Cathy Williams

Przyjęcie w rezydencji

Tłumaczenie:
Ewelina Grychtoł

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Jest też córka.

Matias Rivero podniósł wzrok na swojego przyjaciela i zaufanego doradcę, Arta Delgado. Tak jak Matias, Art miał trzydzieści dwa lata. Razem chodzili do szkoły, tworząc niecodzienną parę, w której Matias grał rolę obrońcy swojego chudego, astmatycznego kompana. Przez dwa lata Art był ulubionym celem klasowych dręczycieli; do czasu, gdy do klasy dołączył Matias i wziął go pod swoje skrzydła. Odtąd nikt więcej nie odważył się go nękać.

Teraz Matias był pracodawcą Arta, a Art był jego najbardziej lojalnym pracownikiem. Nie było nikogo, komu Matias ufałby w równym stopniu.

Gestem polecił Artowi usiąść i wziął od niego telefon komórkowy. Na wyświetlaczu widniało zdjęcie niskiej, pulchnej, pospolitej dziewczyny, opuszczającej rezydencję Carneya. Jej mały, zardzewiały samochodzik wyglądał, jakby od dawna należała mu się emerytura.

Dlaczego córka Carneya nie jeździła samochodem bardziej odpowiednim dla mężczyzny, dla którego pozycja społeczna stanowiła życiowy priorytet?

A co ważniejsze, kim była i dlaczego Matias nigdy nie słyszał o jej istnieniu?

– Jakim cudem dopiero teraz dowiaduję się, że Carney ma dziecko? – mruknął, oddając telefon przyjacielowi i odchylając się na fotelu. – A przede wszystkim, skąd pewność, że ta kobieta jest jego córką?

O tej porze, kilka minut po dziewiętnastej, w biurze nie było nikogo oprócz nich. W ciepły piątkowy wieczór wszyscy mieli lepsze rzeczy do roboty niż zostawanie po godzinach. Nie było nic, co mogłoby odwrócić uwagę Matiasa; nawet ostatnia kochanka odeszła od niego kilka tygodni temu. Miał wobec tego mnóstwo czasu na decyzję, jak najlepiej wykorzystać rewelacje Arta.

– Tak powiedziała – odparł nieco zmartwiony Art, poprawiając druciane okulary. – Ale przecież to nic nie zmienia… prawda?

Matias odsunął krzesło i wstał. Siedząc, wyglądał na wysokiego; stojąc – na olbrzyma. Sto osiemdziesiąt pięć centymetrów twardych mięśni. Czarnowłosy i czarnooki, syn argentyńskiego ojca i delikatnej irlandzkiej matki, Matias bez wątpienia wygrał na genetycznej loterii. Był niebezpiecznie przystojny, o szczupłej twarzy i ostrych rysach. W skupieniu marszczył brwi, spacerując od biurka do szklanej ściany gabinetu, za którą rozciągało się zatłoczone centrum Londynu.

Z tej wysokości przechodnie byli nie więksi od zapałek, a pojazdy na zatłoczonej ulicy przypominały dziecięce samochodziki.

– Co masz na myśli, mówiąc „tak powiedziała”? – zapytał Matias. – Wiedziałbym, gdyby ten człowiek miał potomstwo. Był żonaty, ale nigdy nie doczekali się z żoną dziecka – dodał, powtarzając powszechnie znane fakty. W rzeczywistości jednak nigdy nie interesował się życiem osobistym Carneya.

Dlaczego miałby szukać odpowiedzi na pytanie, czy jego rywal miał dzieci, czy też nie?

To prawda, od lat starał się doprowadzić firmę Carneya do upadłości. Firmę, która nigdy nie powinna się znaleźć w jego rękach. Firmę, którą zbudowano na kłamstwach, oszustwach i jawnej kradzieży wynalazku ojca Matiasa.

Matias pragnął w życiu trzech rzeczy: pieniędzy, władzy oraz ostatecznego upadku Carneya. W miarę upływu lat te trzy cele zlały się w jedno, tak że jego droga do sukcesu stała się jednocześnie drogą ku zemście. Zdobył doskonałe wykształcenie, pracował w banku inwestycyjnym, a po dwóch latach zwolnił się z portfelem pełnym pieniędzy i notesem zapisanym przydatnymi kontaktami. Od tego czasu bez wytchnienia piął się na szczyt, kupując podupadające firmy i przywracając im rentowność, co z czasem pozwoliło mu zbudować finansowe imperium.

Przez cały ten czas subtelnie podcinał skrzydła firmie Carneya, czekając, aż i ona zacznie podupadać. I tak też się stało.

Pozostało mu zadać ostateczny cios. Czy powinien kupić akcje, a potem zalać nimi rynek, pogrążając firmę w długach? Czy może poczekać, aż sama znajdzie się na skraju bankructwa, a potem dokona wrogiego przejęcia? Możliwości było wiele.

Od tak dawna planował zemstę, że prawie nie czuł pośpiechu, by jej dokonać. Trwał w stanie niezdecydowania aż do czasu, gdy przed trzema tygodniami znalazł wśród rzeczy swojej matki plik listów. To, co w nich znalazł, ostatecznie przekonało go, by dokończył dzieła.

– I co dalej? – zachęcił, siadając z powrotem na fotelu. – Porozmawialiście sobie od serca? Powiedz mi coś więcej, jestem ciekaw, jak do tego doszło.

– Przypadek. Właśnie miałem wjechać na podjazd Carneya, kiedy wyjechała zza bramy i spowodowała stłuczkę.

– Ta kobieta uderzyła w mój samochód? W który?

– W maserati – przyznał Art. – Zrobiła się brzydka rysa, ale jej samochód jest praktycznie do kasacji. Ale nie zawracaj sobie tym głowy; wszystkim się zajmę.

– A zatem wjechała w moje maserati – powtórzył Matias, zapamiętując, by wrócić do tego epizodu. – Potem powiedziała ci, kim jest… i co dalej?

– Brzmisz podejrzliwie, Matias, ale dokładnie to się wydarzyło. Zapytałem ją, czy to rezydencja Carneya, a ona odpowiedziała, że tak, mieszka tam jej ojciec i właśnie się z nim widziała. Była trochę roztrzęsiona. Wspomniała, że jest w złym humorze i na moim miejscu przełożyłaby spotkanie na kiedy indziej.

– A zatem Carney ma córkę – stwierdził w zamyśleniu Matias. – Interesujące.

– Odniosłem wrażenie, że to miła dziewczyna.

– Niemożliwe – padła zdecydowana odpowiedź. – Carney nie byłby w stanie spłodzić czegokolwiek, co można by uznać za miłe.

Mimo wszystkich podobieństw między przyjaciółmi była jedna, zasadnicza różnica. Art posiadał głęboką wiarę w ludzi, której Matiasowi brakowało. Matias nie wiedział, dlaczego tak jest; obaj byli przecież mieszańcami, dziećmi imigrantów. Obaj zaczęli na samym dole hierarchii i musieli się nauczyć radzić sobie z pogardą i rasizmem.

Ale to Matias miał okazję na własnej skórze się przekonać, jak chciwość i oportunizm mogą zniszczyć życie drugiej osoby.

Jego ojciec i James Carney poznali się na studiach. Thomas Rivero był ponadprzeciętnie uzdolnionym studentem, mającym dryg do wszystkiego, co związane z matematyką. W wieku dwudziestu czterech lat wynalazł program komputerowy ułatwiający analizę eksperymentalnych leków. Niestety, jego geniusz szedł w parze z naiwnością, przez co okazał się łatwym celem dla aspirującego biznesmena.

James Carney był bogatym, charyzmatycznym młodzieńcem, którego zawsze otaczał wianuszek fanów. Nie posiadał żadnego szczególnego talentu, ale potrafił zwietrzyć dobry interes. Zaprzyjaźnił się z Thomasem, poczekał, aż ten zaufa mu bez reszty, i we właściwym momencie zgromadził wszystkie podpisy we właściwych miejscach. Odtąd wszystkie honoraria i dywidendy ze sprzedaży oprogramowania miały wpływać na jego konto.

W zamian Thomas został odsunięty na drugorzędne kierownicze stanowisko bez żadnych perspektyw, w podupadającej firmie ojca Carneya. Nigdy się nie otrząsnął po tej zdradzie.

Minęły całe lata, zanim Matias poznał wszystkie szczegóły tej historii. Jego ojciec umarł przed wieloma laty, a matka wolała o niej zapomnieć, niż snuć mrzonki o zemście. Uważała, że nie ma sensu rozpamiętywać przeszłości. Co było, to było.

Matias miał inne zdanie na ten temat. Widział smutek ojca, widział jego rozczarowanie karierą, która skończyła się, zanim się zaczęła. Był przekonany, że jego problemy ze zdrowiem, które zaczęły się kilka lat później, pośrednio są dziełem Carneya. Jeśli jego matka nie pragnęła zemsty, to on był jej żądny za nich oboje.

To prawda, jego gniew przygasał w miarę upływu lat. Pochłonęła go kariera, która, z początku napędzana żądzą zemsty, po jakimś czasie nabrała własnego pędu. Sprawiła, że stracił z oczu dawno powzięty cel.

Aż znalazł tamte listy…

– Musiała przedstawić ci świadectwo ubezpieczenia – stwierdził Matias. – Jak ma na imię?

– Wyślę ci wszystkie szczegóły – odparł Art. – Nie miałem okazji na nie spojrzeć, ale mam zdjęcie dokumentu.

– Dobrze, zrób to jak najszybciej. I nie będziesz musiał więcej przejmować się tą sprawą. Sam się wszystkim zajmę.

– Dlaczego? – Art był jedyną osobą, która ośmieliłaby się zadać Matiasowi tak bezpośrednie pytanie. Zwłaszcza ostrzegawczym tonem.

– Powiedzmy, że chciałbym ją lepiej poznać. Wiedza to potęga, Art, i zaczynam żałować, że nie przyjrzałem się dokładniej prywatnemu życiu Carneya. Ale nie martw się! Nie jestem wielkim złym wilkiem i nie pożeram niewinnym dziewczynek. Jeśli jest tak miła, jak twierdzisz, nie grozi jej żadne niebezpieczeństwo.

– Twojej matce by się to nie spodobało – odparł wprost Art.

– Moja matka ma zbyt dobre serce. – Matias pomyślał o Rose Rivero, która w jednym z najlepszych szpital w Londynie właśnie wracała do zdrowia po niemal śmiertelnym wylewie. Jeśli jego ojciec nigdy nie podniósł się po zdradzie Carneya, to jego matka nie podniosła się po stracie męża. Carney zniszczył życie obojga jego rodziców, ich umysł i duszę. Nie wiedział, że oto nadszedł czas zemsty…

Sophie Watts zadarła wzrok ku szczytowi wznoszącej się przed nią szklanej wieży i coś ścisnęło ją w żołądku.

Czarujący mężczyzna, którego samochód zarysowała trzy dni temu, ze zrozumieniem wysłuchał jej tłumaczenia. Ona opowiedziała mu o swoich problemach z ubezpieczeniem, a on bez śladu irytacji zaproponował, żeby przyszła osobiście przedyskutować tę sprawę. Dodał, że na pewno uda się znaleźć jakieś rozwiązanie.

Niestety, budynek przed nią nie wyglądał na miejsce, gdzie mili i uprzejmi ludzie rozwiązują nieprzyjemne sytuacje w przyjacielskiej atmosferze.

Sophie nerwowo zacisnęła dłoń na pasku torebki. Zdrowy rozsądek mówił jej, że musi wejść do budynku; jej stopy natomiast za wszelką cenę chciały uciec z powrotem do skromnego, przytulnego domu na obrzeżach Londynu, gdzie mieszkała i pracowała.

Ubrania, które wybrała na spotkanie z Artem Delgadem, wydały jej się nagle śmieszne i nie na miejscu. Mijające ją młode kobiety co do jednej miały wysokie szpilki i czarne kostiumy. Nie wahały się. Stukając obcasami, zdecydowanie zmierzały w stronę obrotowych drzwi.

Niska, pulchna dziewczyna z rozpuszczonymi włosami i w letniej sukience zdecydowanie tu nie pasowała.

Sophie ruszyła do przodu, za wszelką cenę starając się nie rozglądać na boki. Przyjście tutaj z samego rana, żeby jak najszybciej załatwić tę sprawę, okazało się bardzo złym pomysłem. W teorii brzmiało to rozsądnie, ale nie przewidziała zderzenia z tłumem pracowników. Teraz jednak było za późno, żeby zmienić zdanie.

Przeszła przez drzwi i znalazła się w monumentalnym, szklano-marmurowym foyer. Tu i tam poustawiano białe, skórzane kanapy, wyglądające na bardzo niewygodne. Najwyraźniej kierownictwo nie pochwalało marnowania czasu. Recepcjoniści kierowali petentów ku właściwym działom, a elegancko ubrani pracownicy i pracownice ustawiali się w kolejce do wind.

Sophie tęskniła za swoją kuchnią, gdzie ona i Julie, współwłaścicielka jej firmy, piekły, gotowały i rozmawiały, snując plany na przyszłość. Tęskniła za swoim fartuszkiem, zapachem ciasta i wygniecioną książką kucharską. Musiała jednak stawić czoło rzeczywistości w osobie recepcjonistki, która wyszukiwała właśnie jej nazwisko w bazie.

Usłyszawszy odpowiedź, zamrugała z zaskoczeniem.

– Nie znam pana… Rivera…

– Rivero – poprawiła recepcjonistka. Uniesione brwi. Zaciśnięte usta. Chłodne, bezwzględne oczy.

– Miałam się spotkać z panem Delgado.

– Jest pani umówiona na spotkanie z panem Rivero. – Recepcjonistka podała jej tablet. – Proszę się podpisać. Sekretarka pana Rivero będzie czekała na panią na dziesiątym piętrze. Proszę, oto elektroniczna przepustka. Radzę jej nie zgubić, inaczej zostanie pani natychmiast wyprowadzona przez ochronę.

Zmieszana Sophie spełniła polecenie recepcjonistki i pozwoliła się porwać najbliższej grupie, zmierzającej do windy.

Kim był pan Rivero? Liczyła, że będzie mogła porozmawiać o swojej sytuacji z miłym i wyrozumiałym panem Delgado. Jaki wyrok usłyszy, postawiona przed obliczem nieznajomego mężczyzny?

Na dziesiątym piętrze powitała ją wysoka kobieta w średnim wieku. Wyraz współczucia na jej twarzy ani trochę nie ukoił nerwów Sophie. Została zaprowadzona do poczekalni, a stamtąd do zapierającego dech w piersiach gabinetu, gdzie sekretarka odstawiła ją i wyszła.

Przez kilka sekund Sophie rozglądała się z oczami wielkimi jak spodki, nie ruszywszy się ze swojego miejsca tuż przy drzwiach. Dopiero po chwili zdała sobie sprawę z obecności mężczyzny siedzącego za biurkiem. I zaparło jej dech, bowiem był to najprzystojniejszy facet, jakiego w życiu widziała.

Jej oddech zwolnił i choć wiedziała, że się gapi, nie potrafiła oderwać wzroku. Nieznajomy miał kruczoczarne włosy i czekoladowe oczy; perfekcyjnych rysów jego twarzy nie psuła najdrobniejsza skaza. Jego uroda była wręcz hipnotyzująca.

Cisza przedłużała się coraz bardziej. Sophie zdała sobie sprawę, że robi z siebie kompletną idiotkę.

– Panno Watts – odezwał się Matias. – Czy zamierza pani stać pod drzwiami przez całe spotkanie? – Nie wstał, żeby uścisnąć jej dłoń. Nie zrobił niczego, żeby ją uspokoić. Zamiast tego skinieniem głowy wskazał jej krzesło przysunięte do biurka. – Proszę usiąść.

Sophie na drżących nogach podeszła do biurka, niepewna, czy nie powinna uścisnąć ręki mężczyzny. Wyraz jego twarzy był jednak tak złowrogi i odpychający, że zdecydowała się od razu opaść na skórzane krzesło.

– Bardzo przepraszam za ten wypadek, panie… eee… Rivero – zaczęła drżącym głosem. – Nie miałam pojęcia, że pana przyjaciel podjechał pod bramę. Na tym zakręcie zupełnie nic nie widać, zwłaszcza latem. Przyznaję, że mogłam jechać nieco szybciej niż zwykle, ale ta stłuczka była wyłącznie dziełem przypadku… – Nie dodała, że miała też gorszą widoczność niż zwykle, ponieważ robiła wszystko, żeby nie rozpłakać się po burzliwym spotkaniu z Jamesem Carneyem.

Matias uważnie się przyglądał zarumienionej Sophie. Zwykle spotykał się z modelkami o długich, smukłych ciałach i ostrych fotogenicznych rysach; w siedzącej naprzeciw niego kobiecie było jednak coś zadziwiająco pociągającego. Jej łagodnie zaokrąglona twarz o dużych błękitnych oczach z jakiegoś powodu przykuwała jego uwagę. Mógł tylko podejrzewać, że to przez jej związek z Jamesem Carneyem.

Jeszcze dwa dni wcześniej nie wiedział o jej istnieniu, ale w jednej chwili zrozumiał, że trzyma w rękach bezcenny skarb.

Pomyślał o tamtych listach, które niedawno odkrył, i bezwiednie zacisnął pięści. Nie zwiodą go jej szeroko otwarte niewinne oczęta. Nie znał jeszcze szczegółów jej relacji z Jamesem Carneyem, ale wkrótce sama mu o nich powie. Zamierzał w pełni wykorzystać szansę, która znalazła się w jego rękach, i poznać wszystkie inne sekrety, które ukrywał jego znienawidzony wróg.

– Pracownik – poprawił, na wypadek, gdyby sądziła, że dobre serce Arta może jakkolwiek jej pomóc.

– Przepraszam?

– Art Delgado jest moim pracownikiem. Prowadził moje maserati. Pani Watts, czy ma pani pojęcie, ile kosztuje taki samochód?

– Nie, nie mam – odparła słabo Sophie. Miała wrażenie, że obecność mężczyzny wysysa z niej wszystkie siły witalne. Była bliska omdlenia.

– W takim razie pozwoli pani, że łaskawie panią oświecę. – Wymienił cyfrę, na dźwięk której Sophie wydała zduszony okrzyk i zakryła dłonią usta. – Powiedziano mi też, że pani ubezpieczenie jest nieważne.

– Nie wiedziałam – szepnęła Sophie. – Zwykle pamiętam o takich rzeczach, ale ostatnio miałam trochę nerwowy okres… Rozwiązałam umowę z poprzednim ubezpieczycielem i miałam znaleźć coś tańszego, ale…

Matias władczo uniósł dłoń, nakazując jej milczenie.

– Nie interesują mnie wymówki – poinformował ją chłodno. – Sprawa przedstawia się jasno. Naprawienie usterki, którą pani spowodowała, będzie mnie kosztować wiele tysięcy.

Sophie opadła szczęka.

– Tysięcy? – powtórzyła.

– Owszem. Obawiam się, że nie wystarczy wyklepać wgniecenie. Całe lewe drzwi pójdą do wymiany. Niestety, części do drogich samochodów również są drogie.

– Ja… ja nie miałam pojęcia – wyjąkała. – Nie mam tylu pieniędzy. Kiedy rozmawiałam przez telefon z pańskim przyjacielem… to znaczy, pracownikiem, powiedział, że na pewno dojdziemy do jakiegoś porozumienia…

– Obawiam się, że nie mogę potwierdzić jego słów – przerwał zimno Matias.

– Może mogłabym zapłacić na raty… – Sophie zastanowiła się, jaki okres spłaty byłby akceptowalny dla tego bezlitosnego mężczyzny, który patrzył na nią jak na coś, co przykleiło mu się do buta. Domyślała się, że ich propozycje nie będą się pokrywać. – Prowadzę z koleżanką małą firmę cateringową – dodała, desperacko pragnąc zakończyć tę udrękę. – Założyłyśmy ją dopiero półtora roku temu. Przedtem obie uczyłyśmy w szkole podstawowej. Musiałyśmy pożyczyć mnóstwo pieniędzy, żeby wszystko kupić i przebudować moją kuchnię, tak żeby spełniała wszystkie wymogi… Żeby nie przedłużać, nie mamy zbyt wiele wolnych funduszy.

– Innymi słowy, jest pani spłukana.

– Radzimy sobie coraz lepiej, panie Rivero! – Sophie poczuła, że czerwieni się ze złości. – I na pewno jakoś uda mi się oddać panu pieniądze. Chociaż może to… trochę potrwać…

– Jak rozumiem, jest pani córką Jamesa Carneya. – Matias odsunął krzesło, wstał i zaczął się przechadzać po gabinecie.

Sophie była oczarowana jego wyglądem; tym, jak zwinnie się poruszał, grą jego mięśni pod szytym na miarę garniturem. Pod ścianą zawrócił i popatrzył jej prosto w oczy. Musiała zebrać całą odwagę, by nie odwrócić wzroku.

– No i? – naciskał Matias. – Co pani na to powie? Art właśnie miał złożyć Carneyowi wizytę, kiedy wypadła pani zza zakrętu i uderzyła w mój samochód. Nie wiedziałem nawet, że ten człowiek ma rodzinę. – Mówiąc to, uważnie się jej przyglądał. Ku jego zdziwieniu, nie zadała najbardziej fundamentalnego pytana: dlaczego, do cholery, miałoby go obchodzić życie prywatne Carneya?

Kimkolwiek była, nie była przesadnie podejrzliwą osobą.

Sophie odjęło mowę. Była roztrzęsiona wypadkiem, roztrzęsiona spotkaniem z ojcem, i życzliwość Arta Delgado popchnęła ją do szczerości, na jaką rzadko sobie pozwalała.

– Oczywiście nie interesuje mnie jego życie prywatne – dodał Matias, wzruszając ramionami. – Odniosłem jednak wrażenie, że Carney jest wdowcem.

– Jest – szepnęła Sophie.

– A zatem gdzie jest pani miejsce w tym wszystkim? Chyba że, oczywiście, poczęstowała pani mojego pracownika niewinnym kłamstewkiem. – Udał, że rozważa tę kwestię. – Być może była pani zbyt zawstydzona, żeby powiedzieć prawdę?

– Przepraszam? – Sophie zmarszczyła brwi.

– Romans ze starszym mężczyzną? To zrozumiałe, że użyła pani pierwszego wytłumaczenia, jakie przyszło pani do głowy. Cokolwiek, co zabrzmiałoby lepiej niż prawdziwa natura pani związku z Carneyem.

– Jak pan śmie! – Sophie aż się podniosła z krzesła. – To odrażające!

– Po prostu staram się dodać dwa do dwóch. – Matias przechylił głowę na bok. – Jeśli nie jest pani jego kochanką, to musiał mieć kochankę, kiedy był żonaty. Czy mam rację? Czy jest pani dzieckiem miłości Carneya do innej kobiety?

Sophie zaśmiała się gorzko. Matias nie mógł być dalej od prawdy; w tej historii nie było miejsca na miłość. Przed swoją przedwczesną śmiercią jej matka, Angela Watts, była aspirującą aktorką, której wielkim nieszczęściem był urok blond seksbomby, przywodzącej na myśl Marylin Monroe. Odkąd tylko stała się kobietą, wzbudzała powszechne pożądanie; mężczyźni robili wszystko, by ją zdobyć. Wkrótce uwierzyła, że może mieć każdego, kogo zapragnie, i to właśnie stało się początkiem jej zguby. Z Carneyem poznali się w klubie i od pierwszego wejrzenia przypadli sobie do gustu; nie na tyle jednak, by kiedykolwiek rozważał ustatkowanie się z dziewczyną, którą uważał za głupią, naiwną trzpiotkę. Dobrze się razem bawili i Angela nabrała nadziei, że ta zabawa może się przerodzić w coś poważniejszego. On jednak pozostał niewzruszony. Dopiero wiele lat później poślubił kobietę, która odpowiadała jego pozycji społecznej.

– Poznał moją matkę, zanim się ożenił – wyznała Sophie. – Nie, żeby to miał cokolwiek wspólnego z… no, czymkolwiek – dodała poniewczasie. – Panie Rivero, chciałabym, żebyśmy ustalili plan spłaty mojego długu. Podpiszę go tu i teraz i obiecuję, że zapłacę wszystko, co do centa.

Matias wybuchnął śmiechem.

– To bardzo miłe z pani strony – zadrwił. – Niestety, nie zaszedłbym tak daleko, gdybym wierzył w bajki. Nie wiem, jak duży kredyt pani spłaca, ale podejrzewam, że ledwo wiąże pani koniec z końcem. Czy mam rację?

Sophie rzuciła mu nienawistne spojrzenie. Może i był zabójczo przystojny, ale nigdy nie spotkała bardziej bezlitosnego człowieka. Nie wyglądał, jakby brakowało mu pieniędzy, ale i tak zamierzał wyciągnąć od niej każdy cent długu. Nawet gdyby miał tym samym pogrążyć jej firmę w bankructwie.

Do tego wyglądało na to, że świetnie się bawi jej kosztem.

– Moglibyśmy oczywiście zaplanować spłatę długu, ale obawiam się, że ostatnią ratę musiałaby pani zanieść na mój grób – zażartował.

Przerażenie Sophie było wypisane na jej twarzy. Choć to niemożliwe, wyglądała na niewinną niczym świeży śnieg.

Być może naprawdę nie była ulepiona z tej samej gliny co Carney. Jeśli była efektem jego młodzieńczego romansu, najprawdopodobniej nie spędzała zbyt wiele czasu w jego towarzystwie. Szczerze mówiąc, Matias był zaskoczony, że miała jakikolwiek kontakt z ojcem. Jak to mogło działać, kiedy żona Carneya jeszcze żyła?

Nie było sensu w tej chwili nad tym rozmyślać. Przede wszystkim musiał stwierdzić, jak najlepiej wykorzystać nowo zdobyty atut. Wkrótce zamierzał uderzyć w Carneya na wszystkich frontach i całkiem możliwe, że Sophie mogła mu w tym pomóc. Krążyły pogłoski, że Carney ma na koncie kilka nie do końca legalnych interesów. Czyż to nie byłoby wspaniałe, gdyby wszystkie jego brudne sekrety w jednej chwili zostały wyciągnięte na wierzch?

Czy ta niewinnie wyglądająca dziewczyna mogła się stać ostatnim gwoździem do trumny jego wroga? Co, jeśli prócz finansowych machlojek Carney ma na koncie innego rodzaju przewinienia?

Listy, które ostatnio przeczytał, sprawiły, że Matias stracił wszelkie zahamowania.

– Zawsze mogłaby pani pożyczyć pieniądze od ojca – zaproponował, z góry wiedząc, jaka będzie odpowiedź.

– Nie! – Sophie aż się podniosła z krzesła. Jej usta były zaciśnięte w wąską linię. – Nie będę w to wplątywać mojego ojca. Może mi pan zabrać wszystko, jeśli panu na tym zależy. – Sięgnęła do torebki i drżącymi rękami wyjęła wizytówkę. Przypomniała sobie, z jakim optymizmem odbierała je z drukarni. – Proszę, tu jest mój adres i numer telefonu. Może pan przyjść i zobaczyć, jak wygląda nasza siedziba. W najbliższym czasie mamy kilka dużych zamówień, więc jeśli pan poczeka, może uda mi się uzbierać przynajmniej część kwoty. Co do reszty… Mogę sprzedać mój dom i spłacić pana tym, co zostanie po opłaceniu hipoteki.

Matias obserwował ją spokojne, nieporuszony jej wybuchem. Ewidentnie próbowała zrobić coś na kształt biznesowej fryzury, ale w którymś momencie jej włosy zbuntowały się i opadły wokół jej twarzy w niesfornych blond lokach. Miała duże błękitne oczy, ocienione długimi ciemnymi brwiami. A jej ciało…

Odchylił się na krześle, zdumiony, że w ogóle zauważył jej krągłe biodra i pełne piersi, wyraźnie odznaczające się pod tą śmieszną kwiecistą sukienką.

Nie było w niej ani krzty wyrafinowania czy choćby dobrego smaku. W takim razie dlaczego tak przyciągała jego uwagę?

– Przesadza pani, panno Watts – oznajmił spokojnie, patrząc na jej wyprostowaną, drżącą ze złości sylwetkę.

– Właśnie mi pan powiedział, że nie jest pan w stanie pójść na żadne ustępstwa! – Ton głosu Sophie zaskoczył nawet ją samą. – Nie mogę pójść do banku i tak po prostu wypłacić tych pieniędzy! Uważa pan, że nie mam prawa się złościć?

– Proszę usiąść.

– Nie! Ma pan moją wizytówkę. Najpierw muszę omówić to z Julie. Naprawdę, nie wiem, co na to powie. Zainwestowała w tę firmę wszystkie swoje oszczędności, tak jak ja. Dlatego będę musiała znaleźć sposób, żeby ją też spłacić. Nie pozwolę, żeby ta sprawa odbiła się na niej. – Sophie odetchnęła głęboko, powstrzymując cisnące jej się do oczu łzy.

Matias uciszył wyrzuty sumienia. Dlaczego miałby się czuć winny? Patrzył na kobietę, której ojciec zniszczył jego rodzinę. Ostatecznie, na wojnie i w miłości wszystkie chwyty są dozwolone, czyż nie?

– Mogłaby to pani zrobić – odparł. – Albo też mogłaby pani usiąść i wysłuchać mojej propozycji.

Tytuł oryginału: Legacy of His Revenge

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Limited, 2017

Redaktor serii: Marzena Cieśla Opracowanie redakcyjne: Marzena Cieśla

© 2017 by Cathy Williams

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2019

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Harlequin i Harlequin Światowe Życie Ekstra są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela. Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harpercollins.pl

ISBN 9788327643117

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi S.A.