Judy Campbell

Wspólnicy mimo woli

Tłumaczenie:
Grażyna Woyda

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Nie wierzę własnym oczom! – mruknęła Christa Lennox. – Co, do diabła, ten człowiek robi?

Leżący pod jej biurkiem szkocki terier imieniem Titan zerwał się z miejsca i spojrzał na nią badawczo, przekrzywiając łeb.

– Tylko nie szczekaj, Titan! – ostrzegła go stanowczym tonem.

Otworzyła okno i wychyliła się, chcąc lepiej widzieć przeciwległą ścianę poprzez cień, jaki rzucały rosnące w pobliżu drzewa. Utkwiła wzrok w siedzącym na szczycie drabiny mężczyźnie, który odrywał kawałki zardzewiałej rynny i wrzucał je do wiszącego na szczeblu worka.

Jeszcze jeden złodziejski gnojek próbuje ukraść co się da, pomyślała z irytacją. W dodatku w biały dzień!

Nie ujdzie ci to na sucho. Dwa włamania w ciągu dwóch tygodni to o dwa za dużo! Zwłaszcza że jeszcze nie otrząsnęła się z tragedii, jaką była dla niej niedawna śmierć Isobel.

Odwróciła się od okna i przeszła szybkim krokiem przez recepcję, czując na łydkach oddech Titana. Gdy znalazła się przed przychodnią, ruszyła w kierunku ustawionej przy budynku drabiny. Biegła tak prędko, że jej kasztanowe włosy wysunęły się z upięcia i zaczęły powiewać jak szalone.

Wiedziała, że nie ma sensu wzywać policji w niedzielę, bo zanim się zjawi, upłynie sporo czasu.

Christa i Titan zatrzymali się przy drabinie.

– Jeśli próbujesz rąbnąć blachę z dachu, to się spóźniłeś, bo już zniknęła! – krzyknęła do mężczyzny. – Natychmiast stamtąd złaź albo wezwę policję!

Titan zaczął wściekle szczekać i warczeć.

Nieznajomy odwrócił się i spojrzał w dół, marszcząc brwi. Część jego twarzy zakrywała chustka, więc widoczne były tylko oczy.

Chce zachować anonimowość, pomyślała Christa z pogardą.

– Titan! Titan! Bądź cicho! – rozkazała swemu pupilowi.

Pies położył się na ziemi, ciężko dysząc i nie odrywając od niej pełnych uwielbienia oczu.

– O co pani chodzi? – spytał po chwili mężczyzna dość zirytowanym głosem.

Christa wzięła się pod boki.

– Chcę wiedzieć, co u licha tam robisz!

Nieznajomy uniósł brwi.

– Słucham?

– Czy możesz mi powiedzieć, po co wszedłeś na ten dach.

Mężczyzna oparł się o szczebel drabiny, a ona dostrzegła błyski złości w jego niebieskich oczach. Potem ściągnął chustkę, odkrywając opaloną atrakcyjną twarz, na której malował się wyraz rozdrażnienia.

– Po prostu sprawdzam stan orynnowania, które ma już swoje lata.

Christa nie dała się zbyć tym wytłumaczeniem.

– Sprawdzasz stan orynnowania… akurat! Natychmiast stamtąd złaź! Nie mogę z tobą rozmawiać, kiedy jesteś na górze!

– Och, na litość boską, że też musiałem trafić na tak apodyktyczną kobietę… – mruknął z lekkim rozbawieniem, wzruszając ramionami. Ale zszedł z drabiny, zeskakując z trzech ostatnich szczebli.

Pies zerwał się z miejsca i już chciał rzucić się do nóg mężczyzny, gdy Christa chwyciła go za obrożę.

– Nie atakuj, Titan, jakoś sobie poradzę – powiedziała, a kiedy jej pupil niechętnie się wycofał, odwróciła głowę do nieznajomego i spytała go stanowczym tonem: – Co masz na swoje usprawiedliwienie?

Mężczyzna oparł się o ścianę budynku, wsunął ręce do kieszeni i spojrzał na nią spod przymrużonych powiek.

– Czy pani zawsze zachowuje się jak dyrektorka szkoły? A teraz proszę mi powiedzieć, co panią gryzie.

Czy on może być złodziejem? – zadała sobie w duchu pytanie. Wydaje się taki pewny siebie, taki… bezczelny. Złodziej z pewnością dawno by już zwiał, tymczasem on przygląda się jej tak zuchwale, jakby blefował, usiłując podstępem przekonać ją, że jest legalnym robotnikiem budowlanym.

– Chciałabym wiedzieć, co cię skłoniło do tej kradzieży w biały dzień – oznajmiła, prostując plecy. – Pewnie to, że jest niedziela i nie ma tu nikogo, tak?

Mężczyzna wybuchnął śmiechem, więc Christa nerwowo zamrugała. Nie sprawiał wrażenia zaniepokojonego jej groźbą, że zawiadomi policję ani oskarżeniem o kradzież. W istocie wydawał się nie przejmować sytuacją.

Kiedy spojrzała mu w oczy, dostrzegła w nich oznaki zuchwałego kpiarstwa. Doszła do wniosku, że on wyraźnie się z niej nabija.

Cóż za bezczelny łajdak! – pomyślała ze złością. Nie powinna była patrzeć mu w oczy. Popełniła poważny błąd! Zaskoczył ją ich intensywny błękit kontrastujący w niewiarygodny sposób z czernią rzęs i… Wydały jej się niezwykle pociągające, nawet seksowne.

Ale to nie ma nic wspólnego z zaistniałą sytuacją.

Nieznajomy był wysoki i szczupły. Miał na sobie wyblakłe szorty i rozdartą koszulę obnażającą umięśniony tors. Z takim ciałem mógłby zagrać główną rolę w filmie o Jamesie Bondzie albo wystąpić w reklamie jakiegoś egzotycznego płynu po goleniu.

Christa przez ułamek sekundy czuła ucisk w okolicach żołądka, co ją zaskoczyło i rozzłościło, bo po przeżyciach związanych z Colinem Maitlandem od dłuższego czasu miała dość mężczyzn.

Nie może reagować jak nastolatka będąca pod wrażeniem jakiegoś celebryty tylko dlatego, że stojący przede nią mężczyzna jest przystojny!

– Jeśli nie kradniesz ołowianej blachy, to kto pozwolił ci sprawdzać orynnowanie, o ile istotnie to robiłeś?

– Nie muszę nikogo prosić o pozwolenie, bo jestem właścicielem tego domu.

Spojrzała na niego pogardliwym wzrokiem.

– Właścicielem tego domu? Nie bądź śmieszny! Jakim cudem? Doktor Maguire zmarła zaledwie trzy tygodnie temu, więc sprawy spadkowe nie mogą być jeszcze uregulowane.

– Isobel Maguire była moją matką – oznajmił spokojnym głosem. – Zapisała mi Ardenleigh…

– O mój Boże… – Zakryła usta dłonią. – Bardzo pana przepraszam, nie zdawałam sobie sprawy… – Była tak oszołomiona, że załamał jej się głos.

Więc to jest ten tajemniczy syn Isobel, Lachlan, o którym tak rzadko wspominała, pomyślała Christa. Z tego, co wiedziała, nigdy jej nie odwiedził…

– Może powinna pani sprawdzać swoje domysły, zanim kogoś pani oskarży – oznajmił chłodnym tonem, w którym dało się słyszeć nutkę sarkazmu.

– Nie miałam pojęcia, kim pan jest. Gdyby pan nas zawiadomił o przyjeździe, nie wyciągnęłabym pochopnych wniosków, kiedy zobaczyłam pana na dachu z chustką na twarzy – odburknęła. – Mieliśmy całą serię włamań, więc pomyślałam, że jest pan kolejnym złodziejem.

Lachlan kiwnął głową ze znużeniem, odgarniając włosy z czoła.

– Chustka chroni płuca od pyłu, ale tak, chyba ma pani rację. Powinienem był zawiadomić przychodnię o przyjeździe. Ale to wszystko działo się tak szybko…

– Wiedzieliśmy, że Isobel ma syna, ale nie mieliśmy pojęcia, gdzie pan mieszka.

– Przyleciałem z Australii w piątek, a tu przyjechałem z Heathrow wczoraj. Zatrzymałem się w pubie, ale dzisiejszą noc zamierzam spędzić w domu matki, o ile jest w nim pokój nadający się do zamieszkania.

– Nie mógł pan przyjechać na jej pogrzeb?

– Niestety nie. Kiedy skontaktował się ze mną prawnik, było już za późno. Dowiedziałem się o jej śmierci dopiero kilka dni temu.

Christa przygryzła wargę.

Jak mogłam być tak nietaktowna? – pomyślała. To szokujące, że nikt nie umiał go znaleźć i przekazać mu wiadomości o jego matce.

– Tak mi przykro… – wykrztusiła, po czym zamilkła.

Lachlan skupił uwagę na budynku, dzięki czemu Christa mogła mu się lepiej przyjrzeć. Teraz, kiedy wiedziała kim jest, dostrzegła w nim podobieństwo do Isobel, która też była wysoka i miała niebieskie oczy. Bez wątpienia Lachlan po niej odziedziczył urodę.

– Wszystko wydaje się okropnie zapuszczone – oznajmił, spoglądając ze smutkiem na zaniedbany trawnik i gęste zarośla pod drzewami. – Pamiętam z młodości, że ten ogród zawsze był świetnie utrzymany, a tamten niewielki zagajnik w nienagannym stanie. Podejrzewam, że moja matka przestała się interesować stanem tej posiadłości.

– Miała zbyt dużo zajęć – odparła Christa, stając w obronie Isobel. – Praca była dla niej wszystkim, a nie miała nikogo do pomocy…

– Wcale nie uważam, że zajmowanie się ogrodem jest łatwe, ale szczerze mówiąc, wygląda on żałośnie – przerwał jej. – Nie mogę wprost uwierzyć, że zostawiła go w tak okropnym stanie.

– Ciągle brakowało jej czasu.

– Wielka szkoda – stwierdził dość ostrym tonem.

Nie wydawało się, by darzył matkę przesadną sympatią. Po prostu był nieczułym synem.

– Ostatnio nie była w najlepszej formie i nie miała zbyt dużo energii, żeby zajmować się gospodarstwem – oznajmiła chłodno Christa.

Lachlan kiwnął głową.

– Może ma pani rację – przyznał – ale kiedy spojrzę na te framugi i stolarkę okienną… Kiedy byłem dzieckiem i miałem dostać lanie, zwykle uciekałem właśnie przez to okno. Myślę, że gdybym je teraz otworzył, toby wypadło!

Odwrócił się i wyciągnął do niej rękę.

– Tak czy owak chyba nadeszła pora, żebyśmy się sobie przedstawili. Nazywam się Lachlan Maguire, a pani?

– Christa Lennox. Jestem… a raczej byłam koleżanką pańskiej matki, jej młodszą wspólniczką.

– Christa Lennox? – powtórzył, otwierając szeroko oczy. – Pracowała pani z moją matką?

– Tak, ale… – Spojrzała na niego z zaskoczeniem. – Czy jest w tym coś złego?

– Nie, oczywiście, że nie. Po prostu znałem kiedyś Angusa Lennoxa. Czy nie był przypadkiem pani krewnym?

Na twarzy Christy pojawił się wyraz rozbawienia.

– Ojej, to czarna owca naszej rodziny, złośliwy stryjek Angus. Jak pan go poznał?

Lachlan kopnął kamyk leżący koło jego stóp.

– Och, niekiedy do nas wpadał. – Spojrzał na Christę z zaciekawieniem. – A czy pani wie, czym sobie zasłużył na taką opinię?

Christa wzruszyła ramionami.

– Nie znam szczegółów, ale to tragiczna historia. Wiem, że porzucił żonę i dziecko. Mój ojciec był tak oburzony jego postępkiem, że nie chciał o nim rozmawiać. Potem Angus zginął w wypadku samochodowym. To było dawno temu.

Lachlan posępnie kiwnął głową.

– Pamiętam to wydarzenie. Jak pani mówi, było to dawno temu. – Lekko się uśmiechnął. – Tak czy owak, uznajmy ten temat za wyczerpany. Proszę powiedzieć mi, jak doszło do tego, że pracowała pani z moją matką.

– Kilka lat temu, kiedy moja mama była chora, a mój ojciec już nie żył, rozpaczliwie szukałam tu pracy i Isobel mnie zatrudniła. Uwielbiałam pana matkę. Była uroczą kobietą i traktowała mnie niezwykle życzliwie. Byłam załamana, gdy Isobel niespodziewanie dostała zapaści i umarła. Po prostu nie mogłam w to uwierzyć. Trudno będzie znaleźć kogoś na jej miejsce. Wszyscy za nią okropnie tęsknimy. Bardzo nam jej brak…

Lachlan wyciągnął z kieszeni szmatkę i zaczął nią wycierać brudne ręce.

– Nie będzie pani musiała daleko szukać, jeżeli przejmę po niej przychodnię.

– Co pan ma na myśli?

Po raz pierwszy na jego twarzy zagościł przelotny wyraz smutku.

– Matka zostawiła mi list. Z sekcji jej zwłok powinna pani wiedzieć, że miała poważnie uszkodzone serce. Na pewno była świadoma, że jej dni są policzone. Poza innymi sprawami chciała, żebym przejął przychodnię, więc będę musiał bardzo dokładnie przemyśleć jej życzenie. To poważna decyzja. Dom wymaga generalnego remontu, ośrodek zdrowia też ma już swoje lata. Ich renowacja pochłonie sporą sumę.

Christa wysłuchała tylko pierwszej części jego wypowiedzi, spoglądając na niego z otwartymi ze zdumienia ustami.

– Co takiego? Zamierza pan przejąć przychodnię?

– Moja matka najwyraźniej tego chciała. Poza tym jaki byłby sens, żebym tu mieszkał i nie pracował w pobliżu?

– Czy miała jakieś inne życzenia, o których powinnam wiedzieć? – spytała cierpko. – Mówił pan, że w tym liście wspominała o różnych sprawach.

Lachlan Maguire wahał się przez chwilę.

– To nic ważnego – odparł.

Christa wzięła głęboki oddech, starając się zachować zimną krew.

– Zawsze zakładałam, że po przejściu Isobel na emeryturę to ja zostanę starszym wspólnikiem, choć właściwie nigdy nie rozmawiałyśmy na ten temat. Może po sześciu latach pracy w tym ośrodku uznałam to za oczywiste…

Lachlan spojrzał na nią zamyślonym wzrokiem.

– To musi być dla pani szok, ale skoro moja matka otworzyła tę przychodnię, rozbudowała ją i rozwijała, to może miała prawo zdecydować, kto ma być jej następcą.

Na policzkach Christy pojawiły się wypieki.

– Ale ona nie robiła tego sama…

– Hola! Proszę się nie gorączkować! – przerwał jej Lachlan. – Jeszcze nie podjąłem ostatecznej decyzji. – Rzucił przelotne spojrzenie na zaróżowioną twarz Christy i dodał: – Może moglibyśmy porozmawiać o tym przy drinku, a nie na parkingu?

Christa lekko kiwnęła głową.

– To dobry pomysł. Kiedy pan proponuje?

– Dziś wieczorem. Około szóstej? Proszę przyjść do domu mojej matki. Zobaczę, co jest w barku.

– Chodź, Titan, idziemy. – Pochyliła się, pogłaskała psa po głowie, a on ruszył za nią w podskokach w kierunku niewielkiego, należącego do niej segmentu.

Lachlan spojrzał na jej szczupłą sylwetkę i lekko się skrzywił.

Żeby ze wszystkich ludzi jego matka wybrała na koleżankę bratanicę Angusa Lennoxa, pomyślał. To wprost nie do wiary! A teraz jeszcze ten przejmujący list, ostatnie życzenie umierającej Isobel…

Poczuł ucisk w gardle, raz jeszcze odtwarzając w pamięci treść listu, w którym nakłaniała go do przejęcia przychodni. To skądinąd rozsądne życzenie wywołało mieszaninę jego uczuć – przejmujący żal, że nie rozmawiali o tym przed jej śmiercią oraz zadowolenie z tego, że Isobel musiała go kochać, skoro chciała, aby prowadził jej ośrodek zdrowia.

Ale ta inna dziwaczna sugestia zbiła go z tropu. Była absurdalna, wręcz bezczelna! Może był to po prostu żart, ale z jakichś powodów Lachlan miał pewność, że jego matka przywiązywała wagę do każdego słowa.

Doszedł do wniosku, że jest zbyt zmęczony, aby teraz się nad tym zastanawiać. W głowie miał bezładną mieszaninę sprzecznych z sobą myśli.

Gwałtownie odwrócił się w stronę domu, wszedł do środka i z irytacją zatrzasnął drzwi.

– Jak ona mogła mi to zrobić? Nigdy nawet mnie nie uprzedziła, że Lachlan jest jej kandydatem na starszego wspólnika – mruknęła do siebie ze złością Christa, otwierając frontowe drzwi swojego domu i wchodząc do kuchni, by zaparzyć sobie herbatę.

W jej umyśle zaczęły kłębić się przykre myśli. Bolesne poczucie niesprawiedliwości mieszało się z bezgranicznym zdumieniem, że taka serdeczna przyjaciółka, jaką była Isobel, wybrała na szefa przychodni syna, z którym od lat nie utrzymywała kontaktów. Zawsze powtarzała, że kiedy przejdzie na emeryturę, jej miejsce zajmie Christa.

– Jak bardzo się myliłam – wyszeptała.

Patrzyła przez okno na ludzi idących przez skwer w kierunku kościoła i stopniowo zaczynała się uspokajać. Nie chciała, by te myśli rzutowały na jej ocenę Isobel, która była wobec niej niewiarygodnie życzliwa.

I to nie tylko wtedy, gdy matka Christy zachorowała, ale też wtedy, gdy rozpadł się jej związek z Colinem. I za to była i zawsze będzie jej wdzięczna.

Dręczyło ją jedno pytanie. Dlaczego Lachlan nigdy nie odwiedził matki? Dlaczego przez tyle lat nie nawiązał z nią kontaktu?

Nagle oczami wyobraźni ujrzała jego twarz.

Doszła do wniosku, że jest typem mężczyzny, który wie, czego chce i to osiąga. Podejrzewała, że potrafi on – tak jak wielu przystojniaków – manipulować ludźmi. I zapewne uważa, że mógłby pochlebstwami i wyglądem celebryty przekonać ją do wszystkiego.

– No dobrze. Jestem na to przygotowana i udowodnię mu, że nie będzie mną dyrygował kolejny mężczyzna! – mruknęła pod nosem. – Muszę być twarda i stanowcza.

Lachlan wziął prysznic, potem energicznie się wytarł.

Wszystko trzeba stąd wyrzucić, co będzie kosztować fortunę, pomyślał, patrząc na popękany tynk, zacieki na ścianach, poobijaną wannę i łuszczące się linoleum. To jest w zasadzie ładny dom, ale od czego zacząć?

Przed laty, kiedy jeszcze tu mieszkał, wnętrze było piękne i stylowe: w salonie wisiały lekkie i jasne zasłony z perkalu. W przestronnej jadalni stały urocze stare meble, a z olbrzymiego wykuszowego okna rozciągał się widok na ogród. Teraz wszystko było okropnie zaniedbane.

Lachlan owinął się ręcznikiem i spojrzał na swoje niewyraźne odbicie w zmatowiałym lustrze.

Nagle ogarnęło go uczucie żalu zmieszanego ze smutkiem. Przypomniał sobie, że jako naiwny młody człowiek obwiniał swych rodziców o rozpad ich związku i robił co mógł, by znaleźć się jak najdalej od nich.

Kiedyś darzył ich miłością, która z czasem przerodziła się w nienawiść. Nawet teraz, po wielu latach, dobrze pamiętał rozpacz, w którą wpadł jako młody chłopiec, kiedy cały świat zawalił mu się na głowę.

Cóż za ironia losu, że Isobel zostawiła mu w spadku dom, pomyślał. Może chciała go przeprosić, pisząc ten wzruszający list w nadziei, że przejmę jej ulubioną przychodnię. Tym gestem dowiodła, że wciąż go kocha i mu ufa…

Z poczuciem winy i żalu zdał sobie sprawę, że jest już za późno, by jej to powiedzieć, ale że mimo wszystko wciąż ją kocha, ciągle mu jej brak i bardzo często tęskni za tym, żeby wrócić do domu i znów ją zobaczyć.

– Jaki byłem głupi, że pozwoliłem zwyciężyć własnej dumie! – mruknął do siebie.

Przesunął dłonią po gęstych nastroszonych włosach, chcąc je przygładzić.

W pewnym stopniu solidaryzował się z Christą. Na jej miejscu też byłby rozczarowany, gdyby ni z tego, ni z owego zjawił się jakiś obcy facet i chciał przejąć przychodnię.

Doszedł do wniosku, że Christa nie jest typem dziewczyny, która akceptowałaby wszystko cicho i potulnie. Przypomniał sobie jej groźną minę, kiedy tego popołudnia stała u dołu drabiny, każąc mu zejść na dół. Ten obraz wywołał na jego twarzy szeroki uśmiech.

Christa nie ma pojęcia o związku między ich rodzinami. Może lepiej zachować to w tajemnicy, choć prawda zawsze wychodzi na jaw w najmniej oczekiwanym momencie.

Nagle ogarnęło go zmęczenie. Przeciągnął się i ziewnął. Kilka ostatnich dni zlało mu się w jedną niewyraźną całość. Wiecznością wydał mu się czas, który upłynął od chwili, kiedy dotarła do niego wiadomość o śmierci matki, więc wsiadł do samolotu, by polecieć do Inverness przez Sydney i Londyn.

Gdy w końcu przyjechał do Errin Bridge i spotkał się z prawnikiem, zmęczenie spowodowane długą podróżą oraz zmianą czasu dawało o sobie znać.

Wszedł do sypialni, w której stały ciężkie ciemne meble i ogromne zapadające się łoże.

Był do tego stopnia wyczerpany fizycznie i psychicznie, że wydało mu się ono dość kuszące. Runął na nie, położył głowę na starym stęchłym jaśku i po chwili zapadł w głęboki sen.

Nagle usłyszał jakby z oddali dźwięk dzwonka do drzwi. Poruszył się nerwowo, usiłując to zignorować, ale po chwili dotarło do niego szczekanie psa. Przeklinając pod nosem, usiadł na łóżku i spuścił nogi na podłogę.

Kiedy ponownie rozległ się dźwięk dzwonka, wstał, zszedł na dół i otworzył drzwi. Zbyt późno zdał sobie sprawę, że jest owinięty tylko niewielkim ręcznikiem.

Christa stała przed nim w towarzystwie strzegącego jej Titana. Lachlan omiótł wzrokiem jej szczupłą sylwetkę. Miała na sobie dżinsy, długie czarne botki, obcisłą czerwoną kurtkę motocyklową i czarny szal zarzucony na ramiona.

Lachlan  stuknął się dłonią w czoło.

– Och, mój Boże! Przepraszam! Wziąłem prysznic, a potem zasnąłem… Zupełnie zapomniałem, że ma pani przyjść. Gdybym wiedział, że to pani dzwoni do drzwi, dla przyzwoitości coś bym na siebie włożył.

Christa obrzuciła wzrokiem jego szczupłe, atletycznie zbudowane ciało.

Mój Boże, chyba nigdy w życiu nie widziała tak cudownej sylwetki. Jęknęła w duchu.

Z rozdrażnieniem zaczęła się zastanawiać, dlaczego widok nagiej piersi Lachlana zrobił na niej tak wielkie wrażenie, skoro stale widywała w przychodni mężczyzn rozebranych do pasa.

Doszła do wniosku, że jednak niewielu jej pacjentów ma taki tors jak Lachlan Maguire.

Oderwała wzrok od jego ciała.

– Proszę się nie przejmować – oznajmiła bezbarwnym głosem. – Nieraz widziałam nieubranych mężczyzn. Ale jeśli ta sytuacja jest dla pana kłopotliwa, to przyjdę kiedy indziej.

– Nie odkładaj na jutro tego, co możesz zrobić dzisiaj. – Otworzył szerzej drzwi i ruchem ręki zaprosił ją do środka. – Proszę zaczekać na mnie w kuchni. Zaraz tam przyjdę…

Postąpił krok do tyłu, a ona, mijając go, poczuła delikatny świeży zapach mydła i wody po goleniu.

Przypomniała sobie ich pierwsze spotkanie. Wtedy wydał jej się podejrzanym osobnikiem naruszającym cudzą własność. Teraz musiała przyznać, że od dawna nie widziała tak seksownego mężczyzny.

– Przecież nie interesują cię seksowni mężczyźni – mruknęła do siebie. – Są zbyt pewni siebie i na ogół dwulicowi.

Usiadła w zaniedbanej kuchni, Titan zwinął się w kłębek na leżącym pod oknem wytartym chodniku. Spojrzała na stare szafki z wyłamanymi zawiasami, archaiczną kuchenkę stojącą na czterech żeliwnych nogach oraz na kilka zakurzonych półek gęsto zastawionych słoikami po dżemach.

Isobel była osobą samotną, żyjącą w tym wielkim domu bez niczyjej pomocy, zaś sądząc po wyglądzie kuchni, gotowanie niezbyt ją interesowało. Każdy, kto ją znał jako dobrze zorganizowaną, sprawnie działającą i kompetentną lekarkę byłby zaskoczony widokiem jej domu.

Zatopiona w myślach nie zauważyła wchodzącego do kuchni Lachlana. Wyglądała przez okno, a jej krótko ostrzyżone kasztanowe włosy podkreślały kształt niewielkiego podbródka i zadarty nos.

– Zajrzałem do barku – zaczął, stojąc w drzwiach. – Udało mi się znaleźć tylko whisky. Czy mogę pani nalać?

Christa nerwowo podskoczyła i odwróciła się w jego stronę, z ulgą widząc, że ma teraz na sobie dżinsy i podkoszulek.

– Tak, proszę, z odrobiną wody.

Po chwili podał jej szklankę z bursztynowym płynem. Wypiła kilka kropli i spojrzała na niego nieufnie.

– A więc… kiedy podejmie pan decyzję, czy spełni wolę swojej matki?

– Prawie ją podjąłem, choć muszę omówić jeszcze kilka spraw z prawnikiem – odparł. – Jeśli dadzą się one rozwiązać i znajdę jakiś sposób, żeby zapłacić za remont tego domu, to jestem skłonny zostać tu na dobre.

– To poważna decyzja… zrezygnować z życia w Australii. Czy lubił pan tam mieszkać?

– Naturalnie, ale spędziłem tam sporo czasu i być może nadeszła pora, żebym wrócił do korzeni.

Zerknął przez okno na pofałdowane łąki, a potem na znajdujące się za nimi morze postrzępione dużymi białymi falami, i lekko się uśmiechnął.

– Któż nie chciałby mieszkać w pięknych okolicach Errin Bridge?

– Czy pan jest żonaty… czy pana żona nie będzie miała nic przeciwko wyprowadzce z Australii?

Lachlan wybuchnął śmiechem.

– Nie, nie jestem związany z żadną kobietą. A pani? Czy ma pani męża, dzieci?

Wypiła łyk whisky i poczuła w gardle ogień.

– Och, nie – odparła nonszalanckim tonem. – Podobnie jak pan, nie jestem z nikim związana.

Nie chcąc rozpamiętywać przeszłości, zwłaszcza swojego związku z Colinem Maitlandem, pospiesznie zmieniła temat rozmowy.

– Czy możemy przejść do interesów? Muszę szczerze przyznać, że nie jestem zadowolona z sytuacji. Z tego, że może pan tak po prostu zostać szefem przychodni. Nie mogę uwierzyć, że Isobel nie zdawała sobie sprawy z tego, jak ja się poczuję…

Lachlan uniósł ręce.

– Hej, nie tak szybko! Widzę, że lubi pani wyciągać pochopne wnioski. Jeśli mam ponosić pełną odpowiedzialność za te budynki, to muszę zachować prawo do współdecydowania o ich losie.

– To uczciwe postawienie sprawy, ale mówiąc szczerze, chciałabym dowiedzieć się, jakie ma pan doświadczenie. Nic o panu nie wiem.

– Oczywiście! – zawołał z szerokim uśmiechem. – Od kilku lat pracuję w Australii jako lekarz latający samolotem na wizyty do pacjentów. Jestem niezły w drobnych operacjach, po prostu mam złote ręce do zajmowania się wszelkimi niezbyt groźnymi przypadkami. Od ukąszenia węża i odbioru porodu do usuwania zębów i ostrego odwodnienia…

Christa nie mogła powstrzymać uśmiechu.

Lachlan najwyraźniej odziedziczył po matce siłę perswazji i poczucie humoru, pomyślała, ale wciąż dręczyło ją pytanie, dlaczego z taką łatwością opuścił Australię.

– Miał pan tam ciekawą pracę. Dlaczego zrezygnował pan ze wszystkiego? Chyba nie tylko z powodu spadku? – spytała z zaciekawieniem.

Uśmiech zniknął z jego twarzy.

– Chyba nadeszła pora, żeby stamtąd wyjechać. Od jakiegoś już czasu o tym myślałem. Żyło mi się tam wspaniale, ale to nie jest Errin Bridge. Chyba zawsze marzyłem o tym, żeby kiedyś tu wrócić.

Ale nie za życia matki, pomyślała Christa.

– Skoro mamy razem pracować, to musimy nawiązać dobre stosunki…

Lachlan uniósł brwi.

– I będzie pani zmuszona żyć w zgodzie z takim niefrasobliwym osobnikiem jak ja!

– Myśli pan? – Spojrzała na niego z ironicznym uśmiechem. – Załóżmy, że tak się nie stanie. Co będzie, jeśli uznam, że nie da się z panem pracować? Ja z pewnością nie odejdę z przychodni.

– Przeznaczmy na to sześć miesięcy. Jeśli uzna pani, że nie da się ze mną pracować, to zniknę! – Wypił kolejny łyk whisky. – Podam pani e-mailowy adres mojego szefa, który mieszka w pobliżu Sydney. Mogę panią zapewnić, że wystawi mi dobrą opinię.

Christa kiwnęła głową, spoglądając na niego chłodnym wzrokiem. Nie zamierzała wpadać w przesadę i witać go z otwartymi ramionami.

– Przypuszczam, że praca tutaj będzie bardzo różnić się od tej w australijskim buszu. Powinien pan dowiedzieć się czegoś o naszej przychodni…

– Ludzie mieszkający w różnych częściach świata cierpią na te same choroby. A co mi pani powie o miejscowych szpitalach?

– Najbliższy, imienia Świętego Łukasza, znajduje się w odległości około trzynastu kilometrów stąd, ale w miasteczku jest niewielki szpital wiejski, przeznaczony głównie dla celów pooperacyjnych. Leżą tam pacjenci mieszkający w oddalonych rejonach kraju, którymi nie ma kto się opiekować. A w naszym ośrodku mamy oddział drobnych urazów ciała.

– To brzmi nieźle. Czy jest jeszcze coś, o czym powinienem wiedzieć?

– Tak. Musi pan nauczyć się chodzić po górach. Tworzymy pomocniczy zespół ratowniczy, a w sezonie letnim często jesteśmy wzywani do turystów, którym przytrafiają się wypadki.

Lachlan z podziwem uniósł brwi.

– Widzę, że jest pani specjalistką we wszystkich branżach. Pamiętam, że jeszcze zanim poszedłem na uczelnię medyczną, wysyłano mnie w góry, abym niósł pomoc potrzebującym ludziom. Robiłem to z przyjemnością, więc może pani na mnie liczyć.

– Wydaje mi się, że podjął już pan decyzję!

– Niewykluczone – odparł powściągliwie. – Kiedy odpoczywałem, przyszedł mi do głowy zalążek pomysłu. Chyba już wiem, jak zdobyć pieniądze na remont Ardenleigh House, więc z optymizmem patrzę w przyszłość.

– Więc to oznacza „tak”?

Kiwnął głową, szeroko się do niej uśmiechając.

– Chyba tak. Jak mówiłem, muszę wyjaśnić jedną czy dwie sprawy, ale myślę, że uda mi się je rozwiązać.

– Wobec tego musimy opracować coś w rodzaju porozumienia w sprawie spółki. Kiedy może pan zacząć? Jak szybko rozwiąże pan stosunek pracy w poprzednim miejscu zatrudnienia?

– Należy mi się kilka tygodni urlopu. Myślę, że jakoś się z nimi dogadam…

– A co z pana rzeczami? Czy musi pan po nie wrócić?

Wzruszył ramionami.

– Przyleciałem tu z niewielkim bagażem. Zabrałem tylko niezbędne rzeczy. Mam przyjaciela, który przyśle mi wszystko, czego będę potrzebował.

– Rozumiem. Zatem spotykamy się za tydzień na sześciomiesięczny okres próbny. Zobaczymy, jak będzie nam szło i czy okażemy się równorzędnymi partnerami. Przedstawię to na piśmie.

Zerknęła na zegarek i wstała.

– Muszę lecieć do mamy. Zwykle wpadam do niej w niedzielę wieczorem.

– Pani matka nadal mieszka w tej okolicy?

– Tak. Ma niewielkie mieszkanie niedaleko mnie, które bardzo lubi. Po śmierci ojca jakoś ułożyła sobie życie.

Lachlan odprowadził ją do drzwi.

Na dworze zapadał już zmrok i zaczął padać drobny deszcz, a w chłodnym powietrzu unosił się słodki zapach wilgotnej ziemi. Jesień była już za pasem. Niebawem fioletowe wrzosy oraz zielone wąwozy pokryje szron i śnieg.

Lachlan tęsknił za tymi widokami i choć dobrze mu było w Australii, niekiedy chciał wrócić do Errin Bridge.

Trzeba było zrobić to wcześniej, kiedy żyła jeszcze matka, pomyślał ze smutkiem. Żałował, że słuchał podszeptów swej przekornej natury.

Stojący obok Christy pies nagle zesztywniał, sierść na jego grzbiecie się zjeżyła.

Cicho warknął, potem zaczął szczekać.

– Co się dzieje, piesku? Uspokój się…

Ale Titan nie zwrócił uwagi na jej polecenie i nagle rzucił się pędem przez podwórko, głośno ujadając.

– Ktoś tam jest – oznajmił Lachlan cichym głosem, kładąc rękę na ramieniu Christy. – Nie byłbym zaskoczony, gdyby okazało się, że to jeden z tych pani cholernych złodziei.

Tytuł oryginału: Return of Dr Maguire

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2014

Redaktor serii: Ewa Godycka

Korekta: Mira Weber

© 2014 by Judy Campbell

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o. Warszawa 2015

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne.

Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Medical są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN: 978-83-276-1591-6

MEDICAL – 585

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o. | www.legimi.com