Caren Lissner

Druga runda

Tłumaczenie:
Anna Jęczmyk

ROZDZIAŁ 1

– Nie może być aż tak źle – powiedziała Gert.

Pociąg linii D pędził tunelem metra, przejeżdżając na zmianę przez strefy światła i mroku. Gert siedziała na długiej szarej ławce obok Hallie, przyjaciółki, z którą niegdyś dzieliła pokój w akademiku. Nad ich głowami wyłaniała się twarz szkolnej koleżanki Hallie, wysokiej dziewczyny o imieniu Erika, która zawsze nosiła ciężkie czarne botki.

– Jest naprawdę źle – odparła Hallie. – Nie masz pojęcia, jak tam jest.

Gert spojrzała na Erikę, która stała uczepiona uchwytu. Nie był to typowy uchwyt paskowy, tylko taki metalowy i trójkątny. Gert zaczęła się zastanawiać, kiedy po raz ostatni widziała zwykły uchwyt.

Gdyby był tu Mark, powiedziałaby to na głos. Zawsze mogła się z nim podzielić nawet takimi banalnymi obserwacjami.

Od razu kiepsko się poczuła. Nie potrafiła przestać o nim myśleć, bo każda najdrobniejsza rzecz przywodziła jej na myśl Marka. Przez osiem lat zdążyła do tego przywyknąć.

– Pozwól, że zadam ci jedno pytanie – zwróciła się do niej Hallie.

– Nie ma sprawy – odparła Gert. – Pytaj.

– Przez pięć lat byłaś żoną Marka, a przedtem przez trzy lata chodziliście ze sobą. Czy przez te osiem lat choć raz spotkałaś mężczyznę, z którym miałabyś ochotę pójść na randkę, gdybyś była sama?

Gert wzruszyła ramionami.

– Nie myślałam o tym, bo byłam z Markiem.

– Ale czy przez cały ten czas – dopytywała Hallie – zdarzyło ci się spotkać mężczyznę, który byłby choć trochę atrakcyjny, normalny, przed trzydziestką i do wzięcia?

– Nie, bo nie próbowałam – Gert trzymała się swojej wersji.

– A przy okazji spotkań zawodowych, w pracy?

– Nie zwróciłabym na kogoś takiego uwagi.

Gert zastanawiała się, czy Hallie i Erika w pewien bardzo subtelny sposób nie odczuwały czasem drobnej satysfakcji, że doszło do tego wypadku, bo dzięki temu mogły jej wreszcie udowodnić, że chodzenie na randki jest naprawdę tak okropne, jak zawsze twierdziły.

Ale przecież prawdziwe przyjaciółki nie mogły życzyć jej źle, prawda?

Gert wiedziała, że chcą jej pomóc i dlatego wyciągają ją z domu. Wszyscy starali się „pomóc” – na przykład osoby, które mówiły jej, że kiedyś przestanie tak cierpieć albo stanie się silniejsza i zacznie wszystko od nowa. Ale oni nie mieli pojęcia, ile razy w ciągu dnia zasłyszane słowa, melodia czy cokolwiek innego uruchamiały w jej głowie wspomnienia o Marku. Zawsze ilekroć przydarzyło jej się coś przykrego albo poczuła się samotna, odruchowo o nim myślała, tak jak przez większą część swojego dorosłego życia – a wówczas przypominała sobie, że Marka już nie ma. Poznali się na drugim roku nauki w college’u, czyli osiem lat temu, co równa się 2920 dniom wspomnień, które musiała w sobie wygłuszyć, żeby jako tako funkcjonować. Czy ludzie naprawdę tego nie pojmowali?

Jedynymi osobami, które rozumiały, były kobiety z grupy wsparcia na Long Island, gdzie jeździła co tydzień. Krąg znajomych Gert nie obfitował w dwudziestodziewięciolatki, które straciły mężów. Większość nie była nawet zamężna. A Gert, która przez tak długi czas uważała się za szczęściarę i żyła z dala od świata samotnych singielek, znalazła się teraz – z powodu jednego strasznego dnia – w ich szeregach.

Od czasu wypadku samochodowego minęło dopiero półtora roku. Zbyt mało, żeby pogodzić się z tym, co się stało. I zbyt mało, żeby po krótkiej chwili, kiedy ogarniało ją dawne poczucie bezpieczeństwa, nie przypominała sobie, że wszystko jest nie tak, jak miało być.

Ale w końcu Gert poddała się namowom koleżanek i zgodziła się wyjść z Hallie i Eriką. Z pewnością będzie to zdrowsze od siedzenia w domu. Jednak nie zaangażuje się w to całym sercem i umysłem. Będzie tylko zachowywać pozory – tak jak to ostatnio robiła w każdej sytuacji.

Gert spojrzała na Hallie i Erikę. Obie od czasu ukończenia studiów narzekały na randki. W ich ustach całe przedsięwzięcie przypominało wojnę, do której ustalały plan bitew i knuły spiski. Gert słuchała tego z pewnym niedowierzaniem. Przecież chodzenie na randki powinno być przyjemne, prawda?

I takie zresztą było na uczelni. Zwykle wyglądało to tak: kolega z klasy albo z akademika nawiązywał rozmowę, następnie zapraszał na kawę albo do kina, potem para flirtowała bez końca w salach do nauki, aż wreszcie rozmowy zastępowały ogniste harce w studenckim pokoju. Albo, jak to miało miejsce w przypadku Gert i Marka, weszliście równocześnie do księgarni i on zauważył, że kupujesz używany podręcznik do rachunku różniczkowego dwadzieścia dolarów taniej niż nowy. Spytał: „Gdzie go znalazłaś?” i tak nawiązała się rozmowa o tym, że z matematyki oboje jesteście niemal poziom wyżej od reszty studentów w waszych grupach, a matematyka to zarazem najgorszy i najlepszy przedmiot na świecie. Najgorszy bo jest nudna, a najlepszy bo zawsze ma skończoną liczbę rozwiązań – nie ma tam miejsca na zgadywanie czy interpretacje. I okazało się, że oboje lubicie to, co pewne. Chodziliście na te same zajęcia, więc mogliście się razem uczyć. Dostałaś A minus i zaczęłaś przeżywać pierwszy intensywny związek w swoim życiu.

Wcześniejsze randki Gert, przed Markiem, też nie były złe. Na przykład z cynicznym Andym, który miał obsesję na punkcie gry ultimate frisbee i maszynek do cukierków PEZ. Paul, przewodniczący studenckiego klubu politycznego, do każdego profesora czy dziekana, którego spotkał na terenie kampusu, zwracał się po imieniu. Przychodził do nich na dyżury, nawet jeśli nie uczęszczał w ich zajęcia. Inni studenci nie korzystali z takiej możliwości, a zdaniem Paula była to świetna okazja, żeby pogadać z profesorem. Ale żaden z jej chłopaków nie był tak ambitny ani interesujący jak Mark, student handlu i zarządzania, który grał na gitarze i miał trzech zupełnie do niego niepodobnych rudowłosych irlandzkich braci.

Gert spojrzała na Hallie za skąpo ubraną jak na połowę lutego. Miała wrażenie, że przyjaciółka na własne życzenie cierpi z powodu chodzenia na randki. Kiedy Hallie wspomniała o chłopaku, który oznajmił: „W zasadzie po paru piwach lepszy ze mnie kierowca”, Gert nie mogła uwierzyć, że przyjaciółka natychmiast go nie spławiła. Ale Hallie wyjaśniła jej, że chce się z nim spotykać, bo on jest taki „wrażliwy”. Potem poznała faceta, który nie prowadził po pijanemu, ale miał duże uszy. Więc Hallie przestała się z nim umawiać. Gert martwiło, że Hallie zwraca uwagę nie na to, co trzeba.

Zresztą któregoś dnia powiedziała Hallie bez ogródek, że ma źle ustawione priorytety.

– Poznajesz miłego faceta, ale ma za wysokie czoło – tłumaczyła jej Gert. – Poznajesz palanta, ale mimo to spotykasz się z nim, a potem jesteś zgorzkniała, bo nie okazał się poetą. Nienawidzisz barów, ale spędzasz w nich pięć wieczorów w tygodniu. Może wyluzuj trochę i zacznij czerpać z tego jakąś przyjemność.

Hallie rozzłościła się. Powiedziała, że Gert nie ma pojęcia, jak ten randkowy świat wygląda.

Tak to określiła Hallie: „ten randkowy świat”.

Jakby to była jakaś dżungla.

Wagon metra zaczął mocniej się kołysać, pasażerowie łapali swoje rzeczy, żeby nie pospadały.

– I co? – spytała Hallie.

– Z czym? – odpowiedziała pytaniem Gert.

– Wymień jednego przyzwoitego chłopaka, którego spotkałaś od czasów college’u, który jest singlem.

Gert westchnęła.

– Brat Marka, Michael – powiedziała. – Jest normalny i miły. Więc przynajmniej jeden taki na pewno istnieje.

– I poszłabyś z nim na randkę? – spod sufitu dobiegł głos wysokiej Eriki, która tego wieczoru zebrała włosy w kucyk.

– Tego nie powiedziałam – odparła Gert. – Przecież to brat Marka. Mówię tylko, że ktoś taki istnieje.

– Czy to nie ten niski, z bokobrodami? – spytała Erika.

– Nie. Eddie ma żonę.

– Czy to ten, który chodzi w poplamionych dresach, mieszka w Maine i hoduje w domu krewetki?

– Patrick nie hoduje krewetek, tylko łowi kraby. I on również ma żonę.

– Ach, więc masz na myśli trzeciego brata, tego osiemnastolatka.

– Michael ma teraz dwadzieścia dwa lata – oświadczyła Gert.

Hallie i Erika spojrzały po sobie.

– A ty poszłabyś na randkę z dwudziestodwulatkiem? – spytała Hallie.

– Nie powiedziałam, że poszłabym z nim…

– Widzisz! – zawołała Hallie zwycięsko. – Oto właśnie mi chodziło, a ty wkrótce sama się o tym przekonasz. Każdy samotny mężczyzna ma jakąś grubszą wadę i to taką, co warto dodać, która powstrzyma cię przed pójściem z nim na randkę, nawet jeśli wszystko inne jest w porządku. Dlaczego? Czysta matematyka. Kobiety są interesujące, uczciwe i wrażliwe. Większość mężczyzn taka nie jest. W tym mieście na każde pięć kobiet przypada tylko jeden normalny, przyzwoity mężczyzna. To zjawisko znane jako wspaniała męska statystyka. Dziewczyny nie chcą się z nią zmierzyć. Wolą ufać, że na każdego czeka gdzieś druga połowa. Prawda boli. Dopiero w wieku około dwudziestu sześciu albo dwudziestu siedmiu lat kobiety zaczynają godzić się z tą statystyką. Zresztą to właśnie zabiło Sylvię Plath. Po wielu trudach znalazła wreszcie na uniwerku chłopaka, który jej zdaniem był wspaniały, a on ją zdradził.

– Przecież Sylvia Plath już od początku studiów miała problemy psychiczne – zauważyła Gert.

– Okazjonalne. Zabiła się dopiero wtedy, kiedy Ted Hughes ją zdradził. Prawda jest taka, że naprawdę fajni faceci są błyskawicznie porywani. Gdzieś około dwudziestego piątego roku życia masz tylko jednego na pięć kobiet. Nie patrz tak na mnie. Nie wierzysz w to, bo nie chcesz.

Gert miała ochotę wracać do domu.

– To po co tyle zachodu? – spytała.

– Bo szukanie tego jednego, który przypada na pięć kobiet, i tak jest lepsze od samotności – odparła Hallie.

Od wyjścia z metra do baru dzieliły ich dwie przecznice. Kiedy skręciły w Bleecker Street, owiał je lodowaty wiatr, który zmroził ich gołe ramiona. Hallie objęła się rękoma, choć twierdziła, że wcale nie jest jej zimno.

– Jedyny sposób na długotrwały związek to znaleźć odpowiedniego chłopaka jeszcze w college’u – oznajmiła Erika, której kucyk w kolorze ciemny blond kołysał się w rytm jej kroków.

– Zdecydowanie tak – przyznała jej rację Hallie. – Przypomnij sobie, kiedy obie poznałyście swoich chłopaków. Na drugim roku. I szast-prast obaj znikli na zawsze z rynku. Starsze kobiety, takie jak my, już nie miały do nich dostępu.

– Rzuciłam Bena, kiedy miałam dwadzieścia cztery lata i trafił się innej kobiecie.

– A ile to zajęło? Pięć miesięcy?

– Nawet nie tyle – odparła Erika ze wzrokiem wbitym w czubki butów. – Wystarczyły trzy.

Gert wiele razy słyszała, jak to Erika poznała, a następnie straciła swojego chłopaka, z którym była od czasów college’u. Erika i Ben zaczęli się spotykać mniej więcej w tym samym czasie co Gert i Mark – na drugim roku. Ale Erika pięć lat później zerwała z Benem. Była ładna, podobała się mężczyznom, a przyjaciele i rodzina powtarzali jej, żeby się zbyt wcześnie nie wiązała. Nie była pewna, czy jest gotowa złożyć przysięgę na całe życie, i nie czuła, że jest totalnie, głęboko zakochana w Benie, tak jak zawsze marzyła.

Więc powiedziała Benowi, że potrzebuje kilku miesięcy przerwy. Lepiej, żeby zastanowiła się, czego naprawdę pragnie, zanim będzie za późno. Po krótkim okresie, w czasie którego spotykała się z kilkoma mężczyznami, doszła do wniosku, że Ben jest od nich wszystkich o wiele lepszy i któregoś wieczoru do niego zadzwoniła.

Było za późno.

Minęły jakiegoś pijanego chłopaka z wielkim plecakiem, który siedział wsparty o mur budynku. Obok niego klęczał policjant i coś mu tłumaczył. W nozdrza Gert uderzył ciężki zapach rozlanego na ulicy piwa i wymiocin. Pamiętała taki zapach z imprez organizowanych przez bractwa studenckie. To smutny zapach samotności w dwustuosobowym tłumie szczęśliwych ludzi, gdy najbardziej pragniesz być z tym jedynym, który sprawia, że jesteś szczęśliwa. To wspomnienie nie było jej teraz potrzebne.

– Przynajmniej byłaś pierwszą miłością Bena – powiedziała Hallie do Eriki. – Ja nigdy już nie będę pierwszą miłością.

– Nienawidzę jej – powiedziała Erika.

– Nie zaczynaj.

– Dziś wieczorem przeczytam jej bloga i wrzucę jakieś obraźliwe komentarze.

– Znowu?

Gert wiedziała już wszystko o żonie Bena, Challi, i jej blogu. Co kilka dni Challa spowiadała się w internecie ze swojego życia i każdy mógł to przeczytać. Pisała o romantycznych wyjazdach i zajęciach artystycznych, na które wraz z mężem uczęszczała. Wychwalała Bena jako ojca i rozpisywała się o jego wielkim marzeniu, jakim było kupno i odnowienie starego domu na wsi w Nowej Anglii, gdzie mieli kiedyś zamieszkać i wychowywać dzieci. A przecież to Erika była pierwszą osobą, której zwierzył się z tego marzenia pewnej nocy, kiedy siedzieli na jej łóżku w akademiku.

– To ja powinnam być na jej miejscu – powtarzała im zawsze Erika. – Challa jest uzurpatorką. Żyje moim życiem. A ja siedzę w piżamie przed komputerem i o tym wszystkim czytam.

Hallie, Erice i Gert nie podobały się trzy pierwsze bary, które napotkały po drodze.

W Blastoff grała muzyka z lat osiemdziesiątych.

– Muzyka z lat osiemdziesiątych nigdy nie była dobra – prychnęła Erika. – To, że dzisiejsza nie jest świetna, nie znaczy jeszcze, że Der Kommissar był wspaniały, prawda?

Gert nie spodobał się bar motocyklowy – zbyt przerażający. Zaś Hallie uznała, że w Atlantis jest za dużo kobiet.

– Powinni otworzyć jakiś naprawdę odlotowy bar z zakazem wstępu dla skąpo ubranych kobiet – stwierdziła Hallie.

– Czy nie jesteś częścią tego problemu? – spytała Gert.

– Sama nie mogę z tym walczyć – odparła Hallie. – Stawka jest zbyt wysoka. Gdyby wszystkie kobiety powiedziały „nie” nadmiernej ekspozycji różnych części ciała, to jak babcię kocham, natychmiast wskoczyłabym w sweter!

Gert roześmiała się, Hallie używała czasem śmiesznych określeń, na przykład „jak babcię kocham”. Trochę poprawiło jej to nastrój. Ale ostatnio wyglądało na to, że jej dawna koleżanka z akademika mówiła takie rzeczy tylko wtedy, gdy piła albo już była wstawiona.

Gert przypomniała sobie okoliczności, w których poznała Hallie. Było to w dniu, w którym nowi studenci wprowadzali się do akademika. Od początku polubiła swoją współlokatorkę. Hallie była niską dziewczyną o pulchnych policzkach, która ze wszystkiego się śmiała i wylewała żale z powodu nieodwzajemnionych miłości. Chętnie opowiadała o swoich zmartwieniach i równie ochoczo wściubiała nos w miłosne rozterki przyjaciółek. Ilekroć Gert coś trapiło, Hallie nie spoczęła, póki nie wyciągnęła z niej prawdy i nie poprawiła jej humoru. Obie często przerywały nocną naukę, zostawiały książki na łóżkach i wpadały do pobliskiej kafejki, gdzie przy filiżance espresso omawiały swoje problemy. Po około dwóch godzinach wychodziły z jasnym planem działania: zadzwonić do chłopaków, w których były akurat zakochane. Przyłożyć się do nauki. Zabawić się w czasie wakacji. Hallie studiowała psychologię, więc lubiła pomagać innym w rozwiązaniu trapiących ich dylematów.

Ale pod koniec drugiego roku Gert coraz mniej miała historii, którymi mogła podzielić się z Hallie. Zaczęła przyciągać uwagę mężczyzn. Przyjaciółka z dzieciństwa powiedziała jej, że należy do dziewczyn, które mają powodzenie dopiero na studiach, a nie w szkole. W liceum tylko naprawdę śliczne, otwarte dziewczęta chodziły z chłopakami, a w college’u każda ładna, wyluzowana studentka nieźle sobie radziła. Gert miała jedną zaletę, która bardzo jej sprzyjała, a mianowicie spokojne, trzeźwe podejście do życia. Wyznawała zasadę: żyj i daj żyć innym. Drobiazgi rzadko wyprowadzały ją z równowagi, odnosiła za to wrażenie, że większość dziewczyn jest bardzo nerwowa. Zwłaszcza na punkcie mężczyzn. Wiele zachowań kolegów odbierała jako zabawne. Tymczasem większość kobiet uważała ich żarty za obraźliwe lub niestosowne.

Tak jak z Hallie i Eriką – zwłaszcza ostatnio. Niemal wszystko, co wiązało się z chodzeniem na randki, doprowadzało je do szału. Zamartwiały się z byle powodu. Hallie nadal była równie dobrym słuchaczem jak na studiach, ale tylko gdy nie było w pobliżu Eriki. Bo wówczas Hallie za bardzo się starała zaimponować swojej olśniewającej przyjaciółce. Gert podejrzewała, że to pewna pozostałość po czasach szkolnych, kiedy to piękna Erika cieszyła się dużym powodzeniem, a Hallie była szczęśliwa, że jest z nią kojarzona.

Gert pomyślała, że skoro Hallie pragnie jej pomóc wrócić na orbitę życia towarzyskiego, to być może ona w zamian uświadomi Hallie, że nie warto aż tak zabiegać o aprobatę innych osób – czy to Eriki czy każdego poznanego mężczyzny. Hallie była kiedyś taka zabawna i fajna. A teraz jej zachowanie stawało się coraz bardziej desperackie i wymuszone.

Wreszcie wszystkie trzy zgodziły się na bar Art’s, którego nazwa mogła zarówno oznaczać bar chłopaka o imieniu Art, jak i sugerować związek ze sztuką. Gert podobała się taka dwuznaczność. Jednak w środku nie zobaczyła żadnego Arta tylko barmankę w fartuchu i ostrzyżonych na krótko blond włosach. Taką żeńską wersję Eminema.

Przy mahoniowym barze stały cztery stołki. Hallie i Erika rzuciły się na dwa skrajne, żeby tylko nie siedzieć pośrodku. Miejsce pośrodku oznaczało, że nikt koło ciebie nie będzie mógł usiąść. Hallie nabrała takiego zwyczaju jeszcze na studiach. Na wykładach zawsze siadała na drugim krześle z brzegu, żeby jakiś chłopak mógł zająć miejsce obok niej. Teraz, ilekroć leciała samolotem, wybierała dla odmiany środkowy fotel, zwiększając tym samym szansę, że z jednej lub drugiej strony usiądzie ktoś interesujący. To było prawo Hallie o maksymalnej ekspozycji, niemal równie niepodważalne co wspaniała męska statystyka: aby zapewnić sobie możliwość nawiązania kontaktu z dużą liczbą singli, należy zawsze pozostawiać wokół siebie maksymalnie dużo wolnej przestrzeni.

Oczywiście w niemal stu procentach plan kończył się niepowodzeniem. W samolotach obok Hallie siadał na przykład jakiś dziadek albo kobieta przypominająca wyglądem Pamelę Anderson.

W barze Art’s leciał kawałek Davida Bowiego, przez co Gert natychmiast przypomniał się Mark, który był jego wielkim fanem. I proszę, znów o nim myśli. A ilekroć o nim myślała, wszystko wokół przestawało dla niej istnieć. Czasem zostawała w takim świecie umarłych przez pięć minut, po czym wracała do rzeczywistości, próbując dociec, co się przed chwilą wydarzyło. Ludzie gapili się na nią i zastanawiali, czemu ma taki nieobecny wzrok. Ale świat zmarłych przynosił jej ulgę i pocieszenie.

Starała się zgadnąć, która to piosenka Bowiego. Mark by wiedział. Był chodzącą encyklopedią rock and rolla. W takich sprawach mogła na niego liczyć. A także w wielu innych. Ilekroć jechali razem samochodem, poddawała go próbom, tak dla zabawy, żeby się z nim podroczyć. Pytała, jaki to wykonawca, a jeśli Mark nie potrafił odpowiedzieć, wpadał we frustrację i natychmiast po powrocie do domu pędził na górę po schodach, żeby odszukać ten kawałek w swojej Billboard Book of Top 40 Hits.

Bowiego wkrótce zastąpiło 5:15 The Who, z którym też miała pewne wspomnienia. Wybrali się kiedyś razem na film Kwadrofonia. Na Gert film nie zrobił wrażenia, ale bardzo spodobała jej się muzyka. Mark zawsze próbował przekonać Gert oraz każdą inną znaną mu osobę do swoich ulubionych zespołów. To w nim uwielbiała.

Dopiero gdy go zabrakło, Gert uświadomiła sobie, ile rzeczy podobało jej się w Marku. Zrozumiała również, w jakim stopniu całe jego istnienie stało się częścią jej natury. Nie należała do kobiet, które stale mówią o swoich chłopakach czy mężach, ale zawsze gdziekolwiek by była, pamiętała o Marku. Teraz, gdy coś przywiodło jej na myśl Marka, natychmiast przypominała sobie, co się stało, a wtedy ogarniał ją lęk i robiło jej się słabo. Zastanawiała się, czy ludzie żyjący w związkach mają świadomość, jakim przywilejem jest możliwość spędzenia całego życia u boku osoby, którą się kocha. Oczywiście w jakimś stopniu byli tego świadomi, ale czy naprawdę wiedzieli, jakie to szczęście?

Erika jęczała, że woli zająć stołek z brzegu, więc Hallie niechętnie ustąpiła jej miejsca. Lecz w tej samej chwili jakaś dziewczyna, która przyszła do baru ze swoim chłopakiem, zajęła drugi skrajny stołek. Co za tupet. Przynajmniej nowo przybyła nie będzie z nimi konkurować o facetów, którzy kręcili się przy tarczy do strzałek.

Gert wzięła do ręki kartę drinków. Wino kosztowało osiem dolarów za kieliszek. Wydawało jej się to śmieszne, żeby wydawać takie pieniądze. Zwłaszcza teraz, gdy żyła z jednej pensji.

Rozejrzała się wokół i zrobiło jej się słabo. W takim świecie miała odtąd żyć – trwonić pieniądze na alkohol, latać po mieście w skąpym stroju, przekrzykiwać muzykę i planować całą strategię odpowiedniego usadzenia się przy barze?

Poczuła złość. Złość na wszystko, co się wydarzyło. I na siebie.

Wiedziała, że rozmyślanie tutaj o takich sprawach nie zwiększy jej atrakcyjności. Ale nic nie mogła na to poradzić. Najwyraźniej nie była jeszcze gotowa na wyjścia. Jej pierwsze przeczucia były słuszne: półtora roku to za mało. Jest zbyt zmęczona, zła i smutna. Może w przyszłym roku.

Nagle przyszedł jej do głowy pewien pomysł.

Mogłaby przecież udawać, że znów jest w college’u i wyszła z przyjaciółkami jak na drugim roku studiów. Nie musiała się przejmować mężczyznami, stali przy tablicy do strzałek. Może sobie podśpiewywać do muzyki Rogera Daltreya. Może stroić sobie żarty z końskiego ogona Eriki. Wcale nie musi rozglądać się za mężczyzną jak jej koleżanki. I tak go nie chciała.

Żadnych zmartwień, spisków ani planowania.

Gert przechyliła się nad barem, zmusiła się do uśmiechu i spytała Hallie:

– No i jak? Wyrzuciłaś tę dziewczynę z pracy?

– Nie. – Hallie pokręciła przecząco głową. – Ale to zrobię.

Hallie była kierownikiem biura w firmie doradztwa strategicznego, a jej dwudziestotrzyletnia asystentka przez pół dnia gadała z chłopakami przez telefon albo na czacie, sprawdzała, czy nie dostała od któregoś e-maila i wypisywała oceny na plakatach z młodymi mężczyznami, którymi obwiesiła ściankę przy biurku. Na ramieniu Brada Pitta napisała „BOSKI”. Na Benie Afflecku – „pszystojniak” (tak, z błędem). Na Joshu Hartnecie „Słodziak!!!”, zaś Roberta Downeya Jr. oznaczyła zwykłym „OK”.

– Nie możesz jej wyrzucić – powiedziała Erika. – Bo dzięki niej czujesz się lepiej.

– Wiem – odparła Hallie. – Mam dwadzieścia dziewięć lat i jestem sama, ale przynajmniej nigdy nie powiesiłam sobie na ścianie plakatów z „Tiger Beat”. Ale to nie wszystko. Ostatnio ta dziewczyna każdego dnia między trzecią a czwartą znika z biura i myśli, że ja tego nie widzę. Nie mam pojęcia, dokąd chodzi.

– Masz jakiś pomysł? – spytała Gert.

– Nie – odparła Hallie. – Jeszcze chwila, a szefowa każe mi ją śledzić.

Gert zorientowała się, że ktoś obok niej siada. Poczuła muśnięcie na plecach, zanim spojrzała za siebie. Dwaj mężczyźni zajmowali miejsca obok niej. Ale zajęci rozmową, nie patrzyli nawet w jej stronę. Zerknęła na nich dyskretnie. Obaj mieli na sobie skórzane kurtki. Wyglądali przeciętnie i przyzwoicie.

– Świeże mięsko na godzinie trzeciej – rzuciła Erika.

Hallie rzuciła okiem na obu mężczyzn i odwróciła się do Eriki.

– Niestety. Za niscy – poinformowała.

– Czy mówiłam ci już, że ta zołza, żona Bena, jest o prawie trzy centymetry od niego wyższa? – spytała Erika. – Nie wyobrażam sobie, co się dzieje, kiedy wkłada buty na obcasach. Razem wyglądają chyba jak para cyrkowa.

– Może ona nie nosi obcasów – zasugerowała Gert.

– Nie bądź śmieszna – odparła Erika.

Gert usłyszała, że siedzący po jej prawej stronie mężczyzna poprosił barmankę o sok żurawinowy. Spojrzała na niego dziwnym wzrokiem.

Mężczyzna zauważył, że Gert też na niego patrzy.

– Uwielbiam damskie drinki – wyjaśnił z uśmiechem.

– Naprawdę? Może cię to zdziwić, ale ja również – powiedziała Gert.

– A jakie rodzaje lubisz najbardziej?

– Wszystkie na bazie owoców cytrusowych.

– Zapobiegają niedoborom witaminy C – odezwał się jego kolega.

– Przy zamawianiu napojów alkoholowych warto pamiętać o zdrowiu – zgodziła się Gert.

– W takim razie powinienem zamówić ci takiego drinka – stwierdził pierwszy mężczyzna.

– Czemu nie – odparła.

– Podryw na scenie po prawej – szepnęła Erika do Hallie, ale Gert zignorowała ten komentarz. Obaj mężczyźni robili sympatyczne wrażenie.

– Sok z żurawiny jest… – zaczęła mówić, ale w ostatniej chwili zawahała się. Chciała powiedzieć, że taki sok jest dobry na infekcje układu moczowego. Ale czegoś takiego nie mówi się nowo poznanemu mężczyźnie. A niech to – odtąd powinna pamiętać o takich rzeczach. Przy Marku mogła oczywiście wszystko powiedzieć. Mogła pójść do łazienki i zostawić otwarte drzwi, choć wolała tego nie robić.

Wszystko było tak, jakby wróciła do punktu wyjścia, zaczynała od zera. Cóż, przynajmniej teraz była starsza. Więc może był to punt wyjścia numer dwa.

– Sok z żurawiny jest… bardzo zdrowy – dokończyła.

– Dobry na infekcje układu moczowego – dodał ten pierwszy, siedzący obok Gert mężczyzna.

Erika nachyliła się w ich stronę.

– Jesteś lekarzem? – spytała.

– Nie – odparł ze śmiechem.

Erika wzruszyła ramionami i upiła łyk swojego drinka.

– Ale mam powód, dla którego nie mogę pić alkoholu – dodał po chwili.

– Jaki to powód? – spytała Gert.

– Jest na smyczy – oznajmił jego kolega.

Gert spojrzała na nich bez zrozumienia.

– To znaczy, że jestem na dyżurze pod telefonem – wyjaśnił pierwszy mężczyzna. – Ale nawet kiedy nie jestem na dyżurze, nie mogę pić.

– Jesteś gliną?

– Nie.

– Zgadnij, jaką ma pracę – zaproponował jego kolega. – Spróbuj. Jeszcze nikomu się to nie udało.

– Gert! – zawołała siedząca dwa stołki dalej Hallie. – Zamówić ci drinka!?

Hallie wypiła już dwa cosmopolitany i teraz patrzyła na Gert pytającym wzrokiem, jakby chciała się upewnić, czy nie trzeba ruszyć jej na ratunek. Gert nie miała pojęcia, czemu Hallie tak się zachowuje. Przecież tylko sobie rozmawiali.

– Nie, dziękuję – odparła.

– Gert! – odezwała się Erika. – Idę z Hallie do toalety.

– OK. W takim razie do zobaczenia – powiedziała Gert.

– Gert! – Tym razem Erika uniosła głos. – Daj nam znać, gdybyś chciała drinka.

Gert skinęła głową.

– Twoje przyjaciółki robią sporo hałasu – stwierdził kolega przyciszonym głosem.

– To naprawdę miłe dziewczyny – odparła.

– Raczej ty jesteś miła, skoro ich bronisz – powiedział ten pierwszy mężczyzna siedzący obok niej.

– Przynajmniej tyle należałoby się spodziewać po człowieku, że będzie bronił swoich przyjaciół – oznajmiła Gert.

– Każdy, kto wyznaje taką zasadę, ma we mnie poplecznika – oświadczył z uśmiechem pierwszy mężczyzna. Miał małą bliznę na grzbiecie nosa, która dodawała mu uroku.

– Todd mnie broni, prawda, Todd? – spytał kolega.

– Oczywiście – odpowiedział Todd zdecydowanym tonem. – Masz jeszcze dwie szanse.

– Jesteś urzędnikiem departamentu skarbu? – spytała Gert.

– Hej, czy to z Nietykalnych?

– Tak.

– To mój ulubiony film, prawda, Brianie?

Erika i Hallie wbrew zapowiedziom nie poszły do toalety. Siedziały i ze zdumieniem wpatrywały się w Gert.

Hallie trąciła ją łokciem.

– Może nas przedstawisz?

– Och, przepraszam. Toddzie, Brianie, przedstawiam wam Hallie i Erikę.

– Czeeeść! – zawołała Hallie, obracając się na stołku, żeby lepiej ich widzieć. – Czym się zajmujecie?

– Właśnie próbowałam zgadnąć – powiedziała Gert.

– Ja jestem maklerem giełdowym – oświadczył Brian. – Ale Todd ma naprawdę interesującą pracę.

– Uważam, że praca maklera jest niezwykle interesująca – oznajmiła miękkim, wibrującym głosem Erika.

– No tak. Ale praca Todda jest o wiele ciekawsza – upierał się Brian.

– Nie może pić alkoholu – dodała Gert – więc pomyślałam, że jest urzędnikiem departamentu skarbu.

Hallie i Erika najwyraźniej nie miały pojęcia, o czym ona mówi.

– Z Nietykalnych. No wiecie, ci którzy ścigali nielegalnych handlarzy alkoholem w czasach prohibicji…

– Z tego filmu. O nieustraszonych agentach – dodał Brian.

– Aaa, już wiem! – zawołała Erika. – To ten film z Kevinem Baconem, prawda?

– Costnerem – poprawił ją Brian.

– No tak – westchnęła Erika. – Mój były chłopak uwielbiał ten film. Ożenił się z dziewczyną, która prowadzi bloga.

– Ile razy chcesz jeszcze zgadywać? – Brian spytał Gert.

– Ostatni raz.

Todd wydął usta. Miał ciemne włosy, które za uszami trochę się kręciły.

– Jesteś kierowcą ciężarówki – rzuciła po namyśle Gert.

– Blisko – odparł Todd.

– Och, poddaję się.

– Pracuję dla Norfolk Southern – powiedział Todd. – Jestem kierownikiem pociągu. Pracujemy w dwunastogodzinnym systemie zmianowym…

– To pociągi towarowe, prawda?

– Tak. Na każdej trasie jest dwu pracowników. Jeden prowadzi, a drugi sprawdza, czy wszystko jest w porządku. Picie między zmianami jest zbyt niebezpieczne, bo w każdej chwili mogą mnie wezwać. Więc nigdy nie można się napić.

– Niewesoło – stwierdziła Gert. – To znaczy, jeśli ktoś lubi się napić.

– E, tam. – Todd wzruszył ramionami. – Dość już się napiłem na studiach. Nie przeszkadza mi to.

– A więc, Brianie, od jak dawna jesteś maklerem? – spytała Erika.

– Odkąd skończyłem college. – Zerknął na zegarek i szturchnął Todda. – Chyba czas już na nas.

– Tak. Jesteśmy umówieni ze znajomymi – powiedział Todd. – Ale miło było się poznać.

Gert nie była pewna, czy ma na myśli wszystkie trzy koleżanki.

– Zatem… – zaczął Todd – zatem, jeżeli masz telefon, to znaczy, czy mogę do ciebie kiedyś zadzwonić?

Po krótkim namyśle Gert doszła do wniosku, że nic się przecież nie stanie, jeśli da mu swój numer. Zresztą to dobra okazja, żeby nabrać trochę wprawy. Sięgnęła do torebki po jakąś kartkę, na której mogłaby zapisać numer – od dłuższego czasu tego nie robiła – i znalazła wreszcie zaplamioną atramentem wizytówkę. Na odwrocie napisała odręcznie domowy numer telefonu.

Hallie i Erika spojrzały na nią z niepokojem.

Obaj mężczyźni wyszli z baru.

– Oprócz Gert żadnej z nas nie udało się nawet porozmawiać z jakimś normalnym facetem – narzekała Erika późną nocą w metrze.

– Żadna z was nie zamieniłaby z Toddem nawet jednego słowa – odparła Gert. – Nie podobało się wam, że jest kierownikiem pociągu.

– Ale mnie podobał się Brian – powiedziała Erika.

– A z jakiego powodu?

– Nie wiem. Był słodki. Więc dzięki za brak pomocy z twojej strony. Wzięłaś sobie Todda i nic cię więcej nie obchodzi.

Gert westchnęła.

– Wcale go sobie nie wzięłam. Sprawiał sympatyczne wrażenie, więc z nim porozmawiałam.

– Dlaczego Brian mnie nie polubił? – lamentowała Erika.

– Może Todd chciał mój numer telefonu, żeby Brian mógł do mnie zadzwonić i poprosić o twój – pocieszała ją Gert.

– W takim razie, gdyby dzwonił, nie dawaj mu mojego numeru. Obaj byli niscy.

Teraz Gert poznała prawdę: Hallie i Erika były szalone i dlatego pozostały samotne.

– A jakim cudem wspomniałaś o jego ulubionym filmie? – spytała Hallie.

– Och, to proste – powiedziała Gert. – Faceci mają taki swój kanon filmowy. Mark często cytował różne powiedzenia z tego filmu. Wystarczy zacytować odpowiednie słowa, a rozmowa sama zaczyna się toczyć.

– Jaki to kanon?

– Naprawdę chcecie wiedzieć?

– Nie mamy nic do stracenia.

Kanon mężczyzn w wieku od dwudziestki do około czterdziestki:

Simpsonowie

Oto Spinal Tap

Gwiezdne Wojny

Monty Python

Star Trek

Narzeczona dla księcia

Nietykalni

Hobbit

Matrix

Życie biurowe

– Przepraszam. Czy nie chciałaś raczej powiedzieć: kanon dla oferm i kujonów?

– Nie. Całkiem fajni faceci lubią takie filmy.

– Hej, posłuchajcie, a może wypożyczymy te filmy i pooglądamy je u mnie w ten weekend? – spytała Hallie, a koleżanki zgodnie przyjęły jej propozycję.

Po powrocie do domu Gert czuła się wykończona, a kiedy się położyła, łóżko wydało jej się wyjątkowo miękkie i wspaniałe.

Przez ostatnie pięć godzin próbowała odepchnąć od siebie pewną natrętną myśl, której tak naprawdę nie chciała odsunąć. Przebywała w otoczeniu, w którym każdy usiłował zrobić wrażenie beztroskiego i szczęśliwego. Czuła się jak po ciężkich torturach lub co najmniej lekko poobijana. Musiała przyznać, że ten świat, choć nie tak straszny jak opisywała to Hallie czy Erika, był jednak dość nieprzyjemny. Napawał ją niepokojem. Gdyby Mark tu był, zupełnie inaczej spędziłaby taki wieczór.

Gdyby Mark tu był, pewnie poszliby gdzieś na kolację, a potem spacerowali po Manhattanie. A może zwinęliby się na kanapie i oglądali film. Nawet wspólne sprzątanie mieszkania byłoby lepsze niż takie wyjście do baru. A nawet mało ekscytująca partyjka tych idiotycznych piłkarzyków, które z uporem maniaka trzymał w salonie. Jakże ciężko jest kogoś pokochać, poznać jego nawyki i pasje, przyjąć, że spędzisz z nim resztę życia, a potem nagle wszystko to utracić.

Leżąc w łóżku, Gert powoli rozpostarła nagie ramiona. Tylko na taką pieszczotę mogła liczyć w ostatnim czasie: dotyk pościeli na nagiej skórze ramion.

Wiedziała, że musi przestać rozmyślać o tym, co by robiła, gdyby Mark tu był. Oto nowa rzeczywistość, w której przyszło jej żyć. On nigdy już nie będzie jej częścią.

Ale czy jest gotowa przedzierać się przez tłum czarnych skór i minispódniczek w poszukiwaniu drugiego cudu?

Chyba nie jest to warte całego zachodu.

Erika weszła do salonu Hallie, niosąc dwie miski popcornu. Był piątkowy wieczór. Za oknem padał ulewny deszcz. Hallie otworzyła trzy puszki dietetycznej coli oraz gazowany napój owocowy bez dodatków i odstawiła je na stolik, gdzie z cichym sykiem ulatywały z nich bąbelki.

Gert i Erika, które zajęły już miejsca na kanapie, sięgnęły po dietetyczne cole.

Zostawiły jedną dla często nieobecnej współlokatorki Hallie, Cat, która podobno miała się zjawić za około godzinę. Choć w przypadku potulnej Cat, która weekendy spędzała u rodziny na Long Island, nic nie było pewne.

Dlaczego mam wrażenie, zastanawiała się Gert, że piżama party w przypadku dwudziestodziewięcioletnich przyjaciółek to pomysł nie na miejscu?

Ponieważ nie tego człowiek się spodziewa. Kobieta w tym wieku nie umawia się już na piżama party. W tym wieku ma męża i dzieci, i to jej dzieci umawiają się na piżama party, a ona z mężem staje w progu rozpromieniona, szczęśliwa, że dzieciaki są tak podekscytowane i przypomina sobie dawne czasy, kiedy sama była podniecona perspektywą nocowania u przyjaciółki.

– Wiecie, co byłoby najlepsze? – spytała Hallie, która leżąc na brzuchu na podłodze, malowała sobie paznokcie. – Gdyby zamiast deszczu zaczął padać śnieg, a my przez trzy dni nie mogłybyśmy nigdzie się stąd ruszyć.

Erika naciągnęła na siebie koc i zadygotała. Deszcz mocniej zabębnił w szyby.

– A co byśmy robiły?

– Siedziałybyśmy tu sobie w piżamach, grały w prawdę i fałsz i wyznawały nasze najskrytsze sekrety – ciągnęła Hallie. – Zamówiłabym duże porcje pad thai, które byśmy jadły, popijając tanim winem.

– Wolę takie rzeczy robić z mężczyzną – jęknęła Erika.

– Ale go nie masz, więc lepiej nic nie mów.

– Mam dwadzieścia dziewięć lat – powiedziała Erika. – To wręcz niezdrowo być tak długo bez mężczyzny. Moje ciało potrzebuje dotyku przedstawiciela płci przeciwnej.

– To zrób sobie leczenie kanałowe.

Gert spojrzała na kołdry równiusieńko rozłożone na podłodze oraz na popcorn i naprawdę poczuła się jak dziecko, które nocuje u koleżanki. Zastanawiała się, czy Erika wyskoczy za chwilę z pomysłem wywoływania duchów, bo będzie chciała skontaktować się z Elvisem, a potem we trzy podejmą próbę wspólnej lewitacji, śpiewając: „Lekka jak piórko, sztywna jak deska…”.

Otworzyły się drzwi i do środka weszła drobna Cat z papierową torbą z jakiejś drogiej restauracji, do której zaprosiła ją ciotka. Gert spotkała Cat zaledwie kilka razy. Cat stale narzekała, tym swoim piskliwym głosikiem, że nikogo nie może poznać, ale ilekroć Hallie i Erika proponowały jej wspólne wyjście, zawsze odmawiała, bez względu na to, czy były to tańce w klubie Polly Esther czy mycie tac w jadłodajni dla ubogich. Zawsze była zbyt zmęczona albo było za zimno, albo jechała na weekend do rodziny. Hallie i Erika po cichu ją krytykowały, ale równocześnie uwielbiały, gdy decydowała się jednak z nimi wyjść, bo przy nieśmiałej, mało wyrazistej Cat same czuły się lepiej. One przynajmniej czegoś w życiu doświadczyły i miały już jakiś prawdziwych chłopaków.

Cat charakteryzowała jeszcze jedna rzecz. Nie była zdolna do zaakceptowania żadnej wady czy przywary mężczyzny, niczego, co by jej jakoś przeszkadzało, czy było dla niej nieprzyjemne. Wystarczyło, że chłopak powiedział jakiś żart na temat seksu, a zawstydzona tym Cat od razu się wycofywała. Gert uważała, że to dobrze, że Cat trzyma się swoich zasad, ale Hallie i Erika mówiły, że Cat będzie samotna co najmniej do sześćdziesiątego piątego roku życia.

Hallie wstała i wyłączyła światło, szykując salon na seans filmowy. Na początek wypożyczyły następujące filmy z męskiego kanonu: Monthy Pythona i Świętego Graala, Oto Spinal Tap oraz numer jedenasty na liście: Wściekłe psy. Gert miała nadzieję, że spodobają się przyjaciółkom, ale szanse na to były tak naprawdę nikłe. Poza Nancy, dziewczyną z liceum, która mieszkała teraz w Los Angeles, jak dotąd żadna z jej przyjaciółek nie podzielała jej poczucia humoru.

Film nie zdążył się na dobre zacząć, a jej przewidywania już okazały się słuszne. Erika zamiast oglądać z uwagą pierwsze sceny Świętego Graala, zajęła się poprawianiem poduszek na kanapie. Hallie kończyła malowanie paznokci, a Cat poszła do swojego pokoju.

Hallie znów wstała i wcisnęła pauzę na DVD.

– Zapomniałabym – powiedziała. – Muszę wam coś powiedzieć, zanim zaczniemy oglądać ten film. Chciałam wam zadać bardzo ważne pytanie.

Gert pomyślała, że Hallie w pomarańczowym T-shircie z długimi rękawami i szarych spodniach od dresu wygląda słodko. I choć obecność Eriki trochę ją denerwowała, stwierdziła, że mimo wszystko może to być miły wieczór na pełnym luzie. Nie musiały się przejmować swoim wyglądem. Może jednak będzie fajnie.

– Oby to nie było jeszcze jedno z tych twoich wnikliwych pytań – zaprotestowała Erika i pstryknęła palcem w popcorn, który podskoczył na stoliku.

– Nie. To pytanie jest świetne – twierdziła jak zwykle ciekawska i wścibska Hallie. Przysunęła się bliżej i zamachała rękoma, żeby szybciej wysuszyć paznokcie.

– Załóżmy, że wróżka powiedziała wam, że dopiero w wieku trzydziestu siedmiu lat poznacie właściwych mężczyzn i zakochacie się w nich do szaleństwa, a potem będziecie żyć z nimi długo i szczęśliwie. Czy w międzyczasie i tak spotykałybyście się z innymi?

– Nie – odparła Gert.

– Nie – zawtórowała jej Cat, która wróciła do salonu.

– Pewnie nie – odpowiedziała Erika. – Nie chciałoby mi się.

– Ciekawe – stwierdziła Hallie. – Czyli cały ten proces poznawania nowych mężczyzn, te spotkania z nimi to tylko środek do osiągnięcia celu. Nie chodzi o przyjemność, bycie towarzyskim ani o seks.

– Ja mam wystarczająco dużo innych przyjemności – powiedziała Gert.

– A ja wystarczająco dużo towarzystwa – oświadczyła Erika.

– Ja… też – dodała Cat.

– Większość osób nie przyznaje się do tego – powiedziała Hallie. – Nie przyznają się, że chodzenie na randki to ciężka praca. Może powinnyśmy uznać, że spotkamy wymarzonego mężczyznę w wieku trzydziestu siedmiu lat. Przestaniemy wciskać się w wąskie spódniczki, chodzić po mieście w skąpym ubraniu i zastanawiać, czy każdy nowy facet nadaje się na męża. Nie trzeba będzie robić makijażu i wynosić śmieci, na wypadek gdyby ten jedyny akurat przypadkiem zapukał do naszych drzwi. Może powinnyśmy po prostu przyjąć, że tego wymarzonego mężczyznę poznamy w przyszłości, a do tego czasu nie ma sensu wariować.

– Ja już spotkałam wymarzonego mężczyznę – powiedziała Erika. – Ożenił się z zołzą.

– Ja też już spotkałam mojego – powiedziała Gert. – Tyle, że potem odszedł.

W pokoju zapadła cisza.

– Czy ktoś ma ochotę na wywoływanie duchów? – spytała Cat.

Tego wieczoru filmy zostały w dużej mierze zignorowane, jako że już w pierwszych trzydziestu minutach pierwszego z nich coś przypomniało Erice Bena i oświadczyła, że musi pokazać Hallie i Gert, co się wydarzyło tego dnia na blogu Challi.

Gert westchnęła. Umiejętność koncentracji uwagi Eriki była mnie więcej taka jak u chihuahua.

Stanęły w pokoju Hallie obok dużego łóżka i czekały, aż strona internetowa się załaduje. W sypialni Hallie przeważała czerń. Taki kolor miały meble i narzuta. Gert zauważyła fioletowy telefon, który pamiętała z ich wspólnego pokoju w akademiku i zaczęła się zastanawiać, czy klawisze wciąż są oblepione tym samym brudem.

Na ekranie komputera, na intensywnie niebieskim tle ukazał się napis Kącik Challi, a zaraz potem banalne fotki w większości przedstawiające Challę, Bena i ich dziecko. Po lewej znajdowały się linki do stron, które Challa lubiła, takich jak prognoza pogody czy „Elle”.

Gert musiała przyznać, że dość to było tandetne.

A na dole strony znajdowała się zmora Eriki, czyli osławiony blog.

Stojąc przed komputerem Hallie, przeczytały wpis, który tego dnia umieściła Challa:

„Wczorajszy wieczór był dość zimny. Zostaliśmy w domu i po uśpieniu dziecka przygotowaliśmy kolację. Ja przyrządziłam linguine z małżami, a Ben sałatę. Było baaardzo romantycznie!;) Wypiliśmy całą butelkę czerwonego wina, LOL!”.

Gert przypuszczała, że w skrytości ducha każda z obecnych w pokoju dziewczyn uważała, że małże i czerwone wino o jedenastej wieczorem smakują o wiele lepiej niż napój gazowany i popcorn. Sama czuła niemal fizyczny ból na samo wspomnienie wysiłku i entuzjazmu, które towarzyszą czemuś tak prozaicznemu jak wspólna kolacja.

Erika wróciła na stronę główną i kliknęła na link prowadzący do tablicy wiadomości. W tym miejscu znajomi Challi mogli zostawiać komentarze, na przykład: „Cześć, Chall!” „Hej, kochana, świetne te najnowsze fotki!”, „Dzięki za pomoc w marnowaniu czasu w pracy”.

Ostatnio Erika również zaczęła zostawiać tam wiadomości.

W tym celu posługiwała się wszystkimi siedmioma loginami, jakie miała na AOL-u. Za ich pomocą tworzyła aliasy i pod taką przykrywką umieszczała na blogu posty. Czasem pisała, żeby zdenerwować Challę, a czasem po to, żeby zamącić jej w głowie. Jej zdaniem Challa sama się o to prosi. Po co obnosi się ze swoim i Bena szczęściem po całej sieci? Gdyby ona, Erika, była żoną kogoś tak pełnego pasji i zamiłowań artystycznych, z pewnością nie traciłaby czasu na wypisywanie takich rzeczy w internecie.

Przeczytały wpis, który tego ranka Erika umieściła na tablicy.

„Jesteś banalna” – napisała, posługując się loginem Mr. HushPuppy.

Loginy wybierała na chybił trafił, sugerując się tym, co zauważyła w danej chwili w kafejce internetowej, w której akurat siedziała. A tamtego dnia do kafejki wszedł ktoś w butach marki Hush Puppies.

„O tak. W pełni się zgadzam” – odpowiedziała samej sobie Erika, używając loginu LadyAndTheTrump. „Challa uruchomiła całą stronę internetową na swój temat. Moja droga, chyba nie wymagasz AŻ TYLE uwagi?”.

„Challa to zdzira i suka” – napisał Mr. HushPuppy. „Nie zdziwiłbym się też, gdyby nazwała święta swoim imieniem. Najwyraźniej lubi być w centrum uwagi i nigdy nie ma jej dość. Powinna się cieszyć tym, co ma, a nie zapychać cyberprzestrzeń swoimi binarnymi wypocinami”.

– Eriko Dennison, jesteś stuknięta – powiedziała ze śmiechem Hallie.

Tym, co naprawdę wzburzyło Erikę i Hallie tego wieczoru, było odkrycie, że Challa, która do tej pory ignorowała takie wpisy, teraz zaczęła walkę z „recenzentami” swojego bloga.

„Może przynajmniej napisz coś sensownego między jedną a drugą obelgą” – odpowiedziała na post Mr. HushPuppy. „Skoro tak bardzo mnie nie cierpisz, to przestań czytać tego bloga. Wcale cię nie zapraszałam. Przynajmniej LadyAndTheTrump ma czasem coś sensownego do powiedzenia”.

– Och, podaje mnie jako przykład do naśladowania dla mnie samej – triumfowała Erika.

Tymczasem Gert zaczęła się poważnie martwić, że któregoś dnia Erika posunie się za daleko.

Tytuł oryginału: Starting from Square Two

Pierwsze wydanie: A Red Dress Ink novel, 2004

Opracowanie graficzne okładki: Robert Dąbrowski

Redaktor prowadzący: Małgorzata Pogoda

Opracowanie redakcyjne: Anna Kubalska

Korekta: Jolanta Nowak

© 2004 by Caren Lissner

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2016

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC.

Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce: iStock. Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1842-9

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.