowieczu. Dobrze, że nie nałożył na biednych mieszkańców pańszczyzny. W sumie to jego przygoda z Piotrem nie trwała długo, ponieważ parę miesięcy po przyjściu nowicjusza do parafii, ku cichej uciesze większości parafian, ksiądz Artur wybrał się na Zielone Łąki oddać się wiecznej służbie Bogu.

Natomiast obejmujący po księdzu Arturze urząd proboszcza ksiądz Tomasz był mężczyzną w średnim wieku i ze zrównoważonymi poglądami. Uchodził za prawdziwego duszpasterza, przewodnika stadka zbłąkanych owieczek. Z nim, choć to nie było łatwe, Piotr nawiązał nić porozumienia. Nitkę właściwie, bardzo cienką, jak się okazało. Różnica poglądowa była między nimi większa niż odległość ziemi od słońca. I bardziej paląca przy tym. Piotr, młody, ze świeżym podejściem do wiary i do wiernych, uważał swoją posługę jako pomoc parafianom, angażował się w ich problemy. Miał nietypowe podejście do Biblii i do swojej roli jako kapłana. Nie chciał być tylko znakiem na drodze. Chciał aktywnie uczestniczyć w życiu swoich wiernych. Drogowskazem była według niego Biblia, którą trzeba było interpretować, nie zaś brać dosłownie. Właśnie to budziło największe kontrowersje proboszcza wobec młodego księdza. Proboszcz nie mógł w szczególności przeboleć kazań wygłaszanych od czasu do czasu przez Piotra.

Długo się namyślał, zanim pozwolił mu wystąpić przed wiernymi z nauką, czego potem oczywiście żałował. Z czasem dochodził do wniosku, że powinien dać mu kolejną szansę i sytuacja powtarzała się. Nie żeby ksiądz Tomasz nieświadomie popełniał błąd, pozwalając Piotrowi na wygłoszenie kazania. Po prostu za każdym razem miał nadzieję, że młody przemyślał poprzednie sugestie starszego wiekiem i doświadczeniem duszpasterza i tym razem będzie się stosował do zaleceń swojego proboszcza. Za każdym razem było to daremne.

Piotr zdjął szaty liturgiczne i posłusznie czekał na proboszcza w swoim pomieszczeniu na zakrystii. Po chwili z wyrazem twarzy pozbawionym emocji wszedł ksiądz Tomasz. Piotr dobrze wiedział, że tak właśnie proboszcz okazuje swoje niezadowolenie — poprzez emocjonalną pustkę.

— Posłuchaj mnie, Piotrze — zagaił przełożony, jak tylko usiadł na przygotowanym przez Piotra krześle. — Wiem, że się starasz jak najlepiej dotrzeć do wiernych i że chcesz dobrze, ale zrozum po raz kolejny, że twoje skróty myślowe lub porównania do współczesności nie zawsze są dobre. Ludzie starsi nie do końca je rozumieją.

— Starsi — prychnął Piotr. — Zawsze proboszcz mówi tylko o tych starszych. A co z młodymi? Do nich dla odmiany nie trafiają archaiczne zwroty i język, z którymi sam często się męczę, żeby je zrozumieć. Im potrzeba powiewu współczesności, czegoś, co będą w stanie zrozumieć i przyswoić.

— Religia jest niezmienna! — oburzył się ksiądz Tomasz prawie beznamiętnie, lekko tylko podnosząc głos o pół tonu. — Nie można jej dostosowywać do czegokolwiek! To my mamy się dostosować do niej.

— Mówi proboszcz, jak za przeproszeniem jakiś święty inkwizytor — odpowiedział zniechęcony Piotr.

— Może i tak, ale pamiętaj o fundamentach wiary, Piotrze — powiedział już łagodniej proboszcz. — Dobrze wiesz, że nie możemy zmieniać woli Boga, bo tak nam się podoba lub nie.

— Ale ja nie chcę jej zmieniać. Chcę, aby była ona bardziej przystępna dla młodzieży, dla ludzi takich, jak ja — ostatnie powiedział ze szczególnym naciskiem.

— Wiem. Doceniam twoje dobre chęci. Ale czasem za daleko się posuwasz w swoich staraniach, by zdobyć serca młodych. — Ksiądz Tomasz położył rękę na ramieniu Piotra w przyjacielskim geście i kontynuował: — Mówienie, że Judasz zbił na Jezusie niezły hajs za sprzedanie go psom Piłata albo że Hiob był niby męczennikiem, bo w gruncie rzeczy musiał być też niezłym masochistą, jest co najmniej nieodpowiednie. Pamiętaj o tym, że jesteś przedstawicielem powagi Kościoła. Musisz odpowiednio i godnie reprezentować zajmowane stanowisko. Nie możesz mówić do wiernych jakimś młodzieżowym slangiem. To tak, jakby sędzia na rozprawie nagle zaczął rapować czy śpiewać jak diwa operowa. Pamiętaj, że jako ksiądz nie reprezentujesz na ambonie tylko swoich poglądów, ale stanowisz głos całego Kościoła. Rozumiesz mnie, Piotrze? — proboszcz nachylił się bardziej, by móc spojrzeć Piotrowi prosto w oczy. — Stajesz się przedłużeniem ręki Pana. — Tomasz uniósł się nagle pod wpływem wizji samego siebie stojącego w purpurze. — Jesteś głosem Boga, jego…

— Ksiądz proboszcz trochę chyba za daleko powędrował myślami, tak mi się zdaje — wtrącił się w wywód proboszcza Piotr. — Na razie to jestem zwykłym księdzem i wątpię, czy nasz Bóg Ojciec chciałby, bym był Jego głosem czy też jakimkolwiek innym przekaźnikiem dźwięku.

— Metafora, Piotrze — speszył się Tomasz. — To była taka metafora, byś zrozumiał powagę swojej funkcji. Ale mniejsza o to. Twoje dzisiejsze kazanie i tak było najlepszym, jakie do tej pory wygłosiłeś. Z czasem na pewno zrozumiesz, o co mi tak naprawdę chodzi. — Proboszcz wstał i udał się w stronę wyjścia. — Wydajesz się być zmęczony. Weź sobie do końca dnia wolne, przemyśl, co ci powiedziałem i pomódl się. Może usłyszysz głos Pana, który podpowie ci, co robić dalej — rzekł z lekkim uśmiechem proboszcz.

— A co z wieczorną mszą? Nie będzie proboszcz potrzebował pomocy?

— Nie, dziękuję. Poradzę sobie. Sam wiesz, jak mało wiernych przychodzi na wieczorne modły.

— Jeśli proboszcz nalega, to może rzeczywiście po obiedzie udam się do siebie odpocząć.

— Tak właśnie zrób, Piotrze — ksiądz Tomasz przywołał przyjacielski uśmiech na twarz. — Odpoczynek i modlitwa dobrze ci zrobią.

— Dziękuję. Jednak gdyby proboszcz potrzebował mojej pomocy, to niech proboszcz wali śmiało — odparł z uśmiechem Piotr. — Zawsze chętnie pomogę!

— Wiem, Piotrze. Widzimy się jutro na porannej mszy — mówiąc to, odwrócił się i odszedł w stronę zakrystii.