Kim Lawrence

Hiszpańskie wakacje

Tłumaczyła
Alina Patkowska

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Susan Ward ostrożnie zeszła do kuchni po rampie dla niepełnosprawnych, oparła kule o wysunięte w tym celu krzesło i usiadła. Mąż i córka, obserwujący ją bacznie, odetchnęli z ulgą.

– Coraz lepiej ci idzie, mamo – zauważyła Maggie, choć w głębi ducha uważała, że matka zbyt ambitnie podchodzi do kwestii swojej sprawności. Na szczęście ojciec zrezygnował niedawno z pracy na platformie wiertniczej i mógł mieć żonę na oku, gdy Maggie nie było w domu.

Od eksperymentalnej operacji minęły już trzy miesiące, ale Maggie wciąż odczuwała dreszcz podniecenia, patrząc jak matka, przez ostatnie osiemnaście lat przykuta do wózka, zaczyna wstawać i poruszać się samodzielnie. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, za kilka miesięcy będzie już mogła obywać się bez wózka, a nawet bez kul.

Susan spojrzała na córkę ze zmarszczonym czołem.

– Mniejsza o to. A jak ty się czujesz? Wygląda na wyczerpaną, prawda, John? – dodała, przenosząc spojrzenie na męża.

John Ward zatrzymał wzrok na bladej twarzy w obramowaniu czarnych włosów.

– Wygląda pięknie – stwierdził krótko.

No cóż, pomyślała Maggie, mam przynajmniej jednego wielbiciela, nawet jeśli to tylko mój własny ojciec.

– Dziękuję ci bardzo – odrzekła z wdzięcznością. – Ale ty uważałeś mnie za piękną nawet wtedy, kiedy miałam dziesięć kilo nadwagi, trądzik i aparat na zębach.

– Nie zmieniaj tematu, Maggie – upomniała ją matka.

– Mówiłam przecież, mamo, że czuję się dobrze. – Maggie uśmiechnęła się z determinacją. Opanowała ten uśmiech już dawno temu. Gdy miała cztery lata, ojciec wrócił ze szpitala z jej nowo narodzonym bratem, ale bez mamy. Drugi brat, dwuletni Ben, biegał po pokoju i hałasował. John Ward usiadł z niemowlęciem w ramionach i wyjaśnił starszym dzieciom, że mama na razie nie wróci, a gdy już wróci, to trzeba będzie jej pomagać, bo nie będzie czuła się dobrze. Maggie niezbyt dobrze rozumiała, co się stało z mamą, ale wiedziała, że musi to być coś bardzo złego, bo jej wielki i silny tatuś nigdy wcześniej nie płakał. Widok jego łez przeraził ją. Błagała, by przestał płakać, i obiecywała, że jeśli przestanie, to ona już zawsze będzie grzeczna.

Oczywiście nie udało jej się dotrzymać obietnicy, ale zrodzona tamtego dnia determinacja, by chronić matkę i nie dopuścić do łez ojca, pozostała z nią już na zawsze. W porównaniu z tym, przez co przeszła jej matka, zerwane zaręczyny i odwołany ślub wydawały się nieistotnym drobiazgiem.

– Poważnie, czuję się dobrze – powtórzyła na widok sceptycznych twarzy rodziców. Odgarnęła włosy z karku i przyjęła od ojca kubek z kawą. – Przykro mi tylko z powodu całego tego zamieszania i straconych pieniędzy.

Nie miała pojęcia, ile rodzice już włożyli w ślub, który w końcu miał nie dojść do skutku.

Ojciec tylko machnął ręką.

– Mniejsza o pieniądze. To nieważne... – Urwał, gdy drzwi kuchni otworzyły się i do środka wpadł powiew zimnego powietrza oraz dwóch chłopaków w zabłoconych strojach do rugby. Nie poświęcili siostrze ani odrobiny uwagi, mruknęli coś w stronę rodziców i natychmiast rzucili się na lodówkę.

– Szklanka, Sam! – przypomniała Susan odruchowo, gdy jej młodszy syn podniósł do ust karton z mlekiem.

Sam niechętnie opuścił karton.

– Jeśli ktoś jest ciekaw, to przegraliśmy.

Jego brat, starszy i obdarzony nieco większym wyczuciem sytuacji, szturchnął go łokciem i odsunął rękawicę, którą zasłaniał rozcięte usta.

– Sam, ich to nie interesuje. Co robicie?

Maggie podniosła się. Nie było jej wcale łatwo powiedzieć rodzicom o zerwaniu, ale oni przynajmniej nie zadawali niewygodnych pytań, choć wiedziała, że mieli na to wielką ochotę. Nie mogła jednak liczyć na takt braci.

– Nic. To rozcięcie trzeba by zszyć – dodała, rzucając fachowe spojrzenie na usta Bena.

Ten przewrócił oczami, odebrał Samowi karton z mlekiem, pociągnął łyk i odwdzięczył się siostrze równie przenikliwym spojrzeniem.

– Jasne, że nic. Przecież to całkiem normalne, że wyglądasz jak śmierć na urlopie.

– Od dziesięciu dni mam nocne dyżury w pogotowiu.

To wyjaśnienie jednak nie zadowoliło Bena.

– No i co z tego? Żadna nowość. Zawsze pracujesz w dziwnych godzinach. Trzeba mieć źle w głowie, żeby wybrać sobie taki zawód.

Usta Maggie drgnęły w uśmiechu.

– Dzięki.

Simon nazywał ją pielęgniarką doskonałą. Zapewne był to cytat z jego matki manipulantki, zaborczej i nadopiekuńczej wobec swego jedynaka pani Greer. Przypomniała sobie fragment tej rozmowy.

– Po ślubie chyba rzucisz pracę? – dopytywał się. – Możesz mi przecież pomagać przy prowadzeniu biura poselskiego i w działalności społecznej.

– Lubię to, co robię – odrzekła, niepewna, jak jej narzeczony przyjmie wiadomość, że będzie miał pracującą żonę.

– Naturalnie, że ją lubisz. Mama zawsze mówiła, że jesteś pielęgniarką doskonałą i kiedy się do nas wprowadzi...

Maggie nie była w stanie ukryć przerażenia.

– Twoja matka zamierza z nami zamieszkać?

Simon wydawał się zirytowany jej reakcją.

– Oczywiście, że tak! – powiedział takim tonem, jakby nie podlegało to żadnej dyskusji. I właściwie dlaczego miałoby podlegać dyskusji, skoro wcześniej zgadzała się potulnie na wszystkie jego pomysły?

– Mags, miałaś jakieś ofiary z tego wypadku kolejowego, który pokazywali w telewizji?

Wróciła myślami do teraźniejszości i przytaknęła.

– Pewnie dlatego tak wygląda – zauważył Sam.

Ben jednak potrząsnął głową.

– Nie, tu nie chodzi o pracę. – Naraz szeroko otworzył oczy. – Może jesteś w ciąży?

Maggie oblała się rumieńcem. Na twarzy Susan odbił się niepokój. Najwyraźniej jej też to przyszło do głowy.

– Ben! – rzekł ojciec ostrzegawczo.

Maggie położyła dłoń na jego ramieniu.

– Nie, tato. Wszystko w porządku. To żadna tajemnica. – Wzięła głęboki oddech. – Jeśli już musicie wiedzieć, ślub został odwołany.

Sam zamknął lodówkę łokciem i gwizdnął cicho.

– To już koniec ze Śliskim Simonem?

– Simon nie jest... – Maggie urwała i poczuła się głupio. Jej młodszy brat zauważył coś, czego ona sama wcześniej nie dostrzegała. Zmarnowała przy Simonie cztery lata życia. Potrafiłaby się z tym pogodzić, gdyby była w nim szaleńczo zakochana. Ale nie była. Może należała do ludzi, którzy nie potrafią się w nikim zakochać. Ta myśl wydawała się przygnębiająca, ale nie mogła tego wykluczyć. Nigdy nie rozumiała ślepych namiętności, o jakich opowiadały jej przyjaciółki.

– Czy musisz odesłać z powrotem prezenty? Tam jest taki ekspres do kawy, znacznie lepszy od tego, który mamy w domu.

– Rzucił cię? – przerwał bratu Ben. – A może cię zdradzał?

Na to jednak Sam zareagował wybuchem chichotu.

– Przeceniasz go. On by nawet tego nie potrafił.

– Simon z nikim nie sypiał. – Nawet ze mną, pomyślała Maggie, tłumiąc wybuch histerii.

– No to co on takiego zrobił?

Z wahaniem spuściła wzrok. Po raz pierwszy w życiu czuła się nieswojo, myśląc o tym, że została adoptowana. Nigdy nie czuła pragnienia, by odnaleźć biologiczną matkę i nawet jej nie przyszło do głowy, że dla Simona może to stanowić jakiś problem. On jednak zadał sobie mnóstwo trudu, żeby sprawdzić jej pochodzenie. Nazwał to dalekowzrocznością i z niezmiernie zadowolonym z siebie uśmiechem wyjaśnił, że zrobił to tylko po to, by zapobiec kłopotom w przyszłości.

Przymknęła oczy, przypominając sobie, że Simon nazwał jej biologiczną matkę potencjalnym szkieletem w szafie, po czym w równie pompatyczny sposób wyjaśnił, że polityk o jego pozycji i perspektywach musi zachować ostrożność w każdej sytuacji.

– Chodziło o to, że...

Zatrzymała wzrok na wyczekujących twarzach i znów się zawahała. Rodzice powiedzieli jej już przed laty, że jeśli kiedykolwiek zechce poznać swoją biologiczną matkę, zrozumieją to, ale Maggie nie była do końca pewna, czy naprawdę nie mieliby nic przeciwko temu. Wiedziała, że Susan miała wyrzuty sumienia, bo nie mogła robić ze swoimi dziećmi tego wszystkiego, co robiły pełnosprawne matki, i to również powstrzymywało ją przed poszukiwaniem kobiety, która ją urodziła. Nawet myślenie o biologicznej matce wydawało jej się zdradą wobec rodziców, którzy ją kochali i troszczyli się o nią przez całe życie. Po co miałaby szukać jakieś obcej kobiety, która oddała ją zaraz po urodzeniu, po co miałaby ryzykować, że zostanie odrzucona po raz drugi?

Czy rodzice byliby w stanie uwierzyć, że Simon samodzielnie podjął decyzję o poszukiwaniu jej biologicznej matki, czy też przyszłoby im do głowy, że widocznie oni już jej nie wystarczają? Uznała, że lepiej będzie tego nie sprawdzać.

– Chodziło o mnóstwo drobiazgów. Po prostu uznaliśmy, że nie pasujemy do siebie. Rozstaliśmy się w przyjaźni – skłamała, mimowolnie dotykając siniaka na przegubie.

– Maggie opowie nam o tym, kiedy sama zechce – powiedział John Ward, patrząc na synów surowo. – A wy dwaj wykazaliście się wrażliwością godną pustaka. Wasza biedna siostra...

– Uciekła w samą porę – przerwał mu Ben. – I nie patrz tak na mnie. Mówię tylko głośno to, co wszyscy myślą. Przepraszam cię, Maggie, ale taka jest prawda.

Zapadło niezręczne milczenie, które w końcu przerwała Susan:

– Potrzebujesz wakacji.

– Sądzisz, że powinnam popłynąć w rejs dla nowożeńców? – zaśmiała się Maggie.

Ten rejs był kolejnym punktem spornym. Simon w końcu zgodził się niechętnie, że może zabieranie matki w podróż poślubną po Morzu Śródziemnym nie było najlepszym pomysłem, zapewnił jednak, że następnym razem mama pojedzie razem z nimi, bo uwielbia rejsy. Nawet nie zapytał, czy Maggie również je lubi.

– O mój Boże, nie! – obruszyła się Susan. – Na statku wycieczkowym spotkasz samych emerytów. Gdzie ja położyłam te broszury, które przyniosłeś do domu, John? Chyba na stołku przy pianinie. Przynieś je, Ben.

– Mamo, nie mogę teraz wziąć urlopu. Mam za dużo pracy. Muszę odwołać...

– Ojciec i ja zajmiemy się tym.

John skinął głową.

– Jasne. Zgódź się od razu, Maggie, bo wiesz przecież, że mama i tak będzie cię dręczyć aż do skutku.

Nie mylił się. Jeszcze przed końcem weekendu Maggie zarezerwowała sobie miejsce na wycieczce autokarowej po Europie. Jej matka przyjęła ten wybór z mieszanymi uczuciami.

– W tym autokarze nie będzie nikogo poniżej czterdziestego roku życia – stwierdziła.

– Mamo, ja nie szukam romansów.

– Ale chyba chciałabyś się dobrze bawić?

W ciągu następnych tygodni Maggie wielokrotnie przypominała sobie te słowa i zastanawiała się, czy powinna odwiesić rozsądek na kołek i spróbować czegoś spontanicznego – choć raczej nie aż tak spontanicznego jak to, co zaproponowała jej przyjaciółka Millie, gdy usłyszała o zerwaniu zaręczyn. Zabawa to jedno, powiedziała wówczas Maggie, ale pomysł romansu z przypadkowym obcym mężczyzną zupełnie do niej nie przemawiał. A gdy Millie stwierdziła, że być może nie spotkała jeszcze odpowiedniego obcego, Maggie tylko potrząsnęła głową.

Millie po prostu nie potrafiła zrozumieć, że Maggie nie ma namiętnego charakteru.