Penny Jordan

Spróbujmy od nowa

Tłumaczenie:
Krzysztof Puławski

ROZDZIAŁ PIERWSZY

– Czy pamiętasz, kiedy ostatni raz się kochaliśmy?

Gdy tylko Caspar zadał to pytanie, od razu zrozumiał, że jest źle postawione. Nie chodziło mu tylko o miłość fizyczną, ale również o to, co sam tak naprawdę czuł. Jednak po minie żony zorientował się, że jest za późno, by odwołać te słowa.

– Kochali! Kochali! Myślisz tylko o seksie – warknęła wściekła.

– Przecież jesteśmy małżeństwem. Seks powinien być dla nas czymś naturalnym – brnął dalej, jeszcze bardziej rozsierdzony z powodu jej uwagi.

– Tak jak wiele innych rzeczy – wtrąciła Olivia. – Na przykład wczoraj wydawało mi się zupełnie naturalne, że weźmiesz dziewczynki do parku. Ale ty wolałeś grać w golfa ze swoim bratem!

– A, więc o to ci chodzi. Nie chcesz się ze mną kochać, bo wczoraj spędziłem trochę czasu z bratem – rzekł z goryczą Caspar.

– Przyrodnim bratem – poprawiła go chłodno żona.

Serce biło jej tak, jakby próbowało wyskoczyć z piersi. Czuła mdłości i miała coraz większe problemy z oddychaniem. Z trudem trzymała nerwy na wodzy, zaciskając przy tym pięści.

Za chwilę zacznie się pocić, a wtedy… wtedy… Nie, musi powstrzymać to uczucie. Nie może poddać się fali nudności. Inaczej stanie się taka jak jej matka, z powodu bulimii odczuwająca przemożny przymus nieustannego oczyszczania organizmu.

Od kilku tygodni przebywali w Stanach. Przyjechali tu na ślub jednego z przyrodnich braci Caspara, co stało się okazją do poznania amerykańskiej części rodziny. Jednak Olivia wcale nie chciała opuszczać Anglii. Miała tyle pracy, że z trudem wygospodarowała czas na urlop. Niepokoiła się o wszystkie prowadzone przez siebie sprawy i od początku wyjazdu bez przerwy kłóciła się z mężem.

Zgodziła się na tę podróż w ostatniej chwili i wcale nie po to, by polepszyć stosunki z Casparem. Zmieniła zdanie, ponieważ nie chciała brać udziału w powitaniu ojca, który pojawił się nagle w rodzinnym mieście. Jej niechęć zarówno do niego, jak i do jego świeżo poślubionej żony, Honor, pogłębiła jeszcze rozdźwięk między nią a Casparem, który nie mógł pogodzić się z tym, że Olivia zaczęła bojkotować wszystkie rodzinne uroczystości.

Z kolei Olivia odczuwała gorycz i rozczarowanie z powodu postępowania męża. Przez lata łudziła się, że jest kimś wyjątkowym, różnym od pozostałych ludzi, którzy zaważyli na jej życiu, lecz srodze się zawiodła. Liczyła, że ona, Olivia, będzie dla niego najważniejsza, lecz teraz musiała zrezygnować z tych złudzeń. Caspar tylko udawał, że ją kocha, ale w istocie chodziło mu o… o…

Zamknęła oczy i zadrżała mimo ciepła, które panowało w hotelowym pokoju. Przypomniała sobie wyraz twarzy stryja Jona, gdy dowiedział się, że marnotrawny brat bliźniak powrócił do domu. Czy to możliwe, by wciąż darzył go uczuciem? Przecież jej ojciec uciekł z kraju ze zdefraudowanymi pieniędzmi!

Jon dzwonił do niej parę dni wcześniej, nalegając, by przyjechała na przyjęcie w Fitzburgh Place z okazji ślubu ojca z kuzynką lorda Astlegha, Honor, lecz Olivia odmówiła. Sama nie wiedziała, co się z nią dzieje, ale na myśl o spotkaniu z ojcem odczuwała wręcz fizyczny ból. Jednocześnie czuła się coraz bardziej wyobcowana z rodziny.

Caspar podniósł się z łóżka. Miał zaciętą ze złości twarz. Czyżby kiedyś naprawdę jej się wydawało, że go kocha? Teraz wprost nie mogła w to uwierzyć. Kiedy myślała o mężu, czuła pustkę.

– Danny zaprosił nas do swojej chaty w Kolorado. Moglibyśmy pojeździć na nartach i…

– Nie. – Olivia nie pozwoliła mu nawet skończyć.

Gdy ponownie na niego spojrzała, ogarnęło ją poczucie beznadziejności. Miłość, która kiedyś ich łączyła, znikła, jak jej się zdawało, bezpowrotnie. Nagle stali się ludźmi sobie obcymi. Nie rozmawiali o najbardziej oczywistych powszednich sprawach. Doszło do tego, że Caspar nawet nie zdawał sobie sprawy z tego, ile pracy czeka na nią, kiedy wreszcie wrócą do domu.

Nagle poczuła, jak bardzo jest spięta, i potarła skronie. Przez całe dorosłe życie musiała walczyć z dziadkiem, który starał się nie dopuścić, by także ona, podobnie jak mężczyźni w jej rodzinie, została prawnikiem. Ben na pewno bardzo by się ucieszył, gdyby teraz powinęła jej się noga.

– Muszę wracać do domu. Czeka na mnie praca…

– Praca, praca… A co z naszym małżeństwem?!

Ich małżeństwem? Olivia popatrzyła na niego ze zdziwieniem.

– Nasze małżeństwo już się skończyło, Caspar – powiedziała z ulgą.

Zaczynała powoli się rozluźniać, a przykre skrępowanie ustąpiło miejsca poczuciu całkowitej wolności. Tak jakby wypiła za dużo szampana.

– Co… co chcesz przez to powiedzieć? – zapytał Caspar, lecz ona już podjęła decyzję.

– Moim zdaniem powinniśmy zacząć żyć w separacji – odparła, odwróciwszy się od niego.

– W separacji? – powtórzył zdumiony.

Wstrzymała oddech, słysząc jego niepewny głos. Tak jakby czekała. Tylko na co?

– Tak, właśnie tak – potwierdziła spokojnie. – Oczywiście wszystko trzeba przeprowadzić według odpowiednich procedur prawnych…

– No tak, tylko to ci w głowie – mruknął rozgoryczony Caspar. – Jak wszystkim Crightonom.

Olivia spojrzała w stronę okna.

– A tobie nigdy to się nie podobało, prawda? – spytała cicho.

– Przede wszystkim nie odpowiadało mi to, że zawsze ktoś stał między nami. Że nie byliśmy sami w naszym małżeństwie…

– Przecież ty też chciałeś mieć dzieci – przerwała mu gwałtownie.

– Dobrze wiesz, że nie mówię o dziewczynkach. – Caspar pokręcił głową. – To ta twoja przeklęta rodzina i jej równie przeklęta historia. Żyjesz przeszłością, Livvy. Nie możesz się z niej wyzwolić.

– Nieprawda! – Olivia pobladła niczym płótno. – A kto nam pomagał? Kto…?

– Mam absolutnie dosyć tego, że bez przerwy rozpamiętujesz, kto i jak cię skrzywdził! Mam dosyć odpowiadania za błędy twego ojca i dziadka tylko dlatego, że jestem mężczyzną! Mam dosyć tego, że bez przerwy robisz z siebie ofiarę!

– Jak śmiesz?! – Spojrzała na niego rozszerzonymi ze strachu oczami.

– Przecież wiesz, że to prawda – stwierdził chłodno Caspar. – Mam już dosyć zmagania się z duchami twojej rodziny. I roli chłopca do bicia. Najwyższy czas, żebym ja też miał coś z życia. Może w końcu uda mi się napisać tę książkę. I kupić sobie harleya!

Olivia patrzyła na niego, jakby był zupełnie obcym człowiekiem. Czyżby to właśnie za niego wyszła za mąż? Za tego nieczułego samoluba, który marzy o szpanerskim motocyklu, jakby był nastolatkiem!

– Trudno mi uwierzyć, że kiedyś cię kochałam, Caspar – rzekła ze ściśniętym gardłem. – Sama nie wiem, co mnie w tobie pociągało – dodała, czując, jak przeszłość rozsypuje się na tysiąc maleńkich kawałeczków.

– Naprawdę? Wobec tego masz krótką pamięć. Chodziło ci o to, żeby uciec przed własnym dzieciństwem.

Jej dzieciństwo. Olivia wybiegła z pokoju z jeszcze większym bólem głowy.

Zrobiło jej się niedobrze. Tak naprawdę nigdy nie miała dzieciństwa. Jej przekleństwem było to, że nie urodziła się chłopcem, czego tak bardzo pragnął ojciec i, co ważniejsze, dziadek.

To właśnie z ich powodu musiała szybko dojrzeć, pragnęła bowiem udowodnić swą wartość. Również z ich powodu tak ciężko przez ostatanie lata pracowała, mając przy tym świadomość, że stąpa po rozpiętej nad przepaścią linie. Jeden fałszywy krok i runie w dół, a wszyscy wokół zaczną klaskać.

Pracowała nie tylko dla siebie, ale i dla swoich córek. Nie chciała, żeby czegokolwiek im brakowało, żeby czuły się gorsze czy niedocenione. Tak jak przeżywała to ona, zwłaszcza po tym, gdy David zniknął, a zaraz potem okazało się, że sprzeniewierzył olbrzymią sumę. A teraz, kiedy wrócił, wszyscy się z tego ucieszyli, zamiast się od niego odwrócić. A to przecież ona, Olivia, pracowała, żeby spłacić moralny i finansowy dług ojca.

Czuła, że narastają w niej mdłości. Znowu była spięta. Zaczęła drżeć. Pomyślała, że na pewno poczuje się lepiej, kiedy wróci do pracy i codziennych obowiązków.

Z tą myślą pochyliła się nad sedesem.

ROZDZIAŁ DRUGI

Haslewich

Sara Lanyon wciąż nie rozumiała, co tutaj robi. Z całą pewnością nie miała zamiaru zjeżdżać z autostrady w drodze powrotnej do Brighton po wizycie u koleżanki ze studiów, więc musiała ją tu sprowadzić jakaś dziwna, nieznana siła.

Haslewich… Ziemia Crightonów.

Tak, Crightonów. Sara skrzywiła się z niesmakiem. Słyszała wiele o tej rodzinie od swojej przyszywanej babci, biednej Tani. Kiedy dziadek przywiózł ją do domu, była dosłownie wrakiem człowieka. Dopiero później zaczęła odzyskiwać zdrowie i pewność siebie.

– Pamiętaj, kochanie, że każdy medal ma dwie strony – uprzedzał ją ojciec, kiedy wybuchnęła gniewem na całą rodzinę Crightonów. – Nic nie jest takie proste, jak by się mogło wydawać na pierwszy rzut oka.

– Ależ, tato, przecież widzisz, co się z nią stało – upierała się. – A oni zostawili ją zupełnie bezbronną. Są okrutni! Bez serca!

Zaczęła płakać, a ojciec przytulił ją do piersi, ale nawet wówczas czuła, że kręci głową. Miała wtedy osiemnaście lat i postrzegała świat w czarno-białych barwach. Teraz, po paru latach, byłaby bardziej skłonna docenić sceptycyzm Richarda, chociaż wciąż myślała z niechęcią o „bandzie Crightonów”.

Sara potrząsnęła głową. I słusznie, powiedziała sobie w duchu. Crightonowie to nieczuła rodzina, gotowa zniszczyć wszystkich, którzy staną jej na drodze.

– Crightonowie zdominowali całe Haslewich – tłumaczyła jej kiedyś Tania swoim dziewczęcym głosem. – W miasteczku wszyscy ich podziwiają, ale… – Urwała i nagły dreszcz wstrząsnął całym jej ciałem. – Traktowali mnie z góry. Nawet moje własne dzieci to robiły… Czułam się gorsza i niepotrzebna… – wyznała i zaczęła płakać. Po chwili dołączyła do niej wnuczka.

A teraz Sara znajdowała się w Haslewich i rozglądała się dookoła po głównym placu, spodziewając się, że lada chwila wypadnie na nią jakiś rozjuszony Crighton.

Poczuła, że jest bardzo głodna. Raz jeszcze powiodła wokół wzrokiem i w końcu zdecydowała się zapuścić w ciekawie wyglądającą uliczkę.

Kiedy zbliżyła się do jej wylotu, zauważyła, że nazywa się River Street, czyli Nadrzeczna. Sara uwielbiała wodę. Jej ojciec był zapalonym żeglarzem, a ona pływała z nim już jako mała dziewczynka.

Mniej więcej w połowie ulicy znalazła małą restauracyjkę. Zajrzała do środka i z radością stwierdziła, że wewnątrz znajduje się sporo osób. Zapachy dobiegające z kuchni też należały do zachęcających.

Sara pchnęła drzwi i weszła do wnętrza. Zatrzymała się, ujrzawszy zapracowaną kobietę w średnim wieku, która wyprostowała się na jej widok.

– Sara? – spytała.

– Ee… tak – odparła machinalnie, zastanawiając się, skąd ta kobieta może znać jej imię.

– Bogu dzięki! – Właścicielka lokalu wytarła ręce w fartuch i wyciągnęła do niej dłoń. – Agencja zawiodła nas już tyle razy, ale obiecywali, że teraz będzie inaczej… Proszę, chodź tędy. – Wskazała głową drogę, a następnie zaczęła się przeciskać między stolikami.

Sara ruszyła za nią, czując się trochę jak Alicja w krainie czarów.

W końcu dotarły na zaplecze. Kobieta zatrzymała się i rozejrzała dookoła.

– Przepraszam za ten bałagan, ale jestem zawalona robotą. Skoro jednak już tu jesteś… – Zerknęła w stronę komputera. – O Boże! Znowu coś tam się pojawiło. Nie miałam pojęcia, na co się narażam z tym e-mailem. Przecież i tak mamy wesela w trzy kolejne soboty. – Kobieta pokręciła bezradnie głową.

Sara rozejrzała się po małym pokoju biurowym, przylegającym do kuchni. Znajdowały się tu przeszklone drzwi wychodzące na śliczny ogródek. Kobieta zauważyła jej spojrzenie i uśmiechnęła się z satysfakcją.

– Przeprowadziliśmy się do tego lokalu niedawno – wyjaśniła. – Wcześniej była tu kawiarnia ze stolikami na zewnątrz.

– Bardzo ładne pomieszczenie – powiedziała w szczerym odruchu Sara.

– O tak, i mam nadzieję, że podczas przyszłych wakacji lepiej wykorzystamy nasze możliwości. Nazywam się Frances Sorter – dodała po chwili. – Jesteśmy z mężem właścicielami restauracji, w której używamy wyłącznie produktów ekologicznych, pochodzących z gospodarstwa mojego męża. Ale czy omówiono z tobą warunki pracy?

– E, nikt mi nic nie powiedział – odparła zgodnie z prawdą Sara.

Oczywiście powinna poinformować panią Sorter, że zaszła pomyłka, jednak z niepojętych powodów słuchała tej kobiety. Zresztą warunki pracy, jakie jej zaproponowała, były bardzo dobre.

– Oczywiście tylko na parę miesięcy. Mary, która wcześniej prowadziła wszystkie sprawy, obiecała, że wróci, kiedy tylko dziecko będzie na tyle duże…

Parę miesięcy? Sara przestała słuchać i zmarszczyła brwi. Co prawda postanowiła nie wracać do szkoły, w której uczyła, ale przecież proponowano jej pracę za granicą. Mogła też wrócić na uniwersytet i zająć się sprawami ojca. Po co miałaby zatrzymywać się w mieście Crightonów, gdy tak bardzo nie cierpiała tej rodziny? Dlaczego więc skinęła głową, kiedy Frances zapytała, czy odpowiadają jej warunki?

– Jest tylko jeden problem – rzekła po chwili. – Niestety nie mam tu mieszkania i…

– To żaden problem. – Frances Sorter uśmiechnęła się serdecznie. – Możesz zająć za darmo mieszkanie na górze. Będziemy mieli jeden kłopot z głowy. Firma ubezpieczeniowa domaga się, żebyśmy dodatkowo płacili za to, że nikt tam nie mieszka. Uważają, że przez to budynek jest bardziej narażony na pożar czy kradzież. Mieszkanie jest co prawda malutkie, ale niedawno zostało odnowione. Możemy tam pójść choćby w tej chwili…

Po kolejnej półgodzinie spędzonej z sympatyczną i gadatliwą właścicielką restauracji Sara wreszcie została sama. Westchnęła głośno i pokręciła głową. Kto by przypuszczał! Kiedy dziś rano wyjeżdżała od koleżanki, nawet nie pomyślała, że może się zatrzymać w Haslewich. Okazało się jednak, że ma tu nie tylko mieszkanie, ale i pracę.

Sara mocno wierzyła w przeznaczenie i starała się wyciągać wnioski z tego, co inni skwitowaliby tylko wzruszeniem ramion. Uważała, że życie jest przygodą, a przynajmniej powinno nią być. Oczy jej zalśniły. Być może uda jej się wyrównać stare rachunki i utrzeć nosa tym wrednym Crightonom. Z wielką przyjemnością stawi im wszystkim czoło!

Nick Crighton zdławił westchnienie. Był wdzięczny swojemu bratu Saulowi i jego żonie Tullah za to, że pozwolili mu zająć pokój w ich domu po tym, jak został ranny w czasie wizyty w więzieniu w Tajlandii. Jakiś więzień rzucił się na jego klienta, a Nick, który pospieszył na ratunek, został pchnięty nożem w bok.

Dzięki Bogu ostrze ominęło najważniejsze organy, ale i tak zainfekowana rana goiła się wolno. Na szczęście lekarz powiedział mu ostatnio, że już niedługo wszystko powinno być w porządku. Na szczęście. Co prawda Tullah zajmowała się nim najlepiej, jak mogła, ale Nick miał już dosyć tego ciągłego niańczenia.

Był przecież dorosłym mężczyzną i interesowały go męskie rozrywki, takie jak wspinaczka skałkowa, żeglarstwo czy spływy przełomami górskich rzek. Wszystko, co niosło ze sobą ryzyko. Nie znaczyło to jednak, że chętnie się narażał. Wydawało mu się, że robi to rzadko i tylko wtedy, kiedy jest to konieczne.

Gdy ostatnio widział się z lekarzem, próbował go przekonać, że może już wrócić do pracy. Jego zawód należał przecież do wyjątkowo spokojnych.

– Rozumiem, o co ci chodzi – rzekł stary lekarz rodzinny. – Przecież głównie siedzisz, a nawet stanie w sądzie nie powinno być szczególnie uciążliwe…

– Więc mogę skończyć już ten paskudny urlop?

Oczy doktora zabłysły gniewem.

– Daj spokój, Nick! Tak się składa, że znam Crightonów od lat i doskonale wiem, że nie na tym polega wasza, a zwłaszcza twoja, praca! A możesz mi obiecać, że nie będziesz odwiedzał klientów i nie będziesz pracował więcej, jak cztery, pięć godzin dziennie?

Nick zwiesił nos na kwintę, wiedząc, że nie powinien się w tej chwili nawet odzywać. Specjalizował się w opiece prawnej nad osobami, które weszły w konflikt z prawem w innych krajach, co jeszcze bardziej zwiększało ryzyko. Były państwa, które działały na zasadzie wszechobecnej korupcji, i tam Nick nie miał innego wyjścia, jak ratować swoich klientów za pomocą łapówek. Zdarzało się też, że musiał szybko uciekać. Czasami sam, ale częściej z klientem lub klientką.

Wszystko zaczęło się od tego, że tuż po studiach zgodził się pomóc kuzynom swojej koleżanki, których jakiś wschodnioeuropejski reżim oskarżył o przemyt narkotyków. Kiedy w końcu wygrał tę sprawę, natychmiast zaczęły zgłaszać się do niego inne osoby z podobnymi problemami. Najbardziej denerwował się, gdy musiał bronić młodych ludzi, którzy dali się wykorzystać przez mafię lub lokalne gangi do przemytu narkotyków. Przecież ci chłopcy i dziewczęta dobrze wiedzieli, w co się pakowali, a jednak dla łatwego zarobku decydowali się na moralnie i prawnie naganne czyny.

Oczywiście Nick robił też inne rzeczy, ale najbardziej lubił zagraniczne zlecenia. Cieszyło go to, że może podróżować i poznawać nowe kraje. Zawsze traktował pracę jako środek, a nie cel sam w sobie.

Nagle przypomniał sobie słowa Tullah, która przyłapała go dziś rano, gdy usiłował ćwiczyć z hantlami:

– Wiesz co, zamówiłam na wieczór stolik w nowej restauracji Sorterów. Mają świetnego kucharza. A przy okazji trochę się rozerwiesz.

Cóż, rzeczywiście była to jakaś rozrywka, chociaż Nick miałby ochotę na coś ciekawszego. Ze zdziwieniem patrzył na brata i Tullah, którym wystarczał wspólnie spędzony wieczór. On nie miał zamiaru zakopywać się w domowych pieleszach. Chciał użyć życia. Wyglądało na to, że akurat w tym zupełnie nie przypominał pozostałych Crightonów. Oczywiście nie miał nic przeciwko instytucji małżeństwa, lecz tylko wtedy, gdy dotyczyła ona innych ludzi. Za bardzo cenił sobie wolność, by dać się złapać w małżeńskie sidła.

– Myślisz, że mu się spodoba? – spytał David żonę, lustrując pokoje, które sam wybudował na strychu dawnej stajni, obecnie służącej za garaż.

– Z całą pewnością – zapewniła go Honor, odwracając się, by go pocałować.

– O Boże, jacy wy jesteście – skarżyła się jej starsza córka z pierwszego małżeństwa, Abigail, w czasie swojej ostatniej wizyty. – Nigdy nie widziałam tak opętanej sobą pary.

– Czy jesteś mną opętana? – spytał David, kiedy Abigail wyjechała już do Londynu.

– Jasne, że nie – odparła, a widząc jego smutną minę, zaraz dodała: – Tylko potwornie w tobie zakochana.

– Ciekawe, kiedy ci przejdzie?

Pobrali się zaledwie parę tygodni wcześniej, a ich znajomość trwała niecały rok, ale Honor nigdy nie wątpiła w słuszność swej decyzji. Znała zarówno blaski, jak i cienie życia Davida i uznała, że tych pierwszych było dużo więcej. Podziwiała wewnętrzną siłę, dzięki której odrodził się po złych, niszczących doświadczeniach z przeszłości. A teraz David czekał na człowieka, który pomógł mu rozpocząć nowe życie – ojca Ignatiusa, irlandzkiego zakonnika, który po powrocie do Europy najpierw wybrał się do rodzinnego kraju. Honor cieszyła się, że zdołali go namówić, aby wyjechał z Jamajki, gdzie prowadził do niedawna hospicjum, i zamieszkał z nimi.

– Mam nadzieję, że niedługo – odparła.

– Chętnie pojechałbym jutro do Manchesteru, żeby go powitać, ale powiedział mi, że ma tam jakieś sprawy – ciągnął zatroskany David. – Słyszałaś, jakieś sprawy!

– Tak, kochanie – rzekła Honor, cierpliwie po raz kolejny wysłuchując narzekań męża.

– W dodatku wcale nie ukrywał, że woli przyjechać tu sam…

Honor pogłaskała go po ramieniu i westchnęła.

– Mam nadzieję, że będzie mu tu dobrze – dorzucił David.

– Zrobimy wszystko, żeby był szczęśliwy – powiedziała z pełnym przekonaniem. – Zresztą tak naprawdę chodzi mu o ciebie. To z tobą chce być…

Honor spotkała się z Ignatiusem tylko raz, w czasie swego ślubu na Jamajce. To jej jednak wystarczyło, żeby nawiązała bliski kontakt z zakonnikiem. Połączył ich podziw dla natury.

Nagle na ustach Davida pojawił się łobuzerski uśmieszek.

– O Boże! Bez przerwy o nim gadam. Jakim cudem znosisz to tak spokojnie?

Nieraz dziwił się swojemu szczęściu. Wydawało mu się, że nie zasługuje na taką żonę jak Honor. Jednak kiedy podzielił się swoimi wątpliwościami z bratem, Jon pokręcił głową.

– Tyle wycierpiałeś, że masz prawo do odrobiny szczęścia – powiedział wtedy.

Gdybyż to była odrobina, a nie całe morze. Nie dość, że zaprzyjaźnił się z Ignatiusem i zdobył Honor, to jeszcze odzyskał przychylność rodziny. Oczy Davida pociemniały na moment. To prawda, że nie całej… Jego córka, Olivia, nie chciała nawet przyjąć do wiadomości, że wrócił. Całkowicie go ignorowała.

Musiał przyznać, że Livvy miała ku temu powody. Nigdy nie był dobrym ojcem, a teraz zrobiło się już zbyt późno na odrabianie zaległości. Przecież Olivia musiała sama dawać sobie radę w życiu. To ona zajęła się wychowaniem młodszego brata. To ona starała się pospłacać długi ojca. Tak, córka miała wszelkie powody, żeby go nienawidzić.

Jednak ta świadomość wcale nie zmniejszała bólu, który odczuwał. Po tylu doświadczeniach i metamorfozie, którą przeszedł, łatwiej rozumiał ludzi i wiedział, że córka cierpi. Dlatego tak bardzo chciał z nią porozmawiać, ale Livvy uciekła przed nim za ocean.

– Daj jej trochę czasu – doradzał mu Jon. – Niech dojdzie do siebie.

Na szczęście brat wraz ze swą żoną, Jenny, zajęli się synem Davida. Dzięki temu chłopak nie był tak zgorzkniały jak jego siostra. Nie pamiętał też zła, które wyrządził mu David i jego była żona, Tania. Co prawda Jack obserwował go z pewną nieufnością, ale David nie wyczuwał w nim tej furii co w Livvy.

Postawa córki go nie dziwiła. Powrót marnotrawnego ojca był dla niej olbrzymim szokiem. W dodatku nie miała żadnych powodów, żeby go kochać czy szanować. Jednak David irracjonalnie się łudził, że jakimś cudem zdoła się do niej zbliżyć. Lecz okazało się, że w dosłownym sensie było to zupełnie niemożliwe. Córka uciekła od niego najdalej, jak tylko mogła. Sygnał wydawał się zupełnie jasny – nie chce go więcej widzieć.

Gdy patrzył na Maksa, swego bratanka, i widział jego przywiązanie do rodziców, często przypominał sobie, że został on starannie i mądrze wychowany. O Livvy nie sposób było tak powiedzieć, a jednak osiągnęła sukces. Gdyby jeszcze była szczęśliwsza w życiu prywatnym i… lepiej nastawiona do ojca!

Honor dostrzegła jego smutną minę i bezbłędnie odgadła, że myśli o Olivii. Sama nigdy nie doświadczyła czegoś podobnego. Zawsze miała doskonałe stosunki ze swoimi córkami, chociaż musiała je sama wychowywać. Jako zielarka potrafiła wsłuchiwać się w ludzkie potrzeby. Zawsze uważała, że musi leczyć nie tylko ciała, ale i dusze. Z opowieści, które usłyszała, wywnioskowała, że Olivii bardzo brakuje ojca.

Crightonowie, mimo oczywistych wad, byli wobec siebie lojalni i starali się sobie pomagać, jednak w tym przypadku byli bezradni. Olivia, o czym Honor była przekonana, z jednej strony była straszliwie samotna, natomiast z drugiej bardzo potrzebowała ciepła. Kogoś, kto by ją bezwarunkowo kochał.

– A pamiętacie, jaka była szczęśliwa, kiedy wyszła za Caspara? – powiedziała Jenny przy jakimś spotkaniu rodzinnym. – I jeszcze potem, kiedy urodziły się dziewczynki…

Wniosek był taki, że Livvy nie jest już szczęśliwa. Nikt jednak nie powiedział tego głośno.

– Ostatnio za dużo pracuje – dodał ktoś i natychmiast poparło go parę innych osób. Ze wszystkich wypowiedzi przebijała troska o dalsze losy córki Davida.

Tullah, żona Saula, zmarszczyła czoło.

– Czasami odnoszę wrażenie, że Livvy po prostu boi się zrelaksować. Że tak naprawdę nie chce zapomnieć o pracy.

Honor zrozumiała, że Olivia dużo wycierpiała jako dziecko i teraz ma poważne emocjonalne problemy. Powinna się z nimi uporać, by móc zacząć myśleć o przyszłości, jednak sama nie potrafiła tego zrobić.

Zrozumiała jeszcze coś. Otóż córka Davida miała wyraźnie zaniżoną samoocenę przy jednoczesnych wysokich standardach zawodowych i etycznych. Dlatego nieustannie musiała potwierdzać własną wartość.

Honor nie zamierzała jednak zadręczać Davida tymi rozważaniami. Przecież i tak bez przerwy myślał o Livvy.

Pociągnęła go do wyjścia.

– Chodźmy do łóżka – szepnęła zmysłowo.

– Co takiego? – zdziwił się David. – Przecież dopiero druga!

– No właśnie, czas na sjestę – zaszemrała uwodzicielsko Honor.

Trzymając się za ręce, przeszli w stronę domu, który znajdował się tuż obok budynków gospodarczych.

Honor również czekała niecierpliwie na przyjazd przyjaciela i mentora swojego męża. Przechodząc koło poletka z lawendą, przeciągnęła dłonią po roślinach, a następnie wciągnęła do płuc miły zapach. Ciekawe, czy Ignatiusowi spodoba się jej plantacja ziół, z których robiła najrozmaitsze mieszanki.

Lawenda… Olivia przypominała jej właśnie tę roślinę. Na zewnątrz wydawała się mocna i mało wrażliwa, ale mógł ją uszkodzić najlżejszy dotyk czy zmiana pogody.

ROZDZIAŁ TRZECI

Bobbie, żona Luke'a Crightona, jako pierwsza osoba w rodzinie usłyszała wieści o Olivii. Zajrzała do Johnsonów tuż po ich powrocie ze Stanów, przekonana, że zastanie w domu całą czwórkę. Chciała pogadać o ich pobycie w Stanach, poplotkować o rodzinie oraz zaoferować pomoc przy zakupach.

– Mama jest na górze – poinformowała Amelia.

– Tak, pakuje rzeczy taty – dodała niepewnie Alex.

– Tata został w Fila… No, w Ameryce – powiedziała Amelia, a potem obie spojrzały na nią tak smutno, że Bobbie miała ochotę przytulić je do piersi.

– Olivio, to ja! – krzyknęła. – Mogę do ciebie przyjść?!

Kiedy Livvy pojawiła się na schodach, Bobbie aż się cofnęła. Kuzynka zauważyła ten odruch i skurczyła się jeszcze bardziej. Bardzo schudła, a jej skóra była szara i pozbawiona życia. Tak samo oczy.

– Dziewczynki już ci powiedziały, prawda? – westchnęła ciężko.

– Mówiły, że Caspar został w Filadelfii. – Bobbie skinęła głową.

– Chodź na górę. Porozmawiamy.

Kiedy obie znalazły się na piętrze, Olivia westchnęła jeszcze ciężej.

– Występujemy z Casparem o separację. Tak będzie lepiej dla nas wszystkich. Ostatnio zupełnie się nam nie układało. Caspar nie przypomina już nawet tego mężczyzny, za którego wyszłam za mąż. Bardzo się zmienił… A ja… – głos zaczął jej się łamać. – Ja…

Bobbie wyciągnęła ręce w jej stronę.

– Nie! – Olivia potrząsnęła głową. – Nie potrzebuję litości. Niczego nie żałuję. Zupełnie do siebie nie pasowaliśmy – recytowała, jakby wyuczyła się tego na pamięć. – Zresztą odniosłam wrażenie, że Caspar też był zadowolony z takiego rozwiązania.

Olivia sama dziwiła się temu, że w jej głosie pobrzmiewają nutki żalu. Przecież nie miała czego żałować. Już nie kochała Caspara i nie chciała słuchać jego ciągłych narzekań, że zbyt dużo czasu poświęca pracy. Teraz będzie mogła zająć się naprawdę ważnymi sprawami. Zwłaszcza że po powrocie ojca wszyscy będą obserwować ją jeszcze baczniej.

I czekać na mój upadek, dodała w duchu.

– Różnie bywa w małżeństwach. Czasami nieporozumienia są drobne, ale bardzo dokuczliwe, i potrafią… – zaczęła cicho Bobbie.

– Drobne?! – przerwała jej Livvy i zaśmiała się gorzko. – Tu wcale nie chodzi o drobne nieporozumienia. Ostatnio kochałam się z Casparem parę miesięcy temu!

– Nie powinnaś od razu zakładać, że…

– Ja nic nie zakładałam – przerwała jej po raz drugi Livvy. – To Caspar uznał, że specjalnie trzymam go na dystans, aby zyskać przewagę. To dowodzi jednego, a mianowicie że zupełnie mnie nie rozumie…

Zaczęła drżeć i ze smutkiem potrząsać głową.

– Czy nie szukaliście kogoś, kto by was pogodził? – spytała delikatnie Bobbie. – Kogoś, kto pomógłby wam w waszych problemach?

Olivia skrzywiła się z bólu. Zwykle była spokojna i opanowana, ale teraz bardzo niewiele dzieliło ją od wybuchu.

– Pogodził! To samo mówili o mojej matce! – krzyknęła. Nagle spojrzała na Bobbie i zrobiło jej się przykro. – Przepraszam, nie powinnam tak mówić. Już za późno na jakąkolwiek ugodę. Nasze małżeństwo się skończyło.

Kuzynka zamyśliła się głęboko.

– A co na to wszystko Caspar?

– Chce wziąć roczny urlop naukowy. Dostał już nawet zgodę uczelni. Mówił, że chce objechać Amerykę na harleyu davidsonie. Podobno marzył o tym od dziecka.

Livvy odkryła nagle, że po jej policzkach płyną łzy. Płakała, chociaż sama nie wiedziała dlaczego.

– Och, kochanie – usłyszała głos Bobbie. Jednak kiedy kuzynka się do niej zbliżyła, odsunęła się i potrząsnęła głową.

Nie miała czasu na sentymenty. Powinna jak najszybciej wziąć się do pracy, poumawiać z klientami. W poniedziałek pojedzie do biura wcześniej, żeby się zorientować w sprawach firmy. Wieczorem opowie dziewczynkom bajkę, a gdy już zasną, weźmie się do dalszej roboty.

Teraz, kiedy nie ma Caspara, będzie się mogła bez reszty poświęcić pracy.

– Coś mi w tym wszystkim nie pasuje – westchnęła Bobbie, gdy tego samego dnia wieczorem skończyła opowiadać swemu mężowi o kłopotach Olivii.

– To chyba oczywiste – stwierdził rzeczowo Luke. – Przecież to koniec ich małżeństwa.

– Nie, nie, chodziło mi o coś innego. – Bobbie pokręciła głową. – Livvy się zmieniła. Jest jakaś dziwna…

– To chyba zrozumiałe po takim stresie.

Bobbie potarła policzek zmęczonym gestem. Bardzo kochała swego męża, ale nieraz musiała przyznać, że nie rozumiał wszystkich zawiłości ludzkiej natury. Kobieta od razu pojęłaby, o co jej chodzi.

– Masz rację, kochanie – rzekła pobłażliwie. – Ciekawe, czy Jenny już wie o wszystkim. Powinnam chyba do niej zadzwonić. Zawsze tak bardzo troszczyła się o Olivię.

Jenny zastępowała Livvy matkę po tym, jak David opuścił swoje dzieci. Nikt tak jak ona nie rozumiał Olivii i Jacka. Poza tym Jon, jej mąż, był szefem rodzinnej kancelarii, w której pracowała Livvy.

Bobbie bez namysłu chwyciła słuchawkę, pewna, że Jenny ją zrozumie.

– Co takiego? Co się stało? – spytał Jon, widząc żonę ponuro zamyśloną przy telefonie.

Jenny spojrzała na niego, jakby w ogóle go nie poznawała. Dopiero po chwili doszła do siebie.

– Rozmawiałam przed chwilą z Bobbie – odparła. – Widziała się rano z Livvy. Sama bym do niej poszła, ale miałam zebranie… Olivia zostawiła Caspara w Stanach. Chcą wystąpić o separację…

– Co takiego?! – Jon był równie zaszokowany, jak jego żona. Stał w drzwiach i tylko kręcił bezradnie głową.

– Myślałem, że są szczęśliwi…

– Kiedyś byli. Do czasu powrotu Davida – dodała, nie mogąc się powstrzymać od tej uszczypliwej uwagi.

Z miny męża domyśliła się, że jej słowa sprawiły mu przykrość, i choć były niesprawiedliwe, nie potrafiła ich odwołać.

Jon bardzo się zmienił od powrotu brata. Całymi dniami mówił tylko o Davidzie. Jenny odnosiła wrażenie, że tylko on jest dla niego ważny, co nie było prawdą. Przecież wytrwali w związku małżeńskim ponad trzydzieści lat, a zwłaszcza ostatnie lata bardzo ich do siebie zbliżyły. No tak, ale były to lata bez Davida…

Po powrocie brata Jon poświęcał jej znacznie mniej uwagi. Wciąż mówił o Davidzie. Jenny miała już serdecznie dosyć tego oszusta i przybłędy.

– Przecież David nie ma nic wspólnego z tą sprawą – powiedział teraz mąż. – To niemożliwe.

– Być może – Jenny z trudem to przyznała. – Ale jest odpowiedzialny za to, kim stała się Olivia. Sam tak mówiłeś.

– To prawda, że nie miała szczęśliwego dzieciństwa. Ale nie tylko z powodu Davida.

Jenny machnęła ze zniecierpliwieniem ręką, jakby opędzała się od natrętnej muchy.

– Przed jego powrotem sam powtarzałeś, że bardzo się martwisz o Livvy i że twoim zdaniem za dużo pracuje.

– Tak, to prawda. – Jon skinął głową.

Zaniepokoiło go zwłaszcza to, że po powrocie ze Stanów Olivia wzięła do domu tak dużo pracy. Przecież wcale nie było to konieczne. Gdyby chociaż powiedziała słówko, że potrzebuje pomocy, natychmiast ktoś by ją odciążył. Jednak Livvy upierała się, że sama sobie poradzi. Wcześniej też pracowała za dwóch. Nic dziwnego, że cierpiało na tym jej małżeństwo. Ale czy mógł przypuszczać, że w końcu dojdzie do najgorszego?

Zresztą Olivia rzeczywiście była bardzo wydajna. Jej zastępczyni nie robiła nawet połowy tego, co ona i Jon sam musiał przejąć część pracy, a resztę rozdzielić między Tullah i swoją córkę, Katie, która stanowiła najnowszy nabytek rodzinnej kancelarii.

Jenny minęła go i przeszła dalej, nie pocałowawszy jak zwykle na pożegnanie. Chciał chwycić ją za rękę, ale za późno się na to zdecydował. Żona zniknęła już za drzwiami.

Od powrotu Davida rzadko ze sobą rozmawiali. Jon prawie się nią nie zajmował. Jenny rozumiała, że bardzo kocha brata i nie może nacieszyć się jego obecnością, ale coraz bardziej jej to przeszkadzało. Zwłaszcza że Jon najpewniej porównywał swoje spokojne małżeństwo do namiętnego związku Davida z Honor, która zresztą była znacznie atrakcyjniejsza od Jenny.

Nie powinna tak myśleć i dobrze o tym wiedziała. Przed laty zazdrościła urody pierwszej żonie Davida, Tiggy, i nie może pozwolić, by historia się powtórzyła.

Nagle kuchnia wydała jej się wielka i pusta. Dzieci już dorosły i opuściły dom. Jedynie Joss nadal tu mieszkał, ale i on rzadziej zaglądał teraz do kuchni, gdzie przedtem toczyło się życie rodzinne.

Niestety młodszy syn już wkrótce pójdzie w ślady starszego kuzyna, Jacka, i wyjedzie na studia. Jenny zostanie sama…

Oczywiście wciąż będzie mogła liczyć na wizyty Maddy z dziećmi, ale… będzie jej brakować dawnego ruchu i gwaru. Zdaje się, że psychologowie mówią na to: „syndrom pustego gniazda”. Jednak i tak ma szczęście w porównaniu z Olivią. Jenny westchnęła ciężko.

– Biedna Livvy! – szepnęła do siebie.

– Maddy, nic ci nie jest? – spytał Max, widząc niepewną minę żony, która położyła dłoń na swoim lekko zaokrąglonym brzuchu.

– Nie, nic takiego – zapewniła go. – Po prostu zrobiło mi się trochę niedobrze.

– Wobec tego powinnaś usiąść i odpocząć. – Podsunął jej krzesło, a następnie potrząsnął głową, kiedy Maddy upierała się, że nic jej nie jest.

Czwarta ciąża, którą powitali z tak wielką radością, okazała się znacznie bardziej kłopotliwa niż poprzednie. Widząc to, Max miał wyrzuty sumienia, że zdecydowali się na kolejne dziecko, gdy Maddy miała tyle roboty nie tylko z pozostałą trójką, ale i jego dziadkiem.

Będzie musiał porozmawiać z matką i poprosić, żeby zwróciła na to uwagę. Żona nie powinna przemęczać się, dobrze by było, gdyby mogła zrezygnować z części obowiązków.

– Livvy miała dzisiaj wrócić – powiedziała Maddy, stwierdziwszy z ulgą, że mdłości powoli ustępują. Tylko tego jej było trzeba, żeby Max stał się nadopiekuńczy i zaczął jej zabraniać różnych rzeczy. – Wprawdzie nie było jej zaledwie kilka tygodni, ale tyle się w tym czasie wydarzyło, że mam wrażenie, jakbym nie widziała się z nią całe wieki.

– Mhm – mruknął Max, wciąż patrząc na żonę z niepokojem.

– Ciekawe, jak sobie poradzi z obecnością ojca. Honor mówiła mi, że Davidowi bardzo zależy na tym, by córka mu wybaczyła. Tylko nie chce się jej narzucać.

– Dajmy im trochę czasu – rzekł zamyślony Max. – Powrót Davida zaskoczył nas wszystkich, ale tylko Olivia i Jack mieli powody, by przeżyć to wydarzenie aż tak boleśnie…

Maddy chciała wtrącić, że syn Davida doskonale przyjął ojca, ale zaniechała tego, bowiem dużo ważniejsza wydawała się jej sprawa Livvy. Miała wrażenie, że jej problemy nie ograniczają się tylko do stosunków z Davidem. Olivia powinna przemyśleć rolę pracy w swoim życiu i zastanowić się nad związkiem z Casparem. Chciała to nawet powiedzieć Maksowi, ale ogarnęła ją kolejna fala mdłości.

To nic takiego, powiedziała sobie w duchu. Postanowiła jednak jak najszybciej skontaktować się z ginekologiem. Niestety musiała odwołać poprzednią wizytę, ponieważ Ben znowu się źle poczuł. Przekonywała samą siebie, że mdłości i spuchnięte nogi to coś zupełnie normalnego w ciąży. Chociaż przy poprzednich trzech nie miała takich problemów.

– Co takiego? Nie oszukujesz mnie? – zaśmiał się ojciec Sary i omal nie wypuścił słuchawki z ręki.

Sara raz jeszcze powiedziała, gdzie jest i co będzie robić.

– Ale najlepsze mam na koniec – dodała. – Już dzisiaj wieczorem spotkam się z Crightonami, którzy zarezerwowali stolik. Nareszcie będę mogła stanąć twarzą w twarz z wrogiem.

– Pamiętaj to, co ci mówiłem, kochanie. Każdy medal ma dwie strony.

– Niech nawet ma i trzy, ale jeśli choćby połowa z tego, co mówiła Tania, jest prawdą, to Crightonowie są obrzydliwi. Słyszysz? Obrzydliwi!

Richard Lanyon głęboko westchnął, nie chcąc wdawać się w dalsze dyskusje. Sara była jeszcze bardzo młoda i widziała świat wyłącznie w czarno-białych barwach. Miał nadzieję, że kiedyś nauczy się dostrzegać różne odcienie szarości, a zarazem nie straci młodzieńczych ideałów.

Osobiście uważał drugą żonę swojego ojca za osobę naiwną, wręcz infantylną, ale też bardzo egoistyczną. Ojciec ją uwielbiał i chronił, chociaż czasami wydawała mu się irytująca.

– Tylko uważaj, żeby od razu nie zaczynać z nimi wojny – ostrzegł córkę, chcąc ukryć pod żartobliwą formą głęboki niepokój.

– Tak, oczywiście. Chociaż ktoś w końcu powinien im utrzeć nosa. Baw się dobrze – dodała na koniec ciepło.

Ojciec był architektem i miał wspaniałą willę na Karaibach, w luksusowym osiedlu, które sam projektował. Sara mogła pojechać tam z rodzicami i spędzić wakacje na ich koszt, ale nie pozwalały jej na to duma i niezależność. Postanowiła zostać nauczycielką, ponieważ chciała pomagać ludziom, a uważała, że edukacja to jedna z najcenniejszych rzeczy w życiu. Jednak szkolne realia bardzo ją rozczarowały.

Sara znalazła się na rozdrożu i potrzebowała czasu, by przemyśleć i zaplanować dalsze życie. Dlatego z radością zdecydowała się na krótką przerwę w Haslewich. Być może właśnie tutaj uda jej się podjąć decyzję, co dalej. A przy okazji odpłaci Crightonom za to, jak potraktowali jej babcię!

Mimo wątpliwości wyrażanych przez ojca była święcie przekonana, że postąpili podle. Nie powinni byli odwracać się od niej, gdy była w takim stanie!

Sara zostawiła rzeczy w zacisznym mieszkaniu na poddaszu i zeszła na dół, do restauracji, gdzie Frances Sorter powitała ją ciepłym uśmiechem.

– Nie sądziłam, że zaczniesz pracę już dzisiaj, ale jeśli chcesz… – zawiesiła głos.

Sara skinęła głową.

– Z przyjemnością – powiedziała, a potem położyła dłoń na brzuchu, który zaczął wydawać kłopotliwe odgłosy.

– Ojej, pewnie jesteś bardzo głodna. – Frances podniosła dłoń do twarzy. – Zwykle jadamy, kiedy skończymy obsługiwać gości, ale mogę ci coś przysłać do biura.

– Wystarczy kanapka.

– Kanapka?! – powtórzyła ze zgrozą szefowa. – Jesteśmy najlepsi w mieście, a ty mi mówisz o jakiejś kanapce?! – Uśmiechnęła się. – Co powiesz na łososia z grilla z warzywami?

– Brzmi wspaniale – odparła Sara, nie mogąc zachować powagi. Wiedziała, że ta praca będzie jej odpowiadać. Frances miała duże poczucie humoru i natychmiast łapała kontakt z ludźmi. Nic dziwnego, że tylu ich tutaj przychodziło.

Jakieś czterdzieści minut później Sara oderwała się od komputera, żeby przez kolejną chwilę rozkoszować się ostatnimi kęsami łososia. Praca pochłonęła ją tak bardzo, że jedzenie wystygło. Mimo to było naprawdę doskonałe.

Teraz zmarszczyła brwi, ponieważ komputer odmówił podania kolejnych danych. Będzie musiała wyjaśnić z Frances, czy liczby nie zostały wprowadzone do pamięci, czy też chronione są specjalnym hasłem.

Sara wstała i wyszła na korytarzyk prowadzący do restauracji. Rozejrzała się po sali, lecz nigdzie nie zauważyła Frances. W środku kłębili się ludzie, a wszystkie stoliki były zajęte.

– Rozmawiałam dzisiaj z Bobbie – powiedziała Tullah do Saula i Nicka, kiedy kelner napełnił kieliszki czerwonym winem. – Livvy już wróciła, ale Caspar został w Stanach. Podobno to koniec ich małżeństwa.

Tullah lekko się skrzywiła. Jej mąż zalecał się kiedyś do Olivii i chociaż było to dawno, wciąż myślała o tym z niechęcią.

– Żal mi dziewczynek – dodała. – To dzieci najbardziej cierpią przy takich okazjach.

Saul miał troje dzieci z pierwszego małżeństwa. Tullah doskonale pamiętała, jak bardzo były przerażone i zagubione, kiedy spotkała je po raz pierwszy. Była żona Saula zostawiła je, ponieważ mężczyzna, do którego odeszła, nie chciał mieć większej rodziny.

Na początku nie było łatwo, lecz pomogło jej uczucie do Saula. Wreszcie dzieci zaakceptowały ją i ich stosunki ułożyły się bardzo dobrze. Doczekali się też własnego potomstwa, ale Tullah nigdy nie przestała się troszczyć o dzieci Saula, a zwłaszcza o jego córkę Meg.

– Jeśli chcecie znać moje zdanie, to mężczyznom nigdy nie powinno się pozwalać na ożenek – wtrącił Nick z przekornym błyskiem w oku. – Za to kobiety niech sobie wychodzą za mąż.

Podobnie jak wszyscy Crightonowie, Nicholas był bardzo przystojny i męski. Miał też w sobie coś z groźnego drapieżnika, co czyniło go jeszcze bardziej pociągającym.

– Jesteś niepoprawny, Nick. – Bratowa potrząsnęła głową. – Ciekawe, za kogo miałyby wychodzić za mąż?

– Najlepiej za siebie. Mniej by wtedy było rozwodów – zawyrokował.

– A dzieci?

Nick mrugnął do brata.

– Sądzę, że dałoby się coś w tej sprawie zrobić.

Tullah pokręciła głową i zrobiła pełną dezaprobaty minę.

– Obawiam się, że nazbyt lekko traktujesz te sprawy.

– Być może, ale nigdy nie pozwolę, żeby tego typu emocje zaważyły na moim życiu.

Saul milczał. Doskonale znał argumenty brata i nie chciał zaczynać kolejnej dyskusji na temat małżeństwa.

– Zobaczysz, że w końcu się zakochasz. Poznasz kogoś, a wtedy… Co się stało? – spytała Tullah, ponieważ Nick nagle jęknął z bólu.

Obok stolika zatrzymała się spłoniona dziewczyna i zaczęła przepraszać. Wyglądało na to, że wpadła na niego przypadkowo, szukając kogoś w przyciemnionym wnętrzu. Tullah musiała przyznać, że odznaczała się wyjątkową urodą. Co więcej, Nick potraktował ją dosyć wyniośle, choć jednocześnie zerkał na nią zaciekawiony. Mógł sobie wygadywać na małżeństwo i rodzinę, ale na pewno był bardzo czuły na kobiece wdzięki. Niestety jego dotychczasowe przyjaciółki miały podobne jak on poglądy na życie i nie pragnęły stałych związków.

Zaczerwieniona Sara kolejny raz przepraszała Nicka. Wydawało jej się, że tylko lekko go potrąciła, co nie było niczym dziwnym w zatłoczonym wnętrzu, a on zachował się tak, jakby mocno go uderzyła. Poza tym nie był zbyt uprzejmy, co od razu źle nastawiło ją do niego.

Sara wciąż usiłowała znaleźć Frances. Dostrzegła ją wreszcie w odległym końcu sali i próbowała dotrzeć do niej jak najszybciej. Tak naprawdę potrąciła tego mężczyznę nie ze swojej winy. Siedział dziwnie, daleko od stolika.

– Wyglądasz na rozgniewaną – zauważyła Frances, kiedy w końcu Sara do niej dotarła. – Czy coś się stało?

– Potrąciłam jednego z klientów – przyznała niechętnie. – Starałam się go przeprosić, ale był bardzo…

– O kim mówisz? – spytała Frances.

– Siedzi przy tamtym stoliku, koło okna. – Wskazała głową.

– Ach, Tullah i Saul Crightonowie.

A więc to są Crightonowie! – pomyślała Sara.

Natychmiast obróciła się, żeby lepiej im się przyjrzeć. Małżeństwo siedziało do niej tyłem, ale doskonale widziała mężczyznę, którego przed chwilą potrąciła. Gwałtownie nabrała powietrza do płuc, a on posłał jej przeciągłe spojrzenie.

– Biedny Nick. – Frances pokiwała głową. – Ostatnio z nim kiepsko.

– Tak, to widać po jego manierach.

Kobieta zerknęła na nią ze zdziwieniem.

– Ojej, rzeczywiście musiał ci się dać we znaki. Myślę, że denerwuje się swoją sytuacją. Tak jak wszyscy Crightonowie jest prawnikiem, ale ma rzadką i niebezpieczną specjalizację. – Frances pokrótce opowiedziała jej o wypadku Nicka.

Sara udawała, że nie zrobiło to na niej większego wrażenia.

– Powinien nosić tabliczkę z napisem: „Nie zbliżać się!” – rzekła przez zaciśnięte zęby.

Frances powstrzymała się od komentarzy. Sara była wyjątkowo ładna, a Nick należał do niezwykle przystojnych mężczyzn i wydawało jej się, że powinni się sobie spodobać. Dobrze jednak wiedziała, że wzajemne przyciąganie może często przybierać pozory wrogości.

– Już dziewiąta – zauważyła z uśmiechem. – Za dużo pracy jak na jeden wieczór. Może już skończysz?

– Nie, jeszcze chwila.

Zaczęła wypytywać Frances o potrzebne jej rzeczy, a potem wróciła do opornego komputera, szerokim łukiem omijając stolik Crightonów.

Frances zmarszczyła brwi. Od razu polubiła Sarę za jej miły sposób bycia i poczucie humoru. Jaka szkoda, że jest taka ładna. To może oznaczać dla niej tylko jedno. Kłopoty.

– Nick – powtórzyła Tullah.

On jednak niczego nie słyszał, odprowadzając wzrokiem dziewczynę, która go potrąciła.

– Proszę, co za obrażalska – syknął. – Zauważyłaś, jak na mnie popatrzyła?

– Nie, ale widziałam twoje spojrzenie – odparła chłodno Tullah.

– Właśnie – poparł żonę Saul. – Potraktowałeś ją bardzo nieuprzejmie. To do ciebie niepodobne, Nick. Zwłaszcza że jest ładna.

– Saul – ostrzegła go żona.

– Bardzo ładna – zgodził się gorzko Nick.

Sam nie miał pojęcia, dlaczego potraktował ją tak niegrzecznie. Przecież zdrowy rozsądek podpowiadał mu, że nie wiedziała nic o jego ranie i że wcale nie chciała go popchnąć. Powinien był przyjąć jej przeprosiny i starać się zrobić na niej jak najlepsze wrażenie.

Dlaczego więc tak się zachował?

Na pewno nie dlatego, że nieznajoma tak bardzo mu się spodobała. Przecież nie zwykł obrażać kobiet, które wzbudzały w nim pożądanie. Ale ta dziewczyna wywołała w nim również inne uczucia, których nie potrafił nawet nazwać. Wydawały mu się jednak bardzo niebezpieczne…

– Macie rację. Zachowałem się jak gbur – przyznał. – Muszę ją przeprosić. Ciekawe, gdzie poszła…

– Frances powinna wiedzieć. Przed chwilą z nią rozmawiała.

Nick uśmiechnął się ponuro i wstał od stolika. Bez trudu odnalazł właścicielkę restauracji.

– Chodzi ci o Sarę? – powiedziała, kiedy zapytał o dziewczynę. – Jest w biurze. Kończy pracę.

Frances patrzyła za oddalającym się Nickiem, a zmarszczki na jej czole pogłębiły się.

Sara westchnęła z satysfakcją, kiedy w końcu udało jej się zmusić komputer do uległości. Wystarczyło go tylko nakarmić garścią niezbędnych danych i wszystko poszło jak z płatka.

Nick usłyszał to, kiedy stanął przed drzwiami do biura. Chciał zapukać, ale były otwarte. Dziewczyna kończyła pracę. Musiał przyznać, że jest więcej niż ładna. Nagle, z niewiadomych powodów, serce zaczęło mu walić jak młotem.

Sara wyczuła czyjąś obecność i obróciła się w stronę drzwi. Mina jej zrzedła, gdy zobaczyła, z kim ma do czynienia.

– Frances powiedziała mi, że tu panią znajdę – zaczął oficjalnym tonem.

Sara zesztywniała i spojrzała na niego wilkiem. To spowodowało, że Nick stał się jeszcze bardziej spięty.

– Jestem pani winien przeprosiny – dodał.

– To prawda – rzekła z goryczą. – Ale przecież Crightonowie nigdy nie przepraszają. A już zwłaszcza kobiet.

Ta wypowiedź tak go zaskoczyła, że tylko spojrzał na Sarę z otwartymi ustami. To chyba niemożliwe, żeby ta dziewczyna została skrzywdzona przez kancelarię.

Sara odwróciła się w stronę komputera, demonstracyjnie ignorując Nicka. Kobiety nie zachowywały się w ten sposób w jego towarzystwie! Poczuł silną złość na arogancką nieznajomą.

– Niech pani na chwilę przerwie pracę – rzekł twardo. – Chciałbym wiedzieć, co pani miała na myśli.

Mówiąc to, zbliżył się do jej biurka. Sara wiedziała, że jest znacznie od niej wyższy i niebezpiecznie męski, a w tym momencie poczuła to z całą siłą. Nawet nie musiała patrzeć mu w oczy, aby domyślić się, że są granatowe z gniewu. Dreszcz podniecenia przeszył całe jej ciało. Ostrożność podpowiadała, że posunęła się za daleko, ale Sara zwykle nie słuchała głosu rozsądku.

Tak było i teraz. Uznała, że ten Crighton dostał to, na co zasłużył, i jeszcze niżej pochyliła się nad klawiaturą.

Nick miał już tego dosyć. Wyciągnął rękę, chcąc zmusić młodą arogantkę, by na niego popatrzyła… i poczuł dziwny, niebezpieczny, ale zarazem bardzo przyjemny impuls.

– Niech pan mnie zostawi! – krzyknęła agresywnie, ale zarazem pobladła. Jej wielkie oczy błyszczały niczym dwa szmaragdy.

Nick zrozumiał, że dziewczyna czuje to samo co on. Przez moment zastanawiał się, czy nie uciekać stąd gdzie pieprz rośnie, ale w końcu zdołał się opanować.

– Przyszedłem, żeby panią przeprosić – przypomniał jadowitym tonem.

Sara uniosła dumnie głowę, ale sarkastyczna uwaga, którą miała zamiar wygłosić, nie przeszła jej przez usta. Obserwowała tylko z podziwem i strachem stojącego przed nią mężczyznę.

Nick czuł się tak, jakby patrzył na siebie z boku. Wiedział, co chce zrobić, i choć było to szaleństwem, nic nie mógł poradzić. Widział wszystko w zwolnionym tempie. To, co wydawało się wypełniać sobą całą wieczność, trwało zaledwie kilka sekund.

Nagle pochylił się w stronę dziewczyny.

Jej usta smakowały cudownie. W tym pocałunku było całe morze rozkoszy. Nigdy wcześniej nie doświadczył niczego takiego, chociaż nie należał w tej dziedzinie do nowicjuszy.

Sara dotknęła ze zdziwieniem swoich nabrzmiałych warg. Miała wrażenie, jakby znalazła się w oku cyklonu. Właśnie o czymś takim marzyła jako dojrzewająca nastolatka, a potem pogodziła się, że tego rodzaju uczucia zdarzają się tylko w filmach.

Rozchyliła delikatnie usta.

Z korytarzyka dobiegły jakieś śmiechy. Sara natychmiast zacisnęła wargi i odsunęła się od mężczyzny na swoim krześle na kółkach. Jak to dobrze, że siedziała, bo nogi miała jak z waty. Nick spojrzał na nią bez słowa, pokręcił głową, jakby dziwił się temu, co między nimi zaszło, i wyszedł.

– Czy wszystko w porządku? – spytała Tullah, kiedy Nick znowu się do niej dosiadł.

Saul poszedł do baru, żeby zapłacić rachunek, więc byli teraz sami.

– Tak, w zupełnym – skłamał, nie patrząc jej w oczy.

Sara obserwowała ich z ciemnego korytarzyka.

– Crightonowie – syknęła.

Tania miała rację. Wszyscy oni są diabła warci. A już na pewno ten piekielny Nick!

Tytuł oryginału:

Starting Over

Pierwsze wydanie:

Harlequin Mills & Boon Limited, 2001

Opracowanie graficzne okładki:

Robert Dąbrowski

Redaktor prowadzący:

Małgorzata Pogoda

Korekta:

Jolanta Nowak

© 2001 by Penny Jordan

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2008, 2016

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

HarperCollins jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B lokal 24-25

www.harlequin.pl

ISBN 978-83-276-1770-5

Konwersja do formatu EPUB:
Legimi Sp. z o.o.