Tytuł oryginału: Texas Proud

Pierwsze wydanie: Harlequin Enterprises ULC, Toronto 2020

Opracowanie graficzne okładki: Emotion Media

Ilustracja na okładce: iStockphoto / janiecbros

Redaktor prowadzący: Alicja Oczko

Opieka redakcyjna: Jakub Sosnowski

Korekta: Kinga Dolczewska

© 2020 by Diana Palmer

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2023

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Niniejsze wydanie zostało opublikowane w porozumieniu z Harlequin Books S.A.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych lub umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC.

Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

ul. Domaniewska 34a

02-672 Warszawa

www.harpercollins.pl

ISBN: 978-83-276-9901-5

Opracowanie ebooka
Katarzyna Rek

Pamięci Glendy Dalton Boling (1945–2019)
z Homer w stanie Georgia.

Byłaś moją kuzynką, przyjaciółką, ulubioną właścicielką księgarni, w której przez ponad dwadzieścia lat podpisywałam książki z moim przyjacielem Janem Walkerem. Glendo, twoja śmierć pozostawiła w świecie pustkę. My wszyscy, którzy cię kochaliśmy, nigdy nie przestaniemy za Tobą tęsknić.

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Nazywała się Bernadette Epperson, ale wszyscy znajomi w Jacobsville w stanie Teksas nazywali ją Bernie. Była nową asystentką prawną w biurze Blake’a Kempa i dzieliła gabinet z inną asystentką prawną, Olivią Richards. Zastąpiły poprzednie pracowniczki, z których jedna wyszła za mąż i odeszła, a druga podjęła pracę w prokuraturze okręgowej w San Antonio.

Stanowiły ciekawy kontrast: Olivia, wysoka smukła brunetka, i Bernie, szczupła blondynka z długimi i gęstymi platynowymi włosami. Znały się i przyjaźniły od podstawówki, dzięki czemu panowała między nimi miła, swobodna atmosfera.

Zazwyczaj w biurze prokuratora hrabstwa Jacobs wystarczała jedna asystentka prawna, ale prokurator okręgowy Blake Kemp zatrudnił także Olivię na niepełny etat, by mogła zastępować przyjaciółkę, ilekroć u Bernie nasilało się reumatoidalne zapalenie stawów. Była to jedna z bardziej bolesnych odmian artretyzmu i kiedy Bernie dopadały ataki, musiała wspomagać się laską, a także łykała więcej środków przeciwzapalnych oraz silnych leków zapobiegających zaostrzeniu się choroby, które miały niebezpieczne efekty uboczne. Oznaczało to także konieczność rezygnacji z wszelkich form życia towarzyskiego. Bernadette pragnęłaby mieć przyjaciela, jednak samotni mężczyźni znali jej sytuację i żaden nie miał ochoty wiązać się z kobietą cierpiącą na postępujące schorzenie, które pewnego dnia mogło uczynić ją inwalidką.

Oczywiście istniały nowe metody leczenia. Niektóre z nich obejmowały cotygodniowe zastrzyki powstrzymujące postęp choroby. Lecz te zastrzyki były bardzo drogie i nawet przy obniżonej cenie oferowanej przez życzliwe fundacje charytatywne przekraczały możliwości finansowe Bernie. Tak więc pozostawało jej zażywanie metotreksatu, prednizonu i kwasu foliowego, a także usiłowanie, by nie zamartwiać się swoją sytuacją.

Była właśnie w drodze do pensjonatu pani Brown, w którym wynajmowała pokój. Padał zimny deszcz. Był chłodny październik – nie najlepsza pora, by zapomnieć o płaszczu przeciwdeszczowym. Ale Bernie dziś rano spieszyła się, żeby nie spóźnić się do pracy, więc płaszcz nadal wisiał w szafie. No cóż, pomyślała filozoficznie, dobrze, że przynajmniej włożyłam miękki gruby sweter na cienką bluzkę. Zaśmiała się do siebie histerycznie, gdyż sweter nasiąkł jak gąbka. Czuła pod ubraniem, jak woda spływa po jej płaskim brzuchu.

Śmiała się tak, że nie zauważyła występu chodnika. Zawadziła o niego czubkiem buta, potknęła się i upadła na jezdnię tuż przed nadjeżdżającą wielką czarną limuzynę. Laska wypadła jej z ręki i Bernie uderzyła brzuchem o krawężnik. Zdołała podeprzeć się przedramionami, ale impet uderzenia zaparł jej dech w piersi. Na szczęście kierowca dostrzegł ją w porę i nie przejechał jej. Było ciemno i tylko uliczne latarnie rzucały zamglone światło przez zasłonę deszczu.

Mężczyzna wysiadł z samochodu. Spostrzegła, że ma duże stopy. Nosił kosztowne buty, jak wizytujący prokuratorzy okręgowi, których prowadziła na rozmowy z jej szefem. I wełniane skarpetki. Rozpoznała je, gdyż robiła na drutach.

– Nic się pani nie stało? – zapytał niskim, aksamitnym głosem.

– Nie – wysapała. – Tylko… straciłam oddech.

Obróciła się na plecy i usiadła.

Był wysoki, zbudowany jak zapaśnik, miał barczyste ramiona i lwią grzywę. Przykucnął i przyjrzał się jej czarnymi oczami osadzonymi głęboko w twarzy o oliwkowej cerze. W jego falujących kruczoczarnych włosach okalających twarz widniało zaledwie kilka srebrzystych nitek. Kosmyk opadł mu na czoło, gdy pochylił się nad nią. Miał wydatne kości policzkowe i mocny zarys ust, jaki widuje się u bohaterów filmów akcji. Był olśniewająco przystojny. Bernie nie mogła oderwać od niego wzroku. Nie pamiętała, by kiedykolwiek samo spojrzenie jakiegoś mężczyzny odebrało jej mowę.

– Wspaniałe wyczucie czasu – rzekł w zamyśleniu. – Zobaczyła pani nadjeżdżającą limuzynę, tak? I wskoczyła prosto przed nią.

Bernie była zbyt wstrząśnięta, by zripostować, chociaż wiedziała, że powinna. Obejrzała dłonie. Były trochę podrapane, ale nie krwawiły.

– Potknęłam się.

– Czyżby?

Jego kpiący ironiczny uśmiech mocno ją rozgniewał.

– Czy mógłby pan odszukać moją laskę? – poprosiła.

– Laskę? – powtórzył.

Usłyszała, że ton jego głosu się zmienił, i okropnie jej się to nie spodobało.

– Wypadła mi z ręki, kiedy uderzyłam o występ chodnika. Gdzieś tam. – Wskazała gestem. – Prawdopodobnie po drugiej stronie. Jest ozdobiona czerwoną emalią z wizerunkiem smoków.

– Smoków. Hm…

Drzwi samochodu się otworzyły i przednią maskę obszedł drugi mężczyzna. Był starszy od Bernie, ale młodszy od tego, który przykucnął przy niej. Miał na sobie garnitur.

– O co chodzi z tymi smokami? – zapytał z lekkim rozbawieniem.

– To jej laska. Mówi, że upadła gdzieś tam – odparł pierwszy mężczyzna, wskazując na chodnik, a gdy drugi odchrząknął, polecił mu: – Znajdź ją.

– Dobrze, poszukam.

Zapadła cisza, a Bernie siedziała na jezdni, z każdą chwilą coraz bardziej moknąc.

Drugi mężczyzna wrócił z laską i podając ją Bernie, spytał nieprzyjemnym tonem:

– Do diabła, skąd pani wytrzasnęła coś takiego?

– Z internetu – odparła.

Ból stawał się coraz gorszy. O wiele gorszy. Potrzebowała silnej dawki środków przeciwzapalnych i zlegnięcia w łóżku z okładem rozgrzewającym.

Przełknęła z wysiłkiem.

– Proszę nie… patrzeć, kiedy będę wstawała. Mogę to zrobić tylko w jeden sposób, który jest dla mnie krępujący. – Oparła się na dłoniach i kolanach, po czym z trudem podźwignęła się na nogi, przytrzymując się laski. W końcu odzyskała oddech. – Dziękuję, że mnie pan nie przejechał – wydusiła.

Potężny mężczyzna także wstał, marszcząc brwi.

– Co się pani stało? Skręcenie kostki?

Podniosła na niego wzrok. Musiała wysoko zadrzeć głowę.

– Reumatoidalne zapalenie stawów.

– Artretyzm? W pani wieku? – spytał zaskoczony.

Wyprostowała się gniewnie.

– Zapalenie reumatoidalne – powtórzyła z naciskiem. – To ogólnoustrojowe schorzenie autoimmunologiczne. Cierpi na nie zaledwie jeden procent ludzi na świecie, chociaż jest to najpowszechniejsza choroba autoimmunologiczna. A teraz, jeśli nie macie nic przeciwko temu, muszę dostać się do domu, zanim utonę w tej ulewie.

– Odwieziemy panią – zaproponował poniewczasie.

– Dzięki, ale szczerze mówiąc, wolałabym raczej utonąć – odparła.

Odwróciła się bardzo powoli i zdołała odejść bez nazbyt widocznego wysiłku. Lecz szła mozolnie i ledwie zrobiła pięć kroków, zacisnęła zęby z bólu. I nagle usłyszała za sobą:

– Och, do diabła!

A także poczuła, że ktoś dźwignął ją jak worek ziemniaków i zaniósł z powrotem w kierunku limuzyny.

Drugi mężczyzna przytrzymywał otwarte drzwi.

– Niech mnie pan puści – burknęła, próbując się szamotać, i skrzywiła się, gdyż sprawiło jej to dodatkowy ból.

– Dopiero gdy dostarczę panią do domu – oświadczył. – Gdzie pani mieszka?

Wsadził ją do limuzyny i usiadł obok niej. Drugi mężczyzna zatrzasnął drzwi i zajął miejsce za kierownicą.

– Zamoczę fotel – zaprotestowała Bernie.

– Jest skórzany, wyschnie. Gdzie pani mieszka?

Odetchnęła z trudem. Bolało ją tak bardzo, że nawet nie mogła dłużej się sprzeciwiać.

– W pensjonacie pani Brown. Dwie przecznice stąd i w prawo. To duży wiktoriański budynek z białym płotem i szyldem z informacją o pokojach do wynajęcia – dodała.

Kierowca skinął głową, włączył silnik i ruszyli.

Potężny mężczyzna nadal ją obserwował. Ściskała laskę tak mocno, że zbielała jej drobna dłoń.

Przyjrzał się jej uważnie, zatrzymując wzrok na grubym warkoczu platynowych włosów spadającym na plecy. Mokre ubranie przylegało jej do ciała. Była zgrabna, miała małe piersi, długie nogi, jasnozielone i szeroko rozstawione oczy z gęstymi czarnymi rzęsami, a także ładne usta. Nie była piękna, ale atrakcyjna.

– Kim pani jest? – zapytał dopiero teraz.

– Mam na imię Bernadette – powiedziała.

– Uroczo – rzekł w zadumie. – Była jakaś piosenka o świętej Bernadette – przypomniał sobie.

– Moja matka ją uwielbiała – odparła trochę niepewnie. – Właśnie dlatego dała mi to imię.

– Ja jestem Michael. Michael Fiore, ale większość ludzi nazywa mnie Mikey.

Przyjrzał się jej uważnie, lecz z wyrazu jej twarzy jasno wynikało, że nie znała go nawet ze słyszenia, jego nazwisko nic jej nie mówiło. Zadziwiające. Kilka lat temu mieszkał w Jacobsville, kiedy jego kuzyn Paul Fiore z biura FBI w San Antonio prowadził śledztwo w sprawie dotyczącej Sari Grayling, która później została żoną Paula. Sari i jej siostrę Meredith zamierzał zabić płatny morderca wynajęty przez mężczyznę, którego matkę zamordował nieżyjący już ojciec sióstr Grayling. Mikey nawiązał wtedy tutaj kilka przyjaźni.

– Miło cię poznać – wydusiła Bernie i skrzywiła się.

– Bardzo cię boli, co? – rzucił, mierząc ją przenikliwym spojrzeniem czarnych oczu. Potem popatrzył przed siebie. Santelli wjeżdżał na miejsce parkingowe tuż przed wiktoriańskim domem z szyldem informującym o pokojach do wynajęcia. – Czy to tutaj? – spytał.

Uniosła głowę, spojrzała przez okno i przytaknęła.

– Bardzo dziękuję… – zaczęła.

– Nie ruszaj się – polecił.

Wysiadł drugimi drzwiami, które przytrzymał Santi, obszedł samochód i otworzył drzwi z jej strony. Sięgnął do środka i podniósł Bernadette, laskę oraz torebkę.

– Zapukaj do domu, Santi – polecił swojemu towarzyszowi.

Bernie spróbowała zaprotestować, lecz nie zwrócił na to uwagi i dalej ją niósł. Pachniał dymem papierosowym i kosztowną wodą kolońską. Czuła się dziwnie, gdy trzymał ją w mocnych ramionach. Drżała, była bardzo zdenerwowana. Jedną ręką otoczyła szerokie plecy Mikeya, kładąc dłoń obok jego szyi. Był krzepiąco ciepły. Od dawna nikt jej nie obejmował i nigdy nie doświadczyła przy tym takiego uczucia jak teraz.

Santi zapukał do drzwi. Mogłaby mu powiedzieć, żeby po prostu wszedł, ale nie był stąd, więc nie wiedział o tym.

Otworzyła pulchna pani Brown. Była w fartuchu, gdyż przyrządzała kolację dla swoich lokatorów. Na widok Bernadette niesionej przez nieznajomego mężczyznę znieruchomiała z rozdziawionymi ustami.

– Upadłam – wyjaśniła Bernie. – On był na tyle uprzejmy, że zatrzymał się i przywiózł mnie tutaj.

– Och, moja droga, czy nie powinnaś odwiedzić doktora Coltraina? – powiedziała zaniepokojona pani Brown.

– Nic mi nie jest, naprawdę, tylko trochę ucierpiała moja godność – zapewniła gospodynię. – Możesz mnie już postawić – rzekła do Mikeya.

– Gdzie jest jej pokój? – zapytał, uśmiechając się miło do starszej kobiety, która się zarumieniła.

– Tutaj, na dole. Ona nie może wchodzić po schodach, więc ma pokój obok frontowych drzwi. – Pani Brown poprowadziła Mikeya, a gdy posadził Bernie na fotelu obok łóżka, dodała z troską: – Kochanie, potrzebujesz gorącej kąpieli i kawy.

Łazienka znajdowała się między pokojem Bernadette a sąsiednim, pustym.

– Poradzisz sobie? – spytał Mikey łagodnym tonem.

– Naprawdę nic mi nie jest. – Bernie skinęła głową. – Dzięki.

Wzruszył szerokimi ramionami i zmarszczył brwi.

– Nie powinnaś chodzić tak daleko.

– Wciąż jej to powtarzam – rzekła pani Brown gderliwym tonem. – Codziennie chodzi do pracy i wraca przez cztery przecznice. Aż cztery!

– Doktor Coltrain mówi, że ruch mi służy – odparła Bernie.

– Ruch, a nie tortury – mruknęła gospodyni.

Mikey nad czymś dumał przez chwilę, po czym oznajmił:

– Zobaczymy się jeszcze.

– Dziękuję – odparła Bernie.

Przyjrzał się jej przenikliwie, przechylając głowę na bok.

– Pierwsze wrażenie nie zawsze jest trafne.

– O rety… – Uniosła brwi. – Czy to były przeprosiny?

Zmarszczył czoło.

– Nigdy nikogo nie przepraszam.

– To nie boli, to nie boli, to nie boli – powiedziała, parodiując kwestię aktora komediowego z filmu, który niedawno oglądała.

Ale akurat ten Mikey zapewne nie miał pojęcia, do czego nawiązała.

Odchylił głowę do tyłu i wybuchnął głośnym śmiechem.

– Akademia Policyjna – podał tytuł, zaskoczona Bernie potaknęła ruchem głowy, a on dodał: – Tak, tamten facet w filmie to wypisz, wymaluj ja, tylko w innym wieku. Weź kąpiel. I już więcej nie upadaj.

Gdy zrobiła do niego minę, oczy mu błysnęły.

– Do zobaczenia, mała – powiedział i wyszedł.

Przystanął przy frontowych drzwiach.

– Czy jest jakiś wolny pokój do wynajęcia? – zapytał panią Brown.

– Tak – odrzekła, znów się czerwieniąc. – Byłby pan bardzo mile widzianym lokatorem. Mieszkają tutaj trzy panie, ale…

– Nie mam wielkich wymagań – wpadł jej w słowo. – I nie będę sprawiał żadnych kłopotów. Nie cierpię hoteli.

– Ja też. Mój mąż występował w rodeo. Przez lata wciąż byliśmy w drodze i mam już dość pokoi hotelowych.

– Tak samo jak ja – odparł wesoło. – No dobrze. Jeśli nie ma pani nic przeciwko temu, jeszcze dziś sprowadzę moje rzeczy.

– Ależ proszę bardzo.

– Ile mam zapłacić z góry? – zapytał, wyjmując portfel.

Pani Brown wymieniła sumę. Wręczył jej kilka banknotów.

– Na wypadek, gdyby pani podejrzewała, zapewniam, że nie napadam na banki, tylko w inny sposób zarabiam na życie – dodał z uśmiechem. – Jestem biznesmenem. Mieszkam w New Jersey i mam hotel w Las Vegas. Właśnie dlatego nie znoszę zatrzymywać się w hotelach.

– Och! A zatem przyjechał pan tutaj w interesach?

– Tak, w interesach. – Z powagą skinął głową. – Spędzę trochę czasu w tym mieście.

– Miło, że wynajął pan ten pokój – powiedziała gospodyni. – Od dawna stał pusty. Poprzednia lokatorka wyszła za mąż.

– A więc do zobaczenia wkrótce. – Zawahał się i obejrzał w kierunku pokoju, w którym zostawił Bernadette. – Sądzi pani, że nic jej się nie stanie?

– Tak. Bernie być może wygląda na kruchą i delikatną, ale tak naprawdę jest twarda. Musiała być. I musi.

– Bernie? – powtórzył zaskoczony.

Pani Brown się roześmiała.

– Właśnie tak ją nazywamy. Znamy Bernadette od urodzenia.

– Małe miasteczka… – rzekł z uśmiechem. – Sam w takim dorastałem. Daleko stąd. – Wyjął wizytówkę i podał gospodyni. – U dołu jest numer mojego telefonu komórkowego. Gdyby dziś w nocy Bernie czegokolwiek potrzebowała, niech pani do mnie zadzwoni, dobrze? Mogę przyjechać i zawieźć ją do szpitala, gdyby trzeba było ją zbadać.

Panią Brown zaskoczyła ta troska okazywana przez nieznajomego.

– Ma pan dobre serce.

– Nie zawsze. – Wzruszył ramionami. – A zatem do widzenia.

Wyszedł, skinąwszy na Santiego, by podążył za nim. Pani Brown z prawdziwym zaciekawieniem przyglądała się, jak odchodził. Zastanawiała się, kim jest ten tajemniczy mężczyzna.

Mikey był aż nadto świadomy irytacji kierowcy, który oznajmił:

– Polecono mi, szefie, żebym pana strzegł i ani na moment nie spuszczał z oka.

– Tak, jasne. Do diabła, nie będę dzielił z tobą pokoju bez względu na to, co ci polecono. Poza tym – dodał, sadowiąc się w fotelu limuzyny – ochrania mnie jeden z ludzi Casha Griera z karabinem snajperskim.

– To małe miasteczko… – zaczął Santi.

– Małe miasteczko, w którym osiedliła się połowa emerytowanych amerykańskich najemników wojskowych – przerwał mu Mikey. – A kawałek dalej na tej ulicy ma dom mój kuzyn. Pamiętasz go? Paul Fiore, starszy agent FBI. Mieszka w Jacobsville, pracuje w San Antonio i jest milionerem.

– Och, racja, on.

– I wiem, że pilnuje mnie snajper Griera. On nigdy nie chybia. Ściągnięto też Avengersów, żeby strzegli mnie, kiedy ten snajper śpi.

– Avengersów? – Santi ryknął śmiechem. – To goście z komiksu!

– Rogersa i Bartona. Nazywają ich Avengersami, bo Rogers nosi takie samo imię jak Kapitan Ameryka z tego serialu, a Barton ma na imię tak jak Hawkeye. Kumasz?

– Tak.

– Santi, zdaję sobie sprawę, że Mario Cotillo bardzo chce mnie dorwać – rzekł Mikey. – Tylko ja jestem w stanie oczyścić Tony’ego Garzę z zarzutu morderstwa, ponieważ wiem, że on tego nie zrobił, i mogę to udowodnić. Tony też się ukrywa. W jeszcze bezpieczniejszym miejscu niż ja.

– Gdzie? – spytał Santi.

Mikey wybuchnął szorstkim śmiechem.

– Jasne, już się palę, żeby ci powiedzieć.

Santi zesztywniał.

– Nie jestem kapusiem – rzekł urażony.

– Każdy może zhakować komórkę albo tę wymyślną krótkofalówkę, którą mamy w samochodzie, i podsłuchać naszą rozmowę – powiedział Mikey z wyraźnym zniecierpliwieniem. – Rusz mózgownicą, dobra?

– Robię to!

– No cóż, widocznie trzymasz ją w jakimś bezpiecznym schowku, kiedy jej nie używasz – mruknął Mikey pod nosem, jednak na tyle cicho, żeby Santi go nie usłyszał.

Ten facet był sprawnym mięśniakiem i dobrym kierowcą. Nie ma potrzeby zbytnio go irytować. W każdym razie nie teraz.

Mikey rozparł się na siedzeniu, westchnął głęboko i przypomniał sobie tę dziewczynę, którą poznał dzisiejszego wieczoru. Żałował, że błędnie ją ocenił, ale wiele kobiet usiłowało za wszelką cenę zwrócić na siebie jego uwagę. Był nadzwyczaj bogaty. Miał w szwajcarskich bankach pieniądze, na których agenci federalni nie mogli położyć łapy. A chociaż zarzucano mu popełnienie kilku przestępstw, w tym zbrodni zabójstwa, nigdy nie postawiono go w stan oskarżenia. Miał czystą kartotekę, no, w każdym razie jak na faceta jego profesji. Był jednym z zastępców Tony’ego Garzy, szefa mafii w New Jersey. Tony kontrolował połowę wszystkich nielegalnych operacji w Newark i okolicach, ale miał nowego poważnego rywala, który uważał się za kolejnego Ala Capone. Ten gość natychmiast obrał sobie za cel Tony’ego, zamierzał pozbyć się go poprzez fałszywe oskarżenie o morderstwo dzięki pomocy swojego kumpla, który pracował w biurze prokuratora federalnego. Lecz ten plan nie wypalił, gdyż Tony też miał tam przyjaciół, podobnie jak Mikey. Poza tym Mikey był z Tonym w jakimś barze w czasie, gdy popełniono to morderstwo, i przez przypadek miał zrobione komórką zdjęcie ich obydwu z oznaczoną dokładnie datą i godziną. Wysłał kopie Pauliemu i Cashowi Grierowi, a także swojemu przyjacielowi na Bahamach. Zanim agenci federalni zdołali przejąć Tony’ego, który mógłby zostać z łatwością sprzątnięty, nim w ogóle doszłoby do procesu sądowego, Mikey i Tony opuścili miasto.

Następnym oczywistym posunięciem Cotilla będzie zlecenie zabicia ich obydwu. Mikey się uśmiechnął. Podobnie jak Tony, znał większość płatnych zabójców liczących się w tej branży. Ten plan się nie uda, ale Cotillo o tym nie wie. Jeszcze nie. Tymczasem Mikey i Tony zamierzali przywarować. Obaj mieli przydzielonych agentów federalnych, którzy ich chronili. Jednak Mikey nie wyjawił tego Santiemu. W gruncie rzeczy nie ufał nikomu oprócz swojego kuzyna Paula. Im mniej ludzi dowie się o tej sprawie, tym będzie bezpieczniejszy.

To nie znaczy, żeby ostatnio życie wydawało mu się szczególnie atrakcyjne. Miał więcej pieniędzy, niż kiedykolwiek będzie potrzebował. Cieszył się reputacją, która zapewniała mu w New Jersey solidną ochronę. Ale żył sam, był człowiekiem samotnym. Tylko raz poprosił kiedyś kobietę, żeby dzieliła z nim życie, lecz go wyśmiała. Zadowalał ją w łóżku i kupował jej ładne, drogie prezenty, ale nie zamierzała poślubić osławionego gangstera. Musiała dbać o swoją reputację. Ostatecznie przecież była młodą damą pochodzącą z jednej z najznamienitszych rodzin w stanie Maryland. Miałaby wyjść za mąż za bandziora? Wykluczone!

Jej odmowa złamała mu serce. Nawet teraz, po tylu latach, ta rana wciąż była świeża i bolesna. Mikey w gruncie rzeczy wyrastał ponad swoją kryminalną famę. Był szczery i uczciwy i nigdy nie skrzywdził nikogo bez naprawdę cholernie dobrego powodu. Głównie ścigał ludzi, którzy zrobili coś złego osobom, na których mu zależało.

Wprawdzie w młodości wykonał dla Tony’ego kilka podejrzanych zadań, lecz ten okres miał już w zasadzie za sobą. W razie potrzeby nadal potrafił użyć karabinu snajperskiego. Rzecz jednak w tym, że nie pragnął już otaczać się nimbem złej sławy, które to pragnienie niegdyś rządziło jego życiem.

Nikt go nie potrzebował. Zabawne, ale głównym powodem, dla którego lubił towarzystwo tamtej młodej damy, było to, że udawała przy nim bezradną i przymilną. Sprawiało mu to przyjemność. Od śmierci jego babci nikomu oprócz Paula nie zależało na nim i w ogóle nikomu nie był potrzebny. Przez krótki czas pomagał kuzynowi chronić młodą kobietę w Jacobsville, Merrie Grayling, zanim poślubiła ranczera z Wyoming. Ale był to jedynie przygodny epizod. Bardzo ją lubił, jednak tylko jako przybraną młodszą siostrę, nie było w tym nic romantycznego. Miło było pomóc Pauliemu przy tym drobnym zadaniu, zwłaszcza odkąd się dowiedział, że wyznaczono płatnego mordercę, aby zabił Merrie. Wiedział, jak powtrzymać tego zbira – mianowicie nakłaniając Merrie, nadzwyczaj utalentowaną artystkę, aby namalowała portret Tony’ego. Ten płatny zabójca marnie skończył, lecz to się czasem zdarza. Większość ludzi zdrowych na umyśle nie występowała przeciwko Tony’emu Garzy, który kazał zleceniodawcy odwołać tę mokrą robotę.

Ale wszystko to wydarzyło się przed trzema laty. Życie potoczyło się dalej. Teraz Mikey ukrywał się tutaj przed nowym pretendentem do przejęcia nielegalnych interesów w New Jersey, usiłując ochronić swojego przyjaciela Tony’ego.

Znów pomyślał o młodej kobiecie, która upadła na jezdnię przed jego limuzyną. Błędnie ją ocenił i czuł się z tym okropnie. Była ładna. Jak się nazywała – Bernadette? Uśmiechnął się. We Francji zwiedził grotę, w której święta Bernadette wykopała jamę w błocie, znalazła czyste źródło i ujrzała zjawę, którą uznała za Matkę Boską Niepokalanie Poczętą. Widział też Bernadette w trumnie. Wyglądała nie starzej niż w dniu śmierci przed ponad wiekiem, była piękną młodą kobietą. Zastanawiał się, czy jej imienniczka w ogóle wie, kim jest święta Bernadette, i dlaczego nadano jej to imię.

Tak wiele pytań. No cóż, zamierzał zatrzymać się w tym samym domu z umeblowanymi pokojami do wynajęcia co ona, więc zapewne zyska okazję, by z nią porozmawiać i wypytać o jej rodzinę. Ta kobieta wydawała się miła. Nie chciała współczucia, chociaż cierpiała na straszną chorobę. I miała charakter. Uśmiechnął się na wspomnienie grubego blond warkocza opadającego jej na plecy. Uwielbiał długie włosy. Zapewne osobie z jej ułomnością niełatwo było je pielęgnować.

Jego grecka babka, kobieta bardzo drobna, też chorowała na artretyzm. Przypomniał sobie jej sękate dłonie, a także to, że przez wiele dni nie mogła wstać z łóżka. Mikey przenosił ją z pokoju do pokoju, kiedy składał jej wizytę jakiś wyjątkowy gość, albo na dwór, gdy chciała posiedzieć na słońcu. Nie potrafił sobie przypomnieć, na jaką odmianę artretyzmu cierpiała, ale było to zanotowane w kronice rodzinnej obok mnóstwa innych informacji dotyczących rodziny. Przechowywał tę kronikę w skrytce bankowej w New Jersey razem z cennymi fotografiami dawno zmarłych krewnych. Kiedyś było tam też zdjęcie wspomnianej młodej damy, ale je spalił.

Samochód połykał kolejne kilometry w drodze do San Antonio. W tym mieście Mikey pod przybranym nazwiskiem zostawił swój bagaż w hotelu. Na wszelki wypadek posłał Santiego, żeby odebrał walizki i zapłacił rachunek, a sam czekał na zewnątrz na parkingu. Ostrożności nigdy za wiele. Musiał też wysłać esemesa do Pauliego, lecz to mogło zaczekać, aż wróci do Jacobsville. Powinien zapytać kuzyna o hakerów z agencji – czego zdołali się dowiedzieć i w jaki sposób. Nadal nie orientował się we współczesnych metodach inwigilacji.

Odchylił się na oparcie siedzenia i westchnął głęboko. Pomyślał o Bernadette i uśmiechnął się do siebie.

Bernie wzięła gorącą kąpiel, która rzeczywiście trochę złagodziła dolegliwości. Pani Brown była na tyle uprzejma, że kazała zamontować uchwyt z boku wanny, który ułatwiał Bernadette wchodzenie i wychodzenie. Jednak zazwyczaj brała prysznice, nie kąpiele. Trwało to o wiele krócej. Poza tym z łazienki korzystali wszyscy lokatorzy z parteru, z tym że przez kilka tygodni mieszkała tam tylko ona, a nieszczęsna pani Brown miała i tak wystarczająco wiele roboty bez nieustannego szorowania wanny. Zatrudniała jednak kobietę, która przychodziła w ciągu dnia i pomagała przy bardziej uciążliwych obowiązkach. Ale Bernie pedantycznie dbała o czystość, a gdy do niedawna dzieliła łazienkę z lokatorem używającym obficie żelu o zapachu piżma, niepokoiła ją myśl o kąpieli. Zwłaszcza kobietom korzystanie z wanny, która nie jest nieskazitelnie czysta, groziło infekcją. Bernie i bez tego miała dość zmartwień. Tak więc zadowalała się tylko prysznicem.

Ubrała się w spodnie od piżamy i miękki gruby T-shirt. Rozległo się pukanie do drzwi i weszła pani Brown z herbatą w pięknej porcelanowej filiżance na cienkim spodeczku.

– Herbata z rumianku – oznajmiła z uśmiechem. – Pomoże ci usnąć, złotko.

– Rozpieszcza mnie pani – odparła Bernadette. – Ma pani dość zajęć i bez opiekowania się mną. Nie chcę być dla pani ciężarem.

– Nie jesteś dla mnie żadnym ciężarem – łagodnie zaprzeczyła pani Brown. – Utrzymujesz swój pokój w nieskazitelnej czystości, nigdy nie robisz bałaganu, więc nie muszę po tobie sprzątać. – Westchnęła. – Szkoda, że nie mogę powiedzieć tego samego o tych dwóch miłych lokatorkach z pierwszego piętra. Ale nie waż się im tego powtórzyć!

– Nie powtórzę – wesoło odparła Bernie. – Wie pani, że nie plotkuję.

– Oczywiście, wiem. – Pani Brown postawiła filiżankę i spodeczek na nocnym stoliku. – Ależ miły jest ten mężczyzna, który przywiózł cię do domu… – Pytająco spojrzała na Bernie, ale tego nie zauważyła. – On także wynajął u mnie pokój!

Bernadette wstrzymała oddech, po czym spytała niepewnie:

– Tak…?

– A tak. – Gospodyni zachichotała. – Pokój po drugiej stronie łazienki, ale to nie będzie problem. Poinstruuję go, żeby pukał, gdy zechce z niej skorzystać.

– To dobrze. – Bernie upiła trochę herbaty i uśmiechnęła się, przymykając oczy. – Jaka smaczna!

– Posłodziłam ją miodem zamiast cukrem i dodałam odrobinę cynamonu.

Bernadette podniosła na nią wzrok.

– Wie pani, on pomyślał, że celowo upadłam przed jego samochodem.

– Upadłaś? Nic mi nie powiedziałaś!

Bernie znów łyknęła herbaty.

– Chodnik był śliski, a ja zahaczyłam czubkiem buta o wystającą cegłę i upadłam na jezdnię. Na szczęście kierowca zdążył zahamować. – Zmarszczyła brwi. – To była limuzyna.

– Zauważyłam – powiedziała gospodyni. – A on miał na sobie bardzo kosztowny garnitur. Wydaje mi się, że rozpoznałam tego mężczyznę. To chyba kuzyn Paula Fiorego.

– Słyszałam o nim – oświadczyła Bernadette – kiedy pracowałam jako recepcjonistka w kancelarii adwokackiej, zanim zdobyłam w szkole wieczorowej dyplom asystentki prawnej i pan Kemp mnie zatrudnił. Wcześniej nigdy nie widziałam tego człowieka, ale ludzie o nim rozmawiali. Pomagał chronić Merrie Grayling, prawda?

– Taka krążyła plotka. Dobry Boże, wyobraź sobie: płatni mordercy tropiący dwie miejscowe dziewczyny pochodzące z tej samej rodziny! – Pani Brown potrząsnęła głową. – Usłyszałam o tym od Mandy Swilling, gospodyni sióstr Grayling. Powiedziała, że ich ojciec zabił jakąś tutejszą kobietę za to, że wydała go agentom federalnym, w wyniku czego został oskarżony o wymuszanie okupów, a jej syn z zemsty zlecił zamordowanie obu córek Graylinga. Uznał, że ojciec bardzo je kocha i ich śmierć strasznie go zaboli. – Westchnęła. – No cóż, w tym czasie Grayling już nie żył, a syna tej kobiety oskarżono o współudział w usiłowaniu zabójstwa. Mówi się, że nieprędko wyjdzie z więzienia, chociaż starał się pomóc w odnalezieniu nasłanych przez siebie zbirów.

– Dobrze mu tak – orzekła Bernie. – Morderstwo to paskudna sprawa.

– Jest jeszcze coś. Powiadają, że kuzyn pana Fiorego, Mikey, jest zamieszany w zorganizowaną przestępczość.

– Jego kuzyn?

– Mężczyzna, który dziś wieczorem wniósł cię do domu – wyjaśniła pani Brown.

Bernie znieruchomiała, siedząc z filiżanką w ręku, i mruknęła:

– Och, on… – Zaśmiała się. W gruncie rzeczy nie przywiązywała do tego wagi.

– Tak, on – powtórzyła gospodyni. – Ale ja w to nie wierzę. Jest taki miły. Naprawdę martwił się o ciebie.

– Nie od początku, gdy upadłam. – Bernie zmarszczyła nos. – Uznał, że zrobiłam to celowo, by przyciągnąć jego uwagę. – Zawahała się. – No cóż, wie pani, on jest zabójczo przystojny. Gdy tylko go ujrzałam, zaparło mi dech, zupełnie jakbym dostała cios w brzuch. Nigdy nie widziałam tak urodziwego mężczyzny. No, tylko w filmach, mógłby w nich występować. – Oblała się rumieńcem. – Znaczy się chciałam powiedzieć tylko tyle, że ma dobrą prezencję.

– Przypuszczam, że niektóre kobiety rzeczywiście szukają pretekstu, aby zwrócić na siebie uwagę takiego mężczyzny – powiedziała pani Brown w obronie Mikeya.

– Możliwe. Jednak zmienił zdanie o mnie, gdy zobaczył laskę. – Bernie posmutniała. – Kiedy chodziłam do liceum, poznałam bardzo miłego chłopca. Myślałam, że zaprosi mnie na bal z okazji zakończenia szkoły. Byłam taka podekscytowana. Jedna z przyjaciółek powiedziała mi, że rozmawiał z kimś o mnie, chociaż nie usłyszała, co mówił. – Spuściła wzrok na pustą już filiżankę. – Potem inna przyjaciółka wyjawiła mi prawdę. Powiedział, że nie jestem taka brzydka, ale nie chce zabrać na tańce niepełnosprawnej dziewczyny. – Uśmiechnęła się smętnie na widok gniewnej miny pani Brown. – Odtąd zrezygnowałam z umawiania się na randki.

– Z pewnością byli tam milsi chłopcy – rzekła gospodyni.

– Och tak, byli. Ale były też ładniejsze dziewczyny, które nie podpierały się laskami. – Odstawiła filiżankę na spodeczek. – Oczywiście nie potrzebowałam laski przez cały czas, lecz kiedy zapalenie stawów się nasilało, od razu upadałam, gdy tylko źle postawiłam nogę. – Pokręciła głową. – Żaden mężczyzna nie zwiąże się z kobietą, która pewnego dnia może zostać inwalidką. Zaczęłam więc pracować, oszczędzam, ile tylko mogę, i mam nadzieję, że do czasu, gdy będę musiała zrezygnować z pracy i złożyć podanie o rentę dla osób niepełnosprawnych, uciułam dość pieniędzy, by przeżyć, zanim tę rentę otrzymam. – Skrzywiła się. – O rany, czyż nie byłoby miło nie mieć problemów ze zdrowiem?

– Owszem. I ogromnie ci współczuję, że je masz. Ale, Bernie, mężczyźnie, który cię pokocha, nie będzie to przeszkadzało – powiedziała pani Brown z przekonaniem i dodała: – Nie bardziej, niż przeszkadzałoby tobie, gdyby on je miał.

Bernadette się uśmiechnęła.

– Jest pani bardzo miła. Mam szczęście, że tu mieszkam. I dziękuję za herbatę.

– Nie ma za co. A teraz trochę się prześpij. Jutro jest sobota, więc dla odmiany możesz wstać późno.

– To miła odmiana – odparła Bernie. – Ale nie chcę, żeby czekała pani na mnie ze śniadaniem!

– Włożę je na talerzu do lodówki i będziesz mogła podgrzać w kuchence mikrofalowej – oznajmiła pani Brown.

– Dobrze, tak zrobię. I raz jeszcze dziękuję.

– Bardzo proszę. – Gospodyni zatrzymała się w progu. – Jak to dobrze, że oprócz ciebie nie mieszka u nas więcej młodych kobiet.

– Dlaczego?

– No cóż, ten mężczyzna, który cię przywiózł, jest zabójczo przystojny, a nie chcemy, żeby przed jego drzwiami ustawiła się kolejka, prawda? – zażartowała pani Brown.

Bernie znów się zarumieniła, ale gospodyni zamknęła drzwi, zanim mogłaby to zobaczyć.

ROZDZIAŁ DRUGI

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji

DIANA PALMER, a właściwie Susan Spaeth Kyle, jest bestsellerową autorką New York Timesa, uznaną za jedną z dziesięciu najlepszych amerykańskich pisarek romansów. Posiada niezwykły talent do opowiadania najbardziej zmysłowych historii z właściwym sobie urokiem i humorem.

Pierwszą powieść napisała w 1979 roku. Wcześniej przez szesnaście lat pracowała jako dziennikarka prasowa. Wydała ponad sto książek, które przetłumaczono na kilkanaście języków.

Jest członkinią licznych towarzystw, zrzeszeń i organizacji dobroczynnych. W wieku czterdziestu pięciu lat wróciła na uczelnię, by uzupełnić wykształcenie – ukończyła historię, archeologię oraz filologię hiszpańską. W wolnym czasie uprawia ogródek, czyta książki i słucha muzyki. Uwielbia iguany. Mieszka z rodziną w Cornelii w stanie Georgia.

Polecamy powieści Diany Palmer

Powrót do domu

Zgrany duet

Desperado

Szczęśliwa gwiazda

Ocalona

Władca pustyni

Papierowa róża

Wyzwolona

Pewnego razu w Paryżu

Pozory mylą

Po północy

Dżinsy i koronki

Księżniczka z Teksasu

Wygrane marzenia

Odzyskane uczucia

Magia uczuć

Serce jak głaz

Nieodparta pokusa

Droga do serca

On i ja

Niezwykły dar

Po drugiej stronie

Nigdy nie zapomnę

Miłość i reszta życia

Gorączka nocy

Osaczony

Dwa kroki w przyszłość

Do dwóch razy sztuka

Nora

Magnolia

Pewnego razu w Arizonie

www.harpercollins.pl