Rebecca Winters

Blisko nieba

Tłumaczyła
Krystyna Rabińska

http://www.harlequin.pl

Tytuł oryginału: Doorstep Twins 

Pierwsze wydanie: Harlequin Romance, 2010

Redaktor serii: Ewa Godycka

Opracowanie redakcyjne: Ewa Godycka 

Korekta: Urszula Gołębiewska 

© 2010 by Rebecca Winters

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji  części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane  w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin  i znak serii Harlequin Romans są zastrzeżone.

Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o.

00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lo kal 24-25

Skład i łamanie: COMPTEXT®, Warszawa 

ISBN 978-83-238-8750-8

ROMANS – 1079

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Przykro mi, ale dzisiaj Kyrie Simonides nie zdoła pani przyjąć. Proponuje spotkanie w przyszły wtorek o trzeciej.

Gabi mocniej ścisnęła skórzany pasek torebki.

– Obawiam się, że nie będzie mnie wtedy w Atenach.

To, kiedy opuści Grecję, zależy od dzisiejszego spotkania. Oczywiście, jeśli do spotkania w ogóle dojdzie.

Gabi zmobilizowała całą siłę woli, by nie stracić panowania nad sobą przy recepcjonistce, której na pewno dobrze płacono za to, żeby zawsze zachowywała kamienny spokój.

– Czekam już trzy godziny, więc pan Simonides może mi chyba poświęcić pięć minut?

Recepcjonistka, matrona w wieku emerytalnym z włosami mocno przyprószonymi siwizną, pokręciła głową.

– Mamy weekend. Pan Simonides już godzinę temu powinien wyjechać z miasta.

Gabi w to nie wątpiła, w końcu było już dwadzieścia po szóstej, upalny piątkowy wieczór, lecz ona nie przyjechała z tak daleka tylko po to, żeby ktoś ją odprawił z kwitkiem. Gra szła o zbyt wysoką stawkę.

– Nie chciałam używać tego argumentu, ale jestem zmuszona. Proszę powtórzyć panu Simonidesowi, że to sprawa życia i śmierci – oświadczyła bez mrugnięcia okiem i takim tonem, że recepcjonistka, do tej pory uprzejma i opanowana, lekko zmieniła się na twarzy.

– Jeśli to jakiś żart, obróci się na pani niekorzyść – ostrzegła.

– To nie jest żart – zapewniła ją Gabi.

Po chwili wahania recepcjonistka wstała i wyraźnie utykając, udała się z powrotem do gabinetu szefa.

Nareszcie jakiś postęp, pomyślała Gabi.

Gdyby zdecydowała się ujawnić swoje rewelacje publicznie, na rezultaty nie musiałaby czekać tak długo jak na audiencję u Andreasa Simonidesa, lecz chciała mu oszczędzić skandalu.

O trzydziestotrzyletnim Andreasie Simonidesie wiedziała tylko trzy rzeczy.

Po pierwsze, że stosunkowo niedawno stanął u steru cieszącego się międzynarodową sławą koncernu metalurgicznego należącego do klanu Simonidesów.

Po drugie, o ile zdjęcie w gazecie nie kłamało, był niezwykle przystojnym mężczyzną.

Trzeci fakt nie był znany nikomu poza nią, nawet samemu zainteresowanemu, lecz po rozmowie z nią jego życie ulegnie całkowitej zmianie.

Rozległ się stuk obcasów.

– Kyrie Simonides daje pani dwie minuty i ani sekundy dłużej.

– Biorę!

– Tym korytarzem. Podwójne drzwi.

– Dziękuję.

Gabi weszła do pilnie strzeżonego eleganckiego gabinetu krokiem tak energicznym, że jej złote, sięgające podbródka włosy, aż podskakiwały.

– Sprawa życia i śmierci, tak? – Za jej plecami rozległ się dźwięczny męski głos o przyjemnym brzmieniu, chociaż teraz zabarwiony nutą ironii.

Gabi odwróciła się na pięcie i zobaczyła wysokiego, dobrze zbudowanego mężczyznę właśnie wkładającego szarą marynarkę kosztownego garnituru.

– Słucham.

Nie mogła oderwać od niego wzroku. Andreas Simonides miał czarne włosy, oliwkową cerę i stalowe oczy osłonięte długimi rzęsami. Jego surowa grecka uroda ją zafascynowała. Na zdjęciu w gazecie nie widać było blizny przecinającej lewą brew ani zmarszczek mimicznych, świadczących o trudach życia.

– Trudno się do pana dostać.

Andreas Simonides zamknął szafę i skierował się w stronę drzwi prywatnej windy.

– Właśnie wychodzę – poinformował. – Proszę, niech pani mówi, z czym pani do mnie przyszła – dodał, stojąc już w kabinie.

Na dachu pewnie czeka na niego helikopter, którym poleci na weekend do jakiegoś kurortu, pomyślała Gabi.

Widząc, że może nie mieć już drugiej szansy, wyjęła z torebki szarą kopertę, a ponieważ Andreas Simonides nawet nie drgnął, by ją od niej wziąć, otworzyła ją i wyciągnęła plik kartek. Pod wynikami badań DNA znajdowała się pierwsza strona greckiej gazety sprzed roku ze zdjęciem, na którym Andreas Simonides wraz z gośćmi stoi na pokładzie słynnego rodzinnego jachtu.

Jedną z otaczających go kobiet była wyróżniająca się urodą przyrodnia starsza siostra Gabi, Thea. Podpis pod zdjęciem brzmiał: Nowy dyrektor generalny koncernu Simonidesów świętuje nominację.

Koperta zawierała również inne zdjęcie – Gabi specjalnie je powiększyła – zrobione kilka dni temu i przedstawiające dwóch maleńkich chłopczyków w pieluszkach i niemowlęcych koszulkach.

Podniosła fotografię, by Andreas Simonides musiał spojrzeć na bliźniaki z czarnymi włosami i oliwkową cerą. Taką samą jak jego i Thei.

Z bliska dostrzegła więcej podobieństw między dziećmi a nim: linia włosów, kształt brwi, mocno zarysowany podbródek, szerokie usta, solidna budowa ciała, kwadratowe koniuszki palców.

Na Andreasie ani zdjęcie dzieci, ani zdjęcie z gazety nie zrobiły wrażenia.

– Nigdzie nie widzę tu pani – zaczął. – Przykro mi, że znalazła się pani w trudnym położeniu, ale nachodzenie mnie z prośbą o jałmużnę nie jest sposobem na uzyskanie pomocy, jakiej pani potrzebuje.

– Nie jest pan pierwszym mężczyzną, który wypiera się dzieci, które spłodził – wypaliła.

Czarne oczy Andreasa zwęziły się.

– Co za matka wysyła kogoś innego z podobną misją?

Gabi poczuła dławienie w gardle.

– Moja siostra nie mogła przyjść osobiście, bo nie żyje – odparowała.

– To rzeczywiście tragedia. A teraz żegnam panią.

Z tymi słowami Andreas Simonides podniósł rękę i dotknął przycisku na panelu. Audiencja dobiegła końca.

Gabi palcem wskazała Theę.

– Nigdy nie widział pan tej kobiety? – zapytała. – Może to odświeży panu pamięć. – Wepchnęła papiery pod pachę, z torebki wyciągnęła grecki paszport siostry. – Proszę.

Ku jej zaskoczeniu Andreas Simonides wziął od niej paszport i uważnie przyjrzał się zdjęciu.

– Thea Paulos, dwadzieścia cztery lata. Ateny. Wydany pięć lat temu – przeczytał na głos, potem spojrzał uważnie na Gabi. – Twierdzi pani, że to pani siostra?

– Przyrodnia – wyjaśniła Gabi. – Pierwszą żoną mojego ojca była Greczynka. Po jej śmierci ożenił się z Amerykanką i pojawiłam się ja. To ostatni paszport Thei przed rozwodem. – Gabi przygryzła wargę. – Na pokładzie pana jachtu świętowała z przyjaciółmi swój rozwód – dokończyła.

Andreas Simonides zwrócił Gabi paszport ze słowami:

– Przykro mi z powodu straty siostry, ale nie mogę pani pomóc.

Gabi poczuła ukłucie bólu w sercu.

– A mnie jest przykro z powodu bliźniaków. Strata matki to już jest dramat nie do opisania, lecz gdy dorosną i spytają o ojca, a ja będę zmuszona im powiedzieć, że żyje sobie gdzieś w świecie, lecz nigdy się nimi nie interesował, wtedy będzie to prawdziwa tragedia.

Drzwi windy zasunęły się, kładąc kres rozmowie.

Gabi, wściekła i zniechęcona, miała ochotę zostawić kopertę z kompromitująca zawartością recepcjonistce i pozwolić jej zrobić z niej użytek. Jednak wywołanie skandalu nie było zamiarem Gabi, zwłaszcza że rykoszetem mógł uderzyć w jej rodzinę, szczególnie w ojca, dyplomatę pełniącego funkcję amerykańskiego konsula w Grecji.

Nikt jej nie prosił o przyjazd do Aten. Z wyjątkiem Andreasa Simonidesa nikt nie znał powodu jej spotkania z nim, nawet rodzice. Po śmierci Thei na skutek choroby serca spowodowanej ciążą Gabi wzięła na siebie rolę opiekunki i adwokatki bliźniaków. Każde dziecko zasługuje na to, żeby mieć ojca i matkę. Niestety, nie każde ma to szczęście.

– Misja skończona – mruknęła do siebie, schowała papiery do koperty i opuściła gabinet.

Szacowna recepcjonistka skinęła jej na pożegnanie głową, kiedy mijała jej biurko.

Kilka minut później Gabi była już na dole. Zamierzała wezwać taksówkę i wrócić do hotelu. Ku jej zaskoczeniu podszedł do niej szofer limuzyny zaparkowanej przed wejściem do biurowca i zapytał:

– Pani Turner?

Gabi zrobiła wielkie oczy.

– Tak.

– Ponieważ musiała pani tak długo czekać, Kyrie Simonides polecił mi zawieźć panią, dokąd pani sobie życzy.

Gabi poczuła, że poziom adrenaliny znacznie jej wzrósł, puls przyspieszył. Czy to znaczy, że ojciec bliźniaków nie ma serca z kamienia? Czyżby sumienie go ruszyło na widok własnych dzieci? Jeśli nie zdjęcie, to badanie DNA stanowiło niezbity dowód jego ojcostwa.

Oddanie limuzyny z szoferem do jej dyspozycji mogło oznaczać, że planuje jeszcze jedno spotkanie, lecz chce zachować dyskrecję, co jest całkiem zrozumiałe.

– Dziękuję. Proszę zawieźć mnie do hotelu Amazon.

Przed przyjazdem do siedziby koncernu mieszczącej się w samym sercu Plaki, u stóp Akropolu, zarezerwowała tam pokój. Szofer skinął głową i otworzył przed nią drzwi limuzyny.

Gabi powiedziała rodzicom, że umówiła się w Atenach z dawną współpracownicą z agencji reklamowej Hewitt i Wilson w Aleksandrii w stanie Wirginia.

Kłamstwo ciążyło jej, lecz nie chciała wtajemniczać ich w swoje plany.

Do piątego miesiąca ciąży Thei, kiedy to ujawniła się choroba serca, nikt nie znał nazwiska ojca dzieci.

Lecz gdy się okazało, że Thea może nie przeżyć porodu, poprosiła Gabi, aby z kasetki z biżuterią przyniosła jej do szpitala szarą kopertę.

Gabi wykonała polecenie. Następnie Thea kazała jej otworzyć kopertę. Na widok zdjęcia z jachtu Gabi aż zachłysnęła się powietrzem.

– To wszystko, co mam – szepnęła Thea. – Dla niego to nic nie znaczyło. Wypiliśmy za dużo. – Gabi jęknęła. – Nawet nie wiedział, jak się nazywam. Wstydzę się tego, co się stało, i uważam, że nie powinien płacić za nasz wspólny błąd. Chciałam, żebyś go zobaczyła. A teraz obiecaj, że o wszystkim zapomnisz.

Gabi rozumiała siostrę i zamierzała uszanować jej wolę. Zdawała sobie sprawę, że wszelkie powiązania z klanem Simonidesów staną się pożywką dla mediów.

Chciała oszczędzić rodzicom dodatkowego bólu.

Nagle drzwi limuzyny otworzyły się. Pogrążona w niewesołych myślach Gabi nawet nie zauważyła, że dotarli na miejsce.

– Proszę podziękować ode mnie panu Simonidesowi – zwróciła się do szofera.

– Oczywiście.

Limuzyna odjechała. Gabi weszła do hotelu i zanim pojechała na górę do pokoju, wstąpiła do baru na kolację. Zdawała sobie sprawę, że teraz następny ruch należy od Andreasa Simonidesa. Miała tylko nadzieję, że uczyni go jeszcze dziś, ponieważ rano zamierzała lecieć z powrotem do Heraklionu na Krecie. Rodzice mieli pełne ręce roboty przy dzieciach, które urodziły się sześć tygodni przed terminem.

Gdy okazało się, że zdrowie Thei jest zagrożone, Gabi wzięła w pracy urlop na czas nieokreślony i przyleciała do Heraklionu. Było to cztery miesiące temu.

W tym czasie jej bezpośredni przełożony został dyrektorem regionalnym na całe wschodnie wybrzeże i dawał Gabi do zrozumienia, że mogłaby liczyć na awans. Gdyby Andreas Simonides zdecydował się wziąć dzieci do siebie, powinna jak najszybciej wracać do Stanów.

A jeśli nie zechce mieć z nimi do czynienia?

Kiedy pięć lat temu teksański ranczer i nafciarz, Rand McCallister, złamał jej serce, Gabi postanowiła nie wychodzić za mąż i nie mieć dzieci. Lecz bliźniacy są jej siostrzeńcami i weźmie na siebie obowiązek wychowania ich. Chciała jednak, by dorastali w otoczeniu, jakie znała, i dlatego zamierzała zabrać ich ze sobą do Stanów i zamieszkać z nimi w domu rodziców w Wirginii.

Miała oszczędności, mogła też liczyć na pomoc finansową rodziców. Była pewna, że da sobie radę, a kiedy chłopcy pójdą do szkoły, znajdzie pracę. Wszystko będzie dobrze, myślała.

Gdy tylko weszła do pokoju, zauważyła czerwoną lampkę migającą na aparacie telefonicznym. Dlaczego mama nie zadzwoniła na komórkę, tylko nagrała wiadomość? A może to ktoś inny?

Gabi podniosła słuchawkę i nacisnęła przycisk.

„Przed hotelem czeka limuzyna. O ósmej trzydzieści odjedzie”. Gabi zerknęła na zegarek. Była ósma dziesięć. „Jeśli do tej pory nie zjawi się pani z bagażem, uznam, że to jednak nie jest sprawa życia i śmierci.

Rachunek został uregulowany”.

Gabi odłożyła słuchawkę. Czyli Andreas Simonides jednak chce się z nią spotkać. Uświadomił sobie, że dopadły go konsekwencje przygody, której nawet nie pamiętał, bo owej szalonej nocy wszyscy na jachcie byli pijani.

Ma zaledwie kilka minut na odświeżenie się i spakowanie torby. Nie zabrała zresztą wiele rzeczy, ponieważ planowała spędzić w Atenach tylko jedną noc.

Kiedy zjechała na dół, przez oszklone drzwi zobaczyła inną limuzynę.

– Dobry wieczór – powitał ją szofer. – Zawiozę panią na spotkanie z Kyrie Simonidesem.

– Dziękuję.

Niedługo potem dołączyli do samochodów nieprzerwanym sznurem jadących trasą okalającą starą turecką dzielnicę Aten. Nieprzyjemny dreszcz przebiegł Gabi po plecach, ponieważ zrozumiała, że znalazła się w rękach nieznajomego, zdana na jego łaskę i niełaskę.

Ściemniło się. Gdyby zaginęła, rodzina nie miałaby pojęcia, co się z nią stało. Myśl o ich bólu była nie do zniesienia. Misja, jakiej się podjęła, chęć połączenia dzieci z ojcem, uczyniła ją ślepą na zagrożenia. Było już jednak zbyt późno, by wycofać się z potencjalnie niebezpiecznej sytuacji, w jakiej się znalazła na własne życzenie.

Nie mogła zabrać bliźniaków do Wirginii i ich wychowywać, nie spróbowawszy najpierw poinformować ich biologicznego ojca, że ma synów. Może zechce jakoś uczestniczyć w ich życiu?

Gabi pragnęła, by Andreas Simonides okazał się prawdziwym mężczyzną i uznał dzieci, otworzył przed nimi dom, poświęcił im życie, dał im nazwisko i uczynił spadkobiercami. Nie miała jednak złudzeń. Takie rzeczy się nie zdarzają. Playboy, o ile nie jest gotowy porzucić zabawowego stylu życia, nie nadaje się na ojca. Nie ulega wątpliwości, że Andreas Simonides uznał, że przyszła wyciągnąć od niego pieniądze i był gotów zaproponować jej jakąś sumę, żeby go zostawiła w spokoju.