OBLICZA NAMIĘTNOŚCI

Karen Anders

Łowca na tropie

Tłumaczenie:
Tatiana Grzegorzewska

Rozdział pierwszy

Austin Taggart przeczuwał kłopoty.

Zdjęcie tej kobiety paliło go w dłonie, sprawiało, że oddech mu przyspieszał, a hormony zaczynały szaleć. Jej blada, gładka skóra wydawała się świecić wewnętrznym blaskiem, a oczy nawet na zdjęciu były hipnotyzująco błękitne i przyciągały jak magnes czy raczej... trąba powietrzna.

– A niech cię, Manny. – Austin rzucił teczkę na biurko, wycierając ręce w dżinsy, jakby obawiał się, że zdjęcie może spowodować jakąś chorobę. – Naprawdę nie masz nic innego?

Manny Santana, pracodawca Austina i jeden z niewielu ludzi w Sedonie, którzy trudnili się poszukiwaniem zbiegłych przestępców, spojrzał na Austina nieco zaskoczony, a oczy mu się zwęziły.

– Od ilu lat się tym zajmujesz? – zapytał, przyglądając się pilnie swemu wspólnikowi, a zarazem najlepszemu pracownikowi.

– Od trzech, ale to nie ma nic do rzeczy. – Austin wzruszył ramionami zakłopotany.

– Więc wiesz, że w ciągu tych trzech lat nie było łatwiejszego zadania za tak duże pieniądze.

– Nie wydaje mi się, żeby łatwo z nią poszło.

– O czym ty mówisz, amigo? Powinieneś być mi wdzięczny, że zostawiłem ci tę sprawę. Wiesz doskonale, że jeśli odzyskasz pieniądze, które ukradła Francesca Maxwell, otrzymasz w nagrodę dziesięć procent tej sumy. Mówię ci, to bułka z masłem.

– Ta dziewczyna wpędzi mnie w kłopoty, stary.

– Niby jak? – Manny spojrzał na teczkę i roześmiał się. – Nigdy wcześniej nie była notowana, waży jakieś pięćdziesiąt parę kilo i wygląda jak anioł.

– Wiem, co mówię. Nie będzie łatwo.

Austin był pewien, że kobieta, która tak wygląda, musi być źródłem kłopotów. Była blondynką. Już sama myśl o dotknięciu jej jedwabistych, potarganych wiatrem włosów sprawiała, że palce go mrowiły. Miała świetną figurę i duże, niewinne niebieskie oczy, dla których nawet diabeł by się nawrócił. Zastanawiał się przez chwilę, jakie brzmienie mógł mieć jej głos. Pewnie był lekko ochrypły. Poczuł wzbierającą panikę. W żadnym wypadku nie będzie szukał tej kobiety. Absolutnie.

Manny nadal przyglądał mu się pilnie. Nagle jego twarz rozjaśniła się, jakby w głowie zapaliła mu się żaróweczka.

– Chodzi o to, że jest blondynką, amigo? Niech cię cholera z tą twoją indiańską magią. To, że się już kiedyś tak wydarzyło, nie oznacza, że stanie się raz jeszcze. To łatwa forsa.

– Nie śmiej się ze mnie. Mój instynkt nigdy mnie nie zawodzi. Pamiętasz Shelly? – No właśnie, Shelly. Zadurzył się w tej blondynce, a ona zagrała mu na nosie. Wciąż bolało. Zrobiła z niego skończonego głupka. Oparł się o biurko i popatrzył Manny'emu prosto w oczy. Shelly zraniła go mocniej niż inne kobiety, które znał, bo przez moment wydało mu się, że ją kocha z wzajemnością. – Nie licz na mnie.

– Posłuchaj. Nie bądź głupi. To łatwa forsa. – Manny podał mu zdjęcie. – Ta mała prawdopodobnie zemdleje na sam twój widok.

Austin poczuł, że żołądek mu się zaciska, a szósty zmysł ostrzega go, podnosi włosy na karku. Zmarszczył brwi, szukając rozsądniejszych argumentów. Wiedział, że powinien bardziej słuchać swojego instynktu niż Manny'ego. Nie miał zamiaru zbliżać się do tej kobiety.

– Jaką sumę ukradła?

– Okrąglutki milion.

– Milion? Ona?

– Zgadza się.

– Jak ją złapali?

– Chyba ktoś ją wsypał. Ja nie zadaję pytań. A kiedy ktoś odrzuca robotę, a ja przez to tracę pieniądze, wkurzam się.

– Mówisz do niewłaściwego gościa, Manny.

– Austin, znajdź ją, przywieź tutaj i zgarnij kasę. Z twoimi zdolnościami nie powinno ci to zająć więcej niż dzień lub dwa. – Manny wyciągnął przed siebie teczkę.

Austin podniósł ręce, zasłaniając twarz, by nawet kątem oka nie móc spojrzeć na fotografię. Odsunął się od biurka.

– Nie ma mowy. Zadzwoń do mnie, jeśli będziesz chciał znaleźć szaleńca, który zabija psy, albo międzynarodowego terrorystę. Wolę ich niż tego aniołka z piekła rodem.

– Mówisz jak mięczak. A przecież nazywają cię Renegatem.

Austin łamał zasady, kiedy mu było wygodnie. Ale istniała jedna zasada, której nigdy nie łamał. Brzmiała ona: zawsze słuchaj instynktu. Zrobił krok do tyłu. Nagle zabrakło mu powietrza. Manny miał komiczny wyraz twarzy. Najwyraźniej myślał, że Austin postradał zmysły. Austin jednak wiedział swoje.

Rzucił okiem na zdjęcie, kiedy Manny przeglądał zawartość teczki. Powiew z wentylatora sprawił, że podskoczyło, i odniósł wrażenie, jakby dziewczyna do niego mrugnęła. Zrobił kolejny krok do tyłu.

– Mówię ci, Manny. Mam przeczucie, że ona wpędzi mnie w kłopoty. Spadam.

Obrócił się na pięcie, próbując opanować panikę. Otworzył drzwi i wyszedł w gorący, suchy żar arizońskiego lata, ciesząc się, że opuścił mury biura Manny'ego. Ta część miasta nie miała z pewnością szansy na znalezienie się w folderach biur turystycznych, ale nie były to też slumsy. Choć nie mieszkało tu zbyt wielu kryminalistów, i tak było ich tylu, żeby dobrze z tego żył.

Wyjął z kieszeni dżinsów kluczyki do swojego błyszczącego, czarnego mustanga i otworzył drzwiczki. Zadowolony, jakby oszukał śmierć, zaczerpnął głęboko powietrza. Pogwizdując wesoło, usiadł za kierownicą. Zapalił silnik i włączył klimatyzację, próbując oddychać gęstym, gorącym powietrzem w zamkniętym samochodzie. Zauważył światełko wskaźnika poziomu oleju. Zadzwonił do mechanika i umówił się na wieczór.

Samochód należał kiedyś do jego ojca. Austin opiekował się tym autem, jakby to było jego dziecko. Poza wyblakłym zdjęciem była to jego jedyna pamiątka po ojcu, którego bardzo kochał, a stracił w młodości.

Próbował zignorować ucisk w klatce piersiowej, rozważając, czy nie zatrzymać się w Cactus Pete na łyk zimnego piwa. W końcu jednak odrzucił ten pomysł. O pierwszej trzydzieści jego babcia musiała być u lekarza. Nie pozwoli czekać dziewięćdziesięciojednoletniej staruszce. Poza tym nie chciał zawieść matki. Wystarczy, że jego ojczym robił to systematycznie.

Podróż z Sedony na przedmieścia zabrała mu nie więcej niż dwadzieścia minut. Chociaż się tutaj wychował, nigdy nie miał dość krajobrazu za oknem. Spoglądał z podziwem na rozciągające się w oddali łańcuchy ciemnoczerwonych gór odcinające się od wiecznie błękitnego nieba. Uwielbiał otwarte przestrzenie, dowód na to, że Matka Natura była siłą, z którą należy się liczyć. To była część jego dziedzictwa.

Wjechał na podjazd piętrowego domu o czterech sypialniach, który zajmowały jego babka, matka i siostra. Sam mieszkał w domku dla gości. Razem z matką, która pracowała w opiece społecznej, utrzymywał babcię i siostrę. Jessica, jego utalentowana siostra, wyjechała studiować malarstwo. Miała właśnie przyjechać w najbliższych dniach po zakończeniu sesji egzaminacyjnej.

Wyłączył silnik i przez kilka chwil siedział w samochodzie, ociągając się z wyjściem na gorąco. Pot spływał mu między łopatkami i wsiąkał w czarną obcisłą koszulkę. Przed oczami wciąż miał twarz tej kobiety, zupełnie jakby została wyryta na siatkówce oka. Nie mógł pozbyć się tego widoku. Był pewien, że dokonał słusznego wyboru. Zdążył się już nabawić obsesji na punkcie tego zdjęcia. Strach pomyśleć, jak zareagowałby na żywą kobietę.

Gdy wyszedł na podjazd, rozległ się dzwonek jego komórki. Odpiął ją z paska i odebrał.

– Taggart.

– Masz głos wrednego, twardego łowcy nagród, braciszku.

Uśmiechnął się.

– Nie powinnaś przypadkiem uczyć się do egzaminów, dziecino?

– Zrobiłam sobie przerwę, bo jestem tak podekscytowana, że musiałam do ciebie zadzwonić. Mój nauczyciel akwareli twierdzi, że mam wielki talent.

– Bo to prawda.

– Dzięki. W każdym razie chce mnie zabrać ze sobą na warsztaty do Francji. To moja życiowa szansa.

– To świetnie, Jessico.

– Jest tylko jedno małe „ale”. – Jej głos opadł o oktawę i Austin usłyszał w nim lęk.

– O co chodzi?

– O koszty.

Objął się ramionami i spytał:

– Ile?

Kiedy Jessica podała mu sumę, włosy zjeżyły mu się na głowie.

– Dużo, prawda?

Austin nie mógł znieść smutku w jej głosie. Jego siostra zasługiwała na szansę, której on nigdy nie otrzymał. Miał dwadzieścia trzy lata, kiedy po raz pierwszy ją zobaczył. Była wówczas piętnastolatką. Brudna, tuliła się do ramienia matki, jakby to było jedyne bezpieczne miejsce na świecie. Przyrzekł sobie wtedy, że da jej, co tylko będzie mógł, nawet jeśli miałoby to oznaczać małe poświęcenie z jego strony. Teraz mógł jej dać podróż do Paryża. Tylko w jeden sposób mógł zdobyć tyle pieniędzy.

– Kiedy musisz je mieć?

– W przyszłym tygodniu. Wiem, że to krótki termin i normalnie bym cię nie prosiła, ale to naprawdę wielka szansa. Może nawet będę miała wystawę.

Usłyszał nadzieję w jej głosie i serce mu się ścisnęło. Wszystko mówiło mu, że nie powinien szukać tej kobiety, oznaczało to bowiem więcej niż pewne kłopoty. Na samą myśl o niej spocił się jeszcze bardziej. Wiedział jednak, że dla Jessiki złamie swoją zasadę i postąpi wbrew temu, co mówił mu instynkt.

– Załatwione. Zadzwoń później i podaj numer konta, na które trzeba przelać pieniądze.

– Dzięki. Jesteś najlepszym bratem pod słońcem.

Odetchnął i wszedł do domu, wybierając numer.

– Łowcy Nagród Sedona – zgłosił się Manny.

– Czy oddałeś już komuś innemu tę laskę?

– Nie. A co, zmieniłeś zdanie?

– Tak. Wpadnę po papiery.

Wszedł do kuchni. Jego babcia siedziała przy stole, układając puzzle.

– Jesteś gotowa?

– Posiedź ze mną chwilkę.

Austin usiadł przy stole.

– O co chodzi?

Położyła mu dłoń na przedramieniu. Poczuł, że wpływa w niego ciepło mądrości. Jego babcia była cenioną przez szczep szamanką. Po śmierci jego ojca matka wyszła za mąż za białego i oboje wyjechali, zostawiając babcię w rezerwacie.

Dopiero rok temu babcia okazała się za stara, żeby dalej praktykować. Przywiózł ją do siebie, żeby z nim zamieszkała.

W dawnych czasach na szamanach spoczywał obowiązek robienia tarcz dla wojowników. Wierzono, że dzięki temu będą bezpieczni. Położył dłoń na ręce babci, pochylając się, żeby usłyszeć, co miała do powiedzenia.

– Śniło mi się, że gonisz za słońcem.

– Czy jest z tym związane jakieś niebezpieczeństwo, babciu?

– W pewnym sensie tak, ale pokonasz je, bo masz duszę wielkiego wojownika.

Sięgnęła po tkaną torbę. Pogrzebała w środku i wyciągnęła jakiś przedmiot.

– Jedna uwaga.

– Tak?

Zacisnęła jedną dłoń na jego przedramieniu, a otworzyła drugą. Znajdowała się w niej miniaturowa tarcza wojownika. Podała mu ją.

– Nie można złapać słońca, nie parząc się przy tym.

Jeszcze tego samego popołudnia, po tym, jak zawiózł babcię do lekarza, a następnie przywiózł ją z powrotem do domu i zabrał od Manny'ego papiery, zawitał do, Firecrackers, czekającego na otwarcie klubu Dorrie i Franceski Maxwell.

Lokal znajdował się w modnej, eleganckiej dzielnicy. Wszedł, minął ścianę luster i zawołał:

– Halo! Czy jest tu ktoś?

Odpowiedziało mu echo.

– Tak. W czym mogę pomóc? – zawołała jakaś kobieta, wychylając się zza błyszczącego mahoniowego barku ze szklanką w dłoni.

Omiótł spojrzeniem miodowe blond włosy, niebieską koszulkę bez rękawków wpuszczoną w czarne luźne spodnie i zgrabną, drobną figurę. Nie był to anioł, o którego mu chodziło, ale z pewnością cherubinek.

– Witam. Austin Taggart z Biura Koncesji Alkoholowych stanu Arizona.

Wyprostowała się i natychmiast wyszła zza baru.

– Czy jest jakiś problem z podaniem o koncesję, które złożyła Maxie? – Głos dziewczyny drżał, chociaż próbowała to ukryć.

– Maxie?

– Przepraszam. To przezwisko Franceski.

– Rozumiem. Muszę jej zadać kilka pytań. Miałem nadzieję, że wyjaśnię z nią dzisiaj wszystko, bo jestem pewien, że chcecie otworzyć na czas.

– Może ja bym mogła pomóc. Jestem Dorrie, jej siostra, a zarazem wspólniczka.

– Przykro mi, ale potrzebuję informacji od osoby, która ubiega się o koncesję. Czy mógłbym porozmawiać z pani siostrą?

Kobieta bardzo się starała ukryć zdenerwowanie, ale Austin miał zawodowy zmysł obserwacji i zauważył błysk niepokoju w jej oczach.

– W tej chwili jest nieuchwytna. Może mi pan podać swój numer telefonu?

– Podchodzimy do tego rodzaju spraw bardzo poważnie. – Zapisał numer telefonu komórkowego na kartce leżącej na barze.

Nagle z zaplecza dobiegł odgłos tłuczonego szkła. Dorrie Maxwell zacisnęła powieki, cofnęła się i zrobiła minę, która mu powiedziała, że miała za sobą kilka trudnych dni. Przez zaciśnięte zęby powiedziała:

– Z pewnością. Przepraszam na chwilę.

Odwróciła się i poszła na zaplecze. Po chwili usłyszał, że wszczęła kłótnię z dostawcą.

Ledwo zniknęła, Austin wskoczył za bar i zaczął przeglądać wszystko, co tylko wpadło mu w ręce. Zauważył kobiecą torebkę. Obejrzał się przez ramię. Dorrie wciąż krzyczała na dostawcę. Otworzył torbę i odkrył, że musiała dopiero co wyjąć pocztę ze skrzynki. Przejrzał rachunki i reklamy, aż dotarł do pocztówki.

Bingo!

Kiedy Dorrie wróciła, życzył jej powodzenia i wyszedł. Przy tylnym wejściu znalazł dostawcę. Był czerwony jak burak. Austin wcisnął mu sto dolarów. To było dwa razy więcej, niż obiecał, ale co tam, w końcu facet trochę się nasłuchał.

To był typowy sobotni wieczór w barze dla motocyklistów Lucky Star'. Do północy strój kelnerki Franceski Maxie' Maxwell był już poplamiony piwem i miała serdecznie dosyć ciągłego uchylania się przed klapsami i uszczypnięciami. Postawiła kufel piwa z pianką przed mężczyzną, który nie był już w stanie powstrzymać pijackiego chichotu, i zanotowała w myślach, żeby już nic więcej mu dziś nie podawać, po czym spojrzała na stojącą za barem Star Dupree. Może Star pozwoli jej zamówić taksówkę dla tego gościa. Był stałym bywalcem, a Star, właścicielka lokalu i była harleyówka, z zasady opiekowała się stałymi klientami. Star jednak nie zwróciła na nią uwagi, całkowicie pochłonięta rozlewaniem drinków i udzielaniem mądrych rad gościom. Była budzącą respekt kobietą, z burzą płomiennorudych włosów i gwiazdami wytatuowanymi na dekolcie ogromnego biustu. Właśnie trzepnęła klienta w ramię, wybuchając głośnym, dudniącym śmiechem, z którego słynęła.

Maxie miała szczęście, że znalazła się w Mesa Roja, sennym, małym miasteczku w Nowym Meksyku, położonym jakieś tysiąc dwieście kilometrów od Sedony. Wystarczająco daleko, by się ukryć, ale zarazem na tyle blisko, by mogła szybko wrócić w razie potrzeby.

Z szafy grającej dobiegały dźwięki country. Faceci stali wokół baru albo grali w bilard na wszystkich sześciu stołach. Z kąta dobiegały tępe odgłosy strzałek rzucanych do tarczy.

– Maxie, może posiedzisz mi trochę na kolanach? – zawołał Handlebar, rosły facet z czarnymi, podkręcanymi wąsami siedzący przy pobliskim stoliku.

Jego kompani przy stoliku ryknęli śmiechem.

– Chciałabym, ale Star nie płaci mi za siedzenie, kotku. Chyba nie chciałbyś, żebym straciła robotę, co?

Pochyliła się i uszczypnęła go w policzek, uśmiechając się promiennie.

– Poza tym chyba jest tu ktoś, kto podoba ci się bardziej ode mnie – szepnęła, patrząc na Star krzątającą się za barem.

Handlebar zaczerwienił się i podążył za jej wzrokiem. Uśmiechnął się głupkowato.

Kiedy odwróciła się do baru, odetchnęła. Kto by pomyślał, że będzie się dobrze bawić w takiej spelunie? Firecrackers', nocny klub, który jej siostra przygotowywała do otwarcia, był bardziej wyrafinowanym miejscem. Tutejsi bywalcy byli o wiele bardziej przyziemni, ale większość z nich, choć wyglądali na twardzieli, miała serce ze złota.

Wraz z myślami o Firecrackers' przyszły też myśli o jej siostrze. Miała wyrzuty sumienia, że Dorrie została tam sama i odwala za nią całą robotę. Kiedyś uważała za zupełnie naturalne, że starsza siostra zawsze pomaga jej w potrzebie. Przecież opiekowała się Maxie, odkąd ta skończyła szesnaście lat i, nie mogąc poradzić sobie z ciągłym zrzędzeniem matki i brakiem akceptacji ze strony ojca, uciekła z domu. Dorrie nigdy się nie skarżyła. Ani razu. Teraz też. Wierzyła, że Maxie jest niewinna, i nie ustawała w staraniach, żeby otworzyć klub w przewidzianym terminie.

Maxie potarła skronie. Nie była przyzwyczajona do hałasu. Przyprawiał ją o ból głowy. Przedtem pracowała na kierowniczym stanowisku w banku. Tam było cicho, ale i tak nienawidziła tej pracy. Oparła się o bar, żeby odpocząć. Bolały ją stopy. Zastanawiała się, która kobieta przy zdrowych zmysłach chciałaby pracować tu na stałe. Mimo to jednak lubiła tę robotę.

Drzwi otworzyły się i do środka wtargnął gorący podmuch, owiewając ją od stóp do głów. Odwróciła się, zaniepokojona.

W otwartych drzwiach stał mężczyzna, rozglądając się, jakby był właścicielem baru. Całe powietrze uszło jej z płuc; kolana dosłownie się pod nią ugięły. Dawno już żaden facet tak na nią nie podziałał.

Ale też nie był to zwyczajny facet.

Niemal usłyszała dzwonki alarmowe w głowie. Mężczyzna był zdecydowanie w jej typie. Sądząc po grubych włosach i wysoko osadzonych, wystających kościach policzkowych, był Apaczem czystej krwi. Popatrzył na nią, a w jego złotobrązowych oczach pojawił się błysk podziwu. O Boże, co za usta, pełne, cudowne wargi, wprost stworzone do całowania.

Miał na sobie obcisłe dżinsy i czarną koszulkę napiętą do granic możliwości na szerokiej, muskularnej klatce piersiowej. Proste, kruczoczarne włosy sięgały mu do karku.

Wiedziała, że gapi się na niego z otwartymi ustami.

Spokojnie, dziewczyno, myślała Maxie, spokojnie. Już i tak tkwiła po uszy w kłopotach. Ostatnia rzecz, jakiej teraz potrzebowała, to romans z tym pożeraczem serc niewieścich – co do tego nie miała cienia wątpliwości. Chociaż nawet jedna noc z tym facetem mogła być warta złamanego serca. Był spełnieniem marzeń każdej kobiety i koszmarem sennym każdego ojca.

Usiadł przy stoliku koło drzwi, plecami do ściany. Miał stamtąd dobry widok na całą knajpę. W głowie Maxie ponownie odezwały się dzwonki alarmowe. Kim był ten mężczyzna? Każdy obcy w tym małym miasteczku sprawiał, że się denerwowała.

Uciekła prawie miesiąc temu, żeby uratować swój klub. Jakoś nikt za nią nie przyjechał. Jednak on zachowywał się zbyt ostrożnie. Czy to możliwe, żeby przyjechał po nią?

Wciągnęła powietrze, wiedząc, że jeśli kogoś szukał, nie byłoby najmądrzejszym posunięciem, gdyby na jego oczach wzięła nagle nogi za pas.

Podeszła do stolika i uśmiechnęła się do niego. Spojrzał na nią z uwagą, choć nie tak obcesowo jak większość klientów baru Star.

– Co ci podać, przystojniaczku?

Nie odpowiedział od razu, ale patrzył na nią, jakby ją znał.

To uważne spojrzenie sprawiło, że jeszcze bardziej się zdenerwowała. Chociaż nie wyglądał na gliniarza, miał inteligentne i ostrożne oczy policjanta.

– Proszę pana?

Zamrugał kilka razy i w końcu odpowiedział:

– Piwo.

Jego głos był tak niski i seksowny, że zjeżyły jej się włoski na ramionach. Przełknęła ślinę.

– Jakie?

– Właściwie wszystko jedno.

Odeszła od stolika z uczuciem, że jego oczy wypalają dziurę w jej plecach. Podeszła do baru.

– Star, możesz mi nalać jedno piwo?

Kobieta uśmiechnęła się i odkręciła kurek beczki.

– Gorąca dziś atmosfera, kotku.

– Co fakt, to fakt. Będę miała siniaki od tyłka po łokcie.

Star roześmiała się.

– Uważaj na siebie, kochanie. Nie pozwól się zachodzić od tyłu.

Maxie mrugnęła do szefowej i wzięła piwo.

– Handlebar nieźle dziś wygląda, nie uważasz? Kawał chłopa z niego.

Star spojrzała na wysokiego, umięśnionego motocyklistę i zaczerwieniła się.

– Dlaczego sądzisz, że jestem nim zainteresowana, kochanie?

– Och, nie wiem. Może dlatego, że nie możesz od niego oderwać wzroku?

Star uniosła brwi.

– Płacę ci za obsługiwanie klientów czy za swatanie?

Maxie roześmiała się i odwróciła od szefowej. Idąc do stolika, zauważyła, że jeden z klientów kopie w szafę grającą.

– Spider! Przestań natychmiast.

– Nazwany tak z powodu wielkiego tatuażu na plecach mężczyzna był wysoki, chudy i miał ufarbowane na biało włosy. Kopnęła go w nogę.

– Zjadła mi forsę!

– Kopanie nic tu nie pomoże – roześmiała się.

– Sama mnie kopnęłaś – powiedział, sprawiając wrażenie oburzonego.

– To akurat może pomóc. – Uśmiechnęła się, świadoma, że obcy obserwuje każdy jej ruch. Dostała gęsiej skórki. Wyjęła ćwierćdolarówkę i podała ją Spiderowi. – Nie bądź kutwą.

Postawiła piwo na stoliku nieznajomego mężczyzny. Kiedy się odwracała, dotknął jej ramienia. Przestraszona, spojrzała na niego.

– Przepraszam, ale szukam kogoś. – Spojrzenie jego brązowych oczu przeszyło ją na wylot. Zadrżała. Nie chciała, żeby to jej szukał... a może jednak chciała?

Maxie stała tak blisko niego, że mogła poczuć jego ostry, męski zapach. Zakręciło jej się od niego w głowie. Cały świat wokół nagle zniknął.

Puścił ją, jakby jej skóra parzyła, a ona nieświadomie zrobiła krok do tyłu.

– Tak, proszę pana... – Kątem oka zauważyła, że Frank próbuje przekraść się za jej plecami do baru. – Przepraszam na chwilę. – Odeszła od obcego i zastąpiła Frankowi drogę.

Przynajmniej miała wymówkę, żeby się oddalić. Obcy sprawiał, że się denerwowała, ale nie była pewna, czy to dlatego, że tak na nią działał jako mężczyzna, czy dlatego, że wyczuwała niebezpieczeństwo.

– Frank, czy to nie dzisiaj miałeś wypłatę?

– Ach, Maxie. Tylko jedno piwo... – Przeszedł koło niej i skierował się do baru.

– Wiesz, że nie skończy się na jednym. – Maxie podążyła za nim, dzięki czemu znalazła się bliżej tylnego wyjścia. – Idź do sklepu i kup dzieciom coś do jedzenia. A potem oddaj Tami resztę pieniędzy.

– Tylko jedno piwo, co? – poprosił. – W gardle mi zaschło.

Maxie położyła dłonie na biodrach i przewróciła oczami.

– Frank, sama postawię ci piwo, jeśli najpierw zadbasz o rodzinę.

– Dobra! Wygrałaś, ale wrócę po to piwo!

– Nie ma sprawy. – Maxie była pewna, że jeśli pójdzie do domu do żony, nie zbliży się już dzisiaj do baru.

Obcy sprawiał wrażenie zaniepokojonego. Nie spuszczał z niej wzroku i Maxie wiedziała, że jeśli ma uciec, to musi to zrobić teraz, póki ma jeszcze szansę.

Prześlizgnęła się między dwoma stolikami, ale jakiś mężczyzna złapał ją za ramię i zatrzymał.

– Maxie, chcę następną whiskey.

– Dobra, Snake. Za chwilkę. – Maxie zaryzykowała spojrzenie na obcego. Wciąż na nią patrzył. Próbując powstrzymać wybuch paniki, uśmiechnęła się do Snake'a, a ten ją puścił.

Nagle rozległ się brzęk tłuczonego szkła. Handlebar stał, trzymając w ręku kawałek szkła, którym wyraźnie groził Spiderowi.

Maxie spojrzała z tęsknotą na tylne drzwi, a potem przeniosła wzrok na obcego. Westchnęła. To był doskonały moment do ucieczki – mogła skorzystać z ogólnego zamieszania. Ale Star była dla niej dobra i Maxie nie chciała, żeby coś się stało barowi czy jego klientom.

Wiedziała, że może uspokoić Handlebara. Lubił ją i ufał jej. Powinna jednak martwić się teraz przede wszystkim o własną skórę. Zrobiła błąd i spojrzała na Star. Strach malujący się na jej twarzy sprawił, że Maxie podjęła decyzję. Nie wybaczyłaby sobie, gdyby coś stało się temu harleyowcowi o miękkim sercu.

Westchnęła i podeszła do Handlebara.

– Wiesz, że tak naprawdę nie chcesz zrobić krzywdy Spiderowi. To twój najlepszy kumpel od kieliszka. Poza tym pomyśl, ile później będę musiała sprzątać.

Spojrzał na nią mętnym wzrokiem.

– Włączył tę cholerną smutną piosenkę. Prosiłem, żeby tego nie robił, ale nie posłuchał.

– Daj mi to szkło, skarbie, zanim komuś stanie się krzywda.

– Będziesz słuchał jakiejś kobity, Handlebar? – krzyknął facet przy stoliku. – Potnij gnojka.

– Nie słuchaj go – powiedziała Maxie. – Wiem, co dla ciebie najlepsze, kotku.

Handlebar zrobił krok w jej stronę, wyciągając w jej kierunku kawałek rozbitej butelki. Nagle Spider zerwał się z krzesła.

– Jeżeli chcesz mnie pociąć, to dalej. Proszę bardzo.

– Co ty, do cholery, wyprawiasz?! – krzyknęła Maxie.

Nagle w środku całego zamieszania pojawił się obcy, stając przed nią i zasłaniając obydwu mężczyzn. Zanim Maxie zdążyła powiedzieć, żeby się wynosił, Handlebar rzucił się na Spidera. Spider uskoczył do tyłu i z całych sił uderzył obcego. Ten zatoczył się na Maxie, która próbowała usunąć się z drogi. Ale było już za późno. Potknęła się, uderzając plecami o czyjeś ciało. To jeden z klientów, zbyt pijany, żeby się kontrolować, zdecydował, że dobrze będzie złapać ją właśnie teraz za tyłek. Maxie krzyknęła, odwróciła się i bez namysłu uderzyła go mocno w szczękę. Mężczyzna zawył z bólu i zamierzył się na Maxie. Ale dziewczyna schyliła się i uderzenie trafiło w szczękę obcego. Poleciał na grupę motocyklistów przy stole bilardowym. Niczym kostki domina poprzewracali się jeden po drugim. Po chwili wstali, chwiejąc się.

Ktoś rzucił krzesłem i Maxie wiedziała, że nie uda jej się przed nim uciec. Ale nagle pojawił się przed nią obcy, biorąc cały impet uderzenia na siebie. Jęknął z bólu, ale od razu odwrócił się do niej. Maxie chciała rzucić się do ucieczki, ale coś we wzroku mężczyzny sprawiło, że nie mogła się ruszyć. Wziął ją pod ramię i pociągnął w kierunku wyjścia. Musiał jednak zatrzymać się na widok grupy mężczyzn, którzy dopiero co weszli do baru. Najwyraźniej mieli zamiar włączyć się do bójki.

– Cholerna głupia baba – wymruczał pod nosem.

– Hej – zaprotestowała Maxie, kiedy przycisnął ją do ściany i stanął naprzeciwko. Jak do tego doszło? Próbowała zapobiec rozróbie, a sama ją zaczęła. Gdyby ten głupi nieznajomy nie wsadzał nosa w cudze sprawy, nic by się nie stało. Uciekłaby przez tylne drzwi, złapała swoje rzeczy i wyjechała z miasteczka.

Bar zamienił się w pole bitwy. Ciała latały dookoła, nad barem, rozbijały się o stoły i ściany. Wielu próbowało pokonać obcego, ale za każdym razem to on wygrywał.

Nagle usłyszała syreny policyjnych radiowozów. Kilka minut później do środka weszli zastępcy szeryfa. Zakończyli bójkę i zaczęli zakuwać mężczyzn w kajdanki.

Kiedy jeden z zastępców podszedł do obcego, Maxie zdołała się uwolnić. Dźgnęła palcem umięśnioną pierś nieznajomego.

– Wszystko to twoja wina. Gdybyś nie stanął mi na drodze, nie doszłoby do tego.

– Chwileczkę... – zaczął protestować, marszcząc brwi. Z bliska jego oczy wydawały się miodowe.

Zastępca złapał obcego za ramię. Maxie uniosła dłonie.

– Charlie, co ty wyprawiasz? Nie widzisz, że rozmawiam?

– Przepraszam. Szeryf kazał wszystkich stąd zgarnąć. – Dopiero wtedy Maxie zobaczyła szeryfa Clema Stubbinsa stojącego w drzwiach. Podeszła do niego. – Clem, to ten facet wszystko zaczął. – Pokazała na obcego.

– Jesteś pewna, Maxie? – spytał szeryf. Dotknął kapelusza i spojrzał na nią błękitnymi oczami.

– W każdym razie, do pewnego stopnia... – powiedziała. Próbowała przejść obok niego do drzwi, ale złapał ją za ramię. Uniósł brwi.

– Niech no zgadnę. Ty też jesteś częściowo winna. – Oczy mu zabłysły.

– Ja tylko zareagowałam. To nie była moja wina.

Szeryf uśmiechnął się.

– Nigdy nie jest, Maxie. Możesz mi powiedzieć, co się dokładnie stało?

– Nie widziałam wszystkiego. Byłam zajęta osłanianiem tyłka.

– Co takiego?

– Tamten gamoń położył ręce na moim... no cóż, musiałam zareagować. Rąbnęłam go. Jedno doprowadziło do drugiego...

– Jego? – Szeryf pokazał na obcego.

– Nie, nie jego... innego głupka.

– Zgarniamy ich, Charlie. Wyjaśnimy wszystko na posterunku.

– Ale Clem...

– Niestety, Maxie. Nie pogarszaj sprawy. Idziemy. Robię się na to za stary – mruknął. – Chyba czas już na emeryturę.

– Szeryfie, czy mogę zająć panu sekundę?

Obcy podszedł, kiedy Maxie próbowała przedstawić mu swoją wersję wydarzeń. Miała nadzieję, że szeryf puści ją, a jego zabierze do aresztu. Niewykluczone, że będzie jej potrzebna przewaga czasowa.

– O co chodzi? – spytał niecierpliwie szeryf.

Mężczyzna wyciągnął dwie kartki i podał je szeryfowi.

Clem spojrzał na obcego, a potem na Maxie i westchnął.

– Mogę zobaczyć pana dokumenty?

Obcy wyciągnął portfel i otworzył go. Maxie poczuła mdłości.

– Austin Taggart – przeczytał szeryf. – To ciebie nazywają Renegatem, co?

– Zgadza się.

– Słyszałem o tobie. Chcę cię ostrzec. Jeśli dowiem się, że nie traktowałeś jej z należytym szacunkiem, znajdę cię.

Obcy skrzywił się, a w jego oczach pojawiła się groźba. Maxie wydawało się, że chciał powiedzieć szeryfowi, żeby ten poszedł do diabła, ale powstrzymał się.

Szeryf oddał Austinowi dokumenty, po czym odwrócił się i spojrzał na nią ze smutkiem.

– Papiery są w porządku, ale musisz jeszcze dać mi dobry powód, żebym nie zabrał cię do aresztu.

– Mógłby mnie pan wsadzić na kilka godzin, ale i tak to niczego by nie zmieniło. Poza tym ja tylko ochraniałem tę panią, żeby nic się jej nie stało.

– Czy to prawda, Maxie? – zapytał szeryf.

– Tak – przyznała niechętnie. – To prawda.

Szeryf popatrzył w zadumie na Austina.

– Jesteś wolny – powiedział i odszedł.

Maxie miała złe przeczucia.

– Kogo właściwie pan szuka, panie Taggart?

Złapał ją za rękę. Kajdanki szczęknęły metalicznie na jej przegubie.

Jego miękki, ochrypły głos sprawił, że serce podeszło jej do gardła, a po całym ciele przebiegła gęsia skórka.

– Jak to: kogo? Szukam pani, panno Maxwell.

Tytuł oryginału: Hot on Her Tail

Redaktor serii: Grażyna Ordęga

Korekta: Władysław Ordęga

© 2002 by Karen Alarie

© for the Polish Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 2004, 2013

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Znak firmowy wydawnictwa Harlequin jest zastrzeżony

Wydawnictwo Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1 B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9319-6

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.