Tess Gerritsen

Śladem zbrodni

Przełożył
Jacek Żuławnik

PROLOG

Paryż, 1973

Spóźniała się. To nie w stylu Madeline, zupełnie nie w jej stylu.

Bernard Tavistock zamówił kolejną cafe au lait i sączył ją, nie śpiesząc się, tylko od czasu do czasu popatrując za swoją żoną po kawiarni. Dokoła widział typowy krajobraz Left Bank: turystów i paryżan, obrusy w czerwoną kratę, feerię letnich kolorów. I ani śladu kruczowłosej żony. Spóźniała się już pół godziny, a to więcej, niż gdyby utknęła w korku.

Kiedy nerwy w końcu wzięły górę, zaczął rytmicznie poruszać nogą. Przez te wszystkie lata, gdy byli małżeństwem, Madeline niezwykle rzadko spóźniała się na spotkanie, a i to raptem kilka minut. Inni mężczyźni przewracają oczami i narzekają na wiecznie opieszałe partnerki, ale Bernard tak naprawdę nigdy nie miał ku temu powodów, ponieważ trafiła

mu się wyjątkowo punktualna i obowiązkowa kobieta. Piękna kobieta. Taka, której po piętnastu latach małżeństwa nadal udawało się go zaskakiwać, fascynować i pociągać.

Do diabła, gdzie ona się podziewa?

Popatrzył w prawo i w lewo bulwaru Saint-Germain. Nerwowość przeszła w fazę otwartego niepokoju. Czyżby zdarzył się wypadek? A może w ostatniej chwili odezwał się Claude Daumier, jej kontakt we francuskim wywiadzie? Przez ostatnie dwa tygodnie wszystko działo się tak prędko. Plotki o przecieku w NATO – o wtyczce w ich szeregach – sprawiły, że każdy oglądał się przez ramię i zastanawiał, komu nie można już ufać. Madeline od wielu dni oczekiwała na instrukcje z londyńskiej siedziby MI6. Może wreszcie skontaktowali się z nią?

Tyle że wtedy powinna dać mu znać.

Wstał i już miał pójść poszukać telefonu, kiedy zobaczył, że macha do niego kelner Mario. Chłopak sprawnie przecisnął się między stolikami w pełnej ludzi kawiarni.

– Monsieur Tavistock, jest dla pana wiadomość. Od madame.

Bernard odetchnął z ulgą.

– Gdzie ona jest?

– Mówi, że nie może przyjechać na lunch, ale chce się z panem spotkać.

– Gdzie?

– Oto adres. – Kelner podał mu świstek poplamiony najpewniej zupą pomidorową. Adres nabazgrał ołówkiem:

ul. Myrha 66 m. 5

Bernard zmarszczył czoło.

– Czy to w okolicach Pigalle? Co ona, u diabła, robi w takiej okolicy?

Mario wzruszył ramionami, po galijsku, czyli z podniesionym wysoko czołem i uniesionymi brwiami, po czym oznajmił:

– Nie wiem. Podała mi adres, a ja zapisałem.

– Cóż, dziękuję. – Bernard sięgnął po portfel i dał kelnerowi należność za dwie kawy okraszoną hojnym napiwkiem.

– Merci – odparł uradowany kelner. – Wróci pan na kolację, monsieur Tavistock?

– O ile namierzę żonę – mruknął Bernard, idąc do mercedesa.

Pojechał na plac Pigalle, przez całą drogę złorzecząc pod nosem. Co w nią, do ciężkiej cholery, wstąpiło? To niebezpieczna okolica, zwłaszcza dla kobiety, zresztą dla mężczyzny również. Pocieszał się tym, że w razie czego jego najdroższa Madeline sama potrafi o siebie zadbać. Była strzelcem znacznie lepszym od niego, a w torebce zawsze nosiła naładowany pistolet automatyczny – środek ostrożności, przy którym upierała się od wydarzeń w Berlinie, które nieomal skończyły się katastrofą. To przygnębiające, jak mało można ufać własnym ludziom, myślał ponuro. Wszędzie nieudolność – w MI6, w NATO, w wywiadzie francuskim. Pozbawiona wsparcia Madeline utknęła w budynku pełnym enerdowskich Niemców. Gdybym nie zjawił się w porę...

Nie, nie zamierzał znów przeżywać tego horroru.

Dostała nauczkę. Od tamtej pory broń gotowa do strzału stanowiła standardowy element wyposażenia Madeline.

Skręcił w ulicę Chapelle i z obrzydzeniem pokręcił głową, patrząc na podupadającą okolicę, odrapane nocne speluny, skąpo odziane, eksponujące się na rogu ulicy kobiety. Dostrzegły jego auto i skinęły zachęcająco. Niemal w desperacji. Aleja Świń – tak Jankesi nazwali kiedyś okolice placu Pigalle. Wpadali tu, żeby zaspokoić żądze. Madeline, pomyślał, czyś ty do reszty zwariowała? Po coś tu przyjechała?

Skręcił w bulwar Bayes, a potem na ulicę Myrha i zaparkował przed numerem 66. Z niedowierzaniem spojrzał na dwupiętrowy budynek z sypiącym się tynkiem i zapadającymi się balkonami. Naprawdę chciała się z nim spotkać w tej ruderze? Zamknął drzwi samochodu, myśląc, że będzie miał szczęście, jeśli mercedes nadal będzie tu stał, gdy wróci po niego. Z ociąganiem wszedł do budynku.

W środku zauważył ślady świadczące o tym, że budynek jest zamieszkany: dziecięce zabawki na klatce schodowej, radio brzęczące w jednym z mieszkań. Wszedł po schodach. W powietrzu, zdaje się, że na stałe, wisiał zapach smażonej cebuli przemieszany ze smrodem dymu papierosowego. Mieszkania numer trzy i cztery znajdowały się na pierwszym piętrze, więc ruszył wąskimi schodami jeszcze wyżej. Mieszkanie numer pięć to było właściwie poddasze, do którego prowadziły niskie drzwi wetknięte pod okap.

Zapukał energicznie, a gdy nikt nie otworzył, powiedział głośno:

– Madeline? Posłuchaj, mam nadzieję, że to nie jest żart.

Nadal brak odpowiedzi.

Położył dłoń na klamce. Drzwi były otwarte. Pchnął je i znalazł się na poddaszu. Wiszące w oknie żaluzje rzucały smugi światła na ukryte w cieniu podłogę i ściany pokoju. W jednym rogu stało wielkie mosiężne łóżko. Zmięta pościel pamiętała ostatniego lokatora. Na nocnym stoliku stały dwa brudne kieliszki, pusta butelka po szampanie i kilka plastikowych przedmiotów, które można by łagodnie nazwać „wspomagaczami pożycia”. Pachniało alkoholem, potem i seksem.

Bernard przesunął zdumiony wzrok na podłogę obok łóżka i zobaczył kobiecy but na wysokim obcasie. Zmarszczył brwi, zrobił krok do przodu i stwierdził, że but leży w połyskującej czerwienią kałuży. Obszedł łóżko dokoła i raptem zamarł.

Jego żona leżała na podłodze, a jej rozrzucone czarne włosy wyglądały jak skrzydła kruka. Miała otwarte oczy. Po jej białej bluzce rozlały się trzy krwawe plamki w kształcie słońca.

Bernard opadł na kolana.

– Nie – jęknął. – Nie. – Dotknął jej twarzy i poczuł, że skóra nadal jest ciepła. Przyłożył ucho do jej piersi, ale nie usłyszał bicia serca. Z jego ust wyrwał się płaczliwy krzyk, pełen niewiary i smutku: – Madeline!

Kiedy wybrzmiało echo niosące jej imię, Bernard usłyszał za plecami kroki. Zbliżały się, były coraz głośniejsze...

Gdy się obrócił, zdumiony ujrzał należący do Madeline pistolet wycelowany w swoją pierś. Popatrzył na magazynek, a potem wyżej, na twarz człowieka, który dzierżył broń. To nie miało sensu, ani trochę!

– Dlaczego? – zapytał tylko.

Odpowiedzią był głuchy odgłos pocisku wylatującego z pistoletu z tłumikiem. Siła uderzenia posłała Bernarda na podłogę obok Madeline. Przez kilka krótkich sekund był świadom jej leżącego obok ciała, jej włosów jak jedwab. Wyciągnął rękę i czując, jak opuszczają go siły, dotknął jej głowy. Moja kochana, pomyślał. Moja najdroższa.

A potem jego dłoń zastygła.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Buckinghamshire, Anglia

Dwadzieścia lat później

Jordan Tavistock zapadł się w głębokim fotelu w salonie wuja Hugh i jak setki razy wcześniej z rozbawieniem przyglądał się portretowi dawno zmarłego przodka, nieszczęsnego hrabiego Lovata. Cóż za rozkoszna ironia, pomyślał, że lord Lovat spogląda akurat z honorowego miejsca nad kominkiem. Świadectwem niewybrednej fantazji rodu Tavistocków było to, że tak ochoczo wystawiali na widok publiczny krewnego, który dosłownie stracił głowę na Tower Hill i był ostatnim oficjalnie ściętym człowiekiem w Anglii. Jordan wzniósł toast za pechowego hrabiego i wprowadził do gardła potężną porcję sherry. Kusiło go, by nalać sobie drugą szklaneczkę, ale było już wpół do szóstej i wkrótce mieli się zacząć schodzić goście na obchody francuskiego święta narodowego. Niech w mojej głowie pracuje choć kilka szarych komórek, pomyślał. Będą mi potrzebne do pogaduszek o niczym. Było to jedno z najmniej ulubionych zajęć Jordana.

Przeważnie unikał tych stojących pod znakiem kawioru i czarnych krawatów jubli, w których urządzaniu lubował się wuj Hugh. Ale dzisiejsze przyjęcie, wyprawiane na cześć sir Reggiego i lady Heleny Vane’ów, może się okazać znacznie ciekawsze niż typowe zgromadzenie miłośników koni. To pierwsze tego rodzaju wydarzenie od czasu przejścia wuja Hugh na emeryturę i rezygnacji z pracy w brytyjskim wywiadzie. Kilku byłych kolegów wuja z MI6 miało zaszczycić imprezę swoją obecnością. Jeśli dorzucić do tego jego kumpli z Paryża, którzy przybyli do Londynu z powodu szczytu ekonomicznego, to zapowiadało się na wielce intrygujący wieczór. Kiedy zamknąć w jednym domu byłych szpiegów oraz dyplomatów, kto wie, jakie zaskakujące tajne informacje mogą wyjść na jaw.

Jordan podniósł głowę, usłyszawszy zrzędzenie wuja, który wprawdzie miał już na sobie smoking, ale bez powodzenia próbował zawiązać muszkę. Niestety nieodmiennie wychodził mu supeł.

– Czy mógłbyś pomóc mi z tym cholerstwem? – poprosił niecierpliwie.

Jordan wstał z głębokiego fotela, poluzował węzeł na szyi wuja i spytał:

– Gdzie jest Davis? Jemu to lepiej wychodzi.

– Posłałem go po twoją siostrę.

– Beryl znów wybyła?

– Naturalnie. Powiedz tylko „koktajl”, a już jej nie ma.

– Beryl nigdy nie przepadała za imprezami – stwierdził Jordan, zawiązując wujowi muszkę. – Poza tym, ale niech to zostanie między nami, ma już trochę dość Vane’ów.

– Hm? Ale to cudowni goście. Dopasowali się...

– Chodzi o te ich wieczne przytyki.

– Ach, o to. Zawsze tacy byli. Zdążyłem się przyzwyczaić.

– Zauważyłeś, jak Reggie chodzi za Beryl? Jak szczeniak.

– W obecności pięknej kobiety Reggie faktycznie zamienia się w szczeniaka – odparł rozbawiony Hugh.

– Nic więc dziwnego, że Helena tak go gasi. – Jordan zrobił krok do tyłu i przyjrzał się swemu dziełu.

– I jak?

– Może być.

Hugh zerknął na zegar.

– Lepiej sprawdź, co w kuchni. Dopilnuj porządku. Czemu Vane’owie jeszcze nie zeszli?

Jak na zawołanie usłyszeli dobiegające ze schodów zrzędliwe głosy. To lady Helena swoim zwyczajem strofowała męża.

– Ktoś musi ci to powiedzieć – rzuciła.

– Owszem, i zawsze musisz to być ty, prawda?

Sir Reggie wpadł do gabinetu ścigany przez małżonkę. Jordan nigdy nie mógł się nadziwić oczywistemu niedopasowaniu tych dwojga. Sir Reggie, przystojny, siwowłosy elegant, zdecydowanie górował nad bezbarwną niczym szara mysz żoną. Być może wybór partnerki uzasadniał potężny spadek, który przypadł w udziale Helenie. W końcu pieniądze równają wszelkie nierówności.

Zanim wybiła szósta, Hugh nalał cztery szklaneczki sherry i rozdał wszystkim obecnym.

– Zanim zjawią się tłumy, chciałbym wznieść toast – oznajmił. – Za wasz bezpieczny powrót do Paryża.

Napili się. Chwila była uroczysta, ostatni wieczór ze starymi przyjaciółmi.

Po chwili szklankę wzniósł Reggie.

– I za angielską gościnność. Wielkie dzięki!

Gdy usłyszeli dźwięk opon na żwirowym podjeździe, wyjrzeli przez okno i zobaczyli przed domem pierwszą limuzynę. Szofer otworzył drzwi i z auta wysiadła kobieta po pięćdziesiątce, której pełne kształty podkreślała zielona suknia upstrzona czarnymi paciorkami. Zza niej wyłonił się młody mężczyzna w szokująco purpurowej jedwabnej koszuli i wziął damę pod rękę.

– Wielkie nieba, toż to Nina Sutherland i jej bachor – mruknęła Helena. – Co to za miotła, na której przyleciała?

Rzeczona Nina Sutherland dostrzegła stojącą w oknie czwórkę.

– Halo, Reggie! Heleno! – zawołała głosem przypominającym fagot.

Hugh odstawił sherry.

– Czas powitać barbarzyńców – powiedział z westchnieniem i razem z Vane’ami poszedł przyjąć pierwszych gości.

Jordan przystanął, żeby dokończyć drinka, uzbroić się w uśmiech od ucha do ucha i przygotować prawicę do powitań. Dzień Bastylii – też wymówka dla imprezy! Poprawił smoking, przygładził koszulę i zrezygnowany ruszył do drzwiom. Cyrk przyjechał.

A niech to, pomyślał. Do diabła, gdzie podziewa się moja siostra?

W tym samym czasie Beryl, czyli rzeczona siostra, gnała jak szalona przez łąkę, uznała bowiem, że biedna stara Froggie powinna trochę się poruszać. Ja zresztą też, dodała w duchu. Pochyliła się do przodu, pod wiatr, poczuła grzywę Froggie na twarzy i wciągnęła w płuca cudowną mieszankę zapachu końskiej sierści, koniczyny i ciepłego lipcowego powietrza. Froggie cieszyła się z przejażdżki tak samo jak jej pani, może nawet bardziej. Beryl czuła, jak klacz nabiera prędkości, wytężając silne mięśnie. Demonica jak ja, pomyślała Beryl i roześmiała się pełną piersią. Ten jej dziki śmiech zawsze sprawiał, że wuj Hugh aż się wzdrygał, lecz tutaj, na łące, mogła śmiać się niczym wszetecznica, jak kiedyś określił to wuj, i nikt jej nie słyszał. Gdyby tylko mogła tak galopować już zawsze. Miała wrażenie, że zewsząd otaczają ją płoty, mury i ściany, które grodzą jej umysł i serce. Zmusiła konia do jeszcze większego wysiłku, jakby miała nadzieję, że pędząc na złamanie karku, ucieknie tym wszystkim demonom, których oddech czuła na karku.

Dzień Bastylii. Ależ marna wymówka dla imprezy.

Wuj Hugh uwielbiał juble, a Vane’owie faktycznie byli starymi przyjaciółmi rodziny i zasługiwali na porządne pożegnanie, ale Beryl widziała listę gości. No cóż, ten sam męczący zestaw co zawsze. Czy byli szpiedzy i dyplomaci nie powinni wieść nieco ciekawszego życia? Jakoś nie umiała sobie wyobrazić, żeby James Bond po przejściu na emeryturę dłubał w ogrodzie.

Wuj Hugh nie robił nic innego. Najważniejszym wydarzeniem tygodnia był dla niego zbiór pierwszych w tym sezonie pomidorów. A ci jego znajomi... że niby kiedyś przemykali zaułkami Paryża i Berlina? Choć Philippe St. Pierre... tak, akurat jego potrafiła sobie wyobrazić za młodu, bo w wieku sześćdziesięciu dwóch lat nadal był czarujący niczym galijski pożeracz niewieścich serc. Reggie Vane lata temu też zapewne był intrygującą postacią. Niemniej jednak większość znajomych wuja sprawiała wrażenie... steranych życiem, by nie powiedzieć mocniej: kompletnie zużytych.

Ja nie, ja nigdy, pomyślała.

Gnała coraz szybciej, pozwalając starej, ale wciąż jarej Froggie się wyżyć.

Przecięły łąkę i wpadły w zagajnik, nakręcona galopem Froggie musiała więc zwolnić, najpierw przeszła w kłusa, potem w stępa. Gdy dotarły do kamiennego murku okalającego kościółek, Beryl ściągnęła wodze, zeskoczyła z siodła i puściła Froggie samopas. Wokół nie było żywego ducha. Płyty nagrobne na przykościelnym cmentarzu rzucały długie cienie na trawę. Beryl przesadziła niski murek i klucząc między grobami, dotarła do miejsca, które tak często odwiedzała. Nad dwoma przytulonymi do siebie grobami górował okazały obelisk. Marmurowego lica nie zdobiły żadne efekciarskie zawijasy czy cudaczne aniołki. Widniały tam jedynie słowa:

Bernard Tavistock, 1930-1973

Madeline Tavistock, 1934-1973

Jako w niebie, tak i na ziemi jesteśmy razem.

Beryl uklękła na trawie i wpatrzyła się w miejsce pochówku rodziców. Jutro minie dwadzieścia lat, pomyślała. Tak bardzo bym chciała lepiej was pamiętać. Wasze twarze i uśmiechy. Pamiętała jednak tylko to, co nietypowe i nieważne. Zapach skórzanych waliz, perfum matki i fajki ojca. Szelest papieru, kiedy razem z Jordanem rozpakowywała prezenty, które przywozili rodzice. Lalki z Francji. Pozytywki z Włoch. I śmiech, zawsze mnóstwo śmiechu...

Usiadła, przymknęła oczy i przez mgłę spowijającą dwudziestoletnią przeszłość słyszała ten głos szczęścia. Z wieczorną symfonią owadów i szczękiem uzdy Froggie w tle słuchała odgłosów dzieciństwa.

Dzwon na kościelnej wieży zagrał sześć razy.

Beryl wyprostowała plecy. O nie, już tak późno? Rozejrzała się wokół. No tak, cienie wydłużyły się, a Froggie stoi przy kamiennym murku i przygląda się Beryl wyczekująco. O rany, pomyślała. Wuj Hugh będzie zły jak osa.

Biegiem pokonała cmentarz, wskoczyła na klacz i pomknęły przez łąkę, rumak i jeździec stopieni w jedno. Skrótem, uznała Beryl, kierując Froggie ku drzewom. Trzeba było przeskoczyć mur z kamieni i pognać wzdłuż drogi, ale w ten sposób zaoszczędzą z półtora kilometra. Froggie zdawała się rozumieć, że chodziło o czas. Nabrała prędkości i zbliżyła się do murku z gorliwością zaprawionego w boju konia, który w swym życiu niejedną przeszkodę pokonał. Jednak każdy skok to nowe wyzwanie. Lecz i tym razem dzielna klaczka gładko, ze sporym zapasem przesadziła kamienną konstrukcję. Dobrze, najgorsze za nimi, pomyślała Beryl. A teraz droga, zaraz za zakrętem...

Kątem oka dostrzegła błysk czerwonego światła i usłyszała pisk opon, na co Froggie rzuciła się w bok i stanęła dęba. Nagły manewr zaskoczył Beryl. Nie powinien, była przecież wytrawną amazonką, a jednak zaskoczył. Nie tłumaczyło jej nawet to, że Froggie, gdy tylko wylądowała na przednie nogi, strzeliła z zada. Też coś! A jednak Beryl z głuchym tąpnięciem wylądowała na ziemi.

Jej pierwszą myślą, kiedy w głowie przestało się już kręcić, było zdumienie, że w ogóle spadła z konia. I to z tak głupiego powodu!

Potem przestraszyła się, że coś się stało Froggie.

Zerwała się na nogi i chwyciła wodze. Klaczka wciąż była wystraszona, nerwowo przebierała w miejscu nogami. To, że rozległ się trzask zamykanych drzwi samochodu i ktoś ruszył w jej stronę, jeszcze bardziej ją zdenerwowało.

– Nie zbliżaj się! – syknęła Beryl przez ramię.

– Wszystko w porządku? – spytał ktoś nerwowo.

Był to mężczyzna, mówił miłym barytonem. Po akcencie sądząc, pewnie Amerykanin.

– Ze mną tak – wycedziła Beryl.

– A z koniem?

Mówiąc coś łagodnie do Froggie, Beryl uklękła i przesunęła dłonią po przedniej nodze klaczki. Delikatne kości wyglądały na całe.

– Co z nim? – dopytywał się mężczyzna.

– Z nią – odparła Beryl. – Chyba w porządku.

– Potrafię odróżnić jedno od drugiego, ale dopiero kiedy zajrzę pod ogon.

Opanowując śmiech, Beryl wyprostowała się, spojrzała na nieznajomego i zapisała w pamięci ciemne włosy i oczy. A także poczucie humoru. Taki musiał się urodzić i taki pozostał przez ponad cztery dekady swego życia, a znakiem kilkudziesięciu lat śmiechu były całkiem atrakcyjne zmarszczki wokół oczu. Oczywiście od razu rzuciło się jej w oczy, że nieznajomy nie był chucherkiem. Wręcz przeciwnie, czuło się, że jest silny i wysportowany, tyle że akurat tego dnia szerokie barki zdobił smoking.

– Przepraszam – powiedział. – Wygląda na to, że to moja wina.

– Wiesz, to wiejska droga. Tu się nie pędzi, bo nie wiadomo, co jest za zakrętem.

– Tak, teraz już wiem.

Froggie szturchnęła niecierpliwie Beryl, która pogłaskała ją po karku, cały czas świadoma badawczego wzroku nieznajomego, który oznajmił:

– Choć tak po prawdzie to mam coś na swoje usprawiedliwienie. Musiałem zawrócić w pobliskiej wiosce, a już jestem spóźniony. Jadę do Chetwynd. Może wiesz, gdzie to jest?

– Jedziesz do Chetwynd? – powtórzyła zaskoczona.

– Tak.

– To zabłądziłeś. Skręciłeś kilometr za wcześnie, więc musisz wrócić na główną szosę. Zjazd do Chetwynd trudno przegapić, bo to prywatna droga, której strzegą dwa spore wiązy.

– Aha, czyli będę wypatrywał wiązów.

Wskoczyła na siodło i spojrzała na nieznajomego. Nawet gdy patrzyła na niego z góry, robił imponujące wrażenie. Wysoki i szczupły, ale w żadnym razie nie chudzielec, tylko mocno zbudowany, krzepki, do tego prezentował się bardzo elegancko w smokingu. No i wyglądał na kogoś, kto jest bardzo pewny siebie, na kogoś, kogo nikt nie zdoła onieśmielić, nawet kobieta dosiadająca ważącą czterysta kilogramów umięśnioną bestię.

– Na pewno nic ci się jest? – spytał. – Upadek wyglądał poważnie.

– Zdarzało mi się już upaść. – Uśmiechnęła się. – Mam mocną głowę.

Też błysnął uśmiechem, pokazując doskonale równe białe zęby.

– Czyli nie muszę się martwić, że dopadnie cię otępienie? – Tym razem też błysnął, tyle że dowcipem, i może nie aż tak doskonałym.

Beryl lekko zmrużyła oczy.

– Och, bez obaw. Za to tobie, i owszem, grozi otępienie. I to nieuchronnie!

– Tak? A niby dlaczego? – Zmarszczył czoło.

– Bo nikt o zdrowych zmysłach, kto nie uodpornił się przez lata treningu, bezkarnie nie przetrzyma tych niekończących się godzin nudnej, czczej gadaniny. A to pewny scenariusz, zważywszy na to, dokąd się udajesz. – Zawróciła konia i rzuciła ze śmiechem: – Do widzenia! – Machnęła ręką na pożegnanie i popędziła Froggie między drzewami.

Oddalając się od drogi, uświadomiła sobie, że dotrze do Chetwynd przed nieznajomym. Znów się roześmiała. Może jednak impreza okaże się ciekawsza, niż sądziła. Szturchnęła klaczkę obcasami i pogalopowała do domu.

Richard Wolf stał przy wynajętym aucie i patrzył za oddalającą się kobietą, której wiatr rozwiewał czarne jak końska grzywa włosy. Po chwili, gdy wjechała między drzewa, zniknęła mu z oczu. Nie znał nawet jej imienia, w ogóle nic o niej nie wiedział, więc będzie musiał podpytać lorda Lovata. Już układał to pytanie w głowie:

– Słuchaj, Hugh, nie znasz przypadkiem czarnowłosej wiedźmy grasującej po okolicy? Była ubrana jak zwyczajna wiejska dziewczyna, w sfatygowaną koszulę i brudne od trawy bryczesy, lecz jej akcent świadczył o gruntownym wykształceniu. Co za ujmująca sprzeczność, nieprawdaż?

Wsiadł z powrotem do auta. Było już prawie wpół do siódmej. No cóż, jechał z Londynu dłużej, niż się spodziewał. Do diabła z tymi wiejskimi drogami! Zawrócił i ruszył ku głównej szosie, tym razem uważając, by zwalniać na zakrętach. Kto wie, na co znów wpadnie? Na krowę, może na kozę?

Albo na kolejną wiedźmę niesioną przez rumaka.

Mam mocną głowę, tak powiedziała. Uśmiechnął się do siebie. Fakt, twarda głowa. Czarownica spada z siodła – łup! – i zaraz znów stoi na nogach. Do tego bezczelna. A cóż to, nie potrafi odróżnić klaczy od ogiera?! Trzeba tylko spojrzeć pod właściwym kątem.

Wierzchowiec wierzchowcem, ale amazonce dobrze się przyjrzał. Bez dwóch zdań znamienita przedstawicielka samiczego gatunku. Te kruczoczarne włosy, te roześmiane zielone oczy. Gdy tak myślał o niej, zaczęła przypominać mu...

Zdusił tę myśl, zepchnął ją w głębokie rejony podświadomości przeznaczone dla złych wspomnień, obszar podobny do ruchomych piasków, które wsysają wszystko i kryją w głębinach.

Złe wspomnienia, koszmary, fatalne echo pierwszego zadania, pierwszej porażki, która skaziła jego karierę, oduczyła brać cokolwiek za pewnik. Właśnie tak należało postępować w tej branży. Sprawdzać fakty, nigdy nie ufać źródłom, zawsze, zawsze mieć oczy z tyłu głowy.

Okropnie mu to ciążyło. Może powinienem dać sobie spokój i przejść na wcześniejszą emeryturę, wybrać beztroskie wiejskie życie, jak zrobił to Tavistock. Jasne, że miał swój tytuł i posiadłość, które zapewniały mu spokój ducha, ale Richard i tak roześmiał się pod nosem. Okrągły, łysiejący sir Hugh, hrabia czegoś tam... Zabawne, doprawdy zabawne. Też powinienem osiedlić się na moich dziesięciu akrach w Connecticut, pomyślał, ogłosić wszem i wobec, że jestem hrabią czegoś tam i hodować ogórki.

Niby kusząca perspektywa, tyle że strasznie by tęsknił za pracą. Za pociągającym zapachem niebezpieczeństwa, za międzynarodowymi przepychankami. Świat zmienia się tak szybko, że czasem z dnia na dzień nie wiesz, kto jest twoim wrogiem, a kto sojusznikiem...

Wreszcie zauważył zjazd do Chetwynd. Strzeżony przez majestatyczne wiązy, wyglądał dokładnie tak, jak opisała go czarnowłosa dama. Imponujący podjazd wieńczyła robiąca nie mniejsze wrażenie rezydencja, nie jakiś tam wiejski domek, ale prawdziwy zamek, łącznie z wieżyczkami i kamiennymi murami, po których wspinał się bluszcz. Dokoła ciągnęły się nadzwyczaj rozległe ogrody. Wyłożona cegłami ścieżka prowadziła do – tak właśnie to wyglądało – średniowiecznego labiryntu. A więc to tutaj zaszył się Hugh Tavistock po przesłużeniu czterdziestu lat w służbie Jej Królewskiej Mości. Godność hrabiego najwyraźniej musiała łączyć się z bardzo wymiernymi przywilejami, bo przecież nikt nie zdołałby pomnożyć pensji urzędnika państwowego aż do takiego bogactwa. Pomyśleć, że Hugh zawsze wydawał się Richardowi kimś tak bardzo praktycznym i przyziemnym. On i szlachectwo? Ani na takiego nie pozował, ani nie wyrażał takich aspiracji. Mówiąc wprost, sprawiał wrażenie trochę nieobecnego duchem urzędniczyny, który przypadkiem zaplątał się w najtajniejsze sprawki MI6.

Rozbawiony hrabiowskim przepychem Richard wszedł po schodach, minął stanowisko ochrony i znalazł się w sali balowej.

Pośród dziesiątków gości, którzy przybyli przed nim, dojrzał całkiem sporo znajomych twarzy. Londyński szczyt ekonomiczny sprowadził do kraju dyplomantów i finansistów z całego kontynentu. Od razu namierzył amerykańskiego ambasadora, który dumnie kroczył po sali, gawędząc to z tym, to z owym. Po drugiej stronie wypatrzył trójkę starych znajomych z Paryża, a mianowicie Philippe’a St. Pierre’a, francuskiego ministra finansów, który zawzięcie dyskutował z Reggiem Vane’em, szefem paryskiego oddziału Bank of London. Obok Reggiego stała jego żona Helena, jak zwykle wyglądająca na kobietę, która jest, po pierwsze, permanentnie ignorowana, a po drugie – permanentnie wściekła.

Czy ona kiedykolwiek wyglądała na szczęśliwą? – pomyślał Richard.

Jego uwagę przyciągnął donośny, ociekający arogancją damski głos. Od razu wiedział, o kogo chodzi. O kolejną znajomą osobę z paryskich czasów, Ninę Sutherland, wdowę po ambasadorze. Rzeczona dama połyskiwała od stóp do głów zielenią z czarnymi koralikami. Choć jej mąż od dawna nie żył, Nina wciąż brylowała na przyjęciu niczym dobrze zaprawiona w boju żona dyplomaty. Przybyła tu w towarzystwie swego syna Anthony’ego, który liczył sobie dwadzieścia dwa lata i ponoć był artystą. W purpurowej koszuli wyglądał tak samo krzykliwie jak matka. Zaiste, olśniewająca para, pomyślał Richard. Jak dwa pawie! Anthony najwyraźniej odziedziczył po matce, byłej aktorce, zamiłowanie do ekstrawagancji.

Roztropnie unikając Sutherlandów, ruszył do bufetu ozdobionego wyszukaną lodową rzeźbą przedstawiającą wieżę Eiffla. Oprawa przyjęcia z okazji francuskiego święta narodowego zdecydowanie balansowała na granicy kiczu, mówiąc delikatnie. Owszem, to zrozumiałe, że tego wieczoru wszystko było francuskie: muzyka, szampan, trójkolorowe girlandy u sufitu, tyle że w tym wszystkim zabrakło szlachetnej cnoty umiaru, czyli dobrego smaku.

– Aż ma się ochotę zaintonować Marsyliankę, czyż nie?

Richard odwrócił się na te słowa i ujrzał wysokiego blondyna o szczupłej budowie i arystokratycznych rysach twarzy. Nieznajomy prezentował się nadzwyczaj elegancko w wykrochmalonej białej koszuli i dopasowanym smokingu. Gdy z uśmiechem podawał Richardowi kieliszek szampana, światło płynące z żyrandola zaigrało maleńkimi refleksami w bąbelkach szlachetnego trunku.

– Richard Wolf, zgadza się?

– Tak... Dziękuję za szampana. – Przyjął kieliszek. – A ty jesteś...

– Jordan Tavistock. Wuj Hugh pokazał mi ciebie, jak tylko wszedłeś do sali. Pomyślałem, że podejdę i się przedstawię.

– Miło mi. – Uścisnęli sobie dłonie.

Richard mocno się zdziwił. Spodziewał się delikatnego, wykwintnego uścisku, a jednak Jordan wykazał się niemałą krzepą.

– Do której szufladki się zaliczasz? – spytał, biorąc dla siebie kolejny kieliszek. – Szpieg, dyplomata czy finansista?

– Mam ci odpowiedzieć? – Richard roześmiał się.

– Nie, ale uznałem, że i tak spytam. Od czegoś trzeba zacząć. – Upił łyk i też się uśmiechnął. – To takie ćwiczenie dla umysłu, żeby było ciekawiej. Próbuję wyłapywać sygnały i domyślać się, kto pracuje w wywiadzie. Połowa zgromadzonych tu ludzi to szpiedzy lub emerytowani szpiedzy. – Rozejrzał się po pomieszczeniu. – Pomyśl, ile tajemnic kryje się w tych mózgach. Przecież każdy mózg to miliardy neuronów i biliony połączeń między nimi, czyli skojarzeń, czyli synaps, które aż skrzą się od ściśle tajnych, supertajnych i najtajniejszych z tajnych informacji.

– Mam wrażenie, że ta branża mocno cię pociąga.

– Nie sposób dorastać w tym domu i nie przesiąknąć aurą tajemnicy. Żyję tajemnicą, oddycham nią, towarzyszy mi podczas snu i na jawie... – Niby podkpiwał, a jednak bacznie przyglądał się Richardowi. – No dobra, zobaczymy, czy i tym razem mi się uda. Jesteś Amerykaninem...

– Zgadza się.

– Większość prezesów zajechała limuzynami, po kilku w jednej, a ty zjawiłeś się samotnie.

– To też prawda.

– I mówisz o wywiadzie „branża”.

– Och, zauważyłeś.

– Czyli zgaduję, że pracujesz dla... CIA.

Richard przecząco pokręcił głową.

– Jestem tylko konsultantem do spraw bezpieczeństwa – odparł z uśmiechem. – Spółka Sakaroff & Wolf.

Jordan odwzajemnił uśmiech.

– Sprytna przykrywka.

– Żadna przykrywka, tylko prawdziwa firma. Wszyscy ci prezesi, których tu widzisz, pragną, żeby szczyt odbył się bez żadnych nadzwyczajnych zdarzeń, a bomba podłożona przez IRA wszystko by zepsuła.

– Więc zatrudniają ciebie, żebyś trzymał tych złych na dystans.

– Lepiej bym tego nie ujął. – Richard pomyślał przy tym, że tak, zgadza się, to z całą pewnością jest syn Madeline i Bernarda. Jordan nie tylko z wyglądu przypominał ojca, miał takie same świdrujące brązowe oczy i podobne rysy twarzy, poza tym natura obdarzyła go dużą inteligencją. Ale przede wszystkim był bystry i szybki w ten szczególny sposób, to znaczy błyskawicznie dostrzegał to, co akurat powinno być dostrzeżone, wychwytując również to, co przed innymi z reguły jest ukryte. To rzadki talent. To nieoceniony talent.

Do takich wniosków doszedł Richard podczas krótkiej towarzyskiej rozmowy, ale nic w tym dziwnego, przecież sam też potrafił patrzeć i dostrzegać.

Nagle Jordan przeniósł spojrzenie na osobę, która właśnie weszła do sali. Richard podążył za jego wzrokiem, a gdy ujrzał kobietę, która przekroczyła próg salonu, aż zaniemówił.

To ta sama czarnowłosa wiedźma, tyle że już nie w koszuli i bryczesach, ale w długiej, jedwabnej, granatowej sukni. Burzę włosów upięła z tyłu głowy. Choć dzieliła ich pewna odległość, Richard czuł jej magiczną, pociągającą moc. Wiedział też, że to samo poczuli pozostali mężczyźni.

– To ona – mruknął.

– Znacie się? – spytał Jordan.

– Poznaliśmy się przypadkiem. Wystraszyłem jej konia na drodze. Nie ucieszyła się z upadku.

– Zrzuciłeś ją z siodła? – Jordan nie krył zdumienia. – Myślałem, że to po prostu niemożliwe.

Tajemnicza dama przepłynęła przez salon, przecinając tłum niczym nóż i po drodze chwytając z tacy kieliszek szampana.

– Bardzo jej do twarzy w tej sukni – skomentował Richard.

– Przekażę jej – odparł oschle Jordan.

– Ani mi się waż.

– Chodź, Wolf. – Rozbawiony Jordan odstawił kieliszek. – Trzeba cię oficjalnie przedstawić.

Czarnowłosa posłała Jordanowi uśmiech, a potem przeniosła wzrok na Richarda i momentalnie wyraz jej twarzy zmienił się z łagodnej poufałości w niechęć podszytą nieufnością.

Niedobrze, pomyślał Richard. Przypomniała sobie, jak zrzuciłem ją z konia. Niewiele brakowało, by zginęła przeze mnie.

– No proszę – odezwała się. – Znów się spotykamy.

– Mam nadzieję, że mi wybaczyłaś.

– Nigdy! – skwitowała z uśmiechem.

Lecz co to był za uśmiech!

– Kochanie – powiedział Jordan – chciałbym ci przedstawić Richarda Wolfa.

Wyciągnęła do niego rękę. Gdy Richard ujął jej dłoń, był podobnie zaskoczony, jak podczas powitania z Jordanem. Nie był to delikatny uścisk, jakiego mógł się spodziewać po damie, tylko mocne, pewne powitanie. A gdy spojrzał udającej damę amazonce w oczy, ku swemu zdumieniu wreszcie ją rozpoznał. Tylko dlaczego tak późno? Dlaczego od razu się nie domyślił? Te czarne włosy, te zielone oczy... To musi być córka Madeline.

– Pozwól, że przedstawię ci Beryl Tavistock – powiedział Jordan. – Moją siostrę.

– Skąd znasz mojego wuja? – zapytała Beryl, przechadzając się z Richardem po ogrodzie.

Zapadł łagodny, letni zmierzch, w którego cieniu ukryły się kwiaty. W powietrzu wisiał ich zapach, woń szałwii i róż, lawendy i tymianku.

Beryl zauważyła coś szczególnego w Richardzie. Porusza się jak kot w ciemnościach, pomyślała. Cichy, nieuchwytny.

– Poznaliśmy się wiele lat temu w Paryżu – odparł po chwili. – Potem na długi czas straciliśmy kontakt, ale kilka lat temu, kiedy zakładałem firmę konsultingową, twój wuj służył mi radą i pomocą.

– Jordan mówił, że twoja firma to Sakaroff & Wolf.

– Tak. Konsultanci do spraw bezpieczeństwa.

– To twoja prawdziwa praca?

– To znaczy?

– Czy masz... hm, nazwijmy to, dodatkowe, nieoficjalne zajęcie?

Odrzucił głowę do tyłu i roześmiał się.

– Ty i twój brat niczego nie owijacie w bawełnę.

– Staramy się być bezpośredni wobec innych. Szkoda czasu na coś, co się grzecznie określa jako towarzyską konwersację, a co najczęściej jest zwykłą paplaniną.

– Z wielce uczonych ust słyszałem opinię, że rozmowa towarzyska to ważne społeczne spoiwo – skomentował ni to z powagą, ni z leciutką ironią.

– A może jest sposobem na to, by uniknąć mówienia prawdy?

– A oczywiście ty, Beryl, zawsze chcesz usłyszeć prawdę.

– Jak wszyscy, Richardzie, jak wszyscy, czyż nie? – Spojrzała na niego, usiłując dostrzec jego oczy, lecz uniemożliwił to zmrok.

– Prawda jest taka, że jestem konsultantem do spraw bezpieczeństwa. Prowadzę firmę z moim partnerem, Nikim Sakaroffem...

– Niki? Nikolai Sakaroff?

– Znasz to nazwisko? – spytał ot tak, całkiem mimochodem.

Lecz Beryl wychwyciła ten cieniutki odcień. Pytanie zadane zostało tonem odrobinę zbyt niewinnym.

– Nikolai Sakaroff z byłego KGB?

– Kiedyś tak – odparł Richard po chwili ciszy. – Niki miał znajomości.

– Znajomości? O ile dobrze pamiętam, był pułkownikiem. A teraz jesteście wspólnikami... – Roześmiała się. – No cóż, kapitalizm zbliża ludzi.

Przez moment szli w milczeniu, wreszcie Beryl spytała:

– Nadal pracujesz dla CIA?

– A czy powiedziałem, że pracowałem?

– Nietrudno się domyślić. Spokojnie, potrafię trzymać język za zębami.

– Mimo to odmawiam odpowiedzi.

Popatrzyła na niego z uśmiechem.

– Nie piśniesz nawet na torturach?

Zobaczyła, jak jego uśmiech błysnął w ciemności.

– To zależy od rodzaju tortur. Gdyby piękna kobieta ugryzła mnie w ucho, to cóż, mógłbym się przyznać do wszystkiego.

Ścieżka doprowadziła ich do labiryntu. Zatrzymali się, popatrując na skrytą w cieniu ścianę z liści.

– Wejdziemy do środka? – spytała Beryl.

– A wiesz, jak z tego wyjść?

– To się dopiero okaże – rzuciła ze śmiechem.

Gdy wkroczyli do labiryntu, otoczyły ich wysokie ściany żywopłotu. Okazało się, że Beryl zna tu każdy zakręt, każdy ślepy zaułek. Poruszała się z ogromną pewnością siebie.

– Mogłabym to robić z zasłoniętymi oczami – stwierdziła.

– Wychowałaś się w Chetwynd?

– Pomiędzy jedną szkołą z internatem a drugą. Zamieszkałam u wuja, kiedy miałam osiem lat. Po śmierci rodziców.

– Tak... – mruknął cicho jakby do siebie.

Pokonali ostatni zakręt i znaleźli się w samym środku labiryntu, gdzie było wystarczająco dużo wolnego miejsca, by ustawić kamienną ławę. Na tej niewielkiej, ale jednak otwartej przestrzeni niezmącone niczym światło księżyca łagodnie podświetlało ich twarze.

– Też pracowali w tej branży – powiedziała, powoli obchodząc trawiastą polankę. – Ale... pewnie już o tym wiesz.

– Tak, słyszałem o twoich rodzicach.

Wyczuła ostrożność w jego głosie. Dlaczego odpowiedział tak enigmatycznie, tak wymijająco? – zastanawiała się, zerkając na Richarda, który stał przy ławie z rękami w kieszeniach. Wszystkie te rodzinne tajemnice, myślała dalej. Mam tego dość. Dlaczego w tym domu nikt nigdy nie mówi prawdy?

– Co słyszałeś? – zapytała.

– Wiem, że zginęli w Paryżu.

– Na służbie. Wuj Hugh mówi, że to była tajna misja, szczególnie tajna, więc do dziś taką pozostaje, dlatego nie chce o tym rozmawiać. – Zatrzymała się i spojrzała na Richarda. – Ostatnio często się nad tym zastanawiam.

– Czemu?

– Bo to się stało piętnastego lipca. Jutro minie dwadzieścia lat.

Podszedł do niej, twarz nadal skrywając w cieniu.

– Kto więc cię wychował? Wuj?

– Wychował... – Uśmiechnęła się delikatnie. – Nie, nie, to zbyt wielkie słowo. Dał nam dom, a także wolną rękę, żebyśmy sami się wychowali tak jak chcemy, jak się nam spodoba. Wygląda na to, że Jordan nieźle na tym wyszedł. Studiował i tak dalej. Ale wiesz, mój brat jest tym mądrzejszym.

Richard przysunął się jeszcze bliżej, tak blisko, że przez chwilę wydało jej się, że dostrzega jego błyszczące w mroku oczy.

– A ty, Beryl? Powiedz, kim jesteś...

– Chyba... tą dziką.

– Dziką – mruknął. – To by się zgadzało...

Dotknął jej twarzy. Wystarczył przelotny dotyk, by poczuła mrowienie. Raptem jej serce przyśpieszyło, zaczęła głębiej oddychać. Czemu na to pozwalam? – dopytywała się w duchu. Przecież przyrzekłam sobie, że nie będę romansować. A teraz ten facet, którego ledwie znam, wciąga mnie do gry... tej gry, w której nie potrafię wygrywać. To głupie, to impuls. To bardziej niż głupie, to szaleństwo.

W dodatku chcę więcej...

Jego usta musnęły jej usta. Pocałunek był lekki, zawrócił jednak w głowie bardziej niż szampan. Od razu zapragnęła mocniej, dłużej. Patrzyli na siebie, wabieni pokusą.

Beryl poddała się pierwsza. Nachyliła się i przytuliła do Richarda. Objął ją, uwięził w swoich ramionach. Gorliwie przyjęła jego usta, z nieskrywanym pożądaniem oddała pocałunek, nagle jakby przemieniona, wyzbyta dystansu, ogarnięta jednym tylko pragnieniem.

– Dzika – szepnął. – To prawda, dzika.

– I wymagająca...

– Nie wątpię.

– I bardzo trudna...

– Tego nie zauważyłem.

Pocałowali się. Poznała po jego urywanym oddechu, że również padł ofiarą pożądania, stracił samokontrolę, dystans do tego, co się wokół dzieje. Raptem przyszedł jej do głowy diabelski plan. Oderwała się od Richarda i spytała podstępnie:

– A teraz powiesz?

– Co niby mam powiedzieć? – wyszeptał zdumiony.

– Dla kogo naprawdę pracujesz?

Zapadła długa cisza, wreszcie odparł:

– Dla firmy Sakaroff & Wolf. Konsultant do spraw bezpieczeństwa.

– Zła odpowiedź. – Beryl ze śmiechem odwróciła się na pięcie i wybiegła z labiryntu.

Paryż

Za piętnaście dziewiąta, jak to miała w zwyczaju, Marie St. Pierre wklepała w twarz krem z pierzgą, rozczesała szczotką sztywne, siwe włosy, a potem wsunęła się pod kołdrę. Pilotem włączyła telewizor i zaczekała na ulubiony serial, czyli „Dynastię”. Chociaż nadawano wersję z dubbingiem, a w dodatku rzecz działa się w scenerii do bólu amerykańskiej, ta historia była bardzo bliska jej sercu. Miłość i władza. Ból i kara. Tak, Marie doskonale wiedziała, co to miłość i ból. Nie opanowała jeszcze tylko kary. Za każdym razem, gdy gotowała się w niej dudniąca złość i gdy do głosu dochodziły dawne marzenia o zemście, wystarczyło, że pomyślała o potencjalnych skutkach, i w jej głowie zapadała cisza. Nie, zbyt kochała Philippe’a. Razem tak daleko zaszli, a od ministra finansów do premiera to tylko jeden krok...

Nagle skupiła uwagę na ekranie telewizora, który wyświetlał skrót wiadomości. Akurat mówiono o londyńskim szczycie ekonomicznym. Czy zobaczy Philippe’a? Nie, tylko pojedyncze ujęcie stołu konferencyjnego, pięć sekund dla dwóch tuzinów mężczyzn w garniturach. Rozczarowana oparła się o zagłówek i po raz setny pomyślała, czy jednak nie powinna była pojechać do Londynu razem z mężem. Nie znosiła latać, a on uprzedził ją, że podróż będzie męcząca. Lepiej, żeby została w domu, tak jej powiedział, bo Londyn i tak jej się nie spodoba.

A jednak byłoby miło wyjechać z nim na parę dni. Tylko we dwoje w pokoju hotelowym. Zmiana otoczenia, nowe łóżko. Iskra, której ich małżeństwo tak desperacko potrzebowało...

Nagle przez jej głowę przemknęła pewna myśl. Tak bolesna, że aż ścisnęła za serce. Jestem tutaj, a Philippe jest tam, w Londynie...

Sam?

Usiadła roztrzęsiona, gorączkowo szukając rozwiązania, a wyobraźnia podsuwała jej kolejne obrazy. Aż wreszcie, nie mogąc już wytrzymać, sięgnęła po telefon i wykręciła numer paryskiego mieszkania Niny Sutherland.

Telefon dzwonił i dzwonił. Odłożyła słuchawkę i spróbowała ponownie. Nadal brak odpowiedzi. Czyli Nina też pojechała do Londynu, pomyślała. Będą razem, w jednym pokoju hotelowym. A ja tu siedzę w paryskim domu.

Wstała z łóżka. „Dynastia” właśnie się zaczynała, ale zignorowała ją. Ubrała się. Może działam pochopnie, pomyślała. Może Nina po prostu nie chce odebrać telefonu.

Pojedzie do jej mieszkania w Neuilly. Zobaczy, czy w oknach pali się światło.

A jeśli nie, to co wtedy?

Nie czas o tym myśleć, jeszcze nie teraz.

Po chwili pognała na dół, nie zatrzymując się, złapała torebkę i klucze, otworzyła drzwi wejściowe, nocne powietrze owionęło jej twarz... i w tym momencie rozległ się potężny huk.

Eksplozja powaliła ją na ziemię, Marie wypadła na schodki prowadzące do drzwi. Wyciągnęła przed siebie ręce i tylko dzięki temu nie uderzyła głową o beton. Jak przez mgłę poczuła siekący deszcz szkła i usłyszała trzask płomieni. Powoli zdołała obrócić się na plecy. Leżała tak, patrząc w górę i widząc języki ognia buchające z okna jej sypialni.

Ta bomba była dla mnie, pomyślała.

Leżąc na plecach w odłamkach szkła i słuchając coraz głośniejszego dźwięku syren, pomyślała, a może i wyszeptała:

– Czy do tego doszło, mój kochany?

I patrzyła, jak płonie sypialnia.

Tytuł oryginału:

In Their Footsteps

Pierwsze wydanie:

Harlequin Intrique, 1994

Opracowanie graficzne okładki:

Kuba Magierowski

Redaktor prowadzący:

Grażyna Ordęga

Opracowanie redakcyjne:

Władysław Ordęga

Korekta:

Ewa Popławska, Władysław Ordęga

© 1994 by Terry Gerritsen

© for the Polish edition by Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o., Warszawa 2012

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Enterprises II B.V.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Arlekin – Wydawnictwo Harlequin Enterprises sp. z o.o.

00-975 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-238-9234-2

Konwersja do postaci elektronicznej:
Legimi Sp. z o.o.