Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Praca zbiorowa. Lista autorów dostępna na stronie http://e-przewodniki.pl/przewodnik-Polska-Biskupin,_Wenecja,_Żnin-65.html/

Autorzy oraz Wydawnictwo HELION dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo HELION nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce.

Do przygotowania niniejszej publikacji wykorzystano:

OpenStreetMap -   użytkownicy OpenStreetMap, CC BY-SA

Treści, zdjęcia i dane zamieszczone na stronie e-przewodniki.pl/

Wydawnictwo HELION S.A.

ul. Kościuszki 1c, 44-100 GLIWICE
tel. 32 231 22 19, 32 230 98 63
e-mail: bezdroza@bezdroza.pl
WWW: http://bezdroza.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

Drogi Czytelniku!
Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres http://ebookpoint.pl/user/opinie/?BEP065_E
Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

ISBN: ePub 978-83-7853-114-2
ISBN: Mobi 978-83-7853-115-9

Copyright © Bezdroża 2012

Poleć książkę

Oceń książkę

Księgarnia internetowa

Lubię to! » nasza społeczność

Biskupin

Odkryta w latach 30. XX w. na półwyspie Jeziora Biskupińskiego doskonale zachowana osada obronna sprzed 2700 lat nazywana jest często „Polskimi Pompejami". W 1994 r. rezerwat archeologiczny w Biskupinie uznany został za Pomnik Historii. To jedna z najbardziej znanych miejscowości nie tylko w Polsce, ale i w Europie Środkowej.
Wprawdzie nazwa miejscowości została po raz pierwszy wymieniona już w bulli papieża Innocentego II z 1136 r., to jednak prawdziwa kariera Biskupina zaczęła się wraz z przypadkowym odkryciem dokonanym przez kierownika miejscowej szkoły W. Szwajcera podczas wycieczki szkolnej w 1933 r. Już w następnym roku rozpoczęto badania archeologiczne prowadzone pod kierunkiem profesora J. Kostrzewskiego z Uniwersytetu Poznańskiego. Kontynuował je profesor Z. Rajewski. Rezultatem badań było odsłonięcie na powierzchni ok. 2 ha bardzo dobrze zachowanych pozostałości dużej - datowanej na ok. 747-722 r. p.n.e. - osady należącej do tzw. kultury łużyckiej.
Osada pierwotnie mieściła się na wyspie, a ze stałym lądem połączona była drewnianym mostem o długości ok. 120 m. Znajdowało się w niej 106 dwuizbowych domostw ułożonych w 13 rzędach, wzdłuż 11 ulic połączonych jedną owalną drogą. Całość otoczona była drewniano-ziemnym wałem o długości ok. 460 m i wysokości 6 m. Na zewnątrz osłonięta została falochronem z dębowych pali wbitych pod kątem 45' w brzeg i dno jeziora. Do środka osady prowadziła wysoka na ok. 9 m strażnica z szeroką na 3 m bramą wjazdową, przy której znajdował się plac targowy, skupiający życie mieszkańców. Szacuje się, że w szczytowym okresie świetności osadę w Biskupinie zamieszkiwało ok. 1200 osób. Gród został poważnie zniszczony ok. 600 r. p.n.e., prawdopodobnie w wyniku walk międzyplemiennych. Wskutek podniesienia poziomu wody w jeziorze, która uniemożliwiła dalsze zamieszkiwanie tej okolicy, mieszkańcy ostatecznie opuścili osadę. Odkrycie osady w Biskupinie stanowiło w okresie międzywojennym jedną z największych sensacji archeologicznych na skalę europejską. Nic dziwnego. Biskupin to najlepiej zachowany przykład osady kultury łużyckiej i jeden z najlepiej poznanych grodów pradziejowych na naszym kontynencie.

Wenecja

W okolicach Żnina znajdują się aż trzy miejscowości o nazwach znanych europejskich miast: Wenecja, Rzym i Paryż. Nazwa Wenecja, jaką nosi miejscowość położona zaledwie 5 km na południe od stolicy regionu, nawiązuje najprawdopodobniej do swego położenia wśród licznych jezior.
Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1390 r. i opisują ją jako własność Mikołaja z Chomiąży, któremu przeciwnicy nadali przydomek Krwawy Diabeł Wenecki. W dokumentach z XIV i XV w. osada, która rozwinęła się obok zamku, nazywana bywa miastem. W 1420 r. wnuk Mikołaja - o tym samym, co dziadek imieniu - dokonał wymiany dóbr z arcybiskupem gnieźnieńskim, wskutek czego Wenecja znalazła się w rękach władz kościelnych.

Krwawy Diabeł Wenecki
Właściciel Wenecji - kasztelan nakielski i sędzia kaliski Mikołaj z Chomiąży z rodu Nałęczów otrzymał przydomek Krwawy Diabeł Wenecki. Przezwisko to zostało nadane z powodu okrutnych wyroków, jakie kasztelan miał wydawać na ludzi w czasach wojny domowej w latach 1383-86; stawiano mu nawet zarzut paktowania z diabłem. Dokumenty przeczą jednak tym pogłoskom, a świadczą raczej o sprawiedliwych wyrokach wydawanych przez Mikołaja. Przydomek ten nadał mu prawdopodobnie jeden z najzagorzalszych wrogów sędziego kaliskiego - arcybiskup Bodzanta z rodu Grzymalitów, pozostający w konflikcie z Nałęczami. Zła legenda znalazła jednak na stałe miejsce w kulturze, a o Diable Weneckim wspomniał nawet A. Mickiewicz w I księdze Pana Tadeusza, pisząc:
„A chłopi żegnali się mówiąc, że po świecie/
Jeździ wenecki diabeł w niemieckiej karecie".

Gąsawa

Wieś gminna (niegdyś miasto) położona nad Jeziorem Gąsawskim, ok. 9 km na południe od Żnina. Swą nazwę zawdzięcza przepływającej przez jezioro rzeczce Gąsawce. Od wielu lat znana z jednego z najlepszych klubów hokeja na trawie. Stacja końcowa wąskotorowej Żnińskiej Kolejki Powiatowej.
HistoriaPo raz pierwszy miejscowość została wymieniona w dokumencie z 1145 r., w którym widnieje zapis, iż ówcześni jej właściciele - Nałęczowie, nadali ją klasztorowi Benedyktynów z Trzemeszna. W 1227 r. odbył się tutaj słynny zjazd książąt piastowskich, zwołany przez księcia wielkopolskiego Władysława Laskonogiego. Celem zjazdu było pogodzenie zwaśnionych krewniaków i omówienie kwestii wzajemnego dziedziczenia swoich dzielnic, a ostatecznie - ponowne zjednoczenie kraju. Prawa miejskie Gąsawa otrzymała na mocy przywileju króla Władysława Jagiełły w 1388 r. i posiadała je aż do 1934 r. W 1600 r. miejscowość gościła słynną poznańską Akademię Lubrańskiego, która z powodu zarazy przeniosła się tutaj na pewien czas z Ostrowa Tumskiego. W 1794 r. w Gąsawie stacjonowały zmierzające na Bydgoszcz oddziały gen. J. H. Dąbrowskiego.

Rogowo

Duża wieś gminna przy drodze ze Żnina w kierunku Gniezna. Podobnie jak Gąsawa - jeden z najbardziej znanych w Polsce ośrodków hokeja na trawie.
Pierwotnie własność templariuszy, a później bożogrobowców z Gniezna. Miasto lokowane przed 1380 r. utraciło prawa miejskie w 1580 r. Ponownie lokowane zostało w 1672 r. Miastem przestało być ostatecznie w 1934 r. Mieszkańcy Rogowa brali czynny udział w wydarzeniach Wiosny Ludów; 29 II 1849 r. przepędzili z miejscowości żandarmów pruskich.

Żnin

Położony pomiędzy jeziorami Żnińskim Dużym i Żnińskim Małym, uznawany jest za nieformalną stolicę Pałuk: regionu historyczno-etnograficznego w północno-wschodniej Wielkopolsce. Obecnie liczy ok. 15 tys. mieszkańców. W Żninie urodzili się wybitni uczeni polskiego oświecenia - Jan i Jędrzej Śniadeccy oraz zwierzchnik kościoła luterańskiego w Wielkopolsce - Erazm Gliczner.
Nazwa miasta pochodzi od słowa żnieja - staropolskiego określenia żniwiarza. Według lokalnej tradycji to właśnie tutaj miał swoją siedzibę brat św. Wojciecha - Sobiebór. Po raz pierwszy miejscowość wymieniona została w dokumencie z 1136 r. - w bulli papieża Innocentego II.
Lokacja miasta, które od początku swego istnienia było nie tylko osadą targową, lecz także siedzibą kasztelanii i ośrodkiem dóbr arcybiskupa gnieźnieńskiego, nastąpiła najprawdopodobniej w 1263 r. Po zniszczeniu spowodowanym najazdem krzyżackim w 1331 r., Żnin ponownie otrzymał prawa miejskie w 1350 r. Wokół miasta wzniesiono wówczas obwałowania, które rozebrano dopiero na początku XIX w.
Od 1999 r. Żnin jest stolicą powiatu (pełnił tę funkcję już wcześniej, w latach 1887-1975). 