Louise Allen

Sekrety panny Hurst

Tłumaczenie:
Zofia Uhrynowska-Hanasz

ROZDZIAŁ PIERWSZY

3 marca 1816 roku, port londyński

– Jest szaro, tak jak wszyscy obiecywali. – Oparty o reling statku Ashe Herriard lekko zmrużonymi oczyma wpatrywał się w szeroko rozlane przed nim wody Tamizy. Roiło się na nich od różnego rodzaju statków – począwszy od małych skifów i łodzi wiosłowych do takich, przy których nawet ich czteromasztowiec Kompanii Wschodnioindyjskiej wydawał się skromnych rozmiarów. – Nigdy nie przypuszczałem, że może istnieć tyle odcieni szarości… Oraz brązu, beżu i zieleni. Ale przede wszystkim ta wszechobecna szarość…

Był przekonany, że znienawidzi Londyn, że wyda mu się obcy. Miasto jednak zrobiło na nim wrażenie starego, zamożnego i dziwnie swojskiego.

– Ale przynajmniej nie pada, a pani Mackenzie mówiła, że w Anglii bez przerwy leje. – Obok Ashe’a stanęła Sara, otulona w ciepły płaszcz. – To mi przypomina Garden Reach w Kalkucie, tyle że jest tu znacznie większy ruch, no i jest dużo zimniej. – O, mają nawet fort. Widzisz?

– To Tower. – Ashe uśmiechnął się, nie chcąc zarazić siostry swoim kiepskim nastrojem. – Widzisz, czytanie się czasem przydaje.

– Jestem pod wrażeniem, kochany braciszku – zgodziła się Sara z lekkim błyskiem w oku, który jednak szybko zgasł, kiedy podążyła wzrokiem dalej wzdłuż relingu. – Mama jest bardzo dzielna.

Ashe poszedł za wzrokiem siostry.

– Masz na myśli to, że dzielnie się uśmiecha? Podejrzewam, że oboje są dzielni. – Ojciec obejmował matkę ramieniem, tuląc ją mocno do siebie. Nie było w tym nic niezwykłego, w okazywaniu sobie czułości wydawali się niemodnie demonstracyjni, nawet według dość liberalnych standardów europejskich kręgów towarzyskich Kalkuty. Ashe jednak znał swojego ojca i dobrze wiedział, że jego spokój jest pozorny. Markiz Eldonstone sposobił się do walki.

Pułkownik Nicholas Herriard do ostatniej chwili zwlekał z opuszczeniem Indii. Ale stanowisko wojskowego dyplomaty w Kompanii Wschodnioindyjskiej nie licowało z tytułem markiza. Wiedział, że będzie musiał spełnić swój obowiązek i wrócić do Anglii, kiedy tylko odziedziczy tytuł.

Dokładnie tak jak ja, pomyślał Ashe, podchodząc do ojca. Nie pozwoli na to, żeby ta sprawa przerosła jego rodziców, i zrobi wszystko, żeby zdjąć ten ciężar z ich barków, nawet jeśli miałoby to dla niego oznaczać przemianę w idealnego angielskiego arystokratę.

– Wezmę Perrotta i przeprawimy się na brzeg, żeby sprawdzić, czy wyjechał po nas Tompkins.

– Dziękuję ci. Nie chciałbym, żeby twoja mama i siostra niepotrzebnie wyczekiwały na niego w porcie. – Markiz wskazał ręką. – Daj stamtąd znać, czy jest powóz.

– Jasne. – Ashe oddalił się w poszukiwaniu jakiejś łodzi z przewoźnikiem, żeby wreszcie postawić nogę na suchym lądzie.

Nowy kraj, nowe przeznaczenie, nowy świat, pomyślał, i nowa walka. Ostatecznie nowe światy są po to, żeby je podbijać. Tymczasem wspomnienie upału, bogactwa barw i życia tętniącego w pałacu Kalatwah stawało się powoli nieuchwytnym snem. Zacierało się także poczucie winy i ból.

Reshmi, westchnął w duchu i odegnał od siebie te przykre myśli. Nic, nawet miłość, nie wskrzesi tego, co umarło.

– Przecież muszą gdzieś być solidni, przyzwoici, życzliwi ludzie – powiedziała do siebie Phyllida i cofnęła się do wylotu wąskiego zaułka, ogarniając wzrokiem ruchliwą część nabrzeża, gdzie znajdowała się komora celna. - Niestety nie ma wśród nich mojego drogiego brata. – I nawet trudno było się temu dziwić, skoro ich ojciec również nie miał w sobie krztyny przyzwoitości, a jego niesforna córka podejrzewała, że w głowie był mu tylko hazard, damy lekkich obyczajów i pieniądze, którymi szastał bez opamiętania.

Ostatnio także Gregory przepadł z pieniędzmi, przeznaczonymi na mieszkanie, bo zgodnie z informacjami jego przyjaciół znalazł gdzieś pomiędzy Tower a London Bridge jakąś nową spelunkę.

Nagle coś szarpnęło za sznurowadła półbutów Phyllidy. Przekonana, że to sprawka kota, schyliła się i… napotkała paciorkowate oczy największej wrony, jaką kiedykolwiek widziała. Ptak miał szary łepek i duży dziób. Posłał jej zuchwałe spojrzenie i powrócił do szarpania za sznurowadła.

– Wynoś się! – Phyllida cofnęła nogę, ptak zakrakał i puścił sznurowadło, ale tylko po to, by zaraz zająć się jej drugą nogą.

– Lucyfer, zostaw panią w spokoju. – Wrona zakrakała, wzbiła się w górę i wylądowała na ramieniu stojącego przed nią wysokiego mężczyzny. – Bardzo panią przepraszam, ale Lucyfera szalenie fascynują sznurowadła i wszelkiego rodzaju sznurki, krótko mówiąc, wszystko, co jest cienkie i długie. Niestety z wyjątkiem węży, przed którymi tchórzy.

Phyllida tymczasem odzyskała głos.

– To dziwne, że akurat w Londynie może się przydarzyć coś podobnego. – Zastanawiała się, skąd się tu wziął ten piękny egzotyczny mężczyzna ze swoim diabolicznym pupilem. Phyllida wpatrywała się w gęste ciemne włosy, zielone oczy, prosty nos i złocisty kolor skóry nieznajomego, który się jej przyglądał z jednakowym zainteresowaniem. Nie zdziwiłaby się, gdyby zapachniało siarką.

– No właśnie. – Mężczyzna sięgnął ręką i wyrzucił ptaka w powietrze. – Idź, poszukaj Sary, ty pierzasty potworze. Strasznie przeklina, kiedy się go zamyka w klatce – dodał mężczyzna; tymczasem ptak odleciał w stronę stojących na kotwicy na środku rzeki statków. – Ale chyba tak się to skończy i Lucyfer zacznie podburzać kruki z Tower do najdzikszych wybryków. Chyba że te kruki to tylko legenda?

– Nie, one są prawdziwe – odpowiedziała i stwierdziła w duchu, że musi być cudzoziemcem. Mężczyzna był dobrze ubrany, ale w jakiś ledwie uchwytny nieangielski sposób. Ciężka czarna peleryna z podszewką o ton ciemniejszą od jego oczu, ciemny żakiet, brokatowa gruba kamizelka i śnieżnobiała koszula.

Przyklęknął na jedno kolano i zaczął zawiązywać jej sznurowadła, przy okazji ukazując włosy, niemodnie długie i związane na karku.

– Przepraszam, czy coś jest nie w porządku? – Nieznajomy spojrzał w górę z poważnym pytającym wyrazem twarzy, choć w jego oczach igrała iskierka rozbawienia.

Szelma doskonale wiedział, co było nie w porządku, pomyślała i wykrzyknęła:

– Pan dotyka mojej stopy, sir!

Mężczyzna zakończył wiązanie kokardki zamaszystym szarpnięciem i wstał.

– Obawiam się, że bez tego byłoby trudno zawiązać to sznurowadło. Czy można wiedzieć, dokąd się pani wybiera? Zapewniam panią, że ani ja, ani Lucyfer nie mamy już żadnych planów wobec pani obuwia. – Jego uśmieszek sugerował delikatnie, że te plany mogły dotyczyć całkiem innych rzeczy.

Phyllida zrobiła jeszcze jeden krok do tyłu, szczęśliwie nie tracąc równowagi. A tymczasem swobodnym krokiem zbliżał się do nich Harry Buck. Tuż za nim podążał jeden z jego goryli. Phyllidzie żołądek podszedł do gardła, zaczęła się nerwowo rozglądać za jakimś miejscem, w którym mogłaby się ukryć przed cieszącym się jak najgorszą sławą przedstawicielem mętów społecznych Wapping. A jeśli ją zapamiętał sprzed dziewięciu lat…

– Ten mężczyzna… – Skinieniem głowy wskazała Bucka. – Nie chciałabym, żeby mnie zobaczył. – Zabrakło jej tchu. – A on tu właśnie się zbliża.

Ucieczka nie wchodziła w grę. Gdyby zaczęła biec, Buck instynktownie by za nią pobiegł. Nie miała na głowie nawet budki, pod którą mogłaby się ukryć, tylko płaski słomkowy kapelusik, przypięty do siatki naciągniętej na zwinięte włosy.

– W tej sytuacji może lepiej, żebyśmy się poznali. – Egzotyczny nieznajomy zrobił krok do przodu, przyparł Phyllidę do ściany, uniósł ramię z peleryną tak, żeby ją zasłonić, i schylił głowę.

– Co pan robi?

– Całuję panią – odparł i pocałował, wolną ręką jednocześnie przyciskając ją do swojego umięśnionego ciała. Niesforne zielone oczy mężczyzny śmiały się do niej, podczas gdy jego usta tłumiły wybuch jej oburzenia.

Za nimi rozległ się odgłos ciężkich kroków i zwaliste sylwetki mężczyzn zablokowały wylot zaułka, prawie całkowicie przesłaniając światło.

– To mój rewir, facet – powiedział ochrypły głos – a jeśli tak, to i dziwka jest moja, więc płać.

Mężczyzna uniósł głowę, wtulając jej twarz w delikatny jedwab koszuli.

– Ja ją tu przyprowadziłem, a nie mam zwyczaju się dzielić. Ani płacić mężczyznom za miłość. – Phyllida usłyszała rechot jednego z goryli Bucka. Jej opiekun robił wrażenie pewnego siebie, nawet rozbawionego sytuacją.

Na moment zaległa cisza, po czym Phyllida usłyszała śmiech Bucka czy raczej jego ochrypły rechot, którego wspomnienie do dziś nawiedzało ją w najgorszych snach.

– Podobasz mi się. Przyjdź do mnie, jak masz poważne zamiary. Albo znajdź chętną dziewczynę. W Wapping każdego możesz pytać o Harry’ego Bucka. – Po chwili odgłos kroków w zaułku przycichł i wybrzmiał.

Phyllida z wściekłością wyrwała się z uścisku jedynego mężczyzny, na którym mogła się odegrać.

– Proszę mnie puścić.

– Hm? – Nos nieznajomego, uwięziony w zagięciu jej szyi, badał jej zapach. I łaskotał, tak samo jego usta. Phyllida mimowolnie zareagowała na delikatną pieszczotę. – Jaśmin. Piękny zapach. – Mężczyzna wypuścił ją z objęć i cofnął się nieznacznie, niedostatecznie jednak daleko, żeby ją uspokoić.

Głęboko odetchnęła, stwierdzając, że nieznajomy nie tylko nie trąci siarką, ale że nawet całkiem przyjemnie pachnie.

– Drzewo sandałowe – powiedziała głośno, przemilczając inne słowa, które przyszły jej do głowy.

– Tak, i spikanard, dosłownie odrobina. Zna się pani na zapachach? – Mężczyzna w dalszym ciągu stał o wiele za blisko, ramieniem przyciskając ją do muru.

– Nie mam zamiaru stać tutaj i dyskutować z panem o zapachach. Dziękuję bardzo, że mnie pan ukrył przed Buckiem, ale wolałabym, żeby pan zostawił mnie już samą. Naprawdę nie można ot tak sobie chodzić i obcałowywać nieznajomych kobiet. – Wymknęła się pod jego ramieniem i ruszyła w stronę nabrzeża.

Mężczyzna odwrócił się i uśmiechnął.

– A pani jest nieznajoma? – zapytał, kierując pod adresem Phyllidy jej własne słowa. Istniała cała gama możliwych odpowiedzi na to pytanie, ale żadna z nich nie wydawała się grzeczna.

– Jestem… A właściwie należał się panu policzek – odparła, zupełnie nie rozumiejąc, dlaczego tak się właśnie nie stało, kiedy już Buck sobie poszedł. – Żegnam, sir – rzuciła przez ramię, odchodząc.

Na jego twarzy pojawił się leniwy, zagadkowy uśmieszek. Phyllida z trudem powstrzymała chęć, aby rzucić się do ucieczki.

Miała smak wanilii, kawy i kobiety, a pachniała jak letni wieczór w ogrodzie radży. Na samo jej wspomnienie Ashe oblizał dolną wargę, jednocześnie błądząc wzrokiem w poszukiwaniu angielskiego prawnika ojca.

Jaśnie wielmożny panie, wysyłam po państwa rodzinną karetę – pisał Tompkins w swoim ostatnim liście, który został dostarczony markizowi razem z angielską pokojówką dla Maty i Sary oraz pokojowym dla jego ojca i jego. Ale najważniejszą część przesyłki stanowił Perrott, poufny sekretarz, znający doskonale wszystkie fakty, liczby i szczegóły dotyczące spraw majątkowych oraz dóbr, wchodzących w skład majątku Eldonstone.

Mając na uwadze gwałtownie pogarszający się stan zdrowia i śmierć pańskiego ojca, która nas wszystkich zaskoczyła, uznałem za stosowne nie tracić czasu na dalszą korespondencję, tylko wysłać angielską służbę wraz z moim zaufanym asystentem.

Po otrzymaniu tych niemiłych acz nieuchronnych wieści ojciec Ashe’a działał szybko. Odwołał syna z Księstwa Kalatwah, gdzie pełnił on funkcję adiutanta swojego ciotecznego dziada radży Kirata Jaswana; sprzedał dobytek, część rozdał, a resztę kazał spakować i cała czwórka wraz ze świtą wsiadła na najbliższy statek płynący do Anglii.

– Kareta czeka, milordzie. Zawiadomiłem jaśnie pana i wysłałem skif.

– Na tym się kończą twoje obowiązki, Perrott – powiedział z uśmiechem Ashe, idąc nabrzeżem u boku poczciwego rudzielca. – Po siedemnastu tygodniach spędzonych wśród harmidru na pokładzie musisz być chyba szczęśliwy, że wracasz wreszcie do domu.

– Powrót do Anglii jest oczywiście miły, no i matka będzie rada widzieć mnie w domu. Jednakże możliwość towarzyszenia markizowi, no i panu była dla mnie przywilejem i prawdziwą przyjemnością.

Mężczyzna zadurzył się beznadziejnie w Sarze, oboje więc z ulgą powitają przerwę w codziennych kontaktach. Ale było to jedyne beznadziejne posunięcie Thomasa Perrotta, jakiego się dopatrzył Ashe. Zakochać się to dobre dla służby, romantyków, poetów i kobiet. I głupców, a głupcem Ashe nie był.

Już nie. Nie popełni tego samego głupstwa co ojciec i nie ożeni się z miłości – wicehrabia Clere wybierze żonę z zupełnie innych pobudek.

– Milordzie. – Perrott zatrzymał się przy pięknej czarnej karocy, z herbem znanym z licznych dokumentów, a także z ciężkiego rodowego sygnetu. Na ich widok pajucy w liberiach opuścili swoje miejsca z tyłu pojazdu i wyprężeni stanęli na baczność. Za karocą czekały jeszcze dwa skromniejsze pojazdy. – To dla służby i na mniejszy bagaż, milordzie. Bagaż ze statku przyślą, kiedy tylko zostanie rozładowany. Mam nadzieję, że wszystko jest w porządku.

– Żadnych słoni ani wozów zaprzężonych w woły – zauważył Ashe z uśmiechem. – Powinniśmy się poruszać z niebywałą szybkością.

– No i oszczędzimy na paszy – odparował z kamienną twarzą Perrott, po czym mężczyźni wrócili na nabrzeże oczekiwać skifu.

– Wreszcie jesteś! – Phyllida rzuciła na stół kapelusz i torebkę, wpatrując się w brata swobodnie rozwalonego na sofie. Wyglądał jak ogromna marionetka, której ktoś poodcinał sznurki.

– Otóż i jestem! – potwierdził Gregory leniwie, otwierając jedno oko. – Ale głowę mam bardzo ciężką, więc, droga siostrzyczko, bądź dla mnie łaskawa i oszczędź swojego brata.

– Nie mam najmniejszego zamiaru cię oszczędzać! – obiecała mu Phyllida, rzucając na krzesło pelisę. – Gdzie są pieniądze?

– Ach, widzę, że bardzo za nimi tęskniłaś. – Mężczyzna przyjął pozycję siedzącą i zaczął grzebać w kieszeniach. Na podłogę posypały się zmięte banknoty. – Proszę bardzo.

– Gregory! A to skąd się wzięło, na miłość boską? – Phyllida padła na kolana i zaczęła zbierać banknoty, prostując je i licząc. – Tu jest ponad trzysta funtów!

– Hazard! – odparł węzłowato mężczyzna, z powrotem opadając na sofę.

– Ale przecież ty zawsze traciłeś…

– Wiem, ale tak mnie dręczyłaś, tak nawoływałaś, żebym był rozsądny i oszczędny, że wziąłem sobie twoje słowa do serca. Miałaś rację Phyll, nie byłem dla ciebie oparciem. Nawet przejawy twojego zdrowego rozsądku nazywałem dręczeniem… Ale doceń mój spryt: poszedłem do nowego domu gry, a oni zawsze pilnują, żeby nowy zamożny klient wygrywał. Czy to nie sprytne?

– Owszem, słyszałam o tym – przyznała, ale nigdy by jej nie przyszło do głowy, że Gregory sam na to wpadnie.

– No więc sami zadbali o to, abym wygrał. A potem się zaczęli uśmiechać z wdziękiem rekina i namawiać mnie, żebym podwoił stawkę. Odmówiłem, podziękowałem i wyszedłem. – Gregory był wyraźnie z siebie zadowolony.

– I wypuścili cię bez problemu? – Na wspomnienie Harry’ego Bucka przeszedł ją dreszcz. On by nigdy nie wypuścił szczęściarza z taką wygraną całego i zdrowego z żadnej ze swoich spelunek. Tak jak żadna dziewczyna nie wyszłaby od niego dziewicą.

Phyllida oddaliła od siebie tę myśl, jakby zatrzasnęła ciężkie wieko jakiejś duchowej skrzyni.

– Pozwolili. Powiedziałem im, że wrócę jutro z gromadką przyjaciół wykorzystać dobrą passę.

– Ale przecież wtedy właśnie cię oskubią.

Gregory zamknął oczy. W jego westchnieniu pobrzmiewały echa większej męki, niżby to usprawiedliwiał kac.

– Okłamałem ich. Zaczynam nowe życie Phyl. Wczoraj rano przyjrzałem się sobie bardzo dokładnie w lustrze i stwierdziłem, że nie robię się coraz młodszy. Rozważyłem na zimno twoje słowa i doszedłem do wniosku, że masz rację. Dość oglądania każdego pensa; przecież wiem, jak ciężko pracujesz. Muszę się rozejrzeć za bogatą żoną, a takiej nie znajdę w Wapping. Musimy mieć przecież jakieś pieniądze na okres moich zalotów, dokładnie tak, jak planowałaś.

– Jesteś aniołem, braciszku. – Było to krzyczącą nieprawdą, a ten gwałtowny napad cnotliwości mógł się lada chwila skończyć, ale Phyllida mimo wszystko kochała brata. Może naprawdę wreszcie dojrzał. – Pamiętaj, co mi obiecałeś: jutro wieczorem idziemy na bal do Richmondów.

– Nie powiem, żeby bal u Richmondów był jakimś szczególnie ekskluzywnym wydarzeniem towarzyskim – zauważył Gregory, siadając wyraźnie zainteresowany.

– Gdyby tak było, nie mielibyśmy tam czego szukać – skwitowała Phyllida. – Fenella Richmond uwielbia umizgi, a zatem zaprasza tych, po których może się ich spodziewać, niezależnie od opinii śmietanki towarzyskiej. Jestem przekonana, że pełno tam będzie ojców gotowych kupić sobie utytułowanego zięcia.

– Kupcy i fabrykanci. – Nie zabrzmiało to krytycznie, w słowach Gregory’ego była raczej rozwaga, ale mimo to Phyllida poczuła się lekko urażona.

– A twoja siostra jest sklepikarką i lepiej, żeby śmietanka towarzyska o tym nie wiedziała. Ale owszem, wszyscy oni tam się pojawią i będą się starali wśliznąć do socjety. Jeśli uważają panią Richmond za wspaniałą osobę, to pomyśl sobie, z jaką radością powitają w towarzystwie przystojnego hrabiego, mężczyznę wolnego stanu, z wiejską siedzibą i dużym majątkiem ziemskim. Dlatego proszę cię, braciszku, staraj się być czarujący.

– Czarujący jestem zawsze, z tym nie mam najmniejszego problemu – żachnął się Gregory. – Znacznie trudniej być dobrym i odpowiedzialnym. Gdzie się podziewałaś cały dzień, siostro?

– Między innymi odwiedziłam Wapping: kupowałam wachlarze od załogi statku handlowego, który przypłynął właśnie z Chin – odparła i dodała w myślach: „Zaatakowała mnie pewna wredna wrona, a także pocałował mnie przystojny nieznajomy”. Nawet teraz z trudem opanowała chęć dotknięcia ust. – Pójdę schować pieniądze do sejfu i powiedzieć Peggy, że oboje będziemy na obiedzie.

Phyllida pozbierała swoje rzeczy, zawiązała pod brodą kapelusz i zbiegła po schodach.

– Peggy?

– Słucham, panno Phyllido? – Kucharka i gospodyni w jednej osobie wychynęła z kuchni, wycierając ręce. – Widzę, że jaśnie pan jest w domu, i do tego ma potężnego kaca. Alkohol to straszna pułapka i w ogóle rzecz obrzydliwa.

– Bądź uprzejma przyjąć do wiadomości, że oboje będziemy na obiedzie. – Phyllida przywykła do ostrych ocen Peggy pod adresem praktycznie wszystkiego, co dotyczyło wszelkich form rozrywki. – A Gregory przyniósł tym razem sporą sumkę. – Wyrzuciła gotówkę na wyszorowany drewniany blat stołu. – O, proszę, to jest dla ciebie za ubiegły i za bieżący miesiąc, a to dla Jane. Annie zapłacę sama. – Jane była chudą panną do wszystkiego, a Anna garderobianą Phyllidy.

– Chwała Bogu – wymamrotała Peggy, odliczając pieniądze na kupki. – Dziękuję, panno Phyllido. Mam nadzieję, że resztę schowa pani do sejfu.

– Tak zrobię. A teraz idę do sklepu i wrócę za jakieś pół godziny.

– Potrawka z królika – zawołała za nią Peggy, biegnąc za Phyllidą na górę. – I serowe ciasteczka.

Dzień, który zaczął się tak źle, nieoczekiwanie zakończył się całkiem dobrze, uznała Phyllida, zamykając za sobą drzwi. Skręciła w lewo w Great Ryder Street, a następnie ruszyła na skróty przez Duke Street do Mason’s Yard.

W okolicy sklepu nie kręcił się nikt podejrzany. Phyllida otworzyła drzwi, wślizgnęła się do środka i zamknęła się na cztery spusty, po czym przeszła na front. Opuszczone żaluzje pogrążyły wnętrze sklepu w mroku, czasem tylko błyskały światełka, kiedy Jermyn Street przejeżdżały konne pojazdy. Otworzy sklep jutro, zdecydowała, po czym uklękła przed szafką, wyjęła stos papieru pakowego i uniosła fałszywe dno. Pod nim znajdował się sejf. Dołożyła tam zwitek banknotów, który przyjemnie zasilił dotychczasowe oszczędności, w tajemnicy nazywane przez nią „funduszem ślubnym Gregory’ego”.

Zamknęła szafkę i pod wpływem nagłego impulsu otworzyła szufladę, z której wyjęła pakunek. Wysypały się z niego powiązane w pęczki hinduskie kadzidełka, opisane w niezrozumiałym języku. Towarzyszył im świstek papieru pokryty angielskimi bazgrołami.

Róża, paczula, lilia, białe piżmo, champa, żywica olibanowa, jaśmin i drzewo sandałowe.

Wyciągnęła jedno z kadzidełek i przybliżyła do nosa; wzdrygnęła się pod wpływem nagłego skojarzenia. Czysta, leśna, egzotyczna woń – tak pachniał właśnie on. W jakiś niezrozumiały sposób ten zapach wydał jej się niebezpieczny i niepokojący. Może to był właśnie zapach jego skóry, tak jedwabistej i złocistej?

To oczywisty nonsens, upomniała się w myślach. Pocałował ją, zapewniając jej w ten sposób bezpieczeństwo i jednocześnie czerpiąc z tego przyjemność, a to mogło każdego wyprowadzić z równowagi. Nie było w tym żadnej tajemnicy.

Wyszła, zamknęła za sobą drzwi i pospieszyła do domu.

Jutro będzie sklepikarką, a potem, przez kilka godzin, na salonach pani Richmond, kimś zupełnie innym. Nie mogła się już tego doczekać, chociaż wiedziała, że zamiast tańczyć, będzie musiała oceniać debiutantki i ich posagi. Taniec, tak jak marzenia o zielonookich kochankach i małżeństwie nie były dla niej.

ROZDZIAŁ DRUGI

– Mata, czy mogę iść na zakupy? Chciałabym zobaczyć bazar.

– Ale tu nie ma bazarów, Sara. Tylko sklepy i jakieś rynki.

– Ale wiem, że jest Bazar Panteon. Reade mi o tym mówiła.

Ashe dolał sobie kawy, unosząc brew w stronę ojca.

– Ale to nie ma nic wspólnego z indyjskim bazarem. Z pewnością jest dużo spokojniej i nie ma żadnego targowania się. To raczej skupisko małych sklepów.

– Wiem, Reade mi mówiła, czesząc mnie rano. Ale czy mogę wyjść, Mata?

– Jestem dziś bardzo zajęta, nie mam czasu ci towarzyszyć. – Szybkie wszechogarniające spojrzenie ich matki, którym objęła mały salonik, nie pozostawiało wątpliwości co do tego, czym się będzie zajmowała. Ashe oczyma duszy widział już w ogrodzie za domem fajerwerki.

– Stawiam dziesięć rupii – mruknął pod adresem ojca – że jutro o tej porze cała służba będzie jadła Macie z ręki, i sto, że w ciągu tygodnia zacznie przemeblowania.

– Nie zakładam się o rzeczy oczywiste. Jeśli w porywach swoich szaleństw pozbędzie się tych ohydnych zasłon, ma moje poparcie. Nie będę ci towarzyszyć, Saro – dodał markiz, widząc błagalne spojrzenie córki skierowane ku męskiej części stołu.

– Ja z tobą pójdę – wyrwał się usłużnie Ashe. Sara robiła dobrą minę do złej gry, ale widać było, że ten nowy obcy świat, w jakim się znalazła, trochę ją onieśmiela, choć jednocześnie fascynuje. – Przyda mi się mały spacer, pod warunkiem że to będzie tylko oglądanie wystaw. Nie mam zamiaru włóczyć się po sklepach i rozczulać nad każdym fatałaszkiem. Byłem na Jermyn Street i tam są dobre sklepy, tak przynajmniej twierdzi Bates. Ja też muszę coś kupić.

Godzinę później Sara jęczała:

– Teraz to ja się włóczę po sklepach, bo ty się rozczulasz nad każdym głupim mydłem do golenia!

– Ty też kupiłaś mydło. I to trzy rodzaje! – wypomniał jej brat, tłumacząc, dlaczego normalnie unika jak zarazy robienia zakupów w towarzystwie kobiet. – O, popatrz, jakaś modna kapeluszniczka.

Ashe nie miał pojęcia, co jest modne, a co nie. Kilka lat spędzonych na indyjskim dworze książęcym nie stanowiło dobrego przygotowania do tego, by mógł ocenić te angielskie, niedorzeczne kobiece nakrycia głowy. Zdawał sobie sprawę, że wszystko to, co widywał w Kalkucie, musiało być co najmniej o półtora roku spóźnione. Co innego Sara. Potrafiła stać przed wystawą i wzdychać do kombinacji koronek, piórek i satynowych wstążek przymocowanej do słomkowej podstawy wielkości deserowego talerzyka.

– Nie, nie możesz tam wejść – powiedział stanowczo, wkładając sobie jej rękę pod ramię i kierując nią w kierunku przejścia przez Duke Street. – Nie mam zamiaru się potem tłumaczyć przed Matą, że masz na głowie coś, co jest dobre dla panienek lekkich obyczajów.

– Czy nie uważasz, że Londyn ma dziwny zapach? – zmieniła temat Sara. – Nie czuję żadnych przypraw ani kwiatów. Nic martwego, żadnych handlarzy jedzeniem na ulicach.

– Tutaj nie… – zgodził się z nią Ashe. – Bo to jest elegancka dzielnica miasta. Są za to rynsztoki i koński nawóz, jeśli tak bardzo brakuje ci silnych aromatów ulicy. Ale tu jest coś ładnego. – Ashe zatrzymał się przed małym sklepikiem. – Widzisz tę nefrytową figurkę?

– Tu jest masa różnych pięknych rzeczy. – Sara zapuściła wzrok w głąb wystawy. Na wielobarwnych skrawkach tkanin stały malowane miniatury, obok rosyjskich ikon,i starożytne bożki z terakoty sąsiadowały z japońską porcelaną.

Ashe cofnął się, żeby przeczytać szyld nad drzwiami.

– „Gabinet osobliwości”. Dobra nazwa. Spójrz na ten wisiorek z kamienia księżycowego… Jest dokładnie koloru twoich oczu. Może wejdziemy i go obejrzymy? – Sara ścisnęła brata w podnieceniu za ramię i kiedy tylko otworzył drzwi, pospieszyła do środka. Nad ich głowami zadźwięczał dzwonek, a w głębi sklepu rozsunęła się kotara.

– Witam, monsieur, madame. – Sprzedawczyni musiała być Francuzką. Zawahała się, jakby zdziwiona ich widokiem, ale po chwili do nich podeszła.

Była średniego wzrostu, włosy miała schludnie schowane pod czepkiem, a na czubku nosa lekko przyciemnione okulary. Prosta brązowa suknia pod szyję leżała na niej nienagannie. Bardzo francuska, pomyślał Ashe.

– W czym mogę pomóc? – zapytała kobieta i poprawiła okulary.

– Jeśli pani pozwoli, chcielibyśmy obejrzeć wisiorek z kamienia księżycowego.

– Certainement. Madame zechce usiąść? – Wychodząc zza kontuaru, kobieta wskazała Sarze krzesło, wzięła do ręki ozdobny łańcuch na klucze, a następnie otworzyła szafkę i położyła przed Sarą piękny drobiazg na aksamitnej poduszeczce.

Ashe obserwował, jak jego siostra ogląda klejnot – dokładnie według wskazówek matki. W sprawach kosztowności była tak samo wybredna jak on: wiedział, że jeśli w najpiękniejszym nawet drobiazgu dostrzeże choćby najmniejszą skazę, z pewnością go odrzuci.

Po chwili zorientował się, że vendeuse go obserwuje. Ukradkiem. Interesujące, pomyślał Ashe i zmienił pozycję, tak żeby móc widzieć kobietę w weneckiej szafce o lustrzanej powierzchni. Doszedł do wniosku, że jest młodsza, niż mu się na początku wydawało. Świadczyła o tym gładka pozbawiona zmarszczek skóra, wydatne kości policzkowe, oczy za przyciemnionymi okularami i mały spiczasty podbródek.

Kobieta zagryzła dolną wargę i naraz wydała mu się dziwnie znajoma.

– Jaka jest cena tego wisiorka? – zapytała Sara, na co kobieta obróciła się i nachyliła w jej stronę. Było w tym ruchu coś, co w głowie Ashe’a obudziło już konkretne podejrzenia. Czyżby?

Podszedł do niej i stanął u jej ramienia, jakby z zainteresowaniem oczekiwał odpowiedzi. Sprzedawczyni przestąpiła z nogi na nogę, czując się najwyraźniej nieswojo z powodu bliskości mężczyzny, jednak nie spojrzała w jego stronę.

Wymieniła sumę, ale Sara cmoknęła, odrzucając ofertę, zarazem jednak sygnalizując gotowość do negocjacji. Ashe nachylił się bliżej. Kobieta zesztywniała, okazując czujność. Miała ciemnoblond włosy, na ile można to było ocenić na podstawie kosmyków, które wymykając się spod koszmarnego czepka, tworzyły na jej delikatnym karku rodzaj kuszącej zasłonki.

– Mam nadzieję, że to cena razem z łańcuszkiem – powiedziała Sara.

Ashe głęboko wciągnął powietrze. Ciepła, zmysłowa kobieta i…

– Jaśmin – szepnął blisko ucha vendeuse. Kobieta zastygła w bezruchu. O tak, sytuacja przypominała polowanie, a on był na tropie zwierzyny. – Pani jest bardzo obrotna, madame.

– Ma pan na myśli różnorodność mojego asortymentu, monsieur? – mówiła pewnym głosem, niespeszona. – To prawda, pochodzi on z całego świata. A co do wisiorka, to rzeczywiście pańskiej żonie jest w nim bardzo do twarzy, łańcuszek naturalnie będzie w cenie.

– Ale… – zaczęła Sara.

– Podoba ci się, kochanie? – przerwał jej Ashe. – Jeśli tak, to go bierzemy. – Hm, ciekawe i trochę nawet obraźliwe, jeśli jego znajoma z portu uznała go za człowieka żonatego. Przewrotnie postanowił nie wyprowadzać jej tak od razu z błędu, szczególnie z uwagi na obecność Sary.

– To pani własny sklep? – zapytał, zdejmując rękawiczki, by odliczyć pieniądze ze zwitka dostarczonego mu przez Perrotta. Przywołał w pamięci kursy walut, oceniając wystawione przedmioty. Nawet licząc po indyjskich cenach, to, co widział na półkach, mogłoby stanowić niezłą inwestycję.

– Tak, monsieur. – Uparcie trzymała się swojej francuskiej pozy. Przyzwyczajony do negocjacji z wrogimi Francuzami w Indiach, Ashe podziwiał jej akcent.

– To interesujące. Zdziwiła mnie nazwa pani sklepu: „Gabinet osobliwości”. – Subtelny zapach jaśminu, jaki wydzielała jej rozgrzana skóra, działał na jego zmysły. Ciało Ashe’a zaczęło wysyłać niedwuznaczne sygnały.

– Moją intencją było pobudzenie intelektu – powiedziała, wydając mu resztę. Gołymi palcami dotknęła jego dłoni, którą Ashe błyskawicznie chwycił.

– A przy okazji i zmysłów? – Dziewczyna znieruchomiała. Jej uwięzione palce były ciepłe i szczupłe. Kciukiem wyczuwał jej przyspieszony puls.

– Żeby tutaj szukać skarbów, trzeba być nie tylko ciekawym, ale i odważnym – zakończyła.

– Moje w każdym razie z pewnością zostały pobudzone… – mruknął pod nosem Ashe. – Wszystkie. Z pewnością jeszcze wrócę, ale już bez mojej… siostry.

Jej palce zamarły w jego dłoni i zaraz potem nagle się rozluźniły. Reagowała na niego tak samo jak on na nią, a wiadomość, że nie jest żonaty, wywarła na niej stosowne wrażenie.

– Muszę zapakować wisiorek, monsieur. – Ashe rozluźnił palce. Nie nosiła obrączki.

Wsunął do kieszeni na piersi płaskie puzderko i włożył rękawiczki, czekając, aż Sara weźmie torebkę i parasolkę.

– Czy pani codziennie otwiera sklep?

– Non. To zależy wyłącznie od mojego kaprysu, monsieur – odparła dama od osobliwości, lekko ironiczna i znów bardzo francuska. Speszył ją, a takich rzeczy łatwo się nie wybacza. – Często wychodzę szukać nowych… osobliwości.

– Na przykład w porcie londyńskim?

Wzruszyła ramionami w sposób tak elegancki, że Ashe nabrał wątpliwości co do jej francuskiego pochodzenia. Kiedy spotkali się po raz pierwszy, jej akcent był przecież typowo angielski.

– Wszędzie tam, gdzie mogę znaleźć coś wartościowego dla moich klientów monsieur. Żegnam, monsieur, mademoiselle.

– Au revoir – zrewanżował jej się Ashe, z przyjemnością patrząc, jak zaciska usta. Podejrzewała, i to całkiem słusznie, że była to prowokacja.

Phyllida zamknęła drzwi na zasuwę i wycofała się na zaplecze. Jakby mało było tego, że na próżno usiłowała wyrzucić go z pamięci. Tym razem pojawił się jednak bez tego piekielnego ptaszyska, ale za to z czarującą siostrą, która wydawała się równie bystra jak urodziwa.

Ale kim on jest? Zapłacił gotówką, a to znaczyło, że nie należał do sfer wyższych. Wówczas wręczyłby jej po prostu swoją kartę i czekał na przysłanie rachunku. Poza tym Phyllida aż do wczoraj nigdy go nie widziała, a przecież znała każdego. Z pewności był bogaty. Jego doskonałej jakości ubranie miało nieco egzotyczny krój. Siostra też wyglądała nieskazitelnie, a na szyi i w uszach nosiła najwspanialsze azjatyckie perły.

Czyżby bogaty kupiec? Może związany z Kompanią Wschodnioindyjską, co by tłumaczyło jego obecność w porcie. A może był właścicielem statku?

– Bonjour, madame. - Phyllida otworzyła drzwi i z szacunkiem skłoniła się przed lady Harington, która z energicznym skinieniem głowy wtargnęła do sklepu. Była stałą klientką, która najwyraźniej nie miała pojęcia, że spędziła dobre piętnaście minut na rozmowie z Phyllidą w jej szacownym przebraniu zaledwie dwa dni wcześniej na wieczorze muzycznym.

– Dostałam niewielką partię niezwykle eleganckich wachlarzy z Orientu, madame. – Wyjęła wachlarze z ich jedwabnych opakowań i rozłożyła na kontuarze. – Każdy z nich jest unikalny i ekskluzywny. Pokazuję je tylko klientom o najbardziej wyrafinowanych gustach. – Oczywiście cena jest odpowiednio wysoka – zdecydowała, widząc w oczach damy błysk pożądania. Naczelnym celem Phyllidy było wydźwignięcie ich z ruiny finansowej, co by pomogło zawrócić Gregory’ego z drogi do całkowitej degrengolady. Nic nie mogło stanąć jej na przeszkodzie.

– Dzięki za prezent, Ashe. – Sara wsunęła rękę pod ramię brata. Właśnie szli z St. James’s Square i skręcili w prawo w Pall Mall. – Dlaczego udawałeś przed tą dziewczyną ze sklepu, że jesteśmy małżeństwem?

– Bardzo szybko wyprowadziłem ją z błędu, a zresztą to nie twoja sprawa.

Sara była najwyraźniej zainteresowana.

– Flirtowałeś z nią.

– A co ty wiesz o flircie, jeśli wolno spytać? Jeszcze nawet nie zaczęłaś bywać w towarzystwie. – Ashe aż nazbyt dobrze wiedział, jakie myśli, pragnienia i skłonności mogli mieć inni nieżonaci mężczyźni wobec jego pięknej, uroczej i niewinnej siostry.

– Owszem, w Kalkucie bywałam. Chodziłam na przyjęcia, pikniki i tańce. Właściwie wszędzie. – Sara przekrzywiła głowę i posłała mu figlarny uśmiech, który napełnił go złymi przeczuciami. – Po prostu nie wiedziałeś, co robię.

– Tu jest zupełnie inaczej. Znacznie bardziej restrykcyjnie. Obowiązują sztywne zasady i przy najmniejszym potknięciu wybucha skandal. Dotyczy to szczególnie ciebie, co może być niesprawiedliwe, niemniej…

– Wiem. Młode damy muszą być bez skazy, niewinne jak niemowlęta. – Sara westchnęła z teatralną przesadą. – Szkoda, że nie jestem niewinna.

– Co takiego?! – Ashe stanął jak wryty. Nawet gdyby musiał wsiąść na statek i wrócić do Indii, żeby połamać ręce i nogi temu, kto się ośmielił choćby dotknąć jego młodszej siostry, to nie zawaha się ani chwili. – Sariso Melisso Herriard, masz mi natychmiast powiedzieć, co to za jeden!

– Nie ma nikogo takiego, głupku. Mówiłam czysto hipotetycznie. Chyba sobie nie wyobrażasz, że Mata jest jedną z tych idiotek, które nic swoim córkom nie mówią w nadziei, że w noc poślubną same się o wszystkim dowiedzą. Albo najzwyczajniej zostawiają te biedne nieświadome niczego dziewczyny na pastwę mężczyzn.

Ashe tylko jęknął. Oczywiście, że ich matka, wychowana jako indyjska księżniczka, znała starożytne teksty o sztuce miłości i przekazała swojej córce tę niezbędną wiedzę. Ashe jednak nawet nie chciał o tym myśleć.

– To udawaj, że nic nie rozumiesz – powiedział.

– Ależ oczywiście – odparła arcyskromnie. – No więc flirtowałeś, tak?

– Nie, ja nie flirtuję z prostymi francuskimi sklepikarkami.

– Hm, nie jestem przekonana, czy mamy do czynienia z prostą sklepikarką – zauważyła Sara. – Raczej myślę, że chciałaby za taką uchodzić. Może dlatego że ma kłopoty z takimi rozpustnymi dżentelmenami jak ty. – Zatrzymali się przed dość bezkształtną bryłą z czerwonej cegły, której pilnowało dwóch wartowników w szkarłatnych płaszczach.

– A to co znowu? – zapytała Sara, zanim Ashe zdążył się zainteresować, dlaczego nazwała go rozpustnym i skąd w ogóle mogła wiedzieć, co to znaczy.

– Pałac Świętego Jakuba – poinformował ją. – Jest bardzo stary.

– Moim zdaniem to bardzo kiepski pałac. Chyba najskromniejszy radża może się pochwalić czymś lepszym. – Sara z dezaprobatą zmarszczyła nos.

– Chodź, przejdziemy tędy do parku. – Ashe poprowadził ją koło wartowników, żeby ich nie aresztowali za obrazę majestatu czy cokolwiek innego.

– Szukasz kochanki? – nie dawała za wygraną Sara, kiedy szli do Green Parku korytarzem o nieprawdopodobnej nazwie Pasaż Dójek.

– Nie! – skłamał. Ale przecież nie będzie omawiał tych spraw z młodszą siostrą. Już o wiele za długo nie miał kobiety. Podróż trwała miesiącami, a statek był jak klasztor.

– Powinieneś poszukać żony. Tak powiedziała Mata. Ostatecznie w Londynie jest znacznie więcej kobiet, w których mógłbyś się zakochać niż wśród kalkuckiej socjety.

– Nie mam zamiaru się zakochiwać. Muszę znaleźć żonę stosowną dla wicehrabiego. – I do tego taką, która byłaby dziedziczką hrabiowskiego tytułu.

– Ale ojciec i Mata pobrali się z miłości. O, popatrz, tu się pasą krowy. Mam nadzieję, że nie są święte, prawda?

– Nie sądzę. – Ashe obrzucił wzrokiem stado bydła. – Chyba że Kościół anglikański nabrał nowych obyczajów. O, popatrz, tam są dójki albo pasterze, albo coś w tym rodzaju.

– Nasi rodzice zakochali się w sobie, zanim się dowiedzieli, że wuj ojca zmarł i że dziadek dziedziczy po nim tytuł – uświadomił jej brat. – Na wiadomość o tym Mata nawet uciekła przed ślubem, bo uważała, że nie będzie dobrą markizą.

– Wiem, ale to naprawdę śmieszne! Jest przecież inteligentna, piękna i dzielna – powiedziała z żarem Sara. Czegóż więcej trzeba?

– Mata urodziła się jako nieślubne dziecko kupca z Kompanii Wschodnioindyjskiej i hinduskiej księżniczki. Nie jest zwyczajną angielską arystokratką, musisz to przyznać. Tylko dlatego zgodziła się wyjść za ojca i przyjąć tytuł, że go kocha. Jak myślisz, dlaczego ojciec pozostawał w Indiach do ostatniej chwili?

– Myślałam, że nienawidzili się z dziadkiem.

Można było i tak opisać relację, w której zgorzkniały utracjusz na siłę, wbrew woli swojego siedemnastoletniego syna, wysyła go do Indii.

– Ojciec budował swoje życie, swoją reputację w Indiach. Nigdy nie zamierzał wracać do Anglii, szczególnie wobec różnych niepokojów Maty, ale oboje wiedzieli, że to jest ich obowiązek. – Ashe wzruszył ramionami. – I pewnego dnia, mam nadzieję, będzie to moim obowiązkiem. Ale ja nie zamierzam narażać innej kobiety na to, przez co musiała przejść nasza matka. Tyle się nauczyłem… zrozumiałem, że ludzie gadają za jej plecami i oceniają, czekając na jej najmniejsze choćby potknięcie.

– Nie zdawałam sobie sprawy, że może być aż tak źle. Mimo wszystko jestem naiwna… – Sara westchnęła. – Zrobię wszystko, żeby im jeszcze dodatkowo nie przysparzać kłopotów. – Posłała bratu uśmiech. – Wiesz, że potrafię być grzeczna, jeśli się postaram. Mam nadzieję, że kiedy znajdziesz odpowiednią żonę, to i ona będzie wsparciem dla Maty.

– Oczywiście – zgodził się Ashe i pomyślał, że w Anglii szukanie żony bardzo przypominało kupowanie konia. – A poza tym z pewnością będzie miała cenne koneksje, zarówno towarzyskie, jak i polityczne. – Ashe jeszcze niewiele wiedział o angielskiej polityce, ale intrygi na indyjskim dworze wydawały się dziecinną igraszką w porównaniu z tym, o czym czytał.

– Chciałabym znaleźć kogoś takiego, jak Mata znalazła w naszym ojcu. Biedny Ashe! – Sara krzepiąco ścisnęła brata za ramię. – Nie dla ciebie małżeństwo z miłości. – Powinien był odpowiedzieć szybciej, obrócić to w żart, bo Sara za dobrze go znała. Po chwili zapytała: – Ale czy był ktoś taki?

– Owszem. Może… A zresztą nie wiem – wymamrotał, ale zaraz wziął się w garść i dodał pewnym głosem: – Sprawy nie zaszły aż tak daleko.

– Ale o kogo chodzi? – Kiedy nie odpowiadał, dopytała: – W Kalatwah?

– Tak.

– I zostawiłeś ją?

– Umarła.

To była jego wina. Od czasu Reshmi we wszystkich swoich związkach był ostrożny i uczciwy, ale zarazem szczery; nie pozostawiali nigdy żadnych niedomówień. Ani nie oczekiwali zobowiązań.

– To dawne dzieje, już teraz o niej nie myślę. – A przynajmniej się starał, bo ilekroć myślał, wracał ból, świadomość straty i wspomnienie słodyczy jej ust. I poczucie winy, że ją zawiódł, mając nad nią tak wielką władzę.

Od tamtej pory nie szukał miłości. Nie chciał ponownie ryzykować tak wielkiej straty.

Sara nachyliła się do niego i położyła mu głowę na ramieniu, zbyt taktowna, by pytać dalej.

– Popatrz, doją krowy – odezwała się po chwili. – To niewiarygodne. Tuż koło pałacu! – Puściła jego ramię i ze śmiechem pobiegła przez trawę. Ashe ruszył za nią, otrząsając się ze wspomnień o Indiach. To już była przeszłość.

Tytuł oryginału: Tarnished Amongst the Ton

Pierwsze wydanie: Harlequin Mills & Boon Ltd, 2013

Redaktor serii: Dominik Osuch

Opracowanie redakcyjne: Dominik Osuch

Korekta: Lilianna Mieszczańska

© 2013 by Melanie Hilton

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2018

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Romans Historyczny są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-3738-3

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.