Jules Bennett

Wiem, czego pragnę

Tłumaczenie: Elżbieta Chlebowska

HarperCollins Polska sp. z o.o.
Warszawa 2021

Tytuł oryginału: An Unexpected Scandal

Pierwsze wydanie: Harlequin Desire, 2020

Redaktor serii: Ewa Godycka

© 2020 by Jules Bennett

© for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2021

Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A.

Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie.

Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe.

Harlequin i Harlequin Gorący Romans są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji.

HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela.

Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone.

HarperCollins Polska sp. z o.o.

02-672 Warszawa, ul. Domaniewska 34A

www.harpercollins.pl

ISBN 978-83-276-7603-0

Konwersja do formatu EPUB, MOBI: Katarzyna Rek / Woblink

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Nick Campbell nie zwracał uwagi na zimny wiosenny deszcz. W ręce ściskał zaklejoną kopertę: wyznanie, którego mama tak zazdrośnie strzegła za życia. Ciekawość nie dawała mu spokoju, a jednak najchętniej podarłby list na drobne kawałeczki i pogrzebał tajemnicę w jej grobie.

Biała trumna z ciałem Lori Campbell pokryta była różami. Matka uprzedziła go, że zostawia list, a prócz niego jeszcze dwie osoby otrzymają jej pośmiertne przesłanie.

Tak wiele sekretów, tak wiele zagadkowych wiadomości zza grobu. W tym momencie Nickowi było wszystko jedno. Przepełniał go ból po stracie matki, nic innego nie miało znaczenia.

Przysiągł, że przeczyta adresowaną do niego wiadomość. Lori zmarła pięć dni temu, a on do tej pory nie otworzył koperty. Nosił ją przy sobie, jednak ciągle mu coś przeszkadzało. Musiał zająć się organizacją pogrzebu, załatwić prawne formalności.

Brakowało mu czasu i energii.

Ogarnął go niepokój. Nie miał już pilnych obowiązków, nie powinien zwlekać, obietnica zobowiązuje.

Rozerwał kopertę i wyjął list. Westchnął głęboko, zaczął czytać. Szok, gniew, niedowierzanie…Targały nim gwałtowne emocje i nie był pewien, czy dobrze zrozumiał treść. Przeczytał jeszcze raz, wolniej, w nadziei, że to nieporozumienie.

Niech to wszyscy diabli! Jak ma się uporać z żałobą, skoro spotyka go kolejny cios? Stanowczo za wiele stresu naraz. Kilka tygodni temu, kiedy dowiedział się, że Lori jest umierająca, był bliski załamania. Przyszłość rysowała się w czarnych barwach. Nawet renowacja ośrodka turystycznego – wymarzony projekt matki – przestała sprawiać mu radość.

Przy remoncie budynków poznał Silvię Lane.

Świetnie im się współpracowało, aż nagle pewnego wieczoru poważna pani architekt stała się dla niego kimś więcej niż zwykłą znajomą.

Była zmysłową kochanką, tak seksowną, że wciąż rozpamiętywał szczegóły ich spotkania. Prowokacyjny uśmieszek, z jakim pozbyła się obcisłej sukienki, fala rudych włosów spływających na jego pierś, czułe słówka szeptane podczas pieszczot, sposób, w jaki wymówiła jego imię, kiedy szczytowała.

Od czterech tygodni myślał o niej nieustannie. Tymczasem następnego ranka po owej romantycznej nocy Silvia wymogła na nim obietnicę, że randka nie będzie miała dalszego ciągu. Właśnie się przeprowadziła, zależało jej na opinii tutejszych mieszkańców i chciała zachować w tajemnicy fakt, że się kochała ze swoim biznesowym klientem.

Zgodził się, bo w jego życiu nie było miejsca na kolejne komplikacje. Silvia okazała mu wiele współczucia, kiedy na jaw wyszła terminalna choroba Lori. Zatęsknił za tym cichym wsparciem.

Ponownie przeczytał list i wpatrywał się w niego, aż litery zaczęły się zamazywać. Byłby gotów go podrzeć, gdyby w ten sposób dało się wymazać koszmarną prawdę.

Matka nigdy by go nie oszukała. Nie była zdolna do kłamstwa i zawsze chciała dla niego jak najlepiej.

Czemu więc przez tyle lat utrzymywała wszystko w tajemnicy? Nie dała mu szansy na zadanie pytań, domaganie się wyjaśnień. I co znaczy wzmianka o dwóch innych listach pożegnalnych?

Po plecach przebiegł mu dreszcz, przemarzł do szpiku kości. Pożegnał się z matką w duchu. Powinien wypełnić jej ostatnią wolę.

Kiedy się odwrócił, stanął twarzą w twarz z Silvią, kobietą, o której ostatnio myślał bezustannie.

Silvia trzymała się na uboczu, specjalnie schowała się za drzewem, aby dać Nickowi czas na chwilę prywatnego pożegnania. Widziała, jak uważnie czyta list wyjęty z kieszeni. Ścisnęła mocno parasolkę. Nie powinna go podglądać. Czas zebrać się na odwagę, podejść, zagadać.

Od pięciu dni usiłowała się z nim skontaktować, ale na wiadomość o śmierci Lori zdała sobie sprawę, że trudno o gorszy moment. Miał prawo nie odbierać telefonów i nie odpisywać na mejle.

Nie chodziło o to, że złamała warunek, który sama postawiła: żadnych prywatnych kontaktów.

Nick jest w żałobie. Już tamtego dnia był wytrącony z równowagi, bo przeraziła go wiadomość o śmiertelnej chorobie matki.

Pierwsza reakcja na jego widok była naturalna: chętnie by go objęła, złożyła kondolencje. Jednak sprawy przybrały inny obrót i nie mogła sobie na to pozwolić.

Przez kilka miesięcy pracowali ramię w ramię przy projekcie renowacji kurortu, aż pewnego wieczoru w biurze załamał się i ze łzami w oczach opowiedział jej o osobistych problemach. Silvia zaczęła go pocieszać, jeden gest doprowadził do drugiego i zaiskrzyło między nimi.

Od początku, kiedy zamiast jakiegoś mężczyzny wskazał ją jako głównego architekta nadzorującego realizację projektu, była świadoma, że ma do czynienia z bardzo atrakcyjnym facetem, który nie ukrywa, że ona również bardzo mu się podoba.

Nie zwykła romansować w pracy, więc zachowała dla siebie erotyczne fantazje… aż raz zdarzył się wyjątek.

Trudno o większą komplikację.

Jak to się stało, że straciła dla Nicka głowę? Przecież znała wielu interesujących mężczyzn. Może rozczuliła ją jego chwilowa słabość i zapragnęła, żeby zapomniał o wszystkim w jej ramionach. No i podziałał jego nieodparty seksapil.

Ścisnęła parasolkę, wsunęła drugą rękę do kieszeni. Ponure niebo i smętna mżawka stanowiły stosowne tło do tego, co czuła. Zrobiła jeden krok, potem kolejny.

Nick odwrócił się, jego niebieskie oczy błyszczały i nagle przypomniała sobie, jak z wygodnych skórzanych foteli przenieśli się na jego wielkie biurko. Od tamtego wieczoru go nie widziała, ale myślała o nim nieustannie.

– Co tu robisz? – spytał zdławionym głosem.

Zazwyczaj widywała go w dżinsach, teraz miał na sobie czarny garnitur i żałobny krawat. Był gładko ogolony i wyglądał nienagannie. A te okulary…

Błyskawiczne wspomnienie: zrzuciła je Nickowi z nosa, kiedy ściągała mu koszulę przez głowę.

Nie rozklejaj się Silvio, pomyślała. Facet jest w żałobie, a ty nie przyszłaś tu po drugą szansę.

Żadne z nich nie ma w tej chwili głowy do romansów.

Nie przyszłaby, gdyby nie sprowadziła jej pilna sprawa. Współczuła mu szczerze, ale nie zamierzała go okłamywać, nawet jeśli prawda będzie szokująca.

– Nie chciałam ci przeszkadzać podczas pogrzebu. Trzymałam się z daleka, zwłaszcza z uwagi na ludzi. To nie jest idealne miejsce, ale musimy porozmawiać.

Co za wyświechtany banał.

– Dzwoniłam i mejlowałam – ciągnęła, a deszcz bębnił w parasolkę. – Nie mogę czekać.

Mokre włosy Nicka były niemal czarne, choć zwykle miały kolor ciemnoblond. Wydawało się, że nie zdaje sobie sprawy, jak bardzo przemókł. Na szkłach okularów zbierały się krople deszczu.

I nadal był bardzo seksowny.

– Porozmawiać? – powtórzył nieobecnym głosem. Przetarł twarz dłonią. – Remonty muszą poczekać. Wiem, nalegałem, że zależy mi na czasie, ale…

– Nie chodzi o pracę.

– Wobec tego wracamy do auta. – Zacisnął wargi.

Zrobiło jej się wstyd. Facet stoi nad grobem matki, a ona domaga się rozmowy.

Gdyby nie waga sprawy, nie byłoby jej tutaj.

– Poczekam w swoim samochodzie. Nie śpieszy mi się.

I odeszła, nie czekając na reakcję Nicka. Jakoś opanuje zdenerwowanie, da mu trochę czasu. Najważniejsze, że powiedziała swoje, a on zgodził się na spotkanie.

Zachowa absolutny spokój. Niczego nie zmienią histeria i szlochy. Zawsze była dumna ze swego opanowania, okaże je również teraz, gdy tak beznadziejnie splątała życie zawodowe i prywatne.

Po kilku minutach otworzyły się drzwi po stronie pasażera. Nick zajrzał do środka.

– Strasznie zmokłem. Pojedź za mną. Porozmawiamy w domu, kiedy się przebiorę.

Trzasnął drzwiami, zanim zdążyła zaprotestować. Oparła się o zagłówek z poczuciem porażki. Specjalnie przyjechała na cmentarz. Nie chciała znaleźć się na terytorium Nicka, gdy przekaże mu wiadomość. Nie zamierzała czekać.

Wyskoczyła z auta. Otuliła się płaszczem i pobiegła za nim. Dygotała z nerwów, ale głos miała zdecydowany.

– Porozmawiamy teraz. Tutaj – zażądała.

Odwrócił się. Trudno mu było ukryć zaskoczenie. Silvia poczuła, że zbyt długo trzymała wszystko w sekrecie. Zawsze stawiała czoło problemom, więc powie bez ogródek, z czym przyszła. Nie będzie lepszego czasu i miejsca.

– Jestem w ciąży – wypaliła.

Nick stał nieruchomo, nie odrywając od niej wzroku. Wstrzymała oddech, ale szok odebrał mu głos. Patrzył na nią, jakby nie wierzył własnym uszom.

– Nick?

– Porozmawiamy u mnie w domu.

Wskoczył do samochodu i odjechał. Nie zostawił jej wyboru. Tym razem musi dostosować się do jego woli, ale najwyższy czas nauczyć Nicka Campbella, że Silvia Lane nie słucha niczyich rozkazów.

ROZDZIAŁ DRUGI

Dalsza część dostępna w wersji pełnej