Stephanie Laurens

Dobrana para

Tłumaczenie
Maria Sadoleska

PROLOG

Kwiecień 1849 roku

Majątek Carricków, Dumfries i Galloway, Szkocja

– Panno Niniver? Jest tam pani?

Niniver Carrick podniosła oczy znad jedwabistej głowy charta, którego głaskała, i rozpoznając głos, westchnęła w duchu.

Przykucnięta w psiej zagrodzie pośrodku stodoły starego Egana wiedziała, że Ferguson jej nie widzi. Przez moment miała pokusę, by zostać tam, w bezpiecznym azylu ze swoimi chartami, ale, jak zawsze, obowiązek wzywał. Kazał jej wstać i otrzepać ze źdźbeł siana spódnicę do jazdy konnej. Uniosła głowę – charty były trzymane w zagrodzie z wysoką ścianą – i spojrzała ku wrotom stodoły.

– Tu jestem. O co chodzi?

Ferguson, kamerdyner Carricków, dostrzegł ją i ruszył w głąb pomieszczenia. Mężczyzna w średnim wieku, prawy i stateczny, należał do starszyzny klanowej.

– O pana Nolana.

Mimo że Nolan, starszy brat Niniver, wraz ze śmiercią ich ojca Manachana Carricka (około dziesięciu miesięcy wcześniej) odziedziczył tytuł pana klanu Carricków, ludzie nie zdążyli zmienić sposobu, w jaki odnosili się do Nolana – co zdaniem jego siostry miało swą wymowę.

Ferguson zatrzymał się przed psiarnią i spojrzał Niniver w twarz.

– Sean zawiadomił, że z panem Nolanem jest gorzej niż zwykle. Ciska gromy, pomstuje niczym opętany. Bradshaw, Forrester, Phelps i Canning też tam są. Wszyscy uważają, że musi pani przyjechać.

Niniver patrzyła na Fergusona, przyjmując do świadomości jego słowa, i co one w istocie znaczą. Krótko po śmierci ich ojca Nolan wspiął się konno na wąski występ skalny po zachodniej stronie Coran of Portmark, jednego z niższych szczytów pasma w zachodniej części ziem Carricków. Okolica była niezamieszkana, dlatego Sean, główny koniuszy, śledził go na odległość. Doniósł, że Nolan usiadł na półce skalnej i patrzył w przestrzeń. Miał rozległy widok na Loch Doon i pasmo Rhinns of Kells, wszyscy więc przypuszczali, że pojechał odprężyć się i pomyśleć.

Początkowo Nolan bywał na Coran of Portmark od czasu do czasu, ale kiedy zaczął tam jeździć co tydzień, a potem dwa razy w tygodniu, Sean znów postanowił go śledzić. Stok wzgórza był mocno pofałdowany, co pozwalało koniuszemu podejść na tyle blisko, by obserwować Nolana z ukrycia – i słyszeć, co mówi, gdy jego wyprawy stały się codzienną rutyną i gdy zaczął perorować na głos.

Później zaczął urągać.

W końcu doszło do tego, że wpadał w dziką furię.

Kierował swą złość przeciw najstarszemu bratu Nigelowi, którego uznano zaocznie winnym otrucia własnego ojca i który dodatkowo był podejrzany o zabicie dwóch kobiet z klanu. Wydano list gończy, lecz Nigel zniknął bez śladu; sądzono, że wsiadł na statek do kolonii i był nie do schwytania.

– Dobrze. – Niniver otworzyła z rygla furtkę zagrody. Trzymając na dystans psy, ostrożnie wyszła i zasunęła z powrotem rygiel.

Mogła się domyślać, po co ją wzywali. Ona też była na tamtej górze i słyszała, jakim tonem pomstował Nolan. Przemawiał do Nigela, jakby on tam stał, i wyraźnie go obwiniał za wszystkie obecne kłopoty, z którymi zmagał się klan – kłopoty, którym teraz Nolan jako głowa rodu winien stawić czoło. Znaleźć radę i co trzeba naprawić.

Nolan przyjął tytuł i władzę całkiem chętnie, a zdaniem Niniver wręcz palił się, by pokazać, że sprosta zadaniu. Z upływem jednak tygodni i miesięcy załamał się pod tym brzemieniem.

Ona i Norris, najmłodszy z trzech jej braci, nigdy nie byli zbyt blisko z Nigelem i Nolanem – starszymi o ponad pięć lat – ale przez ostatnie osiem miesięcy Nolan oddalał się od nich jeszcze bardziej, niczym krab chowający się coraz głębiej w skorupę. Przepaść między nią i Norrisem a Nolanem była teraz ziejącą otchłanią, niemożliwą do zasypania. Niniver zaprzestała starań.

Wychodząc ze stodoły, zerknęła na Fergusona. Przywódcy czterech rodzin klanu – Bradshawowie, Forresterowie, Phelpsowie i Canningowie – czekali na występie skalnym Coran of Portmark. Ferguson także należał do starszyzny klanowej. Pięć głosów na radzie klanu stanowiło większość. Niniver miała silne podejrzenie, do czego jej potrzebowali.

Wyjęła z kieszeni rękawiczki jeździeckie.

– Wracasz do domu, czy też pojedziesz?

– Prosili, żebym przyjechał – odparł Ferguson – więc pojadę z panią.

Tylko się utwierdziła w swoich przeczuciach. Klan, i nic dziwnego, zwątpił w zdolności przywódcze Nolana; wspólnie zamierzali mu się przeciwstawić i zapewne odebrać władzę. Potrzebowali jej – jego siostry, ale też drugiego najstarszego członka głównej linii Carricków – na świadka.

Przystanęła, wystawiając twarz na wiosenne słońce, zamknęła oczy i wzięła oddech. Owładnęło nią poczucie nieuchronności, jakby wkroczyła na drogę, z której nie ma gdzie zboczyć. Z niemym westchnieniem otwarła oczy. Ściągając usta, ruszyła do Oswalda, swojego wielkiego gniadego wałacha, który czekał u płotu.

– W takim razie jedźmy.

Uwiązawszy trochę dalej Oswalda, obok innych koni, Niniver dołączyła do mężczyzn ze swego klanu stojących w zagłębieniu zbocza, na południe od występu skalnego, po którym chodził Nolan.

Bradshaw, Phelps, Canning i Forrester uprzejmie ją powitali. Phelpsowi i Bradshawowi towarzyszyli synowie. Po wymianie cichych pozdrowień skinęła głową w stronę Seana i przybyłego z nim młodego stajennego, po czym zaczęła wraz z innymi przypatrywać się Nolanowi.

Skalna półka, którą przemierzał nerwowo, znajdowała się trochę w dół od linii grani, lekko poniżej ich punktu obserwacyjnego. Miotał się w tę i we w tę, połowę czasu odwrócony do nich plecami. Tylko gdy robił obrót, widzieli jego twarz, ale on miał uwagę skupioną gdzie indziej; ani razu nie spojrzał w ich stronę. Silnie wiało od północnego zachodu, więc nic by nie usłyszał, nawet gdyby wołali, za to wiatr niósł wyraźnie jego słowa do nich.

Niniver nie widziała go przez cały poprzedni tydzień. Od pewnego czasu Nolan jadał sam w bibliotece i unikał wszelkiego kontaktu nie tylko z nią i Norrisem, lecz z wszystkimi bez wyjątku domownikami. Teraz, kiedy powiodła wzrokiem przez dzielącą ich boczną grań, doznała szoku.

W ciągu minionego półrocza Nolan zachowywał się coraz bardziej podejrzanie, jego twarz zdradzała coraz większy lęk – wyraźnie coraz większy. Teraz wyglądał niczym karykatura szaleńca, z dzikimi, wytrzeszczonymi oczami, z włosami – kiedyś płowymi jak włosy Niniver, a dziś matowymi strąkami – sterczącymi każdy w inną stronę. Jego cera, normalnie blada jak jej, była czerwona i plamista.

Przedtem zawsze się dobrze nosił – nie tylko schludnie, ale luksusowo. Teraz jego ubranie wyglądało, jakby przez parę dni w nim spał.

Jeszcze bardziej niepokojący był sposób, w jak chodził – nerwowo, gwałtownie, niczym bezwolna marionetka pociągana za sznurki przez lalkarza z bożej łaski.

Co do słów, które sypały się z jego ust…

– Ty sukinsynu! Skąd miałem wiedzieć, że to tak będzie? Ale ty wiedziałeś, co? Ty wiedziałeś i nic nie mówiłeś! Więc teraz mam, co mam, próbuję sobie radzić, a oni wszyscy patrzą i chcą, żebym był jak tata i nad tym wszystkim panował; ale to beznadziejne! To jest do niczego! – Nolan złapał się za włosy, szarpał je i ciągnął, z twarzą wykrzywioną w wysiłku i bólu. – Ech!

Kiedy zwolnił uścisk, Niniver zobaczyła, jak kilka bezbarwnych kosmyków wylatuje mu z palców.

Nolan odezwał się niższym tonem, bardziej ponuro i skrzypliwie:

– Nie nadaję się do tego. Nie to planowałem. Nie mogę dalej udawać, jestem w potrzasku. W potrzasku, rozumiesz? – Zacisnął szczękę i ostatnie słowa wycedził przez zęby: – To nie tak miało być.

Jego głos brzmiał upiornie. Nikt z obserwatorów nie mógł mieć wątpliwości, że Nolan na ich oczach popada w szaleństwo.

Niniver zebrała spódnicę, obracając się ku ścieżce wiodącej na linię grani. Ścieżka na półkę skalną biegła dziesięć metrów dalej.

– Dokąd pani idzie? – spytał Ferguson.

– Idę z nim porozmawiać.

– Nie może pani. – Canning wyglądał na przerażonego. – On w takim stanie nie da się przekonać.

– Wiem, jednak muszę spróbować. – Niniver spojrzała Canningowi w oczy. – Wszyscy wiemy, do czego to prowadzi, ale on jest moim bratem. Jeśli uda mi się go uspokoić, wszyscy bez kłopotów stąd odjedziemy i wrócimy do dworu.

Żadnemu z mężczyzn to się nie spodobało, ale żaden z nich nie miał prawa jej zatrzymać.

Zrobiła krok naprzód.

– Pójdę z panią – rzekł szybko Sean.

– Nie. – Odwróciła ku niemu głowę. – Jeśli cię zobaczy, wybuchnie… Znasz go. Zresztą widać, w jakim jest stanie… Po co nam jeszcze i to.

Sean patrzył na Niniver lodowatym wzrokiem, równie nieustępliwy jak ona.

– Nie możemy pozwolić, żeby została pani z bratem sam na sam. Będę stał na uboczu, jeśli obieca pani trzymać się od niego na bezpieczną odległość.

Skrzywiła się, ale potem skinęła głową.

– Dobrze. Będę uważała, żeby nie podejść za blisko.

Odwróciła się w stronę ścieżki i wraz innymi na powrót skupiła uwagę na Nolanie.

Nolan raptownym gestem chwycił się oburącz za głowę. Z wykrzywioną twarzą ściskał skronie tak mocno, że na nadgarstkach i dłoniach wystąpiły mu ścięgna. Potem przygarbił się i skulił w sobie jakby w nieznośnym bólu…

Puścił głowę i wyprostował się. Wyrzucając szeroko ramiona, wrzasnął:

– Ty cholerny głupcze! Dlaczegoś ty mnie nie zabił?!

Zrobił krok naprzód i rzucił się w dół.

Pod półką biegła wąska, głęboka rozpadlina o granitowych ścianach – jedna z nielicznych szczelin, które, podobne do skalnych ran, znaczyły ten pejzaż.

W nagłej ciszy wszyscy instynktownie znieruchomieli, potem dmuchnął wiatr i usłyszeli tępy łomot.

To był najstraszliwszy dźwięk, jaki Niniver w życiu słyszała.

Szok odjął im wszystkim mowę.

– Niech mnie szlag – wymruczał w końcu Sean. – Zabił się drań.

Phelps był hodowcą owiec; on i jego syn Matt zawsze wozili przytroczone do siodła liny, tak jak Sean.

Całą grupą weszli na półkę. Spojrzeli w urwisko, lecz małe krzaki i trawy wyrastające z pęknięć w skalnych ścianach nie pozwalały zobaczyć, co kryje dno czeluści. Przeciwległa krawędź rozpadliny znajdowała się niżej niż półka, lecz ogradzało ją rumowisko; dotarcie tam naokoło nie wchodziło w grę. Szczelina była jednak bardzo wąska – niby ziejąca rana wyrzezana w stoku wzgórza i obłożona skałą tak głęboko, jak sięgał ich wzrok; nie dałoby się tam zejść, żadnej ścieżki w dół.

Phelps, Matt i Sean wyciągnęli liny. Pozostali mężczyźni rozdzielili między sobą zadania, szykując się do spuszczenia Seana i Matta w rozpadlinę. Z założonymi ciasno ramionami i z pustką w głowie Niniver patrzyła, jak tych dwóch przestępuje krawędź, każdy na oddzielnej linie, z trzecią liną zwisającą między nimi.

Kiedy zeszli w przepaść, zbliżyła się do krawędzi, spojrzała w dół, ale krzaki zasłoniły jej widok.

Skupiła uwagę na linach. Mężczyźni je wolno popuszczali… dalej i dalej; rozpadlina była głębsza, niż ktokolwiek z nich przypuszczał. W końcu napięcie na linach zelżało, gdy najpierw Sean, potem Matt znaleźli grunt pod stopami.

Chwilę później z głębi czeluści dobiegł ich wspólny, przepełniony zdumieniem, okrzyk. Wpatrując się w dół, Niniver zmarszczyła brwi. Sean i Matt wiedzieli, czego się spodziewać, więc skąd taki szok w ich głosie?

– Co powiedzieli?! – zawołał Ferguson z miejsca, gdzie czekał z innymi na hasło, by wciągnąć tamtych dwóch na górę.

– Nie wiem. – Wciąż zafrasowana pokręciła głową. – Skała za bardzo zniekształca ich głosy. Słyszę, że rozmawiają, ale nie mogę z tego nic zrozumieć.

Trzecia lina – ta, którą Sean i Matt mieli obwiązać ciało Nolana – przesunęła się po krawędzi półki. Do Niniver podszedł Phelps, ale on też nie mógł wychwycić sensu docierających z dołu pomruków.

Wreszcie po paru chwilach, gdy Sean szarpnął za swoją linę, a Matt za swoją, Phelps wrócił do reszty mężczyzn i razem wciągnęli obydwóch na górę.

Sean wdrapał się na półkę skalną pierwszy. Jego normalnie ogorzałe, rumiane oblicze było kredowobiałe.

– Co…? – spytała Niniver.

– Znaleźliśmy ciało Nolana. Złamany kark… i nie tylko… tak jak się spodziewaliśmy. – Zerknął na Matta, kiedy młodszy mężczyzna wspiął się na półkę i stanął przy nim.

Matt wyglądał na równie wstrząśniętego.

Sean zwrócił się do Niniver. Wahał się przez moment, zanim wydobył z siebie resztę.

– Ciało Nolana leżało na innym człowieku. Było tam już ciało Nigela… Nolan rzucił się w to samo miejsce.

Niniver zamrugała powiekami. Nie mogła uwierzyć, mąciło jej się w głowie.

– Nigel też skoczył z tej półki? – Nie była w stanie sobie tego wyobrazić, nie w przypadku Nigela, choć po Nolanie też się nie spodziewała, że popełni samobójstwo.

Coraz bardziej ponury Sean potrząsnął głową.

– Nigel wylądował na plecach, z nożem myśliwskim Nolana między żebrami. Tym, który Nolan rzekomo zgubił w zeszłym roku.

Bezwiednie rozdziawiła usta, jeszcze raz zawirowało jej w głowie i jak w kalejdoskopie wszystkie elementy trafiły na swoje miejsce.

– Ach tak.

Cichutki dźwięk – znak jej olśnienia – zagłuszyły męskie okrzyki grozy.

Rozejrzała się po wszystkich wokół. W odróżnieniu od nich wcale się nie dziwiła. Wręcz przeciwnie: dopiero teraz wszystko zaczynało mieć sens.

Wyniesienie obu ciał z dna rozpadliny i przewiezienie ich do posiadłości Carricków zajęło parę godzin. Mimo skutków aktywności drobnej zwierzyny i upływu czasu ciało Nigela zostało łatwo zidentyfikowane. Jego zwłoki odziano w strój, który miał na ślubie ich kuzyna Thomasa Carricka z Lucillą Cynster – ostatnim razem, kiedy go ktokolwiek poza Nolanem widział.

Niniver resztę tamtego dnia spędziła w bibliotece na rozmowie z radą klanu. Obecny był także Norris. Choć o kilka lat od niej młodszy, przez co słabiej pamiętał Nigela i Nolana z lat dzieciństwa, w ocenie swych starszych braci był z nią wyjątkowo zgodny.

Systematycznie, fakt po fakcie, ona wespół z radą ustalali prawdziwy bieg wydarzeń. Przywołując zeznanie złożone przez Nolana w dochodzeniu w sprawie śmierci sióstr Burns – dochodzenie, które nie doprowadziło do ostatecznego wniosku, lecz utrzymało ciążące na Nigelu podejrzenie o morderstwo – Niniver wysłała Seana do Ayr, by zadał tam kilku osobom bardzo istotne w nowej sytuacji pytania.

Sean wrócił rankiem następnego dnia, po czym znów się zebrała rada klanu, by wysłuchać jego relacji. Gdy wszyscy przetrawili te – już nie niespodziewane – wieści, Ferguson zwrócił się do Niniver:

– Co teraz? Wzywamy władze czy co?

Usadowiona za biurkiem, którego używał jej ojciec przez całe długie lata swych rządów, Niniver podniosła wzrok na Fergusona, potem spojrzała na panią Kennedy, gospodynię dworu siedzącą obok niego, potem na Canninga, Phelpsa, Bradshawa, Seana i innych członków rady. Wszyscy przyglądali się jej spokojnie, z nadzieją w oczach.

W głowie brzmiało jej ślubowanie, które złożyła nad grobem ojca. Zrobię, co tylko będzie trzeba, aby naprawić wszelkie błędy popełnione przez Twoje dzieci, i sprawić, żeby klan znów stał się zdrowy, silny i bogaty. Zrobię wszystko, co w mojej mocy, i cokolwiek będę musiała, by zachować Twoje dziedzictwo i pokierować klanem tak, jak Ty byś sobie życzył.

Tylko tyle mogła ofiarować gwoli zadośćuczynienia za to, że jej ojciec stracił życie; zbyt mało wiedziała, by uchronić go przed otruciem przez jednego z własnych synów.

Teraz przynajmniej mogła dopilnować, aby całość winy spadła na syna, który się tej zbrodni dopuścił, zdejmując tym samym hańbę z imienia syna, który okazał się drugą ofiarą. Dzięki temu Nigel – pierworodne i najukochańsze dziecko Manachana, szykowane na przyszłą głowę klanu mimo słabości – mógł zostać pochowany w rodzinnym grobie obok ojca.

Jej ślubowanie wymagało jednak, żeby stawiała na pierwszym miejscu klan.

– Musimy zawiadomić władze o śmierci Nolana i o wszystkim, co teraz wiemy. Ale moim zdaniem, jeśli to tylko możliwe, powinniśmy utrzymać sprawę w dyskrecji. Nie widzę powodu, żeby gazety z Ayr czy Dumfries, a tym bardziej z Glasgow czy Edynburga, znowu nabrały ochoty, by zająć się kłopotami klanu.

Każdy kiwał głową. Phelps rozejrzał się dookoła.

– Oczywiście, nie usłyszysz od nas żadnego sprzeciwu w tej sprawie. Klan dość już ucierpiał; nie potrzebujemy prać publicznie swoich brudów, żeby reszta hrabstwa miała o czym plotkować.

Widząc zgodę malującą się na każdej twarzy, Niniver pokiwała głową.

– Wezwiemy lekarza, żeby zbadał ciała; potwierdzi to, co już wiemy. Tymczasem wyślę listy z podaniem czystych faktów do… – Urwała na chwilę namysłu. – Do sir Godfreya Riddle'a, lorda Richarda i do Thomasa, i zaproszę ich na spotkanie tutaj dziś po południu. Zobaczymy, czy uda się załatwić sprawy tylko z tymi trzema. Oni znają sytuację klanu i zapewne chętnie nam pomogą uporać się z tym wszystkim bez zbędnego hałasu.

Nikt się nie sprzeciwił. Pół godziny później Sean wziął napisane przez Niniver listy i pojechał je dostarczyć.

Przyjechał lekarz, obejrzał ciała i obiecał wysłać swój raport do sir Godfreya Riddle'a, miejscowego sędziego pokoju.

Sir Godfrey przybył niezwłocznie, o drugiej po południu. Wszedł po frontowych schodach z poważną i zatroskaną miną.

– Niniver, moja droga. – Dobrodusznym gestem ujął jej dłonie i przytrzymał w lekkim uścisku. – To musi być dla ciebie takie przygnębiające.

Napisała mu tylko, że Nolan się zabił i że potem znaleźli ciało Nigela. Z nieodgadnionym wyrazem twarzy schyliła głowę. Jak wyjaśnić, że podczas gdy śmierć jej ojca i zniknięcie Nigela do głębi nią wstrząsnęły, to śmierć Nolana i późniejsze ustalenia sprawiły, że odzyskała równowagę – przywróciły jej wiarę w siebie, w jej zdolność odczytywania ludzkich intencji, w jej zdolność sterowania swoim światem. Poprzedniej sytuacji zwyczajnie nie rozumiała. Teraz pojmowała wszystko aż za dobrze.

Co do uczucia żalu – ci, którzy zasługiwali na jej łzy, nie żyli prawie od roku. Zbyt duży czekał ją trud dla ocalenia ich pamięci, aby przeżywać odejście Nolana.

Sir Godfrey puścił Niniver, gdy na dziedziniec wjechał lord Richard Cynster i jej kuzyn Thomas Carrick – obaj przed powozem, który zakołysał się na podjeździe, po czym zatrzymał tuż przed schodami. Thomas zsiadł z konia, rzucił wodze Seanowi i poszedł otworzyć drzwi powozu. Usłużył ramieniem swojej teściowej, żonie Richarda, Catrionie, a potem najtroskliwiej – jakby była z porcelany – pomógł wysiąść swej żonie Lucilli, córce Catriony i Richarda.

Lucilla była w ciąży i nawet poszeptywano, że w bliźniaczej. Nieco tylko wyższa od Niniver, choć do rozwiązania miała jeszcze sporo miesięcy, wyglądała dostatecznie krągło, by plotka mogła być prawdą. Sądząc jednakże po uspokajającym uśmiechu, jaki posłała Thomasowi, oraz swobodzie, z jaką wsparta o jego ramię pokonała strome frontowe schody, Lucilla nie przejmowała się nadmiernie dodatkowym ciężarem, który nosiła.

Mimo że Niniver nie prosiła ich o przybycie, miała nadzieję, że obie panie się zjawią; i na ich widok odetchnęła z ulgą. Były muśnięcia policzków, uściski palców, wymiana powściągliwych i dystyngowanych pozdrowień, po czym zaprowadziła zacne towarzystwo do salonu, gdzie czekał Norris.

Niniver poleciła wcześniej lokajom poprzestawiać meble. Przywitawszy się z Norrisem, Lucilla zasiadła na jednej sofie, Catriona na drugiej naprzeciwko niej. Richard zajął miejsce obok swojej żony, a Thomas przysiadł się do Lucilli. Sir Godfrey wybrał jeden z foteli stojących bokiem do kominka i zwróconych na salon, pozostawiając dla Niniver drugi identyczny.

Norris postawił krzesło z prostym oparciem po lewej stronie swej starszej siostry. Gdy usiadł, Niniver zwróciła się do sir Godfreya:

– Jeśli pozwolisz, chciałabym, żeby w tym spotkaniu wzięło udział kilkoro członków klanowej wspólnoty, bo jakiekolwiek podjęte decyzje będą dotyczyć całego klanu.

Wciąż posępny sir Godfrey pokiwał głową.

– Istotnie. To jest tragiczna historia dla was wszystkich.

Na skinienie Niniver Ferguson, który cały czas kręcił się przy drzwiach, wprowadził panią Kennedy, Bradshawa, Forrestera, Canninga, Phelpsa i Matta, następnie podążył za grupą do środka. Ostatni wszedł Sean, zamykając za sobą drzwi.

Ferguson i Sean ustawili przyniesione wcześniej z jadalni krzesła w półkole, między krańcami sof a drzwiami, po czym z ukłonami do obecnej szlachty, które zostały z powagą odwzajemnione, członkowie klanu usiedli.

Niniver wytrzymała przez moment wzrok Thomasa, zanim spojrzała na sir Godfreya.

– Może najlepiej będzie, jeśli opowiem, co się ostatnio na naszych oczach wydarzyło, następnie przejdziemy do tego, co my, klan, żeśmy wydedukowali i potwierdzili, na koniec zaś do tego, w jaki sposób, naszym zdaniem, doszło do śmierci nie tylko taty, ale też Faith i Joy Burns.

– Rozumiem. – Sir Godfrey przybrał surowszy wyraz twarzy. – Proszę mówić dalej.

Niniver wzięła oddech i pokrótce opisała wydarzenia z poprzedniego dnia. Sir Godfrey wypytał Seana i Matta, co dokładnie zobaczyli, kiedy dotarli do ciał; ich odpowiedzi były krótkie, lecz wyczerpujące.

– A zatem – Thomas spojrzał na Niniver, potem dłużej na sir Godfreya – wygląda na to, że Nolan był w rzeczywistości mordercą, a Nigel jego kolejną ofiarą.

Również Thomasowi nowa prawda zdała się łatwiejsza do przyjęcia niż poprzedni osąd, wedle którego mordercą był Nigel.

– Hm! – Sir Godfrey spod krzaczastych brwi przyglądał się Niniver. – Wspomniałaś o wydedukowaniu i potwierdzeniu czegoś więcej. Czego dokładnie?

– Podczas dochodzenia w sprawie śmierci sióstr Burns Nolan powiedział, że tamtą noc, kiedy zmarły Faith i Joy, spędził z Nigelem w domu złej reputacji. – Niniver miała nadzieję, że jej rumieniec nie rzuca się w oczy. – Kiedy doszliśmy do wniosku, że Nolan zabił Nigela, posłałam Seana, żeby zapytał tych… um… pań, co wiedzą o tamtej nocy. Pomyśleliśmy… – Spojrzała na Seana, który bez zwłoki przyszedł jej na pomoc.

– Pomyśleliśmy, że jeśli Nigel albo Nolan opuścił owe panie tamtej nocy, to może one pamiętają, chociaż to było prawie rok temu.

– I pamiętały? – spytał Richard.

– Tak. – Sean spojrzał na sir Godfreya. – Pamiętały, że ten jasnowłosy, Nolan, pojechał tamtej nocy do domu. Dwie z nich słyszały, jak Nolan mówił Nigelowi, że zapomniał schować jakieś książki, a nie chcieli, żeby ktokolwiek je czytał, więc miał pojechać do domu, żeby schować te książki, i wrócić do rana.

– A… – zaczął Thomas, spoglądając na Bradshawa – …kiedy Bradshawowie zachorowali, bo ktoś wrzucił jakieś sole do ich studni, to solenie zdarzyło się noc wcześniej, kiedy obaj, Nigel i Nolan, spędzili noc tutaj. Do Ayr ruszyli następnego rana.

Norris pokiwał głową.

– Więc to Nolan wrzucił sole do studni. Nigel nigdy by tego nie zrobił. Może wymyślił coś podobnego w żartach, ale nigdy by tego nie zrobił.

– Nikt nas nie pytał… – Niniver zwróciła się do sir Godfreya. – …ani Norrisa, ani mnie, co myślimy o tym, że Nigel otruł tatę. Norris nie pamięta Nolana i Nigela tak dobrze jak ja. – Zerknęła na Thomasa. – I widziałam ich stale, częściej niż Thomas. Przy nim Nolan zawsze był bardzo ostrożny.

Przenosząc wzrok na sir Godfreya, opowiadała dalej:

– Nolan miał za złe tacie… głęboko za złe, że obchodzi go tylko Nigel. To była jedyna prawdziwa słabość taty; tak naprawdę nie zauważał żadnego z nas poza Nigelem. Nie chcę przez to powiedzieć, że Nolan nienawidził Nigela. Na swój sposób Nolan kochał Nigela, na tyle, na ile był zdolny do tego uczucia. Ale Nolan był bystry, podczas gdy Nigel… cóż, zawsze dawał sobą kierować i bezgranicznie ufał Nolanowi. Od wczesnego dzieciństwa Nolan spełniał rolę najbliższego przyjaciela Nigela i powiernika, jego najlojalniejszego i pewnego sprzymierzeńca. Pamiętam, jak to się działo na moich oczach, choć wtedy nie rozumiałam, co widzę; bo Nolan, oczywiście, nigdy się nie przejmował, co mogę widzieć. Byłam tylko ich małą siostrzyczką i nikt by mnie nie słuchał, gdybym coś powiedziała. Nolana nigdy nie bolała głowa o to, co ja, a później Norris, widzimy czy nie. – Niniver zrobiła pauzę na dłuższy oddech i ciągnęła opowieść: – Przez ostatnie dziesięć lat ani Norris, ani ja nie mieliśmy wielu okazji do spotkań z Nigelem i Nolanem. Siedzieliśmy tutaj, a oni byli ciągle poza domem, jeżdżąc do Ayr, do Dumfries, Glasgow czy Edynburga. Nie sądzę jednak, żeby stosunki między nimi się zmieniły albo żeby zmienili się oni sami. Więc kiedy się zdawało, że to Nigel otruł tatę, wcześniej zabił Joy i Faith Burns, a jednocześnie Nolan pozostał wolny od wszelkich podejrzeń, ja… po prostu nie wiedziałam, co o tym myśleć. – Rozłożyła ręce. – To wydawało się niedorzeczne, pomieszanie z poplątaniem, ale Nigel rzekomo uciekł, a Nolan… Gdy tylko Nigel zniknął, Nolan zebrał się w sobie i zaczął się bardzo starać, dawał z siebie wszystko, więc pomyślałam, że może jednak źle interpretowałam różne rzeczy, i to pod wpływem Nigela obaj byli takimi hulakami. – Wzięła oddech i dodała: – I nigdy ani na moment nie przyszło mi do głowy, żeby Nolan mógł zabić Nigela, bo jak powiedziałam, jeśli Nolan kogoś kochał, to kochał właśnie jego.

Zapadło milczenie, które po kilku chwilach przerwała Catriona:

– A jednak, kiedy pojawiło się oczywiste ryzyko, że Lucilla, zobaczywszy Manachana, zda sobie sprawę, że ktoś go truje i zechce wszcząć alarm, Nolan musiał poświęcić Nigela, żeby podsunąć władzom i społeczeństwu winnego. Zabicie jedynej osoby, którą naprawdę kochał, wyjaśniałoby, dlaczego Nolan popadł w szaleństwo.

Lucilla wzdrygnęła się.

– No tak, słusznie.

– Jeśli wolno mi się ośmielić… – przemówił Phelps. – Jeżeli Nolan zamierzał oszczędzić Nigela po to, żeby Nigel został głową klanu, a on, jako ten bystrzak, przejąłby zarządzanie majątkiem zza pleców Nigela… Jeżeli tego chciał Nolan, ale potem został zmuszony zabić brata, żeby chronić siebie, to by wyjaśniało jego plecenie trzy po trzy, co to Sean tego słuchał od miesięcy. Oj, czego to my się dzisiaj wszyscy nie nasłuchali tam na tej półce…

– To też wyjaśnia – dodał Ferguson – dlaczego, mając nieopodal ciało Nigela, Nolan chodził tam z nim rozmawiać; żeby wciąż być blisko niego.

Thomas poruszył się na sofie.

– Zgadzam się – powiedział z kamiennym wyrazem twarzy. – Jeśli przyjmiemy, że Nolan chciał zemsty na Manachanie i że Nolan faktycznie dyrygował Nigelem, to zabicie Manachana i spowodowanie, że Nigel zostanie głową klanu… Tak, całkiem możliwe, że do tego się sprowadzały zamiary Nolana. On sam nie musiałby ponosić żadnej odpowiedzialności, cokolwiek by się stało, cała wina spadłaby na Nigela. Rozumiem to jako pomysł na udaną zemstę: to Nolan pociągałby za sznurki, które z woli Manachana miały się znaleźć w rękach Nigela, i wszelkie niepowodzenia obciążałyby Nigela.

Ciągle wracali do różnych szczegółów, zmieniając wnioski pod wpływem tego, co świeżo zrozumieli, ale stało się jasne, że prawda o wydarzeniach prowadzących do śmierci Manachana nie budzi niczyich wątpliwości.

Ostatecznie sir Godfrey przywołał ich do porządku.

– Sądzę, że wszyscy bez wyjątku jesteśmy zgodni, że Nolan był sprawcą śmierci starego pana, a także śmierci sióstr Burns. – Sir Godfrey zatrzymał wzrok na Niniver. – Mój wcześniejszy wyrok będzie wymagał uchylenia, lecz tobie i klanowi, jak mniemam… – szybkim spojrzeniem objął innych członków klanu – …byłoby na rękę, gdybyśmy wykonali, co należy, bez zbędnego rozgłosu, hm?

Niniver odetchnęła z ulgą.

– Właśnie. – Spojrzała na Thomasa, potem na innych. – Klan dużo wycierpiał przez skandal po zamordowaniu taty, rzekomo przez Nigela. Wolelibyśmy nie przechodzić znowu tak ciężkiej próby. – Przeniosła wzrok na sir Godfreya, potem na lorda Richarda. – Ale Nigel musi być oczyszczony z zarzutów, żeby można go było pochować obok taty. Czy da się to zrobić, unikając następnego publicznego skandalu?

Sir Godfrey uniósł brwi, po czym z pytaniem w oczach spojrzał na Richarda.

– Może byśmy potraktowali samobójstwo Nolana – rzekł Richard – jako wyznanie winy? Czym w istocie ono było.

– I nie potrzeba nowego procesu – powiedział Thomas – skoro morderca odebrał sobie życie. Nie ma już kogo karać.

– Hm. – Sir Godfrey wyraźnie nabrał optymizmu. Po chwili zastanowienia stanowczo pokiwał głową. – Tak, oczywiście. To załatwi sprawę.

Ostatecznie uzgodniono, że, bez żadnej fanfary, sir Godfrey ponownie otworzy sprawy śmierci jej ojca oraz sióstr Burns i oczyści Nigela z zarzutu zbrodni ze względu na wyznanie Nolana, a w konsekwencji potwierdzenie, że to on był winowajcą we wszystkich trzech sprawach. Catriona, która, w związku ze swą pozycją Pani na Vale, utrzymywała bliski kontakt z miejscowym pastorem, podjęła się wyjaśnienia sytuacji wielebnemu Foyle'owi, tak aby klan mógł urządzić stosowną uroczystość pogrzebową oraz pochówki.

Kiedy już wszystko ustalono i goście odjechali, Niniver poczuła się wycieńczona, a czekało ją jeszcze jedno spotkanie.

Thomas pożegnał się ostatni. Był o siedem lat od niej starszy i nigdy nie byli sobie bliscy, ale ona zawsze widziała w nim prawdziwego Carricka, mężczyznę pokroju jej ojca. Po tym, jak pomógł Lucilli wsiąść do powozu i zamknął drzwi, zwrócił się do Niniver i patrząc jej ze spokojem w oczy, ujął jej dłonie.

– To jest koniec mrocznych dni dla klanu, i dla rodziny.

Zobaczyła zrozumienie w jego piwnych oczach; Thomas przewidywał nieuniknione konsekwencje tamtego dnia, podobnie jak ona. Nie zostawało jej nic innego, tylko sobie z tym radzić, wytyczyć drogę naprzód, cokolwiek się stanie.

Wiedziała, że bez względu na to, co się wydarzy, ona na zawsze, dozgonnie należała do klanu.

Znalazła Norrisa w bibliotece. Stał przy długich oknach, wyglądając na mroczniejący pejzaż. Przypuszczała, że i on wie, co się zbliża, dlatego czekał, żeby z nią porozmawiać.

Z przeciągłym westchnieniem usiadła na poręczy jednego z foteli.

Norris odwrócił się. Poprzez gęstniejącą ciemność odnalazł jej oczy.

– Co teraz? – spytał po chwili.

Wyprostowała się, unosząc głowę.

– Teraz zwołamy zebranie klanu, żeby wybrać nowego pana. Będziesz kandydował?

Odpowiedział pustym, lekko drwiącym śmiechem.

– Nie. Nie mam najmniejszej ochoty przewodzić klanowi.

Nie spodziewała się niczego innego, jednak musiała zapytać i usłyszeć to z jego ust. Norrisa od urodzenia lekceważono, robił to nie tylko ich ojciec, ale też klan. Ona była jedyną bliską mu osobą, jedyną, której nie musiał rewanżować się lekceważeniem. W okolicy nie miał żadnych przyjaciół, niczego, co by go tutaj trzymało. Jego zainteresowania i ambicje były całkowicie akademickie, leżały więc daleko poza terytorium klanu.

– Więc co będziesz robił? – Pozostawała jego siostrą, nadal się o niego troszczyła, i wiedziała, że wewnątrz swej stwardniałej skorupy on troszczy się o nią.

– Nie spodziewałem się, że będzie mi wolno wybrać tak szybko, ale nic tu dla mnie nie ma. Nigdy nie było. – Wciskając ręce do kieszeni bryczesów, wzruszył ramionami. – Prawdę mówiąc, zawsze czułem, że nie jestem do tego stworzony. To nie jest moje miejsce.

Nie odezwała się słowem, po prostu czekała.

Norris, na wpół odwrócony, wyjrzał przez okno, spoglądając na wschód.

– Muszę znaleźć własny sposób na życie. Wyjadę… Muszę stąd uciec, raz na zawsze. Bezpowrotnie. Nie będę przyjeżdżał. I po za tym, co odziedziczyłem po tacie, nie będę liczył na korzystanie z funduszy klanu; koniecznie im to powiedz.

Oczekiwała czegoś w tym rodzaju, a jednak…

– Dokąd pojedziesz?

Znowu uniósł ramiona.

– Pewnie do Saint Andrews. Mogę poszukać tam pracy jako nauczyciel, może badacz. Kto wie? Wyjadę jutro rano.

Już jutro? Wzięła płytki oddech i wstała.

– Więc tak po prostu odjedziesz?

Norris przeniósł z powrotem wzrok na jej twarz.

– Bez jednego spojrzenia za siebie.

Prawie otworzyła usta, by mu wytknąć, że w ten sposób zostawi i ją – zmuszoną radzić sobie z rozpadem życia, jakie znali, ale… nie. Bez sensu było próbować go zatrzymać. I, rzeczywiście, taki pospieszny wyjazd świadczyłby nieomylnie, że Norris zrzeka się wszelkich roszczeń do przywództwa. Zmusiła się, żeby skinąć głową, i podeszła do biurka.

– Nie wyjeżdżaj bez pożegnania.

Czuła na plecach jego wzrok, ale nie odwróciła się.

– Zobaczymy się przy śniadaniu – powiedział Norris po dłuższej chwili, po czym ruszył do drzwi i wyszedł.

Niniver osunęła się na krzesło za wielkim biurkiem. Wiedziała, że po wyjeździe Norrisa będzie sama. Klan spotka się i wybierze nowego pana, przywódcę z innej rodziny klanowej. Na nią spadnie nadzór nad przekazaniem całego klanowego dobytku – dóbr ziemskich, dworu, wszystkiego poza osobistym majątkiem rodziny Carricków, stosunkowo skromną sumą, która zostanie podzielona między nią i Norrisa. Wszystko inne należało do klanu – meble, otaczające ją książki, nawet jej charty. Wszystko, co czyniło to miejsce jej domem.

Co więc będzie robiła po ostatecznym przekazaniu schedy?

Siedziała i patrzyła w nicość w prawie ciemnym pokoju, przy zapadającej za oknami nocy.

Norris miał wyjechać, ale decydując się na to, podejmował próbę ułożenia sobie życia na własną rękę. Ona potrzebowała tego samego, ale była jego przeciwieństwem – nie chciała opuszczać rodzinnych stron. Tu były jej korzenie, wrośnięte w ziemię w taki sposób, że nie umiała tego wyjaśnić. Zawsze czuła się przywiązana do tutejszych lekko pofałdowanych pól, a nawet bardziej do ludzi. Dorastała wtopiona w klan, i nie do pojęcia dla niej było, żeby się stąd wyrywać – nie widziała żadnego powodu, dla którego mogłaby tego chcieć.

– Więc ja się nie ruszę – wymruczała do zasnutego ciemnością pokoju. – Cokolwiek się stanie, wymyślę jakiś sposób, żeby zostać… Może ktoś, kto się wprowadzi, pozwoli mi otworzyć opuszczone skrzydło i tam zamieszkać?

Bębniła palcem w głowę, rozważając pomysł, a w końcu wzruszyła ramionami.

Poza tym, że nie miała najmniejszej ochoty opuszczać klanowych włości, nadrzędną sprawą było ślubowanie, które złożyła ojcu – obietnica czekająca na spełnienie.

W przeciwieństwie do swoich braci ona wierzyła w klan, w dobro i zło, w spełnianie powinności i w dotrzymywanie solennych przysiąg. W sprawiedliwe oddawanie tym, którzy dali coś jej.

Opierając się dłońmi o biurko, wstała.

– Tak czy inaczej, znajdę jakieś wyjście.

Przez całe swoje dwudziestoczteroletnie życie ilekroć pojawiało się zagrożenie, Niniver uciekała się do tych zasad. Również tym razem miały jej służyć za drogowskaz.

Trzy dni później pochowali Nigela i Nolana. Atmosfera nie była zbyt podniosła; uczestnicy sprawiali wrażenie raczej zwykłych świadków niż bliskich, którzy przyszli oddać cześć zmarłym. Całkiem inaczej to wyglądało na pogrzebie ich ojca – ale Manachana klan uwielbiał i szanowała cała społeczność, podczas gdy Nigela i Nolana tolerowano wyłącznie dzięki temu, że byli synami Manachana. Co do znajomości w szerszych kręgach, ich towarzystwo ograniczało się do ulepionych z tej samej gliny młodych zawadiaków – nieodpowiedzialnych kawalerów wiodących hedonistyczny żywot bez oglądania się na nic ani nikogo.

Kilku takich pojawiło się niespodziewanie, powożąc karyklami i faetonami, witając się między sobą na całe gardło. Klan ich zignorował.

Z początku Niniver była zaskoczona, jak duża część klanu zdecydowała się przybyć. Potem zdała sobie sprawę, że zarówno dla nich, jak i dla niej, to ponure nabożeństwo oznaczało koniec dwóch lat niepewności i niepokoju – dwóch lat zamętu, rozterek, zadawania sobie pytań, co się dzieje, i utraconej wiary w klanowe przywództwo.

Nigel spoczął obok ich ojca i matki w rodowej kwaterze Carricków.

Nolan został pochowany w dalekim kącie cmentarza, odrzucony przez wszystkich, skazany na wyparcie z ludzkiej pamięci.

To Niniver rzuciła pierwszą grudkę ziemi na trumnę Nolana. Członkowie starszyzny klanowej, z kamiennymi twarzami, poszli za jej przykładem.

I wkrótce było po wszystkim. Nikt nie miał potrzeby zostać dłużej przy grobie; każdy z ulgą odwracał się i odchodził.

Kiedy zgromadzenie się rozeszło i wszyscy należący do klanu wrócili do swoich powozów i platform, otoczyło ją kilku przyjaciół Nigela i Nolana, próbując w obcesowy sposób złożyć jej nieszczere kondolencje.

Niniver unikała towarzystwa – częściowo z powodu właśnie takich mężczyzn – ale dawno temu opanowała do perfekcji pewną sztukę towarzyską, która polegała na ukrywaniu swoich uczuć i utrzymywaniu maski niewzruszonego spokoju. Ale żeby kilku pozorowanych dandysów zapraszało ją na piknik i jeszcze lekceważyło jej słowa, kiedy uprzejmie odmówiła…

Szczęśliwie przyszedł jej z odsieczą Thomas i w paru ostrych słowach, z gromem w oczach, posłał całą zgraję do diabła. Potem – co przyjęła z wdzięcznością – razem z Fergusonem odprowadził ją do powozu, pomógł wsiąść i zamknął drzwi.

Sean popędził konie kłusem, wyjechał powozem na drogę, i w końcu było po wszystkim.

Niniver oparła głowę o poduszki i zamknęła oczy, powstrzymując raptownie nabiegłe łzy.

Straciła tu całą rodzinę. Thomas był jej najbliższym krewnym, a on znalazł nowe miejsce do życia, swoją rolę jako małżonek przyszłej Pani na Vale.

Była sama. Zupełnie sama. Nie miała własnego miejsca, żadnej pozycji – żadnego życia. Była tą, która została z niczym.

Wiedziała jednak, że klan jej nie wyrzuci; znajdzie się jakieś miejsce, jakaś rola we wspólnocie, choć jeszcze nie wiedziała, co to będzie.

Powiedziała sobie, że ma zachować optymizm, a przynajmniej skupiać myśli na tym, co miała do zrobienia jeszcze tego samego dnia, co było tuż przed nią.

Zgromadzenie klanu, na którym mieli wybrać nowego pana – przywódcę i dziedzica klanowych włości.

Westchnęła, otworzyła oczy i wyjrzała przez okno.

– W ten czy inny sposób znajdę jakieś wyjście.

Miała świadomość, że na koniec zebrania będzie świadkiem przy formalnym przekazaniu całego klanowego majątku spod władzy rodziny Carricków do rodziny nowo wybranej głowy klanu. Wezwała już w tym celu ich stałego notariusza z Glasgow.

Kiedy weszła do domu, lokaj powiedział, że pan Purdy czeka w salonie. Z wypróbowaną kamienną maską na twarzy pospieszyła go powitać.

Pan Purdy był wytwornym starszym dżentelmenem o przenikliwych piwnych oczach. Uścisnąwszy jej rękę, zajął miejsce na wskazanej przez Niniver sofie.

– Czy pani wie, do kogo klan może się zwrócić? – spytał.

Siadając na przeciwległej sofie, potrząsnęła głową.

– Jest kilku członków starszyzny, którzy mogliby się podjąć tej roli. Czułam, że nie wypada mi się włączać w jakiekolwiek dyskusje na ten temat. Zważywszy na okoliczności, nie powinnam mieć żadnego wpływu na wybór nowej głowy klanu.

Jej rodzina zawiodła klan i sprawiedliwie zasłużyła na utratę przywództwa.

Pan Purdy zmarszczył czoło.

– Ma pani jeszcze jednego brata, o ile dobrze pamiętam. Ma chyba… dwadzieścia dwa lata?

– Norrisa. Odmówił kandydowania i już wyjechał układać sobie nowe życie gdzie indziej.

Purdy ściągnął usta, po czym kiwnął głową.

– Skoro nie zależało mu na tym zaszczycie, fakt, że wyjechał, może obrócić się na dobre.

Ona też doszła do takiego wniosku. Czy leżało to w zamiarze Norrisa, czy nie, jego wyjazd ułatwił klanowi sytuację; przynajmniej tyle słyszała.

Otworzyły się drzwi i do środka zajrzał Ferguson, pogodniejąc na jej widok.

– Ach, tu pani jest. – Ferguson poznał Purdy'ego, co wyraził przelotnym grymasem twarzy. – Panie Purdy… – Skłonił głowę i wrócił spojrzeniem do niej. – Za pozwoleniem, panno Niniver, klan już się zebrał. Są wszyscy i czekają w bibliotece.

Zakładała, że jej udział w wyborach nie będzie potrzebny, że klan z powodzeniem obędzie się bez niej, ale najwyraźniej chcieli, żeby tam była. Może jako jedyna pozostała z Carricków, żeby reprezentować rodzinę, której nazwisko nosił klan. Wstała.

– Tak, oczywiście. Nie sądziłam… – Zwracając się do Purdy'ego, zdobyła się na uśmiech. – Wybaczy pan, sir…

Purdy podniósł się wraz z nią; z ciekawością w oczach skłonił głowę.

– Naturalnie, panno Carrick. Zaczekam tutaj.

Zastanawiając się, co wzbudziło zainteresowanie notariusza, podążyła zgodnie za Fergusonem, który zaprowadził ją do biblioteki i przytrzymał drzwi.

Weszła do środka. Zdecydowana zachować spokój i opanowanie, przebiegła dokoła wzrokiem i zobaczyła, że wszystkie oczy – każdego mężczyzny i każdej kobiety z klanu – skupione są na niej. Zamrugała, ale jej maska trzymała się pewnie. Rozglądając się na wszystkie strony, szukała wolnego miejsca. Każde krzesło było zajęte i ludzie, w kilku rzędach, stali wzdłuż ścian.

Za jej plecami Ferguson delikatnie chrząknął. Kiedy odwróciła głowę, usłużnym gestem wskazał jej… krzesło za wielkim biurkiem.

To było jedyne wolne krzesło w pokoju – i wszystko wskazywało na to, że zarezerwowano je dla niej. Pilnując, by grymas z jej myśli nie przeniósł się na twarz, ruszyła przez cały długi pokój. Tamto szczególne krzesło – za wielkim biurkiem, którego używał jej ojciec, jej dziadek i wszyscy panowie klanu przed nimi – powinno być zarezerwowane dla nowego przywódcy.

Ferguson minął ją, obszedł biurko i podał jej krzesło. Być może zaplanowano jakiś ceremoniał przekazania tytułu.

Usiadła, potem znów się rozejrzała. Po jednej stronie stał Bradshaw, silny mężczyzna, który wykazywał się chęcią działania dla dobra klanu. Ale zachowywał się z lekka wojowniczo. Forrester, inny z klanowej starszyzny, stał tuż obok ze swoją żoną i rodziną; był spokojnym acz solidnym człowiekiem. Może nazbyt spokojnym. Przebiegła wzrokiem resztę – Phelpsa, Canninga i wszystkich innych możliwych kandydatów – szukając jakiegoś znaku…

Nie wiadomo skąd przyszła myśl, że podobnie musieli się czuć francuscy arystokraci czekający na gilotynę.

Trafiła wzrokiem na Seana, i główny koniuszy wykonał gest mówiący „dalej, do dzieła”.

Zamrugała, a potem obróciła się lekko, żeby spojrzeć w górę i za siebie na Fergusona. Potężny mężczyzna rozwarł na nią oczy, wyraźnie oczekując, aby… poprowadziła zebranie?

Wzięła oddech, jeszcze raz się rozglądając: wszyscy czekali, żeby wreszcie przemówiła. Klepiąc rękami o biurko, chrząknęła. Jej głos brzmiał odrobinę chropowato, lecz pamięć podpowiadała właściwe słowa.

– Zgodnie z tradycją klanu, zebraliśmy się dzisiaj po to, by wybrać nowego pana. – Znowu zerknęła na Fergusona; cofnął się i stanął u boku starego Egana. – Czy masz listę kandydatów?

– Na liście klanu jest tylko jedno nazwisko.

– Tylko jedno? – To ułatwiłoby sprawę, ale Niniver cały czas była przeświadczona, że odbędzie się gorąca rywalizacja między co najmniej trzema rodzinami: Bradshawów, Phelpsów i Canningów.

Ferguson nie spuszczał oczu z jej twarzy.

– Dużo rozmawialiśmy przez ostatnie dni, po tym, jak pani brat odebrał sobie życie… a prawdę mówiąc, nawet wcześniej. Ale koniec końców jest tylko jedna osoba, za którą wszystkie rodziny klanu zgodzą się pójść… więc to jest ta osoba, której chcemy na przywódcę klanu, i żadnej innej.

Widziała, jak Bradshaw, Forrester i wszyscy inni – również ich żony – kiwają głowami w najszczerszej zgodzie.

– Cóż. – Wzięła oddech. – To znakomicie. Nawet nie będzie trzeba głosować. – I ktokolwiek to jest, pomyślała, będzie wiedział, że podejmuje się tego zadania z absolutnym poparciem całego klanu. Spojrzała na Fergusona. – A więc proszę o nazwisko.

Ferguson wytrzymał jej spojrzenie.

– Niniver Eileen Carrick.

Zamrugała. Przez dobre dziesięć lat nikt się do niej nie zwracał pełnym imieniem i nazwiskiem.

– Tak?

Ferguson wpił się wzrokiem w jej oczy, zacisnął usta, po czym oświadczył:

– To jest nazwisko na naszej liście.

Wstrzymała oddech. Czuła, jak jej oczy robią się okrągłe, i coraz okrąglejsze. Rozchyliła usta…

– Chcecie, żebym ja – spytała prawie na bezdechu – rządziła klanem… kobieta?

Przypływ emocji chwycił ją za gardło. Potwierdzenie, jakie uzyskała, rozglądając się jeszcze raz po pokoju, było tak zdecydowane, że aż nie do pojęcia. Musiała dać sobie długą chwilę, by przetoczyła się przez nią fala szoku. Biorąc pod uwagę przysięgę daną ojcu, biorąc pod uwagę zdecydowane wsparcie całego klanu…

Zwilżywszy wargi, zapytała spokojniejszym tonem:

– Dlaczego ja?

Trochę ku swemu zaskoczeniu, dostała odpowiedź.

Nie miała pojęcia, że przez całe życie ją obserwowali, że widzieli nie tylko grzeczną dziewczynkę, nie tylko młodą kobietę, na jaką wyrosła, lecz kobietę, jaką naprawdę w środku była. Widzieli, rozumieli i teraz ją wybrali.

Wzruszyła się. Poczuła się… oszołomiona ich wiarą, wzmocniona ich zaufaniem, pokrzepiona ich pewnością.

I nie mogła im odmówić. Nie mogła powiedzieć nie.

Nie pozostało jej nic innego, jak przełknąć gulę w gardle, zebrać wewnętrzną siłę, którą od dawna miała, i powiedzieć jasno:

– Dziękuję. Zgadzam się.

I wraz z wypowiedzeniem tamtych prostych słów została Panią klanu Carricków.

Tytuł oryginału: A Match for Marcus Cynster

Pierwsze wydanie: MIRA Books, 2015

Opracowanie graficzne okładki: Robert Dąbrowski

Redaktor prowadzący: Małgorzata Pogoda

Opracowanie redakcyjne: Anna Kubalska

Korekta: Jolanta Rososińska

© 2015 by Savdek Management Proprietary Limited

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2016

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1998-3

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.