Joanna Fulford

Pani na zamku

Tłumaczenie:
Barbara Ert-Eberdt

PROLOG

Idąc na oślep między drzewami, Isabelle znalazła się na skraju sadu. Rozciągał się stąd widok na las i wzgórza dominujące nad Castlemorą. Tym razem była obojętna na jego piękno. Jej myśli zaprzątała niedawna rozmowa ze świekrą.

– Gdybyś spełniła małżeński obowiązek i wydała na świat spadkobiercę rodu, zachowałabyś swoje miejsce. A tak śmierć mojego syna pozbawia cię prawa do pozostania w naszym domu.

Isabelle słuchała zdumiona. Tragiczna śmierć Alistaira Neila podczas polowania oznaczała koniec jej dotychczasowego życia…

– Przecież to także mój dom.

Spojrzenie niebieskich oczu lady Gruoch pozostało zimne i nieprzejednane.

– Już nie. Jałowa żona ma tylko jedną przyszłość: zakonny habit.

– To nie moja wina, że nie doczekałam się dziecka. Alistair też się do tego przyczynił.

Lady Gruoch zmarszczyła brwi.

– Jak śmiesz usprawiedliwiać się, podle oczerniając zmarłego? Mój syn gorąco pragnął dziedzica i nie zaniedbywał małżeńskich obowiązków.

Isabelle zacisnęła dłonie w pięści. Wyobraziła sobie zjadliwe i kłamliwe uwagi na swój temat, które wygłaszał zmarły mąż, żeby ukryć własne niedołęstwo. Postanowiła milczeć. Nie widziała sensu wywlekać wstydliwych tajemnic alkowy małżeńskiej. Chciała jak najszybciej zapomnieć o przemocy, do której uciekał się Alistair.

– Przynajmniej nie zaprzeczasz. Od ślubu minął rok. Każda szanująca się żona kołysałaby już w ramionach dziecko, drugie mając w brzuchu.

– Pragnęłam tego równie gorąco, jak mój mąż. Jak możecie, pani, w to wątpić?

– Może i tak było. Nie zmienia to faktu, że zawiodłaś jako kobieta i jako żona. Wrócisz do ojca. On zadecyduje o twoim losie. Jeśli ma rozum, umieści cię w klasztorze.

Isabelle wiedziała, że lady Gruoch nie zmieni zdania, ale nie zamierzała wchodzić w rolę ofiary.

– W takim razie żądam zwrotu posagu.

– Nie masz prawa wysuwać tego rodzaju żądań. To nasza rodzina jest poszkodowana.

– To niesprawiedliwe!

– Nie wspominaj o sprawiedliwości. Zatrzymamy całość.

Isabelle zadrżała. Bez posagu, o reputacji kobiety bezpłodnej, nie będzie miała szansy na powtórne zamążpójście. Podjęła ostatnią próbę.

– To nie wasze pieniądze. Neilowie są wystarczająco bogaci.

– Nikt nie będzie mówił Neilom, jak mają postępować. Zresztą masz szczęście, że pozwalamy ci odejść. Niektórzy w Dunkeld sugerowali inne rozwiązanie, znacznie prostsze i o wiele skuteczniejsze.

Isabelle przeszedł zimny dreszcz. Kiedy pojawiła się w domu męża, została przyjęta z szacunkiem, chociaż bez sympatii. W rodzinie Neilów nie demonstrowano uczuć. Kiedy jednak z kolejnymi miesiącami nie mogła doczekać się potomka, zaczęła odczuwać wyraźny dystans, który przerodził się szybko w pogardę.

– Czy jesteś pewna, że Neilowie są gotowi na gniew Castlemory? – zapytała śmiało. – Mój ojciec nie pozostawiłby takiego czynu bez pomsty.

– Nie boimy się. Opuścisz nasz dom nazajutrz z samego rana.

Tak też się stało. Opuszczała Dunkeld odprowadzana pogardliwym wzrokiem niegdysiejszych powinowatych. Towarzyszyło jej gorzkie poczucie klęski. Wielkie nadzieje, jakie łączyła z zamążpójściem, okazały się płonne. Jej duma też doznała uszczerbku. Jednocześnie miała świadomość, że nie warto było żałować opuszczenia miejsca, gdzie spotkało ją tak wiele złego. Nieszczęście polegało na tym, że nie potrafiła wyobrazić sobie przyszłości. Powstrzymała łzy i godnie uniosła głowę. Nie dam Neilom tej satysfakcji, pomyślała.

Z jaką jednak miną stanie przed obliczem ojca?

Archibald Graham miał pięćdziesiąt lat. Niegdyś krzepki i energiczny, dzisiaj podupadł na zdrowiu do tego stopnia, że nawet najlżejszy wysiłek męczył go i powodował boleści w klatce piersiowej. Jednak jego szare oczy patrzyły bystro i przenikliwie, umysł pracował równie sprawnie jak dawniej. Nawet nie próbował kryć gniewu i rozczarowania. A kiedy dowiedział się, że odmówiono zwrotu posagu, jego złość wzmogła się jeszcze.

– Ci niegodziwi, podstępni Neilowie są nie lepsi od zwykłych złodziei.

Brat przytaknął ojcu. Szesnastoletni Hugh dorósł wieku męskiego i jako jedyny żyjący syn był przyszłym dziedzicem rodzinnych włości. Dobrze rozumiał, na czym polega godność rodu i jak o nią dbać.

– To obraza, za którą powinniśmy ukarać Neilów. Pozwólcie mi, ojcze, zaprowadzić naszych ludzi do Dunkeld i spalić to gniazdo szczurów.

– Owe szczury są jeszcze zbyt liczne, chłopcze. Poczekamy na stosowną chwilę.

– Mamy więc przełknąć obrazę?

– Nie, ale zemsta najlepiej smakuje na zimno, zapamiętaj to sobie, mój synu, bo w przyszłości zajmiesz moje miejsce.

– Zapamiętam, ojcze – odpowiedział Hugh i zwrócił się do Isabelle z pocieszającymi słowami: – Dobrze, że uwolniłaś się od tego parszywca, Belle.

To prawda, uwolniła się, co nie zmieniało faktu, że była teraz wdową bez posagu. Nikt nie wspomniał o tym na głos, ale wisiało to w powietrzu razem z oskarżeniem o rzekomą bezpłodność.

Zatopiona w niewesołych rozmyślaniach Isabelle nie zauważyła, że zbliża się do niej jakaś postać, dopóki ów ktoś nie przemówił.

– Pozwól, że cię powitam, lady Isabelle.

– Murdo – odwróciła się, rozpoznając głos.

Stał tylko krok od niej. Spoglądała na niego z niepokojem, starając się ukryć drżenie. Czarno odziany, miał całkowicie wygoloną głowę, lewą stronę twarzy przecinała blizna, częściowo skryta pod krótko przyciętą i czarną jak noc brodą. Jego wzrok, bystry jak u drapieżnika, przewiercał ją na wylot.

– Domyślałem się, że was tu znajdę, pani – odsłonił zęby w parodii uśmiechu.

Isabelle uzmysłowiła sobie nagle, że sad znajduje się w sporej odległości od zabudowań dworskich i całkiem na uboczu. Ogarnął ją lęk. Nie chcąc dać mu poznać, że się boi, stała bez ruchu i jak zahipnotyzowana patrzyła mu w oczy.

– Czego chcesz?

– Porozmawiać z wami, pani.

– O czym?

– O przyszłości.

– Mów.

– Wasz wielce szanowny ojciec jest chory. Długo nie pożyje. Musi to na was ciążyć, pani.

– Owszem, ale chyba nie po to przyszedłeś, żeby mi o tym przypominać.

– Kiedy umrze, będziecie, pani, potrzebowała ochrony.

Isabelle wiedziała, do czego on zmierza.

– Mój brat mi ją zapewni – oświadczyła.

– Nowy mąż lepiej odgrywałby tę rolę. – Na twarzy Murdo malowało się zdecydowanie. – Uczynicie mi honor, pani, jeśli weźmiecie mnie pod uwagę.

Isabelle odczuła skurcz żołądka z obrzydzenia, ale wolała go nie rozdrażniać.

– To niemożliwe, Murdo.

– Dlaczego nie? Kto byłby lepszy ode mnie? Jestem, co prawda, młodszym synem, ale pochodzę z dobrej rodziny. Dosłużyłem się pozycji w Castlemorze wierną służbą u waszego ojca. Dzięki moim wysiłkom Castlemora jest potężna, a sąsiedzi boją się jej. Nie możecie, pani, nie wiedzieć, co do was czuję.

– Przykro mi, że nie mogę tego odwzajemnić.

– Po ślubie to się może zmienić.

– Ale moje uczucia do was nigdy się nie zmienią.

– Teraz tak mówicie, ale umiem być cierpliwy.

– Czas niczego nie zmieni. Nie rób sobie nadziei, Murdo. Cenię jednak twoją przyjaźń.

– Jeśli nie ja, to kto inny, Isabelle? Nie jesteście już doskonałą partią, pani, tylko wdową odprawioną w niesławie.

– Dlaczego zatem ty pragniesz mnie pojąć za żonę?

– Od dawna o tym marzę. Istniejące okoliczności niczego nie zmieniają, chyba że na moją korzyść. Mam nadzieję, że nie będzie chętnych do waszej ręki, pani.

– Nie uwierzę w twoją litość, Murdo.

– Ależ skąd… – Uśmiechnął się. – Znam prawdziwą przyczynę, dla której cię odprawiono, nie zwracając posagu.

– Co chcesz przez to powiedzieć?

– Że Alistair Neil nie był prawdziwym mężczyzną.

– Nie masz prawa tak mówić.

– Nie musicie, pani, udawać przede mną. Wasz zmarły małżonek był nędznie obdarowany przez naturę, a na dodatek jego przyrodzenie zawiodło go. Jeśli nie macie, pani, dzieci, to nie z waszej winy. Jestem o tym przekonany.

Słowa te niechybnie podniosłyby ją na duch, gdyby nie wypowiedział ich Murdo. Isabelle zaczerwieniła się ze wstydu.

– Mogę dać wam dzieci, pani – przysunął się bliżej.

Myśl o jakiejkolwiek intymności z tym człowiekiem napawała Isabelle wstrętem.

– To niemożliwe.

– Zastanówcie się, pani, czy możecie sobie pozwolić na to, aby mnie odrzucić? – Widząc jej zgorszoną minę, roześmiał się cicho. – Jedna noc w moim łożu, a zapomnicie, że Alistair Neil kiedykolwiek istniał.

– Nigdy nie będę z tobą dzieliła łoża!

Murdo pozostał niewzruszony.

– Ja zawsze zdobywam to, czego zapragnę.

Chociaż popołudniowe słońce mocno przygrzewało, Isabelle przeniknął chłód.

– Tym razem zawiedziesz się.

– Mylicie się, pani. Zostaniecie moją żoną.

– Nigdy na to nie przystanę. – Odwróciła się, chcąc odejść, ale chwycił jej ramię.

– Tym razem nie zadowolę się odmową.

– Daj mi odejść, Murdo.

– Raz już wymknęłaś mi się, pani, ale nie pozwolę na to ponownie.

W jego słowach zabrzmiała niewypowiedziana groźba.

– Zapominasz się. Cieszysz się zaufaniem w tym domu, lecz to nie daje ci prawa, żeby tak do mnie mówić.

– Owszem, przyznaję, ale niebawem to się zmieni.

– Nigdy! – wykrzyknęła Isabelle, straciwszy cierpliwość.

Wyswobodziła się i uciekła między drzewa. Obserwował ją, lecz nie ruszył za nią.

– Biegnijcie, moja pani – mruknął do siebie. – I tak mi nie uciekniecie.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Trzy miesiące później

Isabelle wprawiła konia w galop. W zasadzie nie powinna wyjeżdżać sama, lecz Murdo i jej brat wybrali się wcześniej na polowanie, nikt więc nie mógł jej tego zabronić. Postanowiła wykorzystać ową chwilę swobody. Tym bardziej że ojciec wybrał już kandydata do jej ręki…

– Łączy nas dawny sojusz z Glengarronem. Małżeństwo go umocni.

– Wybacz, ojcze, ale wydawało mi się, że laird Glengarronu jest już żonaty – odpowiedziała, starając się nie ujawnić, jakie wrażenie zrobiła na niej ta wiadomość.

– Owszem. Ale mam na myśli jego szwagra, lorda Bana. Jest co prawda tylko saskim tanem i uciekinierem z Anglii, jednak uchodzi za doświadczonego wojownika. Nie mniejsze znaczenie ma również fakt, że nie ma ziemi i z tego powodu nie będzie szczególnie wybredny w wyborze żony.

– Ja chyba też nie mogę przebierać w kandydatach na męża.

– Teraz już nie.

– A jeśli nie znajdę uznania w oczach saskiego tana?

– Dlaczego miałabyś nie znaleźć? Jesteś piękna, a w twoich żyłach krąży krew Grahamów. Naturalnie, nie obejdzie się też bez małej finansowej zachęty. Argumentów powinno wystarczyć.

– A jeśli nie wystarczy?

– Są jeszcze zakony.

– Nie mam powołania do życia zakonnego, dobrze o tym wiesz, ojcze.

– Murdo na ciebie spoziera.

– Tego bym sobie nie życzyła.

– W takim razie przywdziej najlepszą suknię i bądź miła, kiedy przybędzie lord Ban.

– Kiedy się go spodziewasz?

– Wkrótce. Dopilnuj, by przygotowano odpowiednie powitanie.

Wspomnienie rozmowy z ojcem wciąż budziło irytację Isabelle. Nie śmiała jednak okazywać nieposłuszeństwa. Castlemora była gotowa na przyjęcie gości. Teraz i ona potrzebowała czasu, aby przygotować się na to, co miało nastąpić.

Utrzymując stałe tempo biegu konia, jechała wzdłuż strumienia do miejsca, w którym rozszerzał się, tworząc spore rozlewisko osłonięte koronami drzew. Miejsce znajdowało się w granicach Castlemory, było jednak odludne i zazwyczaj Isabelle nie przyjeżdżała tu sama. Gdyby Murdo dowiedział się o tej wyprawie, miałaby się z pyszna. Przez lata służby rozbudował rozgałęzioną siatkę informatorów. W Castlemorze nie działo się nic, o czym on by się nie dowiedział.

Isabelle zsiadła z konia i uwiązała go. Słońce stało wysoko, dzień był upalny. Woda wyglądała bardzo zachęcająco. Rozejrzała się. Nie dostrzegła nikogo i pokusa stała się nie do powstrzymania.

Ban oparł się o pień drzewa, zadowolony, że mógł wreszcie zejść z siodła. On i jego towarzysze byli w drodze od rana, chociaż nie spieszyli się zanadto, by nie zmęczyć koni. Zwierzęta odpoczywały w cieniu, ludzie posilali się chlebem, serem i suszonym mięsem. Nieco dalej, między drzewami, stał na warcie Davy. Okolica była, co prawda, spokojna, lecz nie znaczyło to, że nie należy mieć się na baczności. Banowi tę ostrożność nakazywało wieloletnie doświadczenie. Od lat towarzyszył Czarnemu Iainowi z Glengarronu. W tym czasie wyrósł na silnego mężczyznę i otoczonego powszechnym szacunkiem wojownika. Nie zawdzięczał swej pozycji szwagrowi. Sam ją osiągnął. Oddawał się służbie Glengarronowi całym sercem, albowiem koncentrując się na nowym życiu, mógł zapomnieć o starym. W Glengarronie przeszłość nic nie znaczyła. Był oceniany za obecne czyny. Mimo że jego towarzysze traktowali go życzliwie, wiedział, że bacznie go obserwują. Postawił sobie za punkt honoru zasłużyć na ich zaufanie i akceptację.

Ewan, Jock i Davy byli porządnymi ludźmi. Mógł na nich liczyć, tak jak oni na niego. Co prawda, nie spodziewał się żadnej potyczki. Dostarczenie koni staremu przyjacielowi trudno traktować jako wyprawę najeżoną szczególnymi niebezpieczeństwami. Podjął się tego zadania, żeby wyręczyć Iaina. O innym, osobistym celu podróży nie wspomniał swoim ludziom, albowiem sam nie był pewien, co z tego wyniknie.

Wszystko zaczęło się tydzień wcześniej. Dokazywał na dziedzińcu z siostrzeńcami, kiedy pojawił się Iain i poprosił o chwilę rozmowy na osobności.

– Stało się coś złego? – zagadnął Ban.

– Nie. Chciałbym prosić cię o przysługę.

– Proszę, mów – zachęcił przyjaciela.

– Potrzebuję kogoś, kto dostarczy konie do Castlemory. Już jakiś czas temu Archibald Graham prosił mnie o parę dobrych klaczy rozpłodowych, a ja obiecałem, że rozejrzę się w swoim stadzie.

– Myślisz o klaczach z Jarrow?

– Właśnie tak.

Klacze rzeczywiście były pięknymi zwierzętami, ale dostawą mógł się zająć każdy spośród ludzi Iaina, dlaczego więc zwracał się z tą prośbą właśnie do niego? – zastanowił się. Łatwo było zgadnąć, że chodziło o coś innego.

– Podejmiesz się? – zapytał obojętnym tonem Iain, co tylko wzmogło podejrzenia przyjaciela.

– Naturalnie. – Ban miał szczere chęci. Castlemora była oddalona zaledwie o dwa dni drogi, a pogoda sprzyjała podróży. Wiele zawdzięczał szwagrowi, więc z chęcią skorzystał z nadarzającej się okazji wyświadczenia przysługi.

– Dobrze.

Ban czekał, pewny, że zaraz dowie się więcej.

– Archibald Graham to stary przyjaciel i sojusznik naszego rodu, niestety jego zdrowie szwankuje. Ma córkę. Ostatnim razem, kiedy ją widziałem, była dzieckiem. Teraz ma zapewne co najmniej osiemnaście lat. Niedawno owdowiała i ojciec szuka dla niej nowego męża.

Ban wzmógł czujność. Nie przypuszczał, że może chodzić o zamążpójście.

– Masz na myśli mnie?

– Niekoniecznie. Sugeruję jedynie, żebyś pojechał i rozejrzał się.

– Ona jest wdową, więc musi mieć dzieci.

– Chyba nie ma.

– Nie ma? – zdziwił się.

– Była zamężna tylko rok. Mówią, że jest piękna, a jako córka Grahama otrzyma niezły posag.

– Coraz lepiej… A ja mam dwadzieścia pięć lat i wciąż jestem bezżenny. Czy to pomysł mojej siostry?

– Nie, lecz wiem, że jej gorącym życzeniem jest, byś się ożenił.

– Mówiła ci?

– Wspominała raz czy dwa.

– Na Boga! Od pięciu lat próbuje mnie ożenić.

– Czego się spodziewasz? Jesteś jej jedynym bratem.

– I jedynym męskim potomkiem rodu. Muszę więc mieć dziedzica.

– Masz coś przeciwko małżeństwu?

– Nie mam.

Mówił szczerze. Idea małżeństwa nie była mu niemiła. Stanowiło ono bowiem obowiązek mężczyzny, mający zapewnić przedłużenie rodowego nazwiska. Kobieta, mająca tę ciągłość zapewnić, winna być mężowi uległa i, w miarę możliwości, urodziwa, chociaż uroda nie gwarantowała gorącego i otwartego serca, o czym Ban miał okazję się już przekonać.

– Doskonale. A zatem postanowione.

Rzeczywiście słowa przyjaciela miały sens. Ban nie potrafił jednak pohamować zazdrości, kiedy obserwował małżeństwo Iaina i Ashlynn. Ich związek opierał się na miłości i namiętności. Iain był oddanym mężem i dobrym ojcem. Przypominając sobie, jakie początkowo miał wątpliwości wobec niego, Ban odczuwał wstyd. Ashlynn nie mogła trafić lepiej. Wśród znanych mu małżeństw byli oni wyjątkiem potwierdzającym regułę. Nigdy nie zaniedbywali się, dochowywali wierności i mogli zawsze na siebie liczyć.

– Ta wizyta nie zobowiązuje cię do niczego – ciągnął Iain. – Może nie spodobać ci się owa kobieta.

Ban nie odpowiedział.

– W razie czego tylko dostarczysz konie. Z drugiej strony, może się zdarzyć…

– …że się zakocham.

– Wszystko może się przydarzyć.

Ban skrzywił się. Według niego miłość to chimera, rojenie, groźne dla dojrzałego mężczyzny. Małżeństwa powinno się zawierać w wyniku zimnej kalkulacji. A jeśli później w jego małżeństwie pojawi się uczucie, tym lepiej.

– Ona jest uważana za piękność – uśmiechnął się Iain.

– Idź do diabła – odparł żartobliwie.

– Więc pojedziesz?

– Pojadę. I rozejrzę się, ale wiedz, że nie tak łatwo mnie zadowolić.

Ktoś trącił go w ramię i wytrącił z zamyślenia. Jock częstował go wodą z bukłaka.

– Liczymy na dobre przyjęcie – odezwał się Ewan. – Archibald Graham słynie z gościnności.

Ban i Jock spojrzeli po sobie. Głównym przedmiotem troski Ewana był jego żołądek. Jadł za dwóch, ale mimo to był chudy i żylasty. Nie miał ani uncji tłuszczu i odznaczał się niepospolitą siłą. Miał osiemnaście lat, z których trzy spędził z Banem, uczestnicząc we wszystkich jego wyprawach.

– Podobno stary Archibald jest poważnie chory – powiedział Jock.

– Też o tym słyszałem. Ma szczęście, że jego syn dorósł do wieku, w którym może przejąć ciężar rządzenia. Ma też owdowiałą córkę, podobno bardzo piękną.

– Nie zabraknie kandydatów do jej ręki. Graham jest bogaty.

– Myślicie, że spojrzałaby w moją stronę? – Kamienną twarz Jocka rozjaśnił uśmiech, odsłaniający brak przedniego zęba.

– Nie – odrzekł Ewan. – Ona może przebierać w mężczyznach jak w ulęgałkach. Dlaczego miałaby zawracać sobie głowę takim brzydalem jak ty? Może spojrzy przychylniej na Davy’ego? On jest przystojny.

– Zgadza się, tylko że Davy jest po słowie z córką Lachlana. Zresztą on też pochodzi z gminu.

– Pozostajecie tylko wy, milordzie – stwierdził Ewan.

Ban, niezadowolony, że rozmowa zeszła na temat, wokół którego krążyły jego myśli, uśmiechnął się enigmatycznie.

– Nie mam nic przeciwko małżeństwu, ale słyszałem, że bogate dziedziczki zazwyczaj bywają szpetne.

– Nigdy żadnej nie spotkałem, muszę uwierzyć wam na słowo – odrzekł Jock.

Ban skubiąc bezwiednie kępę trawy, pomyślał, że bogata czy biedna, mało prawdopodobne, by jakakolwiek szlachecka córka uznała za dobrą partię wyzutego z ziemi angielskiego tana. Jego los poprawił się znacznie w ostatnich latach, miał dość złota, lecz utracił swoje dziedzictwo na rzecz normandzkiego wielmoży. Ludzie króla Wilhelma spustoszyli rozległe połacie północnej Anglii, pozostawiając za sobą wyludnione zgliszcza, gdzie w ruinach wiosek bielały kości pomordowanych mieszkańców, albowiem nie starczyło żywych, by pogrzebać zmarłych. A wszystko to za sprawą śmierci jednego, na dodatek, szalonego człowieka, Roberta Comyna. Jego brutalne rządy w Nortumbrii doprowadziły do powstania, w którym zginął, a ponieważ należał do faworytów Wilhelma, król wziął za jego śmierć srogi odwet na ludności prowincji. Wtedy zginął jego ojciec i brat wraz z żoną i młodziutkim synem.

– Możliwe, że Graham odda ją któremuś z normandzkich panów – powiedział Ewan.

Uwaga ta ponownie wyrwała Bana z rozmyślań.

– Traktat z Abernethy czyni króla Malcolma wasalem króla Wilhelma – mówiąc to, Jock splunął na ziemię. – Czy jest lepszy sposób umacniania potęgi rodu niż oddanie Szkotki Normanowi?

W milczeniu trawili tę smutną prawdę. Udane wyprawy króla Malcolma do północnej Anglii w tysiąc siedemdziesiątym roku spotkały się z bezwzględną odpowiedzią Wilhelma, który zgromadził wielkie siły i poprowadził je przeciwko Szkotom. Szkoci, choć waleczni i pełni poświęcenia, zostali rozgromieni przez Normanów. Po tej klęsce Malcolm musiał złożyć hołd lenny Wilhelmowi, a dwa lata później podpisać traktat w Abernethy.

– Dziewczyna zasługuje na lepszy los – wtrącił się zgorszony Ewan.

– Oczywiście, że tak. Normanowie są zwykłymi, zdradzieckimi bękartami.

– A na ich czele stoi największy bękart.

Wybuchli śmiechem, albowiem nieprawe pochodzenie króla Wilhelma nie stanowiło dla nikogo tajemnicy. Nie było również tajemnicą, że król cierpiał z tego powodu.

– Dobrze, że tego nie słyszy, bo kazałby ci obciąć język.

– Na szczęście go tu nie ma.

– W Nortumbrii pozostawił za sobą zgliszcza.

Zamilkli, bo coś niecoś wiedzieli o przeszłości swojego pana i żaden nie chciał ciągnąć tematu, który dla niego na pewno był bolesny. Mając tego świadomość, sam Ban postarał się skierować rozmowę na inne tory.

– Powiedz, Ewanie, wpadła ci w oko jakaś dziewczyna?

– Jeszcze nie.

– A która o zdrowych zmysłach by go zechciała? – zauważył żartobliwie Jock.

– Ciebie jakaś zechciała.

-Tak, chyba za moje grzechy.

Żona Jocka, Maggie, była znana z ciętego języka. Temat małżeństwa też nie odpowiadał Banowi, więc wymówił się chęcią rozprostowania nóg i poszedł się przejść wzdłuż strumienia.

Przez pierwszych kilka lat pod przybyciu do Glengarronu jedynym jego majątkiem były ubranie i miecz. Nie mógł myśleć o ożenku. Powoli pracował na dobrą reputację i doszedł do majątku. Jednak samo nazwisko, nawet poparte złotem, było niewiele warte. O wartości mężczyzny decydowała ziemia. Bez niej był tylko o szczebel wyżej od zwykłego najemnika. Kobiety ze szlachetnych rodów mogły wdawać się z takimi mężczyznami w krótkotrwałe romanse, ale małżeństwo pozostawało poniżej ich godności. Doświadczył tego boleśnie na własnej skórze.

Tymczasem szedł wzdłuż wijącego się pomiędzy drzewami strumienia, obojętny na piękno okolicy. Przystanął w półcieniu pod górskim jesionem i spojrzał przed siebie. Wzgórza, drzewa i wijący się między nimi strumyk wyglądały zachwycająco. Wokół roznosił się uspokajający szum niewielkiego, okolicznego wodospadu, a woda lśniła w promieniach słońca. Sprawiała orzeźwiające wrażenie i zachęcała do kąpieli. Ban usiadł i ściągnął buty. Wtedy jego uwagę zwrócił ruch na powierzchni wody. Ktoś pływał w pobliżu przeciwległego brzegu.

Instynktownie skrył się za wielkim głazem i obserwował. Zauważył konia i ubranie pozostawione na brzegu. Na jego twarzy pojawił się uśmiech. Tajemnicza postać w wodzie okazała się kobietą. Dostrzegał jej szczupłą talię i długie, kształtne nogi. Brązowe włosy ciągnęły się za nią jak wodorosty.

Kim była i skąd się tu wzięła? Nie pochodziła z gminu, wystarczyło spojrzeć na jej konia. Dlaczego zatem była sama i nago pływała w leśnym strumieniu? Tylko jednego rodzaju kobieta nie wahałaby się obnażyć swoich wdzięków w taki sposób. Ban uśmiechnął się do siebie. Co za znakomita okazja, pomyślał, żaden mężczyzna z krwi i kości nie mógł jej zaprzepaścić. Jeśli okaże się mu chętna, spędzą miłe pół godziny nad brzegiem strumienia, za co zostanie szczodrze wynagrodzona.

Rozebrał się, wszedł do wody i zanurkował. Wszelkie odgłosy zagłuszał wodospad. Zanurzył się ponownie i pod wodą przepłynął na drugi brzeg. Zanim dopłynął, dziewczyna zdążyła wyjść z wody i wycierała się lnianą chustą. Była młodsza, niż mu się na pierwszy rzut oka wydawało, miała około osiemnastu lat, jej ciało dopiero co nabrało kobiecych krągłości. Owinęła się chustą i usiadła na kamieniu, żeby osuszyć w słońcu włosy. Ban uśmiechnął się jeszcze szerzej. Okazja naprawdę była zbyt dobra, by z niej nie skorzystać.

Tytuł oryginału: His Lady of Castlemora

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Ltd, 2013

Redaktor serii: Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne: Dominik Osuch

Korekta: Lilianna Mieszczańska

© 2013 by Joanna Fulford

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2015

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1343-1

ROMANS HISTORYCZNY – 423

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com