Tekst:

Zofia Stanecka

Ilustracje:

Marianna Oklejak

Logo serii i projekt graficzny:

Dorota Nowacka

Wydawca:

Agnieszka Betlejewska

Redakcja:

Małgorzata Merkel-Massé

Korekta:

Bożenna Kozerska,

Joanna Malinowska

tekst © Zofia Stanecka

© HarperCollins Polska sp. z o.o.,

Warszawa 2021

Wszystkie prawa zastrzeżone,

łącznie z prawem reprodukcji części

lub całości dzieł w jakiejkolwiek formie.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem

należącym do HarperCollins Publishers, LLC.

Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane

bez zgody właściciela.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 34A

ISBN 978-83-276-7106-6

Konwersja do formatu EPUB, MOBI: Katarzyna Rek / Woblink

Basia wyszła z przedszkola zamyślona. Nie zwracała uwagi na zaczepiającego ją Franka. Nie odzywała się do Mamy. Szła przez park w milczeniu, wpatrzona ponuro w chodnik.

– Czy coś się stało? – zaniepokoiła się Mama.

Basia stanęła.

– Myślałaś kiedyś o tym, że jesteś wielorybem? – spytała.

– Wielorybem? – Mama zerknęła niepewnie w okolice brzucha. – Cóż... jeśli już to może raczej... delfinkiem?

– Wyobraź sobie, że jesteś wielorybem – rozkazała Basia. – Pływasz w oceanie, a tu nagle z drugiej strony nadpływa torebka.

– Jaka torebka? – zdziwiła się Mama.

– Plastikowa. Jest w wodzie, ty ją zjadasz, potem boli cię brzuch i umierasz. Bo wieloryby nie mogą jeść torebek.

– Och... No tak. Rzeczywiście nie mogą – potwierdziła Mama.

– Anielka powiedziała, że plastikowe torebki nie psują się i nie stają częścią Ziemi, tylko żyją i żyją bez końca, trafiają do śmieci, a potem do oceanu. Dlaczego masz plastikową torebkę? – Basia wskazała palcem siatkę pełną cebuli i ziemniaków dyndającą na rączce wózka. – Chcesz zabić wieloryba?

Mama westchnęła.

– Zdecydowanie nie – powiedziała. – Wieloryby powinny jeść plankton, czyli malutkie oceaniczne żyjątka, a nie plastik. Takie torebki są jednak jeszcze bardziej niebezpieczne dla mniejszych zwierząt niż wieloryby. Na przykład dla żółwi.

– Takich jak Kajetan? – przestraszyła się Basia.

Dalsza część dostępna w wersji pełnej