Sherryl Woods

Cena marzeń

Tłumaczenie:

Anna Bieńkowska

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Helen Decatur uważała się za osobę opanowaną, kompetentną i kierującą się racjonalnymi przesłankami. Ceniła te cechy, to dzięki nim zyskała renomę znakomitej prawniczki. Jednak teraz, tuż po wyjściu z sądu, chętnie posunęłaby się do mniej wyważonych zachowań, by co niektórym przywrócić rozum i elementarne poczucie przyzwoitości.

Nie miała żadnych dowodów – bo regularne spotkania na polu golfowym to zbyt mało – by wykazać, że sędzia, pozwany i jego adwokat dogadali się w sprawie finansowego zadośćuczynienia dla Caroline Holliday. Kolejne przerwy w rozprawie, wyznaczanie nowych terminów, czepianie się drobiazgów; jednym słowem, gra na zwłokę i doprowadzenie klientki Helen do takiego stanu, by poszła na ugodę. Po trzydziestu latach małżeństwa miała dostać żałosną sumkę na otarcie łez.

Dziś sędzia znów przystał na wniosek Brada Hollidaya i zgodził się na przełożenie rozprawy, bo jego adwokat, Jimmy Bob West, jakoby nie otrzymał wszystkich dokumentów. Helen przedstawiła pokwitowanie z firmy kurierskiej, lecz sędzia Lester Rockingham był nieugięty.

– Nie ma powodu do nadmiernego pośpiechu – pouczył ją surowo. – W końcu działamy we wspólnym interesie.

– Niekoniecznie – mruknęła pod nosem, lecz musiała pogodzić się z takim obrotem sprawy. Nie ma jednak tego złego, co by na dobre nie wyszło, jako że Helen, zyskawszy dodatkowy czas, ponownie przyjrzy się finansom męża Caroline. Wyobrażała już sobie, jak bezczelny uśmieszek znika z twarzy Brada Hollidaya, gdy wyjdą na jaw nieścisłości w jego oświadczeniu majątkowym. Zaskakująco szybko dostarczył szczegółowe dokumenty, jakby zebranie tak wielu danych wymagało jedynie pstryknięcia palcami. Intuicja podpowiadała jej, że chodzi o sprytne oszustwo, natomiast prawdziwy majątek pozostał w ukryciu.

Adwokat Brada Hollidaya, rumiany mężczyzna z zaczesanymi do tyłu włosami i rubasznym poczuciem humoru, unikał jej spojrzenia, co dawało Helen swego rodzaju satysfakcję. Znali się od dawna i Jimmy Bob wiedział, że w konfrontacji z nią musi bardzo uważać, by nie narazić się na ciętą ripostę. Nie słyszała, by zachował się w oczywisty sposób nieetycznie, jednak lubił balansować na granicy prawa.

– Przykro mi, że tak wyszło. – Helen spojrzała na zrezygnowaną Caroline, zbierając papiery. – Ale długo tak nie pociągną. Nie da się odwlekać sprawy w nieskończoność.

– Zobaczysz, że tak będzie. Bradowi się nie śpieszy. Teraz w głowie mu tylko viagra i panienki. Nie zależy mu na szybkim rozwodzie, nawet pasuje mu taka sytuacja. Ma pretekst, by się z nikim nie wiązać. Bez żadnych konsekwencji może robić, na co tylko ma ochotę. Uważa, że każda, która się z nim zadaje, robi to na własną odpowiedzialność.

– Co ty w nim widziałaś?

To pytanie Helen zadała nie po raz pierwszy. Nie mogła pojąć, czemu mądre i atrakcyjne kobiety wychodzą za facetów, którzy nie są ich warci. Nie była dobrze nastawiona do małżeństwa. Przyjaciółki twierdziły, że to z powodu specyfiki jej pracy. Przecież od lat uczestniczyła w okropnych nieraz rozwodach. Było w tym dużo prawdy, tym bardziej że udanych związków znała niewiele, mogłaby wyliczyć je na palcach jednej ręki. Maddie Maddox, przyjaciółka i wspólniczka, była szczęśliwą mężatką, choć najpierw musiała zaliczyć rozwód. Dana Sue Sullivan, druga przyjaciółka i wspólniczka, po burzliwym rozstaniu po jakimś czasie wróciła do byłego męża i dopiero ich powtórny związek naprawdę dobrze rokował.

– Brad nie był kiedyś taki – z nostalgią odparła Caroline. – Kiedy go poznałam, był opiekuńczy i troskliwy. Okazał się wspaniałym ojcem i cudownym mężem, bardzo się o nas starał. Jeszcze kilka tygodni temu dałabym głowę, że stanowimy solidne, trwałe małżeństwo.

Wiele razy słyszała podobne historie. Kiedy u Brada wykryto raka prostaty, poczuł się zagrożony. Ledwie skończył leczenie, koniecznie chciał dowieść sobie i całemu światu, że nadal jest mężczyzną i zupełnie stracił rozum. Zamiast trwać przy rodzinie, która z oddaniem wspierała go w czasie choroby, zaczął uganiać się za panienkami, wręcz kolekcjonować kolejne zdobycze.

Tak to właśnie wygląda, pomyślała. Nic dziwnego, że stawała się coraz bardziej cyniczna. Czuła się znużona, ogarniało ją zniechęcenie. Najchętniej poszłaby poćwiczyć z godzinkę na siłowni, by rozładować stres. Niestety było to niemożliwe, bo w kancelarii czekali klienci. Cieszyła się, że nie może narzekać na brak pracy, jednak ostatnio coraz częściej zastanawiała się, po co aż tak się szarpie, po prostu zabija samą siebie.

Odniosła sukces zawodowy, finansowo powodziło się jej lepiej niż nieźle, w Serenity miała piękny przytulny dom, brakowało jej tylko czasu, by się nim cieszyć. Miała oddane przyjaciółki, jednak do tej pory nie założyła rodziny. Zadowalała się rolą przyszywanej cioci dla dzieci Maddie i Dany Sue.

Poniekąd sama była temu winna, bo za bardzo poświęcała się pracy, a im więcej miała na koncie przeprowadzonych rozwodów, tym mniej chęci na stały związek. Zbyt wielkim ryzykiem było zaangażować się całym sercem w coś tak niepewnego i nieprzewidywalnego.

Weszła do kancelarii mieszczącej się w domu przy bocznej uliczce. Sekretarka podniosła na nią wzrok. Siwowłosa Barb Dixon dobiegała sześćdziesiątki. Z Helen była od samego początku. Wychowała i wykształciła trzech synów, choć wdowie nie było łatwo tego dokonać. W kontaktach z klientami wykazywała się wyjątkową cierpliwością i zrozumieniem, a w stosunku do swej pracodawczyni była lojalna do bólu. Co nie przeszkadzało, by od czasu do czasu przemówiła Helen do rozumu, uważała to bowiem za swoje prawo i obowiązek. Niewiele osób miało odwagę zrobić coś takiego.

– Klientka umówiona na drugą czeka już prawie godzinę – rzekła z przekąsem. – Następna osoba pojawi się lada chwila.

Helen zerknęła na terminarz. Barb poza doświadczeniem miała doskonałe wyczucie, potrafiła ocenić, ile czasu należy zarezerwować dla danego klienta.

– Karen Ames? – zdziwiła się Helen. – Pracuje w restauracji Dany Sue. W jakiej sprawie przyszła?

– Nie wyjaśniła. Powiedziała tylko, że koniecznie musi z tobą porozmawiać. Akurat było okienko, bo ktoś odwołał spotkanie, więc ją wcisnęłam. Jeśli załatwisz ją szybko, to trochę nadrobisz opóźnienie.

– No dobrze. Przeproś panią Hendricks, gdy przyjdzie. Zaproponuj herbatę i ciasteczka. Będzie się wykręcać, że jest na diecie, ale z radością da się złamać. Niedawno przyuważyłam ją, jak łasowała u Whartonów, pochłaniając truskawkowe lody.

– Nie ma sprawy – rzekła sekretarka.

Helen weszła do gabinetu. Brzoskwiniowe ściany i antyczne meble robiły dobre wrażenie. Karen siedziała na brzeżku krzesła i nerwowo gryzła paznokcie. Jasne włosy spięte w koński ogon, wielkie niebieskie oczy, delikatne rysy. Wyglądała niemal jak nastolatka, choć miała dwadzieścia kilka lat i była matką dwojga dzieci.

– Przepraszam za spóźnienie – zagaiła Helen. – Rozprawa się przeciągnęła ponad miarę.

– Nie szkodzi. I tak się cieszę, że mogłam się do pani dostać.

– W czym mogę pomóc?

– Boję się, że Dana Sue wyrzuci mnie z pracy! – ze łzami w oczach wypaliła Karen. – Nie wiem, co począć. Mam dwoje dzieci. Mój były mąż od roku nie płaci alimentów. Jeśli stracę pracę, znajdziemy się na ulicy. Właściciel mieszkania już zagroził, że wyrzuci nas na bruk.

Helen ze ściśniętym sercem patrzyła na roztrzęsioną, bladą kobietę. Biedaczka była doprowadzona do ostateczności.

– Karen, Dana Sue jest moją przyjaciółką i wspólniczką, wiesz o tym. Dlaczego zwróciłaś się do mnie? Nie mogę reprezentować twoich interesów, ale chętnie polecę kogoś, kto mógłby się tego podjąć.

– Nie, proszę. Miałam nadzieję że coś mi pani poradzi, właśnie dlatego że się przyjaźnicie. Ostatnio tak się składało, że co i rusz nie mogłam przyjść do pracy, z powodu dzieci. A to chorowały, a to zrezygnowała opiekunka. To normalne, że dzieci są dla mnie najważniejsze. Mają tylko mnie.

– Oczywiście, że dzieci są na pierwszym miejscu. – Helen coraz dotkliwiej przeżywała bolesną prawdę, że ominęły ją takie dylematy.

– Umieram z przerażenia na myśl, że zostaniemy bez dachu nad głową.

– To się na pewno nie stanie – stwierdziła z przekonaniem. – Czy Dana Sue zna twoją sytuację? Wie, że nie dostajesz alimentów i grozi ci eksmisja?

– Krępowałam się o tym mówić. Gdybym opowiadała w pracy o problemach finansowych, świadczyłoby to o braku profesjonalizmu. Nikomu nic nie mówiłam. Ani Danie Sue, ani Erikowi. Zawsze podawałam prawdziwe powody, dlaczego nie mogę przyjść, ale ile można słuchać o ciągłych kłopotach z dziećmi? Powinnam być na miejscu, robić, co do mnie należy. A tak Dana Sue nie może na mnie polegać.

– Czyli znalazła się w trudnej sytuacji, prawda?

– Doskonale zdaję sobie z tego sprawę, zwłaszcza że zatrudnia niewiele osób, więc nie ma kto mnie zastąpić. Prawdę mówiąc, nawet gdy jesteśmy wszyscy, to i tak z trudem się wyrabiamy. Szukałam nowej opiekunki, ale mam z tym poważny problem. Dwójka małych dzieci, no i te godziny. Nikt nie chce się zgodzić na takie warunki. Świetlica jest czynna krótko, a jeśli dziecko zachoruje, to go nie przyjmą. – Z rezygnacją opuściła ramiona. – Wcześniej wszystko było jak należy, nie oszczędzałam się. Lubię tę pracę i jestem wdzięczna Danie Sue, że mnie zatrudniła. Gdy pomyślę, że mogę zostać zwolniona…

– Na razie do tego nie doszło – uspokajająco powiedziała Helen. – Dana Sue ma o tobie jak najlepsze zdanie, choć z drugiej strony personel powinien być niezawodny.

– Wiem – żałośnie potaknęła Karen. – Już tracę głowę. Co mam teraz zrobić?

Helen zamyśliła się. Nie specjalizowała się w prawie pracy, lecz była pewna, że Dana Sue nie złamie przepisów, zwalniając Karen za notoryczną absencję w pracy. Tym bardziej że wcześniej ją ostrzegała. Zarazem Helen była przekonana, że przyjaciółka nie odtrąci kogoś, kto znalazł się w dramatycznej sytuacji. Pracownicy byli dla niej jak rodzina, między innymi dlatego jej restauracja odniosła taki sukces.

– Może spotkamy się we trzy i spróbujemy znaleźć jakieś rozwiązanie? – zaproponowała. – Znam Danę Sue, ma złote serce. Z pewnością przeżywa ogromny stres, zastanawiając się, czy wymówić ci pracę. Poza tym sporo zainwestowała, szkoląc cię na zastępcę szefa kuchni. W przeciwieństwie do poprzednika, świetnie się sprawdziłaś. Wiem też, że wymyśliłaś nowe przepisy, które przypadły klientom do gustu. No i mogła na ciebie liczyć, gdy miała problemy rodzinne. Mam nadzieję, że dojdziemy do kompromisu. Gdyby dała ci trochę czasu, z pewnością ułożyłabyś swoje sprawy.

– Byłoby super!

– Jest jeszcze problem opiekunki – ostudziła ją Helen. – Choć na pewno znajdzie się ktoś chętny.

Oczy Karen przygasły. Biedaczka już dawno straciła nadzieję, że jej los się odmieni.

– Przepraszam, jeśli stawiam panią w niezręcznej sytuacji.

– Skądże. Gdyby chodziło o pozew o niesłuszne zwolnienie z pracy, musiałabym odmówić, bo z Daną Sue łączy mnie bliska znajomość. Co innego spotkać się i szczerze porozmawiać. Uważam, że to optymalne rozwiązanie.

– Tak, dziękuję. Tylko że… – Karen wyraźnie się zaniepokoiła. – Nie wiem, jakie są pani stawki, ale przyrzekam, że ureguluję należność najszybciej, jak będę mogła. Może pani sprawdzić, że nie mam długów. Odkąd mąż mnie zostawił, wychodzę ze skóry, by spłacać rachunki. Raz zdarzyło mi się tydzień spóźnić z czynszem, co strasznie zdenerwowało właściciela. Tylko czeka na pretekst, żeby nas wyrzucić i wynająć mieszkanie za wyższą stawkę.

– Nie ma o czym mówić. Potraktujmy to jako niezobowiązującą pogawędkę, zgoda?

W oczach Karen błysnęły łzy, po chwili pociekły jej po policzkach. Otarła je niecierpliwie.

– Pani Decatur, nie wiem, jak dziękować. Naprawdę nie wiem.

– Po pierwsze, mów do mnie po imieniu. I jak na razie nie dziękuj. Najpierw zobaczmy, czy uda się znaleźć rozwiązanie, które zadowoli obie strony.

Nie przypuszczała, żeby był z tym jakiś problem. Gdy Dana Sue pozna sytuację Karen, na pewno jej pomoże. Restauracja prosperowała na tyle dobrze, że zatrudnienie kogoś, kto w razie potrzeby mógłby zastąpić Karen, nie zrujnuje firmy. Zresztą w najgorszym wypadku sama mogłaby ją zastąpić. Już nieraz tak bywało, gdy Dana Sue przeżywała trudne chwile.

Praca z Erikiem miała swoje zalety. To jedyny mężczyzna, który nie czuł się przy niej onieśmielony. Podobało jej się to, choć zarazem nieco frustrowało.

Lubiła krojenie i siekanie, te zajęcia wykonywane pod czujnym okiem mistrza naprawdę ją uspokajały. Po ciężkim dniu w sali sądowej rozładowywała stres, wyobrażając sobie, że na desce leży oporny świadek czy zrzędliwy sędzia. Dziś chętnie by posiekała na drobne kawałeczki sędziego Rockinghama, Brada i jego adwokata.

– Jutro pracujesz?

– Jeśli opiekunka przyjdzie, to jestem od dziesiątej do siódmej, aż minie wieczorny szczyt.

– Pogadam z Daną Sue, ustalę termin i dam ci znać. Będzie dobrze, Karen, zobaczysz. Masz moje słowo.

Nawet gdyby przyszło jej zastąpić ją w kuchni. Zrobi wszystko, by Karen nie straciła pracy. Może nawet spróbuje dobrać się do jej byłego mężulka. Wprawdzie Karen o to nie prosiła, ale chętnie zrobi coś dla innych.

Karen wyszła z kancelarii przepełniona nadzieją. Może jeszcze nie wszystko stracone? Znała Helen, wiedziała, jak bardzo jest oddana ludziom, którzy powierzyli jej swoje sprawy. Dana Sue, perfekcjonistka jakich mało, przy niej mogła uchodzić co najwyżej za nieco ekscentryczną.

Weszła do nieciekawego domu, w którym wynajmowała dwupokojowe mieszkanko, i zapukała do sąsiadki. Frances Wingate, pani dobrze po osiemdziesiątce, choć nigdy by się do tego nie przyznała, zgodziła się przez kilka godzin zaopiekować dziećmi. Zarówno pięcioletnią Daisy, jak i trzyletniego Macka rozpierała energia. Wprawdzie córeczka lubiła rysować i oglądać książeczki, a synek zwykle przesypiał godzinkę, jednak chwile spokoju nie trwały długo. Już stojąc w drzwiach, Karen usłyszała płacz Macka.

– Ty dzidziu! Zobacz, co zrobiłeś z moim rysunkiem! – krzyczała Daisy.

Karen popatrzyła na Frances ze skruchą.

– Przepraszam, że tak długo to trwało.

– Nic się nie stało. – Starsza pani wcale nie wyglądała na wykończoną. – Dopiero co zaczęli. Mack obudził się minutę temu i pobiegł zobaczyć, co robi Daisy. Porwał jej rysunek, to miał być prezent dla ciebie. Właśnie chciałam zawołać ich na mleko i ciasteczka, żeby załagodzić sprzeczkę. Może też dasz się namówić? Ciasteczka z czekoladą, dziś rano pieczone.

– Nie masz już dość tych rozrabiaków? Pewnie marzysz o chwili ciszy i spokoju.

– W moim wieku za takimi rzeczami aż tak się nie tęskni. Lubię być z dziećmi. Przypominam sobie, jak moje były takie małe, choć trudno uwierzyć, że minęło już tyle lat. Moje prawnuki są starsze od tej dwójki. No wejdź, usiądź na chwilę. Dam im, co trzeba, a potem w spokoju sobie pogadamy.

Frances podreptała do kuchni, a Karen ruszyła do salonu. Dzieci wciąż się kłóciły. Gdy Daisy spostrzegła mamę, rzuciła się w jej kierunku, wyciągając rączki.

– Mamusiu! Mack porwał rysunek, który miał być dla ciebie – powiedziała płaczliwie, w jej oczach lśniły łzy.

Dziewczynka robiła się coraz cięższa, ale Karen wzięła ją na ręce i przytuliła do piersi.

– Skarbie, on ma dopiero trzy latka. Na pewno nie chciał porwać twojego rysunku.

– Ale go popsuł – załkała Daisy.

– Narysujesz drugi, jeszcze ładniejszy – pocieszyła ją. – Umiesz pięknie rysować.

Mack złapał ją za nogę, szlochając rozpaczliwie.

– Mama! – zawodził. – Na rączki!

Ból zaczynał pulsować jej w głowie. Trzymając córeczkę, usiadła przy stole. Posadziła Daisy na jednym kolanie, na drugim synka. Urażona córka zaczęła się wyrywać.

– Poczekaj – stanowczo rzekła Karen. – Porozmawiajmy.

– On jest dzidziuś – gniewnie stwierdziła dziewczynka. – On nigdy nie słucha.

– No właśnie – podchwyciła Karen. – Mack jest malutki i nie rozumie, że coś jest dla ciebie ważne. Ty jesteś starszą siostrzyczką, dlatego sama musisz pilnować swoich rzeczy, żeby ci ich nie popsuł. Postarasz się tak robić?

– Dobrze – przystała z rezygnacją.

– Kto ma ochotę na mleko i ciasteczka? – zawołała Frances.

Dzieci błyskawicznie zeskoczyły z kolan mamy i z dzikim pędem rzuciły się do kuchni. Przepadały za ciasteczkami Frances, wolały je nawet od wymyślnych deserów, które Karen czasami przynosiła z restauracji.

– A może urządzimy sobie piknik? – zaproponowała Frances. – Na podłodze rozłożymy obrus, dam wam mleko i ciasteczka.

– Uwielbiam pikniki! – zawołała Daisy.

– Ja też – rozpromieniła się Frances. – A wiecie, dlaczego pikniki w domu są takie fajne?

– Dlaczego? – zapytała Daisy.

– Bo nie ma mrówek.

Dziewczynka zachichotała.

Karen pomogła rozłożyć plastikowy obrus w biało-czerwoną krateczkę i postawiła na nim talerz z ciastkami.

– Dla każdego po dwa. – Frances włączyła telewizor i podała pilota Daisy. – Poszukaj tego programu z kreskówkami, co go tak lubicie.

To był dodatkowy powód, dla którego dzieciaki uwielbiały przychodzić do Frances. W domu nie było kabla, jedynie trzy główne programy i jeden lokalny, na którym szły same powtórki.

– To ich na chwilę zajmie – powiedziała z uśmiechem. – Zaparzyłam herbatę. Usiądź, zaraz ją przyniosę.

– Pomogę ci.

– Siedź. Jak nie będę sobie dawać rady, zamieszkam w domu seniora na końcu ulicy.

Wiedziała, że z Frances nie ma co dyskutować. Była uparta i niezależna. Może dlatego tak fantastycznie się trzymała. Jej dzieci wpadały do Karen, by się upewnić, czy mama dobrze sobie radzi, ale starsza pani tryskała energią. Udzielała się w kościele, regularnie chodziła do biblioteki, do niedawna pracowała jako wolontariuszka w szpitalu, odwiedzała samotnych i potrzebujących.

Jej mieszkanie było przytulne i miłe, pełne bibelotów i pamiątek przeszłości. Każda z tych rzeczy miała swoją historię. Dzieci, nawet Mack, nauczyły się, że niczego nie można dotykać, jedynie oglądać. Raz zdarzyło się wprawdzie, że niechcący coś zostało stłuczone, lecz Frances zbyła to komentarzem: „Jedna rzecz mniej do odkurzania”.

Nalała herbaty i badawczo popatrzyła na Karen.

– Jesteś spięta. Spotkanie nie poszło po twojej myśli?

– Poszło lepiej, niż się spodziewałam, ale najważniejsza rozmowa odbędzie się jutro. Prawniczka, z którą się konsultowałam, uważa, że powinnyśmy usiąść z moją szefową i poszukać rozwiązania. Ona jest dobrej myśli, ja mniej.

– Chyba nie obawiasz się, że Dana Sue cię zwolni? – z niedowierzaniem rzekła Frances.

– Wcale bym się jej nie dziwiła.

– Skarbie, Dana Sue to wspaniała kobieta. Nie wyrzuci człowieka z pracy tylko dlatego, że mu się coś nie układa. Wiesz, że uczyłam ją, gdy była w drugiej klasie? – Zmarszczyła twarz w uśmiechu. – Ależ była z niej łobuzica! Twoja Daisy przy niej to aniołek.

– Niemożliwe! – roześmiała się Karen.

– Dobrze poznałam jej rodziców, ją też. Do dziś mi o tym przypomina, gdy wpadam do niej na lunch. Mówi, że potem już nikt nie zdołał utrzymać jej w ryzach. Porozmawiam z nią, jeśli myślisz, że to coś pomoże.

– Pomoże mi tylko znalezienie opiekunki, w innym przypadku nie dam rady normalnie pracować.

Frances popatrzyła na nią ze smutkiem.

– Chętnie bym z nimi została, ale nie czuję się na siłach. Z Daisy pewnie bym sobie poradziła, ale na ganianie za Mackiem jestem za stara.

– Bywają dni, kiedy też czuję się na to za stara – wyznała Karen. – Naprawdę jestem ci strasznie wdzięczna, że czasem się nimi zajmujesz. O nic więcej nawet bym nie śmiała cię prosić.

Frances popatrzyła na nią ze współczuciem.

– Miałaś jakieś wieści od ich ojca? Przysłał pieniądze?

Karen pokręciła głową. Już na samo wspomnienie, jak Ray zostawił ją i dzieci na pastwę losu, dostawała i furii, i migreny.

– Nie chcę o tym myśleć – odparła gorzko. – Najważniejsza jest praca. Na niej muszę się skupić, bo inaczej wylądujemy na ulicy.

– W razie czego przeprowadzicie się do mnie – oznajmiła Frances. – Nie zostaniecie bez dachu nad głową. Tym się nie martw.

– To wykluczone.

– Nie mów tak. Musimy sobie pomagać. Nie dam rady zajmować się dziećmi przez cały dzień, ale zapewnię wam ciepły kąt.

Przez chwilę Karen nie mogła wydobyć z siebie słowa. Modliła się, by nie doszło do sytuacji, w której musiałaby skorzystać z propozycji Frances, lecz była do głębi poruszona. Jeszcze nikt nie okazał jej tak wiele serca. Helen też wyciągnęła do niej rękę, obiecała walczyć o jej posadę. Od rana zżerał ją lęk o przyszłość. Teraz zaczynała kiełkować w niej nadzieja.

ROZDZIAŁ DRUGI

Kiedy ostatni klient opuścił gabinet, dochodziła siódma. Barb wyszła do domu dobrą godzinę temu. Helen zgasiła światło i zamknęła kancelarię. Kolejny dzień minął.

Wyszła na ulicę. Iść do pustego domu, czy może wpaść do restauracji Dany Sue, zjeść porządny posiłek i zamienić kilka słów z przyjaciółką? Słodkie Magnolie, jak nazywano je w szkolnych czasach, ostatnio miały coraz mniej okazji do pogaduszek. A tego Helen bardzo brakowało. Wprawdzie Barb umówiła je na jutro, ale dobrze byłoby przygotować grunt do rozmowy z Karen.

Restauracja jak zwykle była pełna gości. Choć Serenity liczyło zaledwie trzy i pół tysiąca mieszkańców, Dana Sue nie mogła narzekać na brak klientów. Serwowane u niej potrawy cieszyły się zasłużoną sławą, a entuzjastyczne recenzje krytyków kulinarnych ściągały do miasteczka tłumy gości.

Stojąca przy wejściu Brenda uśmiechnęła się do Helen.

– Za kilka minut zwolni się stolik. Zechce pani poczekać?

– Nie ma sprawy. Dużo ryzykuję, zaglądając do kuchni?

– Jest pani gotowa zakasać rękawy i wziąć się do roboty? Dana Sue i Erik mają dziś prawdziwe urwanie głowy. Od tej ostatniej recenzji codziennie mamy straszny młyn, ludzie pchają się drzwiami i oknami. Jak tak dalej pójdzie, trzeba będzie zatrudnić więcej osób. Ja i Paul ledwie się wyrabiamy z obsługą gości, choć pomagają nam chłopcy z kuchni. Aha, dania dnia już wyszły z godzinę temu.

– Dobrze wiedzieć. – Ruszyła do kuchni.

Już od progu zauważyła przyjaciółkę. Dana Sue właśnie nakładała kolejne porcje na talerze. Zręcznie je udekorowała i przeniosła na blat do odbioru.

Na widok Helen odetchnęła z ulgą.

– Wkładaj fartuch – zarządziła. – Musisz nam pomóc, bo mamy istne piekło.

– Na moje oko powinnaś mieć więcej ludzi. A gdzie Erik? – Zdjęła żakiet i sięgnęła po fartuch.

– Tuż za tobą – odpowiedział głęboki męski głos. – Uważaj, bo mam pełne ręce.

Odwróciła się. Erik niósł tacę wyładowaną świeżo upieczonymi ciastami. Poczuła słodki aromat wanilii, cynamonu i brzoskwiń.

– Odrobinkę tych pyszności, a przez cały wieczór będę harować jak wół – powiedziała błagalnym tonem.

Erik wyszczerzył zęby w uśmiechu.

– Dostaniesz całe ciasto, ale później, teraz nie ma czasu na jedzenie. Przygotuj mi porcję sosu do ryby, z mango i papai. – Popatrzył na jej kosztowną jedwabną bluzkę. Ciuszek od znanego projektanta wart dwieście dolarów. – Zdajesz sobie sprawę, że to od razu pójdzie do czyszczenia?

Helen wzruszyła ramionami. Miała jeszcze z tuzin takich bluzek. Niewielka strata.

– To bez znaczenia.

Erik popatrzył na nią ciepło.

– Właśnie to mi się w tobie podoba. Ostra pani prawnik, która w sądzie walczy na noże, tak przynajmniej o tobie mówią, ale pod tą maską kryje się złote serce. Gdy przyjaciółka jest w potrzebie, na nic się nie oglądasz, tylko śpieszysz z pomocą.

Nie spodziewała się po nim takiego komplementu. Erik, zazwyczaj małomówny, nieraz zaskoczył ją celną uwagą. Ciekawił ją jako człowiek.

Puściła do niego oko.

– Jestem spokojna, bo sądząc po dzisiejszym obłożeniu, Dana Sue zrefunduje mi tę bluzkę.

– No nie, nie mów tak! Nie rozwiewaj mych złudzeń. Pamiętasz, jak się robi ten sos?

– Nie, ale zaraz znajdę przepis. Nim się obejrzysz, wszystko będzie gotowe. Nie musisz nade mną stać.

– Akurat! – zaśmiała się Dana Sue. – Już to widzę. Nie spuści cię z oka, skoro ma okazję kogoś nadzorować.

Helen zabrała się do roboty, od czasu do czasu zerkając na Erika. Podziwiała jego zręczność, opanowanie i wprawę, z którą szykował kolejne potrawy. Do „Sullivan's” przyszedł prosto po szkole. Początkowo pracował jako cukiernik, ale szybko okazało się, że jest naprawdę świetny. Kilka tygodni temu Dana Sue oficjalnie mianowała go swoim zastępcą.

Był mężczyzną koło czterdziestki, bystrym, miłym w obejściu i absolutnie lojalnym w stosunku do Dany Sue. Gastronomią zainteresował się dość późno, zapewne była dla niego odskocznią od poprzedniego zawodu. Skończył Atlanta Culinary Institute i stał się świetnym fachowcem. Do tego miał ujmujący charakter, a także był atrakcyjnym mężczyzną. Helen nie tylko uwielbiała jego wypieki, zdarzało się jej również łakomie patrzeć na muskularny tors i zręczne dłonie Erika, co zresztą bardzo ją dziwiło, jako że silni, wysportowani mężczyźni nigdy nie byli w jej typie. Pociągali ją uładzeni profesjonaliści z najwyższej półki.

Przez kolejne dwie godziny pracowała, aż furczało. Przydzielano jej najprostsze prace, ale nie protestowała. Lubiła ten zamęt i zgiełk, harówkę na najwyższych obrotach, wszystko w biegu, stres i napięcie. Gdyby tak samo było w domowej kuchni, może nawet nauczyłaby się gotować. Na razie jej umiejętności ograniczały się do jajecznicy, oczywiście jeśli nie zapomniała kupić jajek. Za to wspaniale przyrządzała margaritę, bo w czasie studiów podczas wakacji pracowała jako barmanka w „Hiltonie”. Dostawała niezłe napiwki, nawiązała świetne znajomości i wiele nauczyła się na temat ludzkiej natury.

Wreszcie wydano ostatnie potrawy i w sali zostało tylko kilkoro gości. Helen padała ze zmęczenia. Nie czuła nóg i umierała z głodu.

– Idźcie odpocząć. – Erik wypchnął Danę Sue i Helen na salę. – Za kilka minut przyniosę wam jedzenie.

– Pod warunkiem, że też z nami usiądziesz – oznajmiła Dana Sue. – Przez cały wieczór nie miałeś chwili wytchnienia.

– Zaraz do was przyjdę. Idźcie odpocząć, a Helen niech ściągnie te idiotyczne koturny.

Zrobiła lekko urażoną minę i wyciągnęła nogę obutą w seksowne nic na wielkich obcasach. Obuwie to była jej słabość.

– Co ci się nie podoba w moich sandałkach?

Erik popatrzył na jej pomalowane różowym lakierem paznokcie, powoli przesunął wzrokiem wyżej, aż do brzegu spódnicy.

– Jako facet jestem za, lecz jako ktoś, kto widział, jak balansujesz na tych szczudłach przez ostatnich kilka godzin, powiem tylko, że nie nadają się do noszenia przez długi czas.

Udobruchał ją tym stwierdzeniem.

– Jest w tym trochę racji – powiedziała z uśmiechem. – Jeśli zamierzasz częściej zaganiać mnie do pomocy, to może powinnam przynieść tu sobie tenisówki na zmianę.

– Tenisówki? Masz coś takiego? – teatralnie zdumiała się Dana Sue.

– Daj spokój. A niby w czym ćwiczę?

– Rozumiem. Masz na myśli te, które zamówiłaś przez internet, oczywiście w kolorach dopasowanych do stroju na siłownię.

Erik nie krył rozbawienia.

– Tenisówki z marketu ci nie odpowiadają?

Helen skrzywiła się pogardliwie.

– Takie ma każdy. – Spojrzała na przyjaciółkę. – Chodźmy. Nie będę dyskutować na te tematy z facetem w wytartych dżinsach i poplamionym T-shircie, który nie ma pojęcia o modzie, choć uważa, że jest niebywale seksowny.

Erik zachichotał.

– Dla mnie najważniejsze jest to, jak sobie radzi z patelnią i garnkami.

Dana Sue puściła oko do swego zastępcy i pociągnęła Helen na salę, gdzie usiadły w dyskretnie odseparowanej loży.

Helen z westchnieniem zrzuciła z nóg sandałki.

– Tylko ani słowa Erikowi. Naprawdę nie da się w nich długo chodzić. Na tańce odpadają.

– Za to wygląda się w nich rewelacyjnie – ze śmiechem podsumowała Dana Sue. – Nie pamiętam, kiedy ostatnio takie włożyłam. Na tych obcasach skręciłabym sobie kark.

– Pożyczę ci je, jak będziesz chciała zbić Ronniego z nóg.

Dana Sue rozjaśniła się.

– Nie muszę. Nie ma znaczenia, co włożę. Jest we mnie wpatrzony jak w obrazek. I postaram się, żeby tak zostało na najdłuższe lata. A nawet jeśli to zauroczenie minie, zrobię wszystko, by nasze małżeństwo przetrwało.

– W życiu bym nie pomyślała, że powiem coś takiego po tym, jak znowu się zeszliście. Wiesz, zazdroszczę ci.

– Więc czemu w ogóle się nie starasz? Kiedy ostatni raz byłaś na randce? Mam na myśli prawdziwą randkę, a nie dyskusję z koleżką po fachu.

– Chronicznie brak mi czasu! Praca, wciąż nowe sprawy, ludzkie dramaty – gwałtownie broniła się Helen. – Poza tym klub, ćwiczenia na siłowni – zarzucała przyjaciółkę słowami. – Nie mam choćby pięciu minut luzu.

– Tak mówisz? – Dana Sue popatrzyła na nią sceptycznie. – Właśnie spędziłaś ponad dwie godziny w mojej kuchni. Akurat starczyłaby na dobrą randkę.

Helen wzruszyła ramionami.

– To co innego. Mam frajdę. I jestem na luzie.

– Tak? Przecież Erik przez cały czas dyryguje, co i jak masz robić. Dwóch kandydatów na kuchcików, którzy przyszli na próbę, od razu dało nogę.

– Erik jest perfekcjonistą. Cenię takie podejście. Zresztą ty i on to co innego. Ja nie mam tyle do stracenia, pomagam z doskoku. Co mi grozi, jeśli coś zawalę?

– Wtedy zabronię ci wstępu do kuchni, choć co zrobi Erik, to jego sprawa. A właśnie, przyszłaś dziś z jakiegoś powodu, czy może liczyłaś, że zaprzęgniemy cię do roboty?

– Szczerze mówiąc, chciałam zamienić z tobą kilka słów.

– Na jaki temat?

– Chodzi o Karen.

Dana Sue zrobiła wielkie oczy.

– Chcesz porozmawiać ze mną o Karen? To dlatego Barb umówiła nas na jutro… Myślałam, że w sprawie klubu. – Podniosła rękę. – Poczekaj, Erik już niesie nam jedzenie. Skoro chodzi o Karen, to on również będzie zainteresowany. I powinien wziąć udział w jutrzejszym spotkaniu.

Erik postawił na stole pięknie ugarnirowane porcje ryby z owocowym sosem, dzikim ryżem i glazurowanymi marchewkami.

– A moje ciasto? – z miejsca dopytała Helen.

– Dostaniesz, jak oddasz pusty talerz – droczył się Erik, siadając obok niej. – Ciasto to nagroda.

– Kto tak powiedział? – Naburmuszyła się.

– Szef kuchni. No już, bierz się do jedzenia. – Gdy sięgnęli po widelce, Erik spytał: – O czym rozmawiałyście? Obie miałyście strasznie poważne miny.

– O Karen – ponuro odparła Dana Sue. Wzięła do ust kolejny kęs. – Helen wywołała temat.

Erik badawczo spojrzał na Helen.

– Co masz z nią wspólnego? – zapytał podejrzliwie.

– Przyszła dziś do mnie. Obawia się, że straci pracę.

Dana Sue i Erik wymienili porozumiewawcze spojrzenia.

Helen westchnęła.

– Widzę, że jest coś na rzeczy. Chodzi o jej absencję?

Dana Sue pokiwała głową.

– Trudno mi zdecydować się na taki krok, ale nie mam wyjścia. Nie może być tak, że ona co i rusz dzwoni, że nie może przyjść do pracy. I tak się ledwie wyrabiamy, a na niej zupełnie nie można polegać.

– Wiesz, dlaczego nie przychodzi?

– Z powodu problemów z dziećmi – rzekł Erik.

– Szczerze jej współczuję – powiedziała Dana Sue. – Jednak to jest praca, a przez Karen wszystko się sypie. Nie może tak być, że jej obowiązki spadają na mnie i na Erika. Muszę mieć osobę, na której mogę polegać. – Na jej twarzy odmalował się niepokój. – Chce mnie oskarżyć? Dlatego się do ciebie zwróciła?

– Nie. – Helen odłożyła widelec. – Wie równie dobrze jak my wszyscy, że nie mogłabym jej reprezentować. Przyszłą do mnie po poradę, a to zupełnie inna sprawa. Uważam, że powinnyśmy się spotkać i poszukać wyjścia, które zadowoli obie strony.

– Stawiasz Danę Sue w trudnej sytuacji – pośpieszył z odsieczą Erik. – Helen, mówiąc wprost, ona jest pod ścianą.

– Wiem, ale Karen również. Nie mamy do czynienia z nieodpowiedzialną panienką, która bimba sobie na pracę. Poświęciliście dużo czasu, żeby ją przyuczyć. Niech przedstawi wam swoje racje. Może uda się coś wymyślić.

Erik nie wyglądał na przekonanego, lecz Dana Sue stwierdziła z namysłem:

– Okej, spróbujmy.

– Dzięki. – Helen spojrzała na Erika. – A ty na razie powstrzymaj się od ocen, dobrze?

– Postaram się, ale mówiąc szczerze, jakoś tego nie widzę. Chcę być przy tej rozmowie. Nie rozumiem, dlaczego stanęłaś po stronie Karen, a nie twojej przyjaciółki.

– Nie staję po niczyjej stronie – odparowała Helen. – Chodzi o negocjacje, znalezienie rozwiązania, w którym nie ma przegranych.

– Co Danie Sue z tego przyjdzie?

– Utrzyma świetną pracownicę. – Wciąż mówiła spokojnym głosem, choć podejście Erika bardzo ją wkurzyło. Zupełnie jakby był jedynym opiekunem Dany Sue. Po pierwsze nikogo takiego nie potrzebowała, bo świetnie dawała sobie radę sama, a po drugie zawsze stała przy niej, nim jeszcze Erik się pojawił. – Przecież wiesz, że Karen naprawdę jest dobra. Sam często to mówiłeś.

– Co z tego, skoro nie raczy pojawiać się w pracy?

– To już przesada! – Co za bezduszny facet, dodała w duchu Helen.

– Przestańcie – mitygowała Dana Sue. – Erik, chodzi o spotkanie, to nie jest żadne poświęcenie z naszej strony. Helen ma rację. Karen, gdy już tu jest, świetnie się sprawdza.

– Oby tylko twoja najlepsza kumpela nie przymusiła cię do czegoś, co zaszkodzi restauracji.

– Nigdy nikogo do niczego nie przymusiłam. – Helen, choć głodna jak diabli, całkiem straciła apetyt.

– Tak? – z przekąsem spytał Erik. – A czyj to był pomysł, by przegonić jej męża na cztery wiatry? Pięknie to posłużyło ich córce, prawda?

Dana Sue popatrzyła na niego z przyganą.

– Erik, to dawne dzieje. Annie jest w dobrej formie, Ronnie i ja też.

– Ale nie dzięki niej.

Helen patrzyła na niego z niedowierzaniem. Dana Sue chciała coś powiedzieć, ale nie dopuściła jej do głosu.

– Sama potrafię się bronić. – Popatrzyła na Erika. – Nie było cię wtedy w Serenity. Nie wiesz, co trzeba było zrobić.

– To prawda. – Spojrzał na nią z napięciem. – Przyjechałem w chwili, gdy Annie wylądowała w szpitalu i wszystko nagle zaczęło się walić.

– To nie była moja wina – stanowczo stwierdziła Helen.

– Na pewno? Zapadła na anoreksję, bo poczuła się porzucona przez ojca. A może coś mi się pomyliło? – zadrwił gorzko. – Ty do tego doprowadziłaś!

– To zbytnie uproszczenie – weszła mu w słowo Dana Sue, lecz nawet na nią nie spojrzeli.

Helen przysunęła się jeszcze bliżej Erika.

– O co ci chodzi?

– Po prostu mówię, jak jest.

– Idź do diabła! – Szturchnęła Danę Sue, by zrobiła jej przejście, i złapała spod stolika sandałki. – To do jutra. – Z kwaśną miną spojrzała na Erika. – Proponuję, żebyś darował sobie to spotkanie.

– Nie ma mowy. Ktoś musi trzymać rękę na pulsie, żeby zwyciężył zdrowy rozsądek.

– Masz na myśli siebie? Co ty na to, Dano Sue?

– Nie wierzę własnym uszom. Co w was wstąpiło?

– Tak działa na mnie ta przemądrzała pani adwokat.

– A na mnie tak działają zadufani w sobie faceci, którym się wydaje, że pozjadali wszystkie rozumy. – Zagotowała się, widząc jego taksujące spojrzenie. – A nie zjedli nawet jednej szarej komórki.

– Aha, czyli już nie chcesz ciasta, bo ja je upiekłem.

Tu ją miał. Przez cały wieczór cieszyła się na łasuchowanie, lecz duma… Och, jak ocalić honor i zarazem zadowolić żołądek?

– Do pieczenia rozumu nie trzeba – rzekła gderliwie i chyłkiem posunęła do kuchni.

Porwała z blatu ciasto, powąchała, rozkoszując się cudownym zapachem. W dzikim zapamiętaniu sięgnęła po widelec i nabrała porządną porcję. Jeszcze jeden kęs, Erik i tak się nie dowie. Z rozanieloną twarzą wyszła z ciastem na salę, ujrzała Erika… i z całej tej okropnej konfuzji rzuciła w niego jego kulinarnym dziełem.

Dana Sue zamarła na moment, a potem ryknęła śmiechem. Helen patrzyła, jak ciasto opada na podkoszulek Erika. Była tym tak zaabsorbowana, że nie spostrzegła błysku w jego oczach.

Nim zdążyła się cofnąć, Erik starł z twarzy resztki ciasta, pochwycił ją w ramiona i przywarł do jej ust.

Od razu wiedziała, że nie zapomni tego pachnącego brzoskwiniami pocałunku. W dodatku to wszystko działo się na oczach zafascynowanej Dany Sue i kilku zapóźnionych gości. Jutro całe miasteczko będzie huczało od plotek. Helen Decatur, prawniczka wyciągająca ludzi z kłopotów, sama wpadła w niezłe tarapaty.

Nie miał pojęcia, co go opętało. Kiedy oderwał od niej usta, zażenowany spojrzał na Danę Sue i skrył się w kuchni. Musiał w samotności zastanowić się, co najlepszego zrobił. Dlaczego najpierw tak się jej czepiał, a potem skradł buziaka?

Helen jest przemądrzała i zbyt pewna siebie, lecz jednocześnie to partnerka biznesowa i przyjaciółka jego szefowej. W dodatku wiele razy, gdy sytuacja zaczynała ich przerastać, zakasywała rękawy i pracowała w kuchni.

No właśnie, może na tym polega problem. Bo pozory mylą. Helen jest chłodna, opanowana, ubrana w szpanerskie ciuchy, ale to tylko zewnętrzna maska. W istocie jest osobą wrażliwą i otwartą na innych, zawsze gotową pośpieszyć z pomocą. W kuchni wykonywała polecenia bez słowa sprzeciwu, w dodatku perfekcyjnie. Jest też absolutnie uczciwa. Prawdę mówiąc, naprawdę ją polubił, mimo że potrafiła zajść mu za skórę. Prowokował ją, choć przecież doskonale wiedział, że zawsze trzymała stronę Dany Sue i nigdy jej nie zawiedzie.

Droczył się z nią, tak bywa. Ale co mu strzeliło do głowy, żeby ją pocałować? Przeholował. Będzie musiał się za to pokajać.

Choć oddała mu pocałunek, i to jak! Z takim żarem i pożądaniem, że aż go to poraziło. Z tego wszystkiego musiał uciec do kuchni. Ostatni raz tak zwiewał, gdy w trzeciej klasie Susie Mackinaw cmoknęła go w policzek na oczach rozbawionych kolegów.

Nalał sobie kawy i zaczął sprzątać kuchnię. Nie, to nie tak. Uciekał od kobiet od czasu, gdy jego żona zmarła przy porodzie. Jako ratownik medyczny zdawał sobie sprawę z zagrożenia, gdy zaczęła przedwcześnie rodzić i dostała krwotoku. Był z nią w karetce, kiedy na sygnale jechali do szpitala. Zdawało mu się, że to trwało wieczność. Nim znaleźli się na izbie przyjęć, wiedział, że już jest za późno. Samantha straciła mnóstwo krwi, słabła w oczach. Dziecko urodziło się zbyt wcześnie, by można je było uratować.

Czuł się tak, jakby wyrwano mu serce. Stracił wiarę w sens tego, co dotąd robił. Skoro nie zdołał ocalić żony, to jak pomoże innym?

Wziął miesiąc zwolnienia i z rozpaczy pił na umór. Potem poszedł do szefa i złożył wymówienie. Gabe Sanchez próbował przemówić mu do rozumu, sugerował terapię, jednak Erik nieodwołalnie skreślił zawody związane z medycyną.

Był wtedy w takim stanie, że niewiele brakowało, by stoczył się na samo dno. Bree, przyjaciółka zmarłej żony, podsunęła mu pomysł, by poszedł do szkoły gastronomicznej. Uznał to za bzdurę, lecz Bree, wspomagana przez męża, w końcu dopięła swego.

– Nie znam nikogo, kto tak radzi sobie w kuchni jak ty – przekonywała. – W dodatku lubisz to. Chociaż spróbuj, przynajmniej oderwiesz się od bolesnych wspomnień. Może otworzysz restaurację albo firmę cateringową? A jeśli nie, to od czasu do czasu przyjdziesz do nas coś ugotować. Najważniejsze, żebyś zaczął myśleć o przyszłości. Samantha wcale by nie chciała, żebyś się tak zatracał w rozpaczy.

Machnąłby na to ręką, gdyby kilka dni później Bree nie przyniosła mu formularza i nie przypilnowała, by go wypełnił. Potem zapakowała zgłoszenie, dołączyła czek i zaniosła na pocztę.

– Potraktuj to jako prezent ode mnie i od Bena – powiedziała. – Gdy już dorobisz się swojej knajpki, będziesz zapraszać nas na rocznicowe kolacje.

Po kilku tygodniach przyszło zawiadomienie, że został przyjęty. Erik szybko zorientował się, że właśnie tego było mu trzeba. Nim skończył studia, nie pojmował, jak mógł wiązać przyszłość z inną profesją.

Jego specjalnością były wypieki, natomiast Dana Sue szukała cukiernika. Początkowo miał wątpliwości, czy przenieść się z Atlanty do niewielkiej mieściny, lecz kiedy zobaczył Serenity i „Sullivan's”, zmienił zdanie. Miasteczko go oczarowało, ujrzał tu szansę na oderwanie się od przeszłości. Podobała mu się restauracja, zaimponowała mu Dana Sue, która postawiła sobie za cel ożywienie podupadłej Serenity.

Przez chwilę miał nadzieję, że kontakty z Daną Sue nabiorą bardziej osobistego charakteru, lecz szybko zrozumiał, że nadal kochała byłego męża.

Wrósł w nowe otoczenie. Dana Sue, jej córka, a nawet Karen stały się jego nową rodziną. Helen zapewne uważa go teraz za bezlitosnego drania, ale tylko starał się oszczędzić szefowej następnych stresów.

Helen jest twarda, nie potrzebuje obrońców. Tym bardziej niepojęte, czemu tak znienacka ją pocałował. Zawsze uważał siebie za obrońcę uciśnionych, ale ona nie szukała pocieszenia.

Hm, może musiało dojść do tego pocałunku. To niesamowita kobieta, choć stanowczo zbyt skryta i pewna siebie. Przeciwieństwa czasami tak działają na siebie, że dochodzi do wybuchu. Ma to już za sobą, napięcie opadło. I duża szansa, że powtórki nie będzie.

Cieszył się, że znalazł racjonalne wytłumaczenie dla tego dziwnego zdarzenia, kiedy do kuchni weszła Dana Sue. Stanęła obok niego przy zlewozmywaku.

– No i co z tym buziakiem? – zagaiła.

– Ot, taki impuls – mruknął lekceważąco.

– Ten impuls szykował się od jakiegoś czasu. Za każdym razem, gdy jesteście razem, coś czuje się w powietrzu.

– Masz rację, takie swoiste napięcie.

– Erotyczne, mówiąc dokładniej – sprecyzowała z błyskiem w oku. – Czemu dotąd nic nie robiłeś w tej sprawie?

– Ja i Helen? – Erik przewrócił oczami. – Zwariowałaś?

– Raczej nie. Jesteś niesamowitym facetem. Ona jest niesamowitą kobietą. Oboje zasługujecie na kogoś wyjątkowego.

– Nie wiem, jak Helen, ale ja nie zamierzam się z nikim wiązać.

– Nie tak dawno mówiłeś coś innego.

– Aż wreszcie zrozumiałem, że nie mam u ciebie żadnych szans – odparł z uśmiechem.

– Nie zwiedziesz mnie. Jeśli lubisz wyzwania, to Helen nadaje się jeszcze lepiej niż ja. Pomyśl, ile trzeba zachodu, żeby zmieniła zdanie.

– A jeśli to zrobi? Powiem, że to była tylko zabawa?

– Zgłupiałeś? Zakochasz się w niej po uszy i ożenisz się.

– Jakoś tego nie widzę. Nie potrafię wyobrazić sobie jej szykownych łaszków wiszących w szafie obok moich dżinsów.

– Po tym dzisiejszym buziaku ja to widzę. A mając w pamięci ten słodki obrazek, jak Helen stąd zwiała, ona chyba też.

– Daj spokój z tymi babskimi intrygami. To twoja przyjaciółka, tym bardziej powinienem trzymać się od niej z daleka.

– Dlaczego? Masz moje błogosławieństwo, więcej, zachęcam cię do tego.

– A jeśli ktoś źle na tym wyjdzie? Zostanie ze złamanym sercem? Rozwali mu się życie? Czyją wtedy weźmiesz stronę?

– Tak się nie stanie – odparła po namyśle.

– Skąd to wiesz? Widzisz przyszłość?

– Nie, ale wierzę w was. Między wami iskrzy. Coś takiego nie zdarza się często, uwierz mi. Nie zmarnuj tego.

– Mam inne zdanie.

– Cóż, zobaczymy. Może jednak zdołam cię namówić. Albo Helen. Najważniejsze, żeby jedno z was dało się przekonać.

– Nie masz na to wpływu – zareplikował, choć w głębi duszy wiedział, że to tylko słowa. Musiał naprawdę mieć się na baczności.

Cholera. To jutrzejsze spotkanie. Znów znajdzie się obok Helen i Dany Sue, a wspomnienie tego pocałunku wciąż jest takie świeże.

Tytuł oryginału:

Feels Like Family

Pierwsze wydanie:

MIRA Books, 2007

Opracowanie graficzne okładki:

Kuba Magierowski

Redaktor prowadzący:

Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne:

Władysław Ordęga

Korekta:

Joanna Habiera

© 2007 by Sherryl Woods

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2009, 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9531-2

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.

Wyobraź sobie, że całe Twoje życie staje na głowie…

Jason Mott

WYBÓR

ZWIASTUN KSIĄŻKI „PRZYWRÓCENI”

W gasnącym świetle słońca Nathaniel i Evelyn Whitlandowie stali nieruchomo, wpatrzeni w cienki pióropusz kurzu, który wzbijał się w dali, po zachodniej stronie. Nathaniel otoczył ramieniem żonę, która nie mogąc opanować drżenia, śledziła zbliżający się z wolna samochód.

– Czy to naprawdę ona? – spytała, nie patrząc na męża.

Nie odpowiedział, tylko mocniej ją objął i wstrzymując oddech, wyczekująco patrzył przed siebie.

Auto jechało już dość długo – wiło się po krętych górskich ścieżkach i od czasu do czasu zwalniało, omijając wyboje na nierównej drodze. Był to czarny sedan i Evelyn nie mogła oprzeć się myśli, że do złudzenia przypomina czarne limuzyny, którymi w filmach rządowi funkcjonariusze jeździli załatwiać jakieś rządowe sprawy.

– Czy to naprawdę ona? – spytała ponownie.

– Zapewne wkrótce się przekonamy – odparł.

Zapadała ciemność, gdy samochód zatrzymał się na podjeździe. Chłód wczesnego wieczoru przenikał powietrze i starzy małżonkowie czuli się już zmęczeni długim staniem na ganku. Byli jednak zbyt podekscytowani, by usiąść. No i mieli zbyt wiele pytań.

W końcu, gdy kurz opadł i otworzyły się tylne drzwi samochodu, wyzwolili się z wzajemnego uścisku. Oto bowiem z niezgłębionych przyczyn pojawiła się ich córka. I chociaż zmarła przed blisko dwudziestu laty, nie wydawała się nawet o dzień starsza niż wtedy, gdy widzieli ją po raz ostatni.

– To ona – wyszeptał Nathaniel drżącym głosem.

Evelyn milczała. Lekko się zakołysała, jakby uderzył w nią nagły podmuch silnego wiatru, ale zaraz się wyprostowała, szeroko rozpostarła ramiona i wykrzyknęła ukochane imię, rozkoszując się brzmieniem wołania, które po wielu, wielu latach doczekało się odpowiedzi.

Lisa jadła śniadanie przed telewizorem, podczas gdy Peter i Samantha krzątali się w kuchni. Peter wciąż zerkał w stronę salonu, by zobaczyć choć fragment wiadomości.

Od kilku tygodni cały świat ogarnęła napływająca fala zmarłych, którzy powracali na ziemię w niepojęty dla nikogo sposób. Pojawiali się bez ostrzeżenia i wyjaśnienia, często daleko od miejsca, w którym ongiś żyli lub umarli. Wszyscy pragnęli tylko jednego – odzyskać dawne życie. To, które odebrała im śmierć. Ale choć ich powrót był dziełem cudu, świat zaczynał pogrążać się w lęku i zamęcie, a powszechny niepokój stopniowo przeradzał się w chaos.

Podczas gdy ludzkość podejmowała próby wyjaśnienia przyczyn tego zjawiska, w życiu Petera i Samanthy wzmagało się napięcie. Przygotowując się rankiem, po przebudzeniu, do zadań nowego dnia, komunikowali się z sobą jedynie w elementarnym zakresie. Niezauważalnie stali się dla siebie współlokatorami – obcymi ludźmi, których łączyła tylko wspólna córka.

– Nie zapomnij, że Lisa ma dziś trening soccera – powiedziała Samantha. Stała przy zlewie, chłodząc strumieniem zimnej wody palec, który oparzyła w trakcie smażenia bekonu. Na dodatek zdarzyło się to po raz trzeci w ciągu ostatnich dwu tygodni. Miała wrażenie, że na każdym kroku spotykają ją drobne przykrości i kłopoty.

– Czy kiedykolwiek zapomniałem? – Peter stał między kuchnią i salonem, spoglądając to na Lisę, to na telewizor. Dziewczynkę całkowicie pochłaniał obraz Przywróconych, który pokazywano na ekranie.

– Owszem – odparła Samantha. – W gruncie rzeczy często zapominasz. – Zakręciła kran i wytarła rękę. – Gdzie jest aloes?

– Tam, gdzie go położyłaś – rzekł, sącząc kawę.

Spojrzała przez okno nad zlewem i powoli wciągnęła powietrze, próbując opanować wzbierającą w niej złość. Na sąsiednim podjeździe rodzina Johnsonów gorączkowo ładowała się do furgonetki, a dwaj chłopcy, siedmioletnie bliźniaki, przepychali się jeden przez drugiego. Wyglądało to chaotycznie i bezładnie, wszyscy jednak sprawiali wrażenie uszczęśliwionych.

– Czy zamówiłeś stolik na sobotni wieczór?

Peter mruknął coś pod nosem, nie była jednak pewna, czy jest to potwierdzenie, czy próba uniku.

Lisa siedziała przed telewizorem i ssała kciuk. Miała już sześć lat i rodzice wciąż ganili ją za ten dziecinny nawyk.

– Lisa, kochanie, czy wiesz, gdzie mogłam położyć aloes? – zawołała Samantha.

Ale córka nie odpowiedziała.

– Lisa, skarbie! – powtórzyła. – Pytam o aloes!

– Mamo, czy ten pan w telewizji umarł tak samo jak pan Whiskers? A może był inaczej umarły? Czy ludzie zawsze wracają? Wszyscy wrócą?

– O mój Boże! – jęknęła jej matka.

– Nic na to nie poradzisz – wtrącił się Peter. – Patrzy na to jak zahipnotyzowana. Poszukaj w jej sypialni. Wszystko tam w końcu wędruje. – Odstawił kawę i zaczął macać kieszenie, jakby czegoś szukał. – Widziałaś mój telefon?

– Ostatnio wczoraj w samochodzie. Lisa grała na nim w jakąś grę.

Fuknął z irytacją i ruszył do garażu.

– Peter? – zawołała, po czym obróciła się ku niemu, gestem znużenia zakładając ręce na piersi. – Ta rocznicowa kolacja w sobotę… zrobiłeś rezerwację?

– Tak. – Zatrzymał się na moment, jakby chciał jeszcze coś powiedzieć, ale cisza, która między nimi zapadła, przepełniona była napięciem niepozostawiającym miejsca już na nic.

Gdy znalazł się w wilgotnym powietrzu poranka, poczuł, że w końcu znów może oddychać.

Szedł z rękami splecionymi za głową i twarzą uniesioną ku chmurom, niczym nastolatek, który usiłuje znaleźć swe miejsce we wszechświecie. W pewnej chwili dostrzegł mijających go Johnsonów, którzy wesoło do niego machali. Odmachał im, słuchając, jak głosy chłopców dokazujących na tylnym siedzeniu furgonetki cichną w miarę, jak się oddala. Zapewne kiedyś nadejdzie dzień, gdy zaczną się oglądać za jego córką.

Po chwili wszedł do garażu i otworzył samochód. Z miejsca uderzył go smród jakiegoś gnijącego owocu. Zakaszlał, usiłując zasłonić nos koszulą. Nie miał wątpliwości, że to sprawka Lisy – zapewne coś rzuciła pod któreś z siedzeń. Całe wnętrze auta zarzucone było książkami, papierkami od cukierków i stronicami zeszytów do kolorowania wypełnionych w różnym stopniu.

Westchnął i zastygł w bezruchu, nagle zadziwiony faktem, że jest teraz mężem i ojcem. Miał wrażenie, że patrzy na siebie z oddali i widzi, jak zgarbiony siedzi w samochodzie, dławiąc się duszną wonią zgniłego owocu pośród rekwizytów rodzinnego życia. Spojrzał na swe dłonie i dostrzegł, że jeden z palców lewej ręki ma fioletową barwę. Przyjrzał mu się uważnie i zdał sobie sprawę, że to lakier.

Gdzieś przed dwu tygodniami Lisa wróciła ze szkoły z buteleczką lakieru do paznokci i wkrótce potem pomalowała mu jeden z paznokci stopy w czasie, gdy spał. Stopniowo ten dziecinny żart przerodził się w nieco dziwny, lecz rozczulający zwyczaj. Na ogół nic nie dostrzegał aż do chwili, gdy znalazł się w jakimś miejscu publicznym. Mimo zażenowania nie mógł wtedy powstrzymać się od śmiechu.

Podobnie jak i teraz.

Uświadomił sobie nagle, że takie jest właśnie jego życie – był trzydziestopięcioletnim ojcem z lakierem na paznokciu. A wydawało się, że zaledwie wczoraj jako rozgorączkowany nastolatek z niesforną czupryną wybierał się na pierwszą randkę z Tracy Whitland.

Tracy. Tracy Whitland.

Wyrastali razem tak samo, jak teraz Lisa rosła obok małych Johnsonów z sąsiedztwa. Niemal każde jego wspomnienie z dzieciństwa wiązało się z Tracy. Kiedy zaczynał się doroczny festiwal jesienny, zawsze chodzili tam razem. Gdy jako ośmiolatek przystępował do komunii świętej, ona klęczała obok. A gdy zgubił się na bagnach nieopodal domu, to właśnie Tracy dobrnęła do niego przez błota i grzęzawiska. I to ona dodawała mu otuchy, powtarzając raz po raz, że będzie dobrze. Początkowo go to złościło, ale w miarę upływu czasu jej zapewnienia zaczęły brzmieć jak zaklęcie, w które w końcu uwierzył. Tak dalece, że gdy o dziesiątej wieczorem wyszli na drogę dwanaście kilometrów od domu i stanęli przed przerażonymi rodzicami, którzy wszędzie ich szukali, zwrócił się do niej słowami: „A nie mówiłem, że wszystko będzie dobrze?”.

Jako dwunastolatki po raz pierwszy się całowali. A kilka lat później, obmacując się niezdarnie na tylnym siedzeniu samochodu jego ojca, oboje utracili dziewictwo.

W kolejnym roku, gdy Peter kończył siedemnaście lat i miał niezbitą pewność, że spędzi z nią resztę życia, Tracy zniknęła.

Całe miasto oraz policja szukali jej dzień i noc. Ale godziny zmieniały się w dni, dni w tygodnie, a tygodnie w miesiące. Zniknęła bez śladu. Zostawiła dwoje zdruzgotanych rodziców, skazanych na to, by przez lata doszukiwać się w obcych twarzach rysów córki, i jednego zrozpaczonego, przygniecionego poczuciem winy chłopca, który ją kochał.

Wydarzyło się to przed ponad piętnastu laty. I wiele czasu minęło, nim Peter w końcu odzyskał równowagę. Przez wszystkie te lata uczył się zapominać. Nie myśleć. Nie pamiętać, jak było kiedyś i jak oboje wyobrażali sobie przyszłość.

Często odwiedzał jej rodziców. Byli mu tak bliscy jak własny ojciec i matka. Gdy Tracy znikła, przylgnęli do niego, rozpaczliwie szukając więzi z córką. Byli na uroczystości wręczenia świadectw maturalnych, a potem – dyplomu studiów. Wysyłali mu kartki świąteczne, a on co pewien czas ich odwiedzał. Gdy stawał w drzwiach, ich twarze się rozjaśniały. Serdecznie obejmowali go i całowali, a matka Tracy prosiła, by opowiedział im wszystko o swoim życiu.

Gdzieś w głębi serca zdawał sobie sprawę, że to nie jego witają na progu domu, lecz ją. Teraz bowiem jego życie stało się dla nich jej życiem, jego sukcesy jej sukcesami, a opowieści – wydarzeniami, w których uczestniczyła i ona.

Nad wszystkim tym jednak potrafił zapanować. Przywykł już do takiej sytuacji i nie wytrącało go to z równowagi. Nie zakłócało również snu. Aż do tej pory.

*

– Dlaczego nie szukałam tu od razu? – spytała samą siebie Samantha, wchodząc do pokoju Lisy. W kącie obok pluszowych zwierzątek leżała butelka z aloesem. Nie potrafiła zgadnąć, do czego córka mogła jej potrzebować – zapewne opatrywała jakieś wyimaginowane obrażenia Misia Paddingtona. Lekko potarła palec płynem i z ulgą westchnęła, czując kojący chłód. Wciąż się czymś parzę lub kaleczę, pomyślała. Właściwie dlaczego? Nie była przecież niezdarą. Tyle że od pewnego czasu nieustannie kłócili się z Peterem. Nie sprzyjało to domowej atmosferze, a ona nie rozumiała, co naprawdę jest tego przyczyną.

Usiadła na łóżku Lisy i zaczęła myśleć o mężu. Starała się odtworzyć przebieg wszystkich kłótni, które wybuchły między nimi w ciągu ostatnich dwu tygodni, doszukując się w ich sporach jakiegoś wspólnego mianownika. Zauważyła, że jest dziwnie nieobecny, lecz nie umiała dociec przyczyny tego stanu. Nie przypuszczała, by w grę mogła wchodzić inna kobieta. Nigdy nie był mężczyzną szukającym przygód. Teraz jednak potrafiłaby uwierzyć w niemal wszystko.

Gdy tak siedziała w zamyśleniu, nagle poczuła, że jedno z pluszowych zwierzątek zaczyna wibrować. Podniosła zabawkę i ujrzała pod nią telefon męża. Na wyświetlaczu pojawiło się imię osoby, która dzwoniła – Evelyn.

To była matka dziewczyny, z którą Peter chodził przez całą szkołę średnią – dziewczyny, z którą dorastał i która zaginęła przed wielu laty.

Starsza pani dzwoniła do niego od czasu do czasu, a wtedy wychodził z pokoju, by porozmawiać z nią na osobności. Zazwyczaj pytała tylko o sprawy bieżące – o to, co u niego słychać i czym się zajmuje. Samantha czuła podskórnie, że te rozmowy są dla Evelyn czymś wręcz świętym, toteż dyskretnie się usuwała.

Nie umiała powiedzieć, co sprawiło, że odebrała to połączenie. Równie dobrze mogła je pozostawić poczcie głosowej, ale jej ręka sama wyciągnęła się po telefon.

– Witam, pani Whitland. To ja, Sam – odezwała się, czując nagły przypływ adrenaliny i nie rozumiejąc, dlaczego tak jest. Rozmawiały już niejednokrotnie, tym razem jednak odniosła wrażenie, że chodzi o coś innego niż zwykle.

– Och, dzień dobry, kochanie – rozległ się po chwili głos z drugiej strony. Najwyraźniej Evelyn spodziewała się, że telefon odbierze Peter. – Jak się miewasz?

– Wciąż brakuje mi czasu. Staram się dotrzymać tempa sześciolatce, a to niełatwe.

– Owszem – potwierdziła rozmówczyni, po czym szybko spytała: – Powiedz mi, czy Peter jest w domu?

– Nie – odparła bez wahania, nie wiedząc, czemu kłamie. – Ale chętnie przekażę mu wiadomość. Co mam powtórzyć?

– Och… – westchnęła tamta – właściwie to nic. Chciałam z nim tylko porozmawiać o…, hm, o czymś.

– Rozumiem. – Serce zabiło jej mocniej. – To wszystko jest naprawdę niezwykłe, czyż nie?

Evelyn gwałtownie odetchnęła.

– Dzięki Bogu – wyrzuciła z ulgą. – Nie byłam pewna, czy ci powiedział. To takie skomplikowane.

– Strasznie – potwierdziła, nienawidząc się za to, co robi. Nie należała do osób, które w ten sposób wykorzystują łatwowierność innych, ale wokół niej działo się coś, czego nie rozumiała. Ukrywali jakąś tajemnicę, a przecież od kiedy znała męża, nigdy nie miał przed nią żadnych sekretów.

– Jakoś sobie z tym poradzimy – ciągnęła w nadziei, że ta odpowiedź brzmi na tyle sensownie, by skłonić Evelyn do wyjaśnień.

Na wszelki wypadek wstała i zamknęła drzwi pokoju Lisy.

Evelyn roześmiała się nerwowo.

– Nie sądzę, by ktokolwiek wiedział, jak sobie z tym poradzić. Zupełnie w to nie wierzę. Choć jednocześnie nie mogę nie wierzyć. Odzyskałam przecież córkę. Moja Tracy wróciła! – Roześmiała się znowu, jak gdyby wymawiała to imię po raz pierwszy.

Po drugiej stronie zapadła cisza. Długie, przeraźliwe milczenie. Evelyn uświadomiła sobie nagle, że popełniła błąd.

– Samantha? – szepnęła cicho. – Kochanie, on ci nic nie powiedział? Nie powiedział ci o Tracy?

Potem pozostało już niewiele do dodania. Samantha niemal zupełnie przestała słuchać. Szybko skończyła rozmowę, gdyż wszystko wokół nagle zawirowało. Musiała usiąść, by nie osunąć się na podłogę. Poczuła, że żołądek gwałtownie się buntuje i niemal w ostatniej chwili zdołała chwycić kosz na śmieci z wizerunkiem zakręconego jednorożca. Zgięta w pół zaczęła wymiotować podobnie jak wtedy, gdy Peter poprosił ją o rękę.

Tak właśnie ciało Sam reagowało w obliczu sytuacji, które zmieniały cały jej świat.

Tego samego wieczoru po treningu soccera, kolacji, odrobieniu szkolnych zadań i załatwieniu licznych domowych spraw Samantha poprosiła Petera, by wyszedł z nią do garażu. Gdy urodziła się Lisa, postanowili, że nigdy nie będą się kłócić w obecności dziecka. Samantha wyrastała w hałaśliwym domu, gdzie przy każdej kłótni obrzucano się naczyniami, i temu głównie przypisywała kiepski stan swoich nerwów.

Zbliżała się północ, a oni siedzieli we dwoje w garażu. Z głośników samochodu cicho płynęły dźwięki starych przebojów.

– Kiedy zamierzałeś mi o tym powiedzieć? – Zajmowała fotel pasażera, trzymając ręce złożone na kolanach.

– Nie wiem – odparł. – Chciałem to już zrobić kilkanaście razy, ale nigdy nie było odpowiedniej okazji. – Wyciągnął rękę i mocno ścisnął kierownicę, a potem spojrzał na szybkościomierz, jak gdyby chciał się upewnić, że świat nie ucieka mu spod kół. – Wiem, jak to wygląda, ale potrzebowałem jeszcze trochę czasu.

– Czy to z tego powodu tak często ostatnio się kłócimy? – Jej głos to wznosił się, to opadał, przechodząc od oskarżenia do przebaczenia na przestrzeni kilku sylab. Prawdę powiedziawszy, nie wiedziała, jak dalece może go obwiniać. Ani jak zareagować ma żona, gdy zmarła przed blisko dwudziestu laty młodzieńcza miłość męża nagle powraca do życia. Trudno przewidzieć taką sytuację.

Ręce złożone na kolanach zaczęły jej drżeć, żołądek ścisnął się w twardy węzeł.

– Chcę się tylko dowiedzieć, co myślisz. To wszystko. Chcę, żebyś włączył mnie w to, co… cokolwiek się z tobą dzieje. Bo nie dotyczy to tylko ciebie. To nasza wspólna sprawa. A także Lisy. Tu chodzi o nas wszystkich.

– Wiem – odparł, wpatrując się w przednią szybę. Garaż był zagracony wszystkimi przedmiotami, które przewinęły się przez życie jego rodziny, by na koniec spocząć tu na dobre: trzykołowy rowerek, z którego Lisa wyrosła, pudło z zabawkami, które wypadły z jej łask, a także ozdoby świąteczne i liczne narzędzia ogrodowe.

Patrząc na to teraz, zdał sobie sprawę, że w pewnym sensie wszystkie te rzeczy ucieleśniały jego nowe życie – to, które od pewnego czasu zaczął prowadzić. Nie potrafił powiedzieć, kiedy się to stało. Przez lata żył wyłącznie wspomnieniem Tracy i bardzo długo trwało, nim znów poczuł się zdolny kogoś pokochać. W końcu jednak pozwolił jej odejść – czas uleczył rany, które nosił w sercu, aż wreszcie się zabliźniły.

Dopiero wtedy rozpoczął nowe życie.

Ale nie było ono takie, jak kiedyś sobie wyobrażał. Musiał nauczyć się je kochać. Nauczyć się go pragnąć. Dawno temu, we wczesnej młodości, oboje z Tracy marzyli o przygodach i dalekich wyprawach. O tym, by budzić się we Francji i zasypiać we Włoszech. Oczywiście były to egzaltowane, wybujałe marzenia, jakie snują wszystkie dzieciaki. Ale głęboko w nie wierzył i pragnął ich spełnienia gorąco i szczerze.

– A więc co będzie dalej? – spytała Samantha.

– Nie wiem. Ona chce się ze mną zobaczyć – odparł cicho. – Evelyn mówi, że gdy tylko się pojawiła, z miejsca zaczęła o mnie pytać.

– I co jej powiedzieli?

Wzruszył ramionami.

– Powiedzieli, że się przeprowadziłem. Ale wtedy spytała dokąd. Niczego nie wyjaśnili i zapewne udzielali zdawkowych odpowiedzi. Widzi, że coś ukrywają, i nie może zrozumieć dlaczego. Z tego co słyszę, nieustannie się kłócą.

– Nie chcę, żebyś się z nią spotkał – oświadczyła. Z trudem przełknęła ślinę przez ściśnięte gardło, zamknęła oczy i wolno odetchnęła. – Ona już nie należy do twojego życia.

– Chyba nie mówisz serio – żachnął się Peter. – Rany, przecież wciąż spotykasz się z Danielem.

– To zupełnie co innego.

– Czyżby?

Milczała.

– Dobrze wiesz, o co mi chodzi – ciągnął. – Ona jest częścią mnie. Podobnie jak czas, w którym należała do mojego świata. Przeszłość nawarstwiła się we mnie jak osad i na zawsze tak pozostanie. Myślę, że każdy odczuwa to podobnie.

– Czy ty wciąż ją kochasz?

Na chwilę zamilkł. W głowie kłębiły mu się odpowiedzi. Wiedział, że to pytanie kiedyś padnie, wiedział o tym, jeszcze zanim żona zawołała go do garażu. W pewnym sensie nieustannie nad nim wisiało. Samantha zawsze szanowała pamięć Tracy – jego pierwszej tragicznej miłości. Nigdy nie wywierała nacisków, gdy o niej mówił – co zresztą nieczęsto się zdarzało. Zostawiała mu pełną swobodę, pozwalając, by zachował dla siebie tyle, ile chciał, i dzielił się z nią tym, czym dzielić się musiał.

– Tak – odezwał się w końcu, odrzucając wszystkie inne odpowiedzi, których mógł jej udzielić, wszystkie kłamstwa i uniki. – Wciąż ją kocham. I zawsze będę kochać.

– W takim razie chcę się z nią spotkać – oznajmiła.

Spory między nimi trwały przez cały kolejny tydzień. Podobnie było w domu Evelyn i Nathaniela, którzy wyczerpali już wszelkie pomysły, jak ukryć przed odzyskaną córką prawdę o chłopcu, którego kiedyś kochała.

Evelyn nieraz dzwoniła do Petera i mówiąc o czymś mało istotnym, najwyraźniej pragnęła poruszyć inną sprawę – ważny temat, którego wciąż obawiała się podjąć. Czasem rozmawiała szeptem, jakby siedziała w szafie, rozpaczliwie próbując się ukryć. Peter bez trudu potrafił sobie wyobrazić, jak Tracy, wciąż siedemnastoletnia, usiłuje podsłuchać, co mówi matka. Wyobrażał sobie również, jak dalece w ciągu tych wszystkich lat Evelyn wypadła z roli rodzicielki. Tracy była jej jedynym dzieckiem, jedyną szansą na macierzyństwo. Utraciła ją w okolicznościach, które uświadomiły Peterowi realność koszmaru. Śniło mu się niekiedy, że Lisa nie wróciła ze szkoły do domu. Był to dziwny sen, pełen oczekiwania. Naznaczony nie tyle grozą, ile dręczącym złym przeczuciem. Gorszym niż paniczny lęk. Lęk znikał wraz ze świtem, natomiast to dziwne przeczucie – obawa, że stanie się coś złego – nigdy go nie opuszczało.

Może tak właśnie wygląda życie tych, których dziecko zniknęło bez śladu? Może od czasu zniknięcia Tracy taki los przypadł Evelyn i Nathanielowi? Starał się o tym nie myśleć.

Ale pewnego wieczoru pani Whitland zadzwoniła, płacząc.

– Proszę – łkała. – Trzeba coś zrobić. Naprawdę nie chcę cię stawiać w takiej sytuacji, ale nie zdołam dłużej tego ukrywać. Nie wytrzymam. – A potem zaczęła błagać. – Długo nie byłam matką i straciłam dawną stanowczość. Po prostu nie mam dość sił. – Na koniec wyrzuciła ochrypłym głosem: – Wiem, że wkrótce powiem jej, gdzie mieszkasz. Nie chcę tego robić, ale nie potrafię patrzeć jej w oczy. Nie umiem powiedzieć „nie”. Zanadto ją kocham. Czy rozumiesz mnie, Peter? Czy możesz mi wybaczyć?

Po tej rozmowie postanowił spotkać się z Tracy.

Wieczorem dzień przed spotkaniem znów siedzieli z Samanthą w zaparkowanym w garażu samochodzie. Tym razem to ona zajęła fotel kierowcy.

– Moja mama przyjedzie rano, żeby zostać z Lisą – zaczęła.

– To dobrze – rzekł Peter. – Nie wyjeżdżamy zresztą na długo.

– Zamówiłeś hotel?

– Tak.

– Czy wiesz, co jej powiedzieć?

– Nie mam pojęcia. – Opuścił fotel w tył i spojrzał przez okno. Wszędzie widział przedmioty, które przypominały mu o małżeństwie, rodzinie, którą założył, i życiu, które teraz stało się jego udziałem.

– Powinieneś powiedzieć, że ją kochasz – odezwała się Samantha. Tym razem to ona ściskała kierownicę, wpatrując się w przednią szybę. Ale nareszcie czuła się spokojna. – Zasługuje na to, by znać prawdę.

Peter otarł twarz.

– Jest czas i miejsce na prawdę – stwierdził. – Ale jest również czas i miejsce na to, by trwać przy czymś innym niż owa prawda. Nie jestem pewien, co w tej chwili odnosi się do Tracy.

W samochodzie zapadła cisza. Gdzieś w głębi garażu z głuchym stuknięciem włączyła się zamrażarka.

– Kiedy myślę o tych, których kochałam, zanim spotkałam ciebie – powiedziała – uświadamiam sobie, że nigdy nie przestałam ich kochać. Nigdy. Ale to jest inny rodzaj miłości. Może ma coś wspólnego z naszym poczuciem czasu. Czas, w którym ich kochałam, już odszedł, a ten, w którym kocham ciebie, wciąż trwa.

– To bardzo poetyckie.

– Tak mówili w którymś odcinku „Kryminalnych zagadek Las Vegas”.

Roześmiali się oboje. Po czym znów zapadła cisza. Kiedy stała się trudna do zniesienia, przerwała ją w końcu.

– Miałam romans z Danielem.

– Wiem o tym – potwierdził tak szybko, że jego odpowiedź zlała się z jej słowami.

Pokiwała głową, zaciskając palce na kierownicy aż do bólu. Obiecała sobie, że nie będzie płakać w trakcie tej rozmowy i za wszelką cenę chciała dotrzymać postanowienia.

– Od kiedy?

– Od kilku miesięcy – rzekł, patrząc na swe stopy. – I nie chcę wiedzieć, jak długo to trwa. Proszę.

– W porządku.

– Kochasz go?

– Tak – powiedziała. – I nie. To się zdarzyło przypadkiem. Piliśmy razem kawę, tak samo jak od wielu lat. Zupełnie niewinnie. I w jednej chwili wszystko się zmieniło. Gdy siedziałam naprzeciw niego, ogarnęło mnie nagle podniecenie i wstyd. Właściwie nie wiem dlaczego. Naprawdę nie rozumiem, co takiego stało się lub nie stało między nami, lecz nagle poczułam, że jest w nim coś, czego nie mogłam znaleźć w tobie. – Machnęła ręką, jakby się opędzała od natrętnej myśli. – Zresztą może to bez znaczenia. Może nie o to chodziło. Myślę, że w pewien sposób uległam fascynacji innym rodzajem miłości. Czymś, co chciałam zlekceważyć, a czego naprawdę nie zrobiłam.

Peter odchrząknął.

– Czy nie zastanawiało cię, dlaczego nigdy nie powiedziałem na ten temat ani słowa? Mimo że wiedziałem?

Milcząco skinęła.

– Nie poruszałem tej sprawy, bo wydawało mi się, że w pewnym sensie oszukuję cię znacznie dłużej. – Wykonał niezdecydowany ruch ręką, jak gdyby chciał podrapać się w głowę i nagle o tym zapomniał. – Myślę, że nigdy całkiem jej nie opuszczę. Zawsze była obecna i zawsze towarzyszyła moim myślom. Może wszystko wyglądałoby inaczej, gdyby stało się z nią coś jednoznacznego, gdyby choć znaleziono jej ciało… Ale niczego nie wyjaśniono. Po prostu zniknęła. Została nam zabrana. I choć wszyscy wiedzieliśmy, że musiała umrzeć, nikt z nas nie chciał w to uwierzyć. Oznaczałoby to, że daliśmy za wygraną, że opuściliśmy ją. Tak więc przez cały czas trwania naszego małżeństwa, choć nie mogę powiedzieć, że cię oszukiwałem, był między nami jeszcze ktoś.

Samantha głęboko wciągnęła powietrze. W głębi duszy zawsze o tym wiedziała, ale nigdy nie usłyszała tego tak wyraźnie.

– Prawda jest taka, że nie wiem, co się stanie, gdy tam pojadę – oświadczył. – Myślę, że dopiero gdy ją zobaczę, uświadomię sobie, co naprawdę czuję. – Potrząsnął głową. – A może i nie? Kto wie.

– Chciałabym tylko, żebyś wiedział, że bez względu na to, co się stanie, sprawa z Danielem jest skończona.

– Rozumiem – rzekł tonem pozbawionym emocji. – Ale muszę cię o coś spytać – dodał. – Dlaczego chcesz ją zobaczyć?

– Bo stanowi część twojego życia.

Chciał coś powiedzieć, ale się powstrzymał. Skinął tylko głową w milczeniu, a ona uwierzyła, że naprawdę zrozumiał, co czuje.

*

Gdy dotarli na miejsce, znów pomyślał, że czas się tu zatrzymał. Farma leżała w północnej części stanu Nowy Jork, przy końcu długiej, krętej, rzadko uczęszczanej drogi. Wokół niej, niczym warowny szaniec, wyrastały góry, a u jej kresu, na otwartej pofalowanej przestrzeni wznosił się dom Whitlandów. Wzdłuż podjazdu rosły wielkie dęby, które rzucały rozległy cień.

– Jak tu pięknie… – westchnęła Samantha.

– Dokładnie tak jak w czasach, kiedy tu mieszkałem – przytaknął Peter.

Wyłączył silnik i teraz siedzieli w milczeniu, patrząc na front domu. W głębi duszy oboje oczekiwali, że za chwilę wypadnie stamtąd Tracy z szeroko otwartymi ramionami i oczami pełnymi łez, wydając okrzyki radości, jak to jest zwyczajem nastolatek.

Ale dom stał pogrążony w ciszy, jakby chciał dać im szansę na zmianę decyzji.

– Załatwmy to wreszcie – odezwała się w końcu Samantha.

Bez słowa skinął głową.

I wtedy stało się coś, co sprawiło, że magia, za sprawą której wszystko zastygło w czasie, gwałtownie prysła. Drzwi domu otworzyły się na oścież i tak jak oczekiwali, wypadła z nich Tracy – wciąż siedemnastoletnia i wciąż taka sama jak przed wielu, wielu laty.

– To ona – wyszeptał Peter, wychodząc z samochodu. Jego głos zdawał się obcy i odległy, jakby należał do kogoś innego. – O Boże… to naprawdę ona.

Wysoka i smukła, miała długie blond włosy, oczy głębokiej barwy błękitu i promienną twarz. Samantha tak właśnie ją sobie wyobrażała.

Pędem ruszyła w ich stronę, szeroko uśmiechnięta, entuzjastycznie machając rękami. Gdy znalazła się wystarczająco blisko, jednym skokiem zawisła Peterowi na szyi, przygniatając go do samochodu. Tuliła się do niego, to śmiejąc się, to łkając, i raz po raz powtarzała jego imię.

Wstrzymał oddech, wciąż niezdolny pojąć tego w pełni i próbując uwierzyć w to, czego doświadczał zmysłami – że po wszystkich tych latach naprawdę istniała. I że była tu, z nim.

– Tracy… – odezwał się w końcu. A potem wziął ją w ramiona i mocno objął.

Samantha patrzyła. Czuła, że gardło zaciska jej pętla, a serce wali młotem. Patrzyła i czekała, co będzie dalej.

– Och, Peter! – powtarzała Tracy w uniesieniu raz po raz. Tymczasem z domu wyszli jej rodzice. Wobec młodości i energii nastolatki wydawali się starzy i zmęczeni. Nathaniel obejmował ramieniem Evelyn, która stanęła, wykręcając sobie dłonie, a na jej twarzy malowały się na przemian radość i napięcie.

Samantha przesunęła spojrzenie na nich, a potem znów skierowała je na Petera i Tracy. Czuła się teraz jak intruz.

– Będę w środku – rzekła cicho i ruszyła w stronę domu. Mąż spojrzał na nią, jakby chciał coś powiedzieć, lecz ona uniosła tylko rękę.

– Nic jeszcze nie mów – powstrzymała go. – Zostawiam was samych sobie.

Potem odeszła i stanęła na ganku razem z Whitlandami, podczas gdy Peter i Tracy oddalali się drogą, niepomni miejsca i czasu, bez reszty pochłonięci tylko sobą.

– I co teraz będzie? – spytała Evelyn.

Samantha i Nathaniel spojrzeli na siebie niepewni, do kogo kieruje to pytanie.

*

Długo szli w milczeniu. Kurczowo trzymała go za rękę, ściskając ją tak mocno, jakby nie mogła uwierzyć, że to on. Opierając mu głowę na ramieniu, starała się zrównać z nim krok, tak jak robiła to kiedyś. Po pewnym czasie dotarli do wysokiego dębu, który rósł u podnóża wielkiej góry. Usiedli i spojrzeli za siebie – tam, skąd przyszli. W oddali rysowała się sylwetka domu, który zlewał się z krajobrazem.

– Tęskniłem za tobą – odezwał się w końcu Peter.

Chciał powiedzieć tysiące rzeczy. Miał tysiące pytań. Pragnął się dowiedzieć, co spotkało ją wtedy, przed laty. A także, jak to się stało, że powróciła. Na jak długo? I co to wszystko oznacza?

W końcu jednak nie spytał o nic. Siedział tylko w cieniu dębu z dziewczyną, którą kiedyś pokochał, i usiłował nie myśleć o niczym. Pragnął, by całe jego istnienie sprowadzało się tylko do tej jednej chwili.

– Tak się cieszę, że jesteś – powiedziała.

– Ja też – odparł zmieszany.

– Nie chcieli mi zdradzić, gdzie jesteś. Myślałam, że nigdy cię już nie zobaczę.

– Znam to uczucie. – Próbował się roześmiać, ale bez skutku.

Wtedy zaczęła mówić. Opowiadała o ostatnich tygodniach, które spędziła z rodzicami. O rozmowach, perswazjach i kłótniach. Była dokładnie taka jak przed laty – piękna, wszystkiego ciekawa, niepewna swego miejsca w świecie. Peter odpowiadał, ale odpowiedzi nie brzmiały przekonująco. Udzielał ich głównie po to, by skłonić ją do mówienia. Lecz im dłużej mówiła, tym bardziej jej głos się oddalał. Wszystko co myślał i czuł w obliczu sytuacji, w której się znalazł – konieczności wyboru pomiędzy swoją rodziną i dziewczyną, którą ongiś kochał – stopniowo zaczynało się układać.

Słuchał więc jej słów, aż w końcu słońce zniżyło się nad horyzont, cienie się wydłużyły i nadszedł wieczór. W chwili gdy gasły ostatnie promienie, przypadkiem spojrzał na swoją dłoń. W szarości zmierzchu jego kciuk zalśnił dziwną seledynową barwą.

– Co to jest? – spytała, wskazując gestem palec.

Znów spojrzał na dłoń i przez chwilę się zastanawiał.

– Lakier do paznokci – odparł w końcu z uśmiechem.

– Co takiego?

– To sprawka Lisy. Mojej córki.

– Twojej córki?

W tej samej chwili decyzja stała się dla niego oczywista. Pomimo wszystkiego, czym była i co ucieleśniała sobą Tracy, pomimo wszystkiego, o czym marzył, a czego nigdy nie zaznał, nie widział już powrotu do przeszłości. Uświadomił sobie, że czas nie stał w miejscu. Przeciwnie, pędził w zawrotnym tempie, niepowstrzymany jak rzeka.

I choć niepojętym zrządzeniem losu Tracy powróciła, nie miał już siedemnastu lat. I nie był chłopcem, którego kiedyś kochała.

– Tak, mam córkę – powiedział, nie odrywając wzroku od zielonego paznokcia.

A potem zaczął wszystko wyjaśniać. Opowiadał o tych osiemnastu latach, które minęły pod jej nieobecność, niepewny, czy go rozumie. W końcu jednak nie miało to znaczenia. Czas wiele zmienił. Przekształcił młodzieńcze uczucie w coś znacznie bardziej dojrzałego – w miłość do żony i córki. A także przywiązał go do życia, które dane mu było teraz, nie kiedyś. Taka jest bowiem zwyczajna kolej rzeczy.

Rozmawiali do późnego wieczoru, a on zastanawiał się chwilami, jak potoczyłyby się jego losy, gdyby nie spotkał Samanthy, nie poślubił jej i nie wyjechał do odległej miejscowości. Kim by się stał, gdyby wciąż czekał na Tracy, marząc o tym, co zapamiętał z czasu, nim zniknęła.

W życiu wielu ludzi taką właśnie rolę odgrywali Przywróceni – ucieleśniali tęsknotę za szczęściem, które kiedyś zostało im dane. Wedle innych natomiast stanowili manifestację istnienia nikomu niepotrzebnego.

Śmierć każdego z nich była inna. Ale spośród wszystkich uniwersalnych praw jedno jest niepodważalne – zmarli powinni zostać pośród zmarłych. Powrót tych, którzy dawno już odeszli z tego świata, rodził niepokój. I bez względu na to, czy był to cud, czy zapowiedź kresu dni, należało coś z tym zrobić. Działo się tak wszędzie i niemal wszyscy musieli dokonywać jakiegoś wyboru.

Dla Petera wybór był już oczywisty.

Późnym wieczorem skierowali się z powrotem ku farmie Whitlandów. Gdy tam dotarli i weszli do środka, podszedł do Samanthy, objął ją, pocałował, a potem po prostu powiedział:

– Wracajmy do domu.

*

Nikt nie wie jak i dlaczego to się dzieje…

Czy to cud? A może początek końca?

Książka „Przywróceni” już wkrótce w sprzedaży.

Tytuł oryginalny: The Choice

Autor: Jason Mott

Tłumaczenie: Barbara Budrecka

Pierwsze wydanie: Harlequin Polska Sp. z o.o., Warszawa 2013

Redaktor prowadzący: Jacek Fronczak

Opracowanie redakcyjne: Joanna Morawska

Korekta: Małgorzata Narewska

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy Wydawnictwa Harlequin jest zastrzeżony

Druk specjalny

www.harlequin.pl

ISBN 9788327603692

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.