Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Praca zbiorowa. Lista autorów dostępna na stronie http://e-przewodniki.pl/przewodnik-Polska-Kazimierz_Dolny-23.html/

Autorzy oraz Wydawnictwo HELION dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo HELION nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce.

Do przygotowania niniejszej publikacji wykorzystano:

OpenStreetMap -   użytkownicy OpenStreetMap, CC BY-SA

Treści, zdjęcia i dane zamieszczone na stronie e-przewodniki.pl/

Wydawnictwo HELION S.A.

ul. Kościuszki 1c, 44-100 GLIWICE
tel. 32 231 22 19, 32 230 98 63
e-mail: bezdroza@bezdroza.pl
WWW: http://bezdroza.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

Drogi Czytelniku!
Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres http://ebookpoint.pl/user/opinie/?BEP023_E
Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

ISBN: ePub 978-83-7853-036-7
ISBN: Mobi 978-83-7853-037-4

Copyright © Bezdroża 2012

Poleć książkę

Oceń książkę

Księgarnia internetowa

Lubię to! » nasza społeczność

Kazimierz Dolny

Czy można opisać magię Kazimierza? Ta sztuka udała się może tylko Leszkowi Długoszowi. Albo nadwiślańskim ptakom, które w swoich trelach wyśpiewują piękno miasteczka? Kazimierz niełatwo opisać słowami, bo jest miejscem magicznym - kto tu raz przyjedzie, powraca wielokrotnie. Błękitna wstęga Wisły czule otula tę perełkę renesansu, a szemrzące wody rzeki uspokoją skołatane serca wszystkich tych, którzy zagoszczą w jej okolicach.

Na rynku usiąść w Kazimierzu

...Na Rynku usiąść w Kazimierzu

Ze szczęściem jak się wiosna mierzy

Popatrzeć znów

- Jak się przechadza miesiąc maj...

I w takie jasne przedpołudnie

Gdzieś na tym Rynku, przy tej studni

Zasłuchać się

Mieć za plecami cały świat...

Żydowskie znów usłyszeć skrzypce

Jak gdzieś tam błądzą wśród uliczek

A serce pędzi - gdzież ono pędzi?

- Za tym szczęściem?

Ech doprawdy szkoda słów

Kochało się w tym Kazimierzu

Płakało też jak się należy

Ale tam szczęścia zawsze było

Jakby więcej niźli pół?...

fragment piosenki Leszka Długosza Na rynku usiąść w Kazimierzu, na podst.  http://www.zwoje-scrolls.com/zwoje40/text15.htm

Janowiec

Janowiec nad Wisłą, choć nie może się równać sławą z Kazimierzem, od dłuższego czasu cieszy się coraz większym zainteresowaniem turystów. Główną atrakcją jest górujący się nad okolicą XVI-wieczny zamek, ale jest też wiele innych powodów, dla których warto odwiedzić to miasteczko. Dodajmy, że odległość dzielącą Janowiec od Kazimierza określa przysłowiowy „rzut beretem" - wystarczy przeprawić się na drugi brzeg Wisły. Przejażdżka promem sama w sobie stanowi niemałą gratkę. Warto z niej skorzystać.

Nałęczów

Nałęczów

Aby nie robić kryptoreklamy, nie wymieniajmy nazwy wody mineralnej, którą raczą się Polacy w gorące letnie dni. Po co woda z plastikowej butelki, skoro z dobrodziejstw krystalicznie czystego napoju można skorzystać na miejscu, w Nałęczowie? Nałęczów to uzdrowisko wysokiej klasy, porównywane ze szwajcarskimi. Bo i zielono, i towarzystwo niezgorsze. Rękojmią niech będą choćby takie nazwiska jak Sienkiewicz, Prus, Lechoń, Żeromski, Witkiewicz, Szelburg-Zarembina. Nie żyją? Ależ nie, można ich tu spotkać jeszcze dziś! Zatem, zamiast do sklepu - prosto do Nałęczowa!

Nienapisany poemat o Nałęczowie

No, a z Nałęczowem co?...

- Widzisz pan dobrodziej - nieprzyjemna historia. Bo jeżdżę tam już od ośmiu lat (i wybieram się na dziewiąty), te wdzięki i zdrowie, jakie mam, zawdzięczam Nałęczowowi, od ośmiu lat piszę wielki poemat na cześć Nałęczowa i...

- Nie chcą poematu drukować...

- Gorzej. Bo go jeszcze nie dokończyłem, a tymczasem... uprzedziła mnie pani L. Ćwierczakiewiczowa.

Fenomen, nie kobieta: co to za oko sokole!... Posiedziała w Nałęczowie kilka dni i faktycznie spostrzegła w nim to, czego nie dojrzeli czy nie chcą dojrzeć kuracjusze, którzy tam odzyskali zdrowie. „Miejscowość prześliczna, kuchnia doskonała, hydropatia najlepiej urządzona" - tak mówi pani Ćwierczakiewiczowa. Co dodać do tych słów?... Chyba to, że miałem zaszczyt wspólnie z szanowną autorką oglądać parę innych zakładów hydropatycznych i muszę przyznać, że nałęczowski jest naprawdę najlepiej urządzony. I środków jest więcej niż tam, gdzieśmy oboje zwiedzali, i system kuracyjny lepszy, i żywność wyborna, i służba doskonała. Nowego Miasta nie znam: ma być prowadzone bardzo porządnie. Ale, jak mówię, widziałem parę innych „hydropatii" i... zawsze wracam do Nałęczowa, nikomu zresztą nie uchybiając.

Prawda, że tu i ówdzie zdarzało mi się słyszeć skargi na Nałęczów, że jest za drogo, że wilgoć, że za dużo się w nim bawią. Szczęściem, widziałem tych malkontentów na miejscu kuracyjnym i zdaje mi się, że oni zawsze będą narzekać na wszystko. Drogo jest na całym świecie, gdzie tylko potrzeba płacić z własnej kieszeni. O wilgoci nie wiem, ponieważ nie jeździłem tam z higrometrem: za to znam ludzi, którzy w Nałęczowie leczyli się na przykład z zastarzałej malarii. No, a co do zabawy, toć wesoły nastrój ducha jest wskazany przy każdej kuracji.

Nareszcie samo leczenie prowadzi się porządnie i wydaje istotnie świetne rezultaty. Niezawodnie, że tak tu, jak i wszędzie jest pewien procent nieuleczonych, no, ale oni, biedacy, chyba do miłosiernego Boga powinni mieć pretensję. Natomiast widywałem pyszne egzemplarze chorych na chudość lub otyłość, na piersi lub żołądek, na blednice, histerie, paraliże i tak dalej, którzy odzyskiwali zdrowie, a przynajmniej znakomicie się poprawiali.

Muszę nawet dodać, że między wyleczonymi spotykałem pewien, zresztą nieduży, procent ludzi, którzy byli zadowoleni z Nałęczowa, nie płakali na drożyznę ani na złą kuchnię i przyjeżdżali tam na rok następny, jak mówili „przez wdzięczność".

A może - wyzbywszy się na przykład początków „tabesu", chcieli próbować, czy drugi sezon nie obdarzy ich zaletami, dowodzącymi jak najbardziej stanowczego powrotu do zdrowia?...

Nie szukaj więc, mój przyjacielu, szwajcarskich ani zamorskich klimatów, ale jedź do Nałęczowa. Osobliwie, jeżeli masz córkę na wydaniu albo takiego syna, któremu już „wszystko jedno"...

Bo w początkach to i takim pomaga.

/Bolesław Prus, Okrągłe słówko o Nałęczowie, „Kurier Codzienny" 1891, nr 143/