RODZINA STANISLASKI

Nora Roberts

Natasza
Druga miłość

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Dlaczego wszyscy przystojni mężczyźni zwykle są już żonaci?

– To podchwytliwe pytanie? – Natasza posadziła na ladzie dużą porcelanową lalkę i odwróciła się do swojej współpracownicy. – No dobrze, Annie, jakiego to przystojnego mężczyznę masz na myśli?

– Tego urodziwego wysokiego blondyna, który stoi przed wystawą ze swoją elegancką żoną i śliczną córeczką. – Annie westchnęła przeciągle. – Wyglądają jak z reklamy w magazynie rodzinnym.

– To może wejdą i kupią którąś z reklamowanych zabawek.

Natasza cofnęła się o krok i z zadowoleniem przyjrzała grupce lalek w staroangielskich strojach. Wyglądały dokładnie tak, jak chciała. Były wytworne, pełne dystynkcji i gracji.

Sklep z zabawkami był nie tylko jej miejscem pracy, ale i największą przyjemnością. Sama wybierała każdą rzecz, od najmniejszej grzechotki po największego pluszowego misia, zwracając uwagę na jakość i nie pomijając żadnego szczegółu. W końcu to był jej sklep i to ona odpowiadała za sprzedawane w nim towary. Zależało jej na najwyższej jakości i na zadowoleniu każdego klienta. Jednakowo traktowała zarówno tego, który kupował lalkę za pięćset dolarów, jak i tego, który kupował miniaturowy samochodzik za dwa dolary.

Od czasu gdy przed trzema laty po raz pierwszy otworzyła drzwi sklepu, uczyniła z niego jedno z najlepiej prosperujących przedsiębiorstw w małym uniwersyteckim mieście na obrzeżach Wirginii Zachodniej. Kosztowało ją to wiele pracy i samozaparcia, ale sukces zawdzięczała głównie temu, że doskonale rozumiała dzieci i miała z nimi świetny kontakt. Nie chciała, by jej klienci opuszczali sklep z jakąś zabawką. Chciała, by opuszczali go z zabawką właściwą.

– Chyba zaraz wejdą – rzuciła Annie, poprawiając krótko przycięte kasztanowe włosy. – Ta mała już nie może ustać w miejscu, tak się niecierpliwi. Mogę otworzyć?

Natasza, jak zawsze dokładna, spojrzała na zegar wiszący na ścianie.

– Mamy jeszcze pięć minut.

– No to co? Mówię ci, ten facet jest wprost niewiarygodny. – Chcąc mu się lepiej przyjrzeć, Annie przesunęła pudełka z grami planszowymi. – Żebyś wiedziała. Co najmniej metr osiemdziesiąt, bajecznie zbudowany, najwspanialsze ramiona, jakie kiedykolwiek widziałam. O rety, tweedowa marynarka. Nie myślałam, że zgłupieję na punkcie faceta w tweedowej marynarce.

– Zgłupiałabyś nawet na punkcie mężczyzny w dżinsach.

– Prawie wszyscy faceci, jakich znam, chodzą w dżinsach – mruknęła. Zerkała zza regałów, żeby sprawdzić, czy mężczyzna wciąż stoi przed sklepem. – Latem musiał się nieźle wysiedzieć na plaży – zauważyła. – Jest cudownie opalony i ma włosy rozjaśnione słońcem. O Boże, uśmiecha się do tej małej. Chyba się zakochałam.

– Nie pierwszy raz – skwitowała z uśmiechem Natasza. – Wciąż ci się wydaje, że się zakochałaś.

– Wiem – westchnęła Annie. – Szkoda, że nie widzę, jaki ma kolor oczu. Ale ma taką szczupłą, kościstą twarz. Jestem pewna, że jest niesamowicie inteligentny i że bardzo cierpiał.

Natasza rzuciła jej przez ramię krótkie rozbawione spojrzenie. Annie, wysoka i chuda, miała serce miękkie jak wosk.

– A ja jestem pewna, że jego żona byłaby zafascynowana twoją wyobraźnią – stwierdziła.

– To przywilej, nie, raczej obowiązek kobiety snuć wyobrażenia o takich mężczyznach jak ten.

Natasza nie zamierzała spierać się z przyjaciółką.

– Masz rację. Otwórz sklep.

– Tylko jedna lalka – powiedział Spence, lekko pociągając córeczkę za koniuszek ucha. – Dwa razy bym się zastanowił nad wprowadzeniem do tego domu, gdybym wiedział, że znajduje się w odległości kilkuset metrów od sklepu z zabawkami.

– Gdybyś mógł, kupiłbyś jej cały cholerny sklep z zabawkami – odezwała się kobieta stojąca obok niego.

– Nie zaczynaj, Nino – rzucił półgłosem.

Drobna blondynka w różowym żakiecie z lnu wzruszyła ramionami, po czym przeniosła wzrok na dziewczynkę.

– Miałam na myśli, że twój tatuś rozpieszcza cię, bo bardzo cię kocha. Zresztą zasługujesz na prezent. W czasie przeprowadzki byłaś bardzo grzeczna.

Frederica Kimball wydęła dolną wargę.

– Podoba mi się mój nowy dom. – Wsunęła rączkę w dłoń ojca, dając tym wyraz solidaryzowania się z nim przeciwko całemu światu. – Mam podwórko i huśtawkę tylko dla siebie.

Nina obrzuciła wzrokiem wysokiego smukłego mężczyznę i małą zgrabną dziewczynkę. Mieli takie same uparte podbródki. Jeżeli dobrze pamiętała, jeszcze nigdy nie zdołała żadnego z nich przekonać.

– Wydaje mi się, że tylko ja nie widzę dobrych stron przeprowadzki z Nowego Jorku. – Nina przybrała nagle cieplejszy ton i pogłaskała dziewczynkę po włosach. – Trochę się o was martwię. Nic na to nie poradzę. Ale chcę, żebyś była szczęśliwa, kochanie. Ty i twój tatuś.

– Jesteśmy. – Żeby przerwać panujące napięcie, Spence chwycił Freddie w ramiona. – Prawda, buziaczku?

– Ona by chciała, żeby bardziej. – Nina ścisnęła dłoń Spence'a. – Otwierają.

– Dzień dobry. – Są szare, zauważyła Annie, patrząc w oczy Spence'a. Cudownie szare, westchnęła w duchu. – Czym mogę służyć? – spytała.

– Moja córka jest zainteresowana lalką. – Spence wypuścił Freddie z objęć.

– A więc jesteś we właściwym miejscu. – Annie w poczuciu obowiązku skierowała swoją uwagę ku dziewczynce. Rzeczywiście była urocza. Miała szare oczy ojca i jasne rozwiane włosy. – Jaką lalkę byś chciała?

– Ładną – odparła bez wahania Freddie. – Ładną, z rudymi włosami i niebieskimi oczami.

– Jestem pewna, że coś znajdziemy. – Wyciągnęła rękę do dziewczynki. – Chcesz się rozejrzeć?

Dziewczynka zerknęła w stronę ojca, a widząc w jego oczach przyzwolenie, podała rękę Annie i poszła razem z nią w głąb sklepu.

– Do diabła – skrzywił się Spence.

Nina po raz drugi ścisnęła jego dłoń.

– Spence...

– Sam siebie oszukuję, wmawiając sobie, że to bez znaczenia, że ona niczego nie pamięta.

– To jeszcze nic nie znaczy, że chce mieć lalkę z rudymi włosami i niebieskimi oczami.

– Rude włosy i niebieskie oczy – powtórzył nerwowo. – Takie jak Angela. Ona pamięta, Nino. I nie można tego lekceważyć. – Wcisnął ręce w kieszenie i odszedł o parę kroków.

Trzy lata, pomyślał. To już prawie trzy lata. Freddie jeszcze nosiła pieluchy. Ale pamięta Angelę, piękną, lekkomyślną Angelę. Nawet ktoś najbardziej liberalny nie uznałby, że Angela nadaje się na matkę. Nigdy jej nie przytuliła ani nie zaśpiewała na dobranoc, nie ukołysała ani nie ukoiła.

Wpatrywał się w małą lalkę z porcelanową buzią, ubraną w jasnoniebieską sukienkę. Długie cienkie palce, ogromne rozmarzone oczy. Oczy Angeli. Nieprawdopodobnie piękne. I zimne jak ze szkła.

Kochał ją tak, jak mężczyzna może kochać dzieło sztuki, podziwiając na odległość doskonałość formy i wciąż doszukując się ukrytego w niej znaczenia. Mimo to udało im się stworzyć cudowną, przemiłą córeczkę, która jakoś chowała się przez pierwsze lata swego życia niemal bez udziału rodziców.

Będzie musiał jej to wynagrodzić. Spence na moment przymknął oczy. Zamierzał zrobić wszystko, co w jego mocy, żeby dać Freddie miłość, oparcie i poczucie bezpieczeństwa, na jakie zasłużyła. Poczucie rzeczywistości. To słowo mogło się wydawać banalne, ale najlepiej oddawało sens tego, czego pragnął dla córeczki – prawdziwych, silnych więzów rodzinnych, po prostu prawdziwej rodziny.

Dziewczynka kochała go. Czuł dreszcz wzruszenia, gdy tylko pomyślał o jej oczach błyszczących tak szczególnie, gdy ją utulał do snu, o drobnych ramionkach oplatających jego szyję, gdy się pochylał nad jej łóżeczkiem. Być może nigdy sobie nie wybaczy, że kiedy była malutka, był tak bardzo pochłonięty własnymi problemami, własnym życiem. Ale teraz wszystko się zmieniło. Nawet przeprowadzkę zorganizował z myślą o niej.

Usłyszał śmiech córeczki i ponure myśli ustąpiły miejsca radości. Nie było nic słodszego ponad śmiech dziecka. Można by wokół niego zbudować całą symfonię. Nie będzie jej przeszkadzał. Niech się nacieszy widokiem tych wszystkich lalek, zanim jej przypomni, że tylko jedna będzie do niej należała.

Miał teraz chwilę czasu, by rozejrzeć się po sklepie. Był piękny i jasny. Choć niewielki, mieścił w sobie wszystko, o czym dziecko mogło zamarzyć. Z sufitu zwieszała się złota żyrafa i ogromny pies. Na jednej z lad ustawiono rzędy kolejek, samochodów i samolocików, wszystkie w wesołych kolorach, a tuż obok miniaturowe mebelki dla lalek. Obok modelu stacji kosmicznej stało staroświeckie pudełko z wyskakującym ze środka diabełkiem. I oczywiście były lalki. Dużo pięknych lalek w najrozmaitszych strojach, usadowionych przy małych stoliczkach z serwisami do herbaty.

Całość, choć przemyślana w najdrobniejszych szczegółach, sprawiała wrażenie improwizacji, a nawet pewnego chaosu. To miejsce musiało urzekać dzieci. Była to istna jaskinia Aladyna, w której każdy mógł dla siebie coś znaleźć. Usłyszał radosny śmiech córeczki. Już wiedział, że nie uda mu się jej powstrzymać od regularnych wizyt w tym bajkowym świecie.

To była jedna z przyczyn, dla których zdecydował się przeprowadzić do małego miasta. Chciał, by jego córka poznała urok małych sklepów, w których sprzedawcy będą znali jej imię. Żeby mogła chodzić sama z jednego końca miasta na drugi, bezpieczna i spokojna. Żeby nikt jej nie uprowadził, nie oszukał, nie wciągnął w narkotyki. Tutaj nie potrzeba alarmów i wymyślnych systemów bezpieczeństwa, murów odgradzających od ulicy i chroniących od intruzów. Nawet taka mała dziewczynka jak Freddie będzie się tutaj czuła u siebie.

I może on, pomału, stopniowo, odzyska spokój i równowagę ducha.

Od niechcenia wziął do ręki pozytywkę. Była zrobiona z delikatnej porcelany, ozdobiona wdzięczną figurką Cyganki w długiej czerwonej sukni. W uszach miała złote koła, w ręku trzymała tamburyn. Był pewien, że nawet na Piątej Alei nie znalazłby nic bardziej oryginalnego.

Zastanawiał się, jak właściciel mógł postawić to cacko w miejscu, gdzie łatwo mogły je uszkodzić wszędobylskie dziecięce ręce. Zaciekawiony, przekręcił kluczyk i obserwował figurkę obracającą się wokół maleńkiego porcelanowego ogniska.

Czajkowski. Natychmiast poznał charakterystyczne dźwięki utworu, który dobrze znał i lubił. Przedziwne, pomyślał, ta muzyka w takim miejscu. A później podniósł wzrok i zobaczył Nataszę.

Patrzył i nie mógł oderwać od niej wzroku. Stała parę kroków od niego, obserwując go z lekko pochyloną głową. Miała ciemne włosy jak tancerka z pozytywki, bujne loki otaczały jej twarz i w bezładzie spływały na ramiona. Ciemną karnację podkreślała prosta czerwona suknia.

Nie była delikatna. Mimo że niewysoka, sprawiała wrażenie silnej. Może to z powodu twarzy, z wysokimi kośćmi policzkowymi i pełnymi ustami bez śladu szminki... Oczy miała prawie tak ciemne jak włosy, z ciężkimi powiekami i długimi rzęsami. Było w niej coś bardzo zmysłowego. Aura zmysłowości otaczała ją tak, jak inne kobiety otacza zapach perfum.

Pierwszy raz od lat poczuł nagły przypływ pożądania.

Natasza od razu się zorientowała. Oburzyło ją to. Cóż to za mężczyzna, pomyślała. Wchodzi do sklepu z żoną i córką, a pożera wzrokiem inną kobietę?

Tacy mężczyźni nie byli w jej guście.

Podeszła do niego. Zdecydowana zignorować to spojrzenie, tak jak w przeszłości ignorowała podobne.

– Mogę panu w czymś pomóc? – spytała.

Pomóc? Ależ tak, natychmiast dostarczyć mu tlenu. Nie miał pojęcia, że na widok kobiety człowiekowi może dosłownie zabraknąć tchu w piersiach.

– Kim pani jest? – spytał.

– Natasza Stanislaski – przedstawiła się z lodowatym uśmiechem. – Jestem właścicielką tego sklepu.

Miała lekko schrypnięty głos, a nieznaczny słowiański akcent przydawał mu szczególnego erotyzmu. Spence'owi skojarzył się z muzyką rozbrzmiewającą z pozytywki. Pachniała mydłem, niczym więcej, uwodzicielskim zapachem świeżości.

Nie odzywał się. Uniosła brwi. Takie zbicie mężczyzny z tropu mogło być nawet zabawne, ale ona była w pracy, a mężczyzna miał żonę.

– Pańskiej córce podobają się trzy lalki i nie może się zdecydować, którą wybrać. Może pan jej doradzi?

– Za chwilę. Pani ma taki akcent... rosyjski?

– Tak. – Zastanawiała się, czy nie powinna mu powiedzieć, że jego żona czeka przy drzwiach, najwyraźniej znudzona i zniecierpliwiona.

– Od kiedy mieszka pani w Ameryce?

– Od szóstego roku życia. – Spojrzała na niego zimno. – Byłam mniej więcej w wieku pańskiej córki. A teraz przepraszam, ale...

Położył jej dłoń na ramieniu, zanim zdążyła odejść. Choć zdawał sobie sprawę, iż nie powinien tego robić, zaskoczył go wyraz niepohamowanej złości w jej wzroku.

– Przepraszam, chciałem spytać o tę pozytywkę.

Natasza skierowała na nią wzrok w chwili, gdy muzyka dobiegła końca.

– To jedna z naszych najcenniejszych, ręczna robota. Jest pan nią zainteresowany?

– Jeszcze się nie zdecydowałem, ale pomyślałem, że może pani nie wie, że ona tutaj stoi.

– Nie rozumiem...

– Takiej rzeczy nikt nie szuka w sklepie z zabawkami. Byłoby szkoda, gdyby jakieś dziecko ją zniszczyło.

Natasza przesunęła pozytywkę bliżej ściany.

– Można by ją naprawić. – Wzruszyła ramionami. – Uważam, że dzieci też powinny słuchać muzyki, nie sądzi pan?

– Tak – zgodził się i po raz pierwszy na jego twarzy pojawił się uśmiech. Annie miała rację, przyznała w duchu Natasza, on naprawdę jest atrakcyjny. Mimo irytacji coś ją do niego ciągnęło i, co dziwne, wyczuwała w nim pokrewną duszę. – Szczerze mówiąc, całkowicie się z panią zgadzam. Może moglibyśmy porozmawiać o tym przy kolacji – dodał.

Natasza z trudem się opanowała. Miała porywczą naturę, ale przypomniała sobie, że ten mężczyzna jest w jej sklepie nie tylko z żoną, ale i z córką.

Nie powiedziała tego, co cisnęło jej się na usta, ale Spence i tak zorientował się, co myśli.

– Nie – ucięła i odwróciła się od niego.

– Panno... – zaczął Spence, ale w tym momencie podbiegła Freddie, niosąc dużą miękką lalkę z materiału.

– Tatusiu, patrz, prawda, że śliczna? – Oczy jej błyszczały.

Wszystko można było o tej lalce powiedzieć, prócz tego, że jest śliczna, pomyślał Spence. Miała wprawdzie rude włosy, ale na tym podobieństwo do Angeli się kończyło. Odetchnął z ulgą. Znając córkę, wiedział, że czeka na jego opinię. Zastanowił się przez chwilę.

– To najlepsza lalka, jaką dzisiaj widziałem – stwierdził w końcu.

– Naprawdę?

Przykucnął, by spojrzeć dziewczynce w oczy.

– Naprawdę. Masz świetny gust, buziaczku.

– Mogę ją wziąć? – spytała, przyciskając lalkę do piersi.

– Myślałem, że to dla mnie – zażartował.

– Zapakuję ją – powiedziała Natasza cieplejszym tonem. Może i jest bufonem, ale kocha swoją córkę.

– Będę ją niosła. – Freddie przycisnęła lalkę mocniej do siebie.

– Dobrze. W takim razie dam ci dla niej wstążkę do włosów. Jaką byś chciała?

– Niebieską.

– Będzie niebieska. – Natasza podeszła do kasy.

Nina rzuciła okiem na lalkę i skrzywiła się lekko.

– Kochanie, czy na pewno ta podoba ci się najbardziej?

– Tacie się podoba – mruknęła dziewczynka, schylając głowę.

– Tak. Bardzo mi się podoba – potwierdził z wymownym spojrzeniem i sięgnął po portfel.

Matka z pewnością nie jest aniołem, uznała Natasza. Ale to jeszcze nie daje mężczyźnie prawa do zwracania się do ekspedientki w ten sposób. Wzięła banknot, wydała resztę i sięgnęła po niebieską wstążkę.

– Proszę – powiedziała do Freddie. – Myślę, że lalce spodoba się nowy dom.

– Będę się nią opiekowała – zapewniła dziewczynka, usiłując związać lalce włosy. – Czy tutaj można przyjść oglądać zabawki, czy trzeba coś kupować? – spytała.

Natasza uśmiechnęła się, wzięła inną wstążkę i związała dziewczynce włosy w koński ogon.

– Możesz przychodzić, kiedy zechcesz.

– Spence, naprawdę musimy już iść. – Nina stała w otwartych drzwiach.

– Masz rację. – Zawahał się. To przecież małe miasto, uświadomił sobie. A jeśli Freddie może tu przychodzić, to i on będzie mógł. – Miło mi było panią poznać – dodał, uśmiechając się do Nataszy.

– Do widzenia. – Odczekała, aż wyjdą, i wybuchnęła niepowstrzymanym potokiem słów.

– O co chodzi? – Annie wychyliła się zza regału.

– Ten mężczyzna!

– Tak – westchnęła przeciągle Annie. – Ten mężczyzna...

– Przychodzi z żoną i dzieckiem do sklepu z zabawkami, a potem patrzy na mnie tak, jakby chciał pożreć mnie wzrokiem.

– Cicho. – Annie przycisnęła rękę do serca. – Nie podniecaj mnie, proszę.

– Uważam, że to skandal. – Natasza uderzyła pięścią w ladę. – Zapraszał mnie na kolację.

– Co? – W oczach Annie pojawił się błysk zachwytu, ale szybko zgasł, gdy zobaczyła wyraz twarzy Nataszy. – Masz rację. To skandal, zważywszy na to, że jest żonaty, nawet jeśli jego żona wygląda jak zimna ryba.

– Nie interesują mnie jego problemy małżeńskie – żachnęła się Natasza.

– Nie... – zawahała się Annie, wciąż jeszcze bujając myślami w obłokach. – Domyślam się, że odmówiłaś.

– Oczywiście, a coś ty myślała?! – Natasza z trudem wydobywała z siebie głos.

– Tak właśnie myślałam – szybko zgodziła się Annie.

– Ależ ten facet ma tupet! – ciągnęła Natasza czerwona z oburzenia. – Przychodzi tu i robi mi niedwuznaczne propozycje.

– No, nie! – Annie chwyciła ją za ramię. – Naprawdę robił ci propozycje? Tutaj?

– Wzrokiem – wyjaśniła Natasza. – Trudno było się nie domyślić. – Irytowało ją, że mężczyźni często zwracają uwagę tylko na jej wygląd. Chcą widzieć tylko jej ciało, pomyślała z niesmakiem. Początkowo, gdy nie wiedziała jeszcze, co te spojrzenia i aluzje naprawdę znaczą, tolerowała je. Ale szybko przestała. – Gdyby nie ta słodka dziewczynka, strzeliłabym go w pysk. – Natasza nie przebierała w słowach. Po raz drugi uderzyła pięścią w ladę.

Annie zbyt często była świadkiem wzburzenia przyjaciółki, by nie wiedzieć, jak ją uspokoić.

– Była słodka, prawda? – podchwyciła. – Ma na imię Freddie. Oryginalnie, co?

Natasza głęboko zaczerpnęła tchu. Pocierała dłoń.

– Tak.

– Powiedziała mi, że dopiero co przenieśli się do Shepherdstown z Nowego Jorku. Ta lalka ma być jej pierwszym nowym przyjacielem.

– Biedna mała. – Natasza aż nadto dobrze znała lęki i stresy towarzyszące dziecku w nowym miejscu. Mniejsza o ojca, zdecydowała. – Chyba jest w tym samym wieku co JoBeth Riley. – Zapomniała już o swoim wzburzeniu i podniosła słuchawkę telefonu. Nie zaszkodzi zadzwonić do pani Riley.

Spence stał w oknie pokoju muzycznego i patrzył na grządki pełne kwiatów. Ogród za oknem i trawnik, który aż się prosił, by o niego zadbać, były czymś całkiem nowym w jego życiu. Nigdy jeszcze nie kosił trawy. Uśmiechnął się na samą myśl o kosiarce.

Przed domem rósł duży, rozłożysty klon. Liście były ciemnozielone. Za parę tygodni pożółkną i zaczną opadać. Lubił widok na Central Park West z okna swego nowojorskiego mieszkania, gdy zmieniający się wygląd drzew oznajmiał kolejną porę roku. Tutaj jednak było całkiem inaczej.

Tutaj trawa, kwiaty i drzewa, na które patrzył, należały do niego. To jego oko miały cieszyć i to on miał o nie dbać. Tutaj mógł pozwolić Freddie wyjść z lalkami z domu i nie martwić się, gdy straci ją z oczu. Będzie mi tu dobrze, myślał, będę wiódł normalne życie. Czuł to już wtedy, gdy pierwszy raz przyleciał, by porozumieć się z dziekanem, a potem kiedy oglądał ten duży dom, pełen zakamarków, w towarzystwie depczącej mu po piętach agentki nieruchomości.

Nie musiała się starać. Został sprzedany w chwili, gdy przekroczył jego próg.

Rozmyślania przerwał mu widok kolibra, który przysiadł na płatku petunii. W tym momencie był już bardziej niż kiedykolwiek pewny, że decyzja opuszczenia Nowego Jorku była słuszna.

„Chcesz spróbować wiejskiego życia? Szybko ci się znudzi”. Słowa Niny dźwięczały mu w uszach, gdy obserwował promienie słońca tańczące na kolorowych skrzydełkach ptaszka. Trudno ją było winić za te słowa, zważywszy na to, że zawsze lubił być w samym środku wydarzeń. Nie mógł zaprzeczyć, że gustował w tych wszystkich przyjęciach przeciągających się do wczesnych godzin rannych, w eleganckich kolacjach w najlepszych lokalach, będących ukoronowaniem udanego wieczoru w filharmonii czy operze.

Urodził się w świecie blasku, dobrobytu i prestiżu. Całe życie obracał się tam, gdzie akceptowano tylko to, co najlepsze. I dobrze się czuł w takiej atmosferze. Lato w Monte Carlo, zima w Nicei lub w Cannes. Weekendy w CancLn lub na Arubie.

Nie mógł wykreślić tego etapu ze swego życia, ale żałował, że wcześniej nie uświadomił sobie odpowiedzialności, jaka na nim spoczywa.

Zrobił to teraz. Ku własnemu zaskoczeniu i ku zaskoczeniu wszystkich, którzy go znali, cieszył się z tej decyzji. To zasługa Freddie. Ona wszystko zmieniła.

Pomyślał o niej i w tej samej chwili ujrzał, jak biegnie przez trawnik, przyciskając do piersi nową lalkę. Tak jak przypuszczał, kierowała się prosto do huśtawki. Usiadła, trzymając lalkę na kolanach. Uśmiechała się, mrucząc coś do siebie pod nosem.

Ogarnęła go fala czułości, jakiej nie zaznał nigdy przedtem. Było to uczucie tak dojmujące, że nieomal sprawiające ból. Nie odrywał wzroku od córki.

Huśtała się, cały czas tuląc do siebie lalkę i szepcząc jej do ucha jakieś sobie tylko znane tajemnice. Cieszyło go, że Freddie wybrała skromną, szmacianą lalkę. Mogła wybrać jedną z tych najdroższych, z buzią z chińskiej porcelany, ubraną w wykwintną suknię. Tymczasem zdecydowała się na taką, która wyglądała, jakby sama potrzebowała miłości.

Przez cały ranek nie mówiła o niczym innym, tylko o sklepie z zabawkami, i Spence wiedział, że marzy o tym, by pójść tam jeszcze raz. O, nie, ona o nic nie poprosi. W każdym razie nie wprost. Zrobią to za nią jej oczy. Bawiło go i zarazem wprawiało w zakłopotanie, że Freddie, mając zaledwie pięć lat, instynktownie posługuje się wypróbowanymi kobiecymi sztuczkami.

On też myślał o sklepie z zabawkami, a ściślej mówiąc – o jego właścicielce. Ona nie uciekała się do żadnych sztuczek. Okazała jawnie, co o nim myśli. Skrzywił się z niesmakiem na wspomnienie swego nietaktownego zachowania. Wyszedłem z wprawy, pomyślał z ironią. Co więcej, nie przypominał sobie, kiedy ostatnio doświadczył tak silnego podniecenia. Było to jak grom z jasnego nieba, jak uderzenie pioruna.

Tymczasem jej reakcja... Mrożąca. Spence raz jeszcze odtworzył w pamięci scenę, jaka się między nimi rozegrała. Kobieta była wściekła. Zanim jeszcze zdążył cokolwiek powiedzieć, stała się uosobieniem furii.

Nawet nie starała się być uprzejma, odmawiając mu. Ograniczyła się do krótkiego lodowatego „nie”, do jednej sylaby. Zareagowała tak, jakby, nie przymierzając, poprosił, by poszła z nim do łóżka.

Oczywiście, że chciałby. Już w chwili gdy ją ujrzał, wyobraził sobie, że niesie ją do jakiegoś ciemnego leśnego zakątka, gdzie ziemia jest pokryta miękkim mchem, a niebo przysłonięte koronami drzew. Tam mógłby się rozkoszować smakiem jej pełnych, zmysłowych ust, tam mógłby oddać się dzikiej namiętności, jaką obiecywała jej twarz, dzikiemu, nieokiełznanemu seksowi, zapominając o miejscu i czasie, o tym co dobre, a co złe.

Wielkie nieba, zdumiał się, przecież zachowuje się jak nastolatek. Nie, zachowuje się jak mężczyzna, który od lat jest bez kobiety. Nie wiedział, czy powinien być wdzięczny Nataszy Stanislaski, że obudziła w nim uśpione potrzeby, czy wręcz przeciwnie.

Jednego w każdym razie był pewien – że pragnie znów ją zobaczyć.

– Jestem już spakowana. – W drzwiach stała Nina. Westchnęła cicho. Spence nie reagował, bez reszty zaprzątnięty własnymi myślami. – Spencer... – Podchodząc bliżej, Nina podniosła głos. – Powiedziałam, że jestem już spakowana.

– Co? Ach, tak. – Uśmiechnął się rozkojarzony. – Będzie nam ciebie brakowało, Nino.

– Raczej będziesz zadowolony, widząc moje plecy – skorygowała i pocałowała go lekko w policzek.

– Nie. – Ścierając z jego skóry ślad szminki, zauważyła, że teraz uśmiechnął się szczerze i spontanicznie. – Doceniam to, co dla nas zrobiłaś. Wiem, jak bardzo jesteś zajęta.

– Nie mogłam pozwolić, żeby mój brat sam penetrował dzikie ostępy Wirginii Zachodniej. – Ujęła jego dłoń z niekłamanym wzruszeniem. – Spence, jesteś pewien, że postąpiłeś słusznie? Zapomnij o wszystkim, co mówiłam, i przemyśl to jeszcze raz. To dla was duża zmiana. A co będziesz tutaj robił w wolnym czasie?

– Kosił trawę. – Roześmiał się na widok wyrazu jej twarzy. – Siedział na ganku. Może znowu zacznę komponować.

– Mógłbyś komponować w Nowym Jorku.

– W ciągu ostatnich lat nie napisałem nawet dwóch taktów – przypomniał jej.

– W porządku. – Machnęła ręką. – Ale skoro chciałeś zmiany, mogłeś przenieść się na Long Island czy nawet do Connecticut. – Podeszła do fortepianu.

– Nino, naprawdę podoba mi się tutaj. Wierz mi, to najlepsza rzecz, jaką mogłem zrobić dla Freddie. I dla siebie – dodał.

– Mam nadzieję, że się nie mylisz. – Kochała go, więc uśmiechnęła się, nie chcąc się z nim dłużej spierać. – Mimo to uważam, że najdalej za pół roku będziesz z powrotem w Nowym Jorku. A tymczasem, ponieważ to dziecko ma tylko ciotkę, liczę, że będziesz mnie na bieżąco informował o wszystkim, co się dzieje. – Spojrzała na paznokcie, zmartwiona drobnym odpryskiem lakieru. – Ten pomysł ze szkołą publiczną...

– Nino, nie zaczynaj znowu.

– Nieważne. – Wyciągnęła do niego rękę. – Nie ma sensu ciągnąć tej dyskusji, skoro muszę zdążyć na samolot. A poza tym, to w końcu twoje dziecko.

– No właśnie.

Nina postukała palcem w wypolerowaną powierzchnię fortepianu.

– Spence, wciąż masz poczucie winy z powodu Angeli. Widzę to. Niepotrzebnie.

Uśmiech znikł z jego twarzy.

– Wymazanie pewnych błędów wymaga czasu.

– Ona cię unieszczęśliwiła – ciągnęła Nina. – Już w pierwszym roku waszego małżeństwa były problemy. Och, ty nie byłeś skory do zwierzeń – dodała. – Ale inni aż się palili, żeby opowiadać wszystko wszystkim dokoła. I mnie również. Było tajemnicą poliszynela, że nie chciała dziecka.

– A czy ja byłem dużo lepszy, skoro chciałem mieć dziecko tylko po to, żeby wypełniło pustkę w moim małżeństwie? Dziecko to poważny obowiązek.

– Popełniałeś błędy. Ale zrozumiałeś to i naprawiłeś. Angela nigdy w życiu nie czuła się winna. Gdyby nie umarła, i tak byś się rozwiódł i przejął opiekę nad Freddie. Wyszłoby na to samo. Wiem, że to brzmi cynicznie, ale prawda często jest okrutna. Nie chcę myśleć, że przeprowadziłeś się tutaj, że tak nagle zmieniłeś swoje życie tylko dlatego, że starasz się nadrobić coś, co już dawno minęło.

– Może po części tak jest. Ale jest i coś więcej. – Wyciągnął rękę, czekając aż Nina podejdzie. – Spójrz na nią. – Wskazał na łąkę przed oknem, gdzie Freddie wciąż się huśtała, unosząc się wysoko w powietrze niczym koliber. – Ona jest szczęśliwa. I ja też.

Tytuł oryginału:

Taming Natasha

Pierwsze wydanie:

Silhouette Books 1990, 1991

Opracowanie graficzne okładki:

Kuba Magierowski

Redaktor prowadzący:

Grażyna Ordęga

Korekta:

Grażyna Henel

Taming Natasha

© 1990 by Nora Roberts

© for the Polish edition by Harlequin Polska sp. z o.o., Warszawa 1997, 2002, 2008, 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9943-3

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.