Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Praca zbiorowa. Lista autorów dostępna na stronie http://e-przewodniki.pl/przewodnik-Polska-Legnica_i_okolice-37.html/

Autorzy oraz Wydawnictwo HELION dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo HELION nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce.

Do przygotowania niniejszej publikacji wykorzystano:

OpenStreetMap -   użytkownicy OpenStreetMap, CC BY-SA

Treści, zdjęcia i dane zamieszczone na stronie e-przewodniki.pl/

Wydawnictwo HELION S.A.

ul. Kościuszki 1c, 44-100 GLIWICE
tel. 32 231 22 19, 32 230 98 63
e-mail: bezdroza@bezdroza.pl
WWW: http://bezdroza.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

Drogi Czytelniku!
Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres http://ebookpoint.pl/user/opinie/?BEP037_E
Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

ISBN: ePub 978-83-7853-062-6
ISBN: Mobi 978-83-7853-063-3

Copyright © Bezdroża 2012

Poleć książkę

Oceń książkę

Księgarnia internetowa

Lubię to! » nasza społeczność

Legnica

Ponad 106-tysięczne miasto położone w widłach rzek Kaczawa i Czarna Woda, w Kotlinie Legnickiej, jest ważnym ośrodkiem gospodarczym i kulturalnym. Nie brakuje w nim jednak atrakcji turystycznych. Miejscowość, zwana niegdyś miastem ogrodów, ma dużo uroku. Malownicza jest także jego okolica. Od północy rozciąga się rozległy kompleks borów sosnowych, natomiast od wschodu - kilka jezior stanowiących pozostałość polodowcowego pojezierza. Największe z nich - Jezioro Kunickie - to rejon wypoczynku i miejsce, które lubią liczne gatunki ptaków.

Legnickie Pole

Będąc w Legnicy, warto odwiedzić Legnickie Pole,12 km na południowy wschód od miasta (zjazd z autostrady A4).

Warto zobaczyć

W okolicy wsi, na tzw. Dobrym Polu, 9 kwietnia 1241 r. stoczono jedną z ważniejszych bitew średniowiecza. Wojska polskie pod wodzą Henryka II Pobożnego, wspomagane przez krzyżaków i templariuszy, starły się wówczas z przeważającymi siłami mongolskimi dowodzonymi przez Bajdara. Wedle opisu Jana Długosza, śląski książę w bitwie poległ, zgodnie z inną hipotezą został wzięty do niewoli i ścięty pod Sandomierzem. Księżna Jadwiga, matka Henryka II Pobożnego, ufundowała na pobojowisku kaplicę, rychło zastąpioną kamiennym, gotyckim kościołem Świętej Trójcy i NMP. Od Reformacji do 1945 r. był on użytkowany przez ewangelików. Po renowacji w 1961 r. urządzono w nim Muzeum Bitwy Legnickiej(pl. Henryka Pobożnego 3, tel.: +48 76 8582398; śr.-nd. 11.00-17.00; normalny/ulgowy 4,50/2,50 zł, śr. wstęp wolny). Ekspozycja prezentuje m.in. broń obu walczących stron, najstarsze przedstawienia i opisy bitwy, stare ryciny.

Tuż obok muzeum wznosi się monumentalny pobenedyktyński zespół klasztorny. Wybudowano go w latach 1723-39 na miejscu starszego opactwa. Po sekularyzacji zakonu w 1810 r. w zespole ulokowano szkołę kadetów, a po I wojnie światowej - szkołę publiczną i zakład wychowawczy. Podczas II wojny światowej działał tu obóz Oflag VIII Wahlstatt dla jeńców francuskich, jugosłowiańskich i radzieckich. Obecnie w budynkach klasztornych mieści się zakład psychiatryczny.

Klasztorny kościół Podniesienia Krzyża Świętego i św. Jadwigi mimo burzliwych dziejów służył nieprzerwanie wiernym. Jego budowę rozpoczęto w 1727 r., ukończono cztery lata później. Zaprojektował go słynny Kilian Ignaz Dientzenhofer. Kościół jest wybitnym przykładem baroku habsburskiego na Śląsku, jedną z najcenniejszych tego typu budowli w Polsce. Dwie wieże świątyni, nakryte hełmami w kształcie książęcych mitr, widoczne są z daleka. W ozdobnej fasadzie wzrok przyciąga portal (1729) z atlantami i puttami. Wnętrze - niezwykle bogate, barokowe - skonstruowano na rzucie przecinających się elips. Za wystrój odpowiadali m.in.: Karol Józef Hiernle, znany czeski rzeźbiarz, oraz Cosmas Damian Asam, słynny monachijski malarz i architekt. Ten ostatni stworzył wspaniałe iluzjonistyczne freski na sklepieniu, przedstawiające sceny legnickiej bitwy, powstanie klasztoru oraz świętych należących do zakonu. Ołtarz główny zdobi obraz Flamandczyka Franza de Backera ukazujący odnalezienie zwłok księcia przez matkę.

Warmątowice Sienkiewiczowskie

Z inną bitwą związane są okolice wsi Warmątowice Sienkiewiczowskie (10 km na południe od Legnicy, 2 km na zachód od drogi do Jawora). W jej pobliżu, 26 sierpnia 1813 r. połączone siły prusko-rosyjskie dowodzone przez feldmarszałka Gebharda Leberechta pokonały nad Nysą Szaloną, w fatalnych warunkach pogodowych, oddziały napoleońskie marszałka Alexandre Macdonalda. W starciu, zwanym bitwą nad Kaczawą, wzięło udział ponad 200 tys. żołnierzy i 600 armat. W pobliskiej wiosce Dunino działa muzeum przybliżające to historyczne wydarzenie.

Strzegom

Strzegom oddalony jest o 35 km na południe od Legnicy, zamieszkuje go około 18 tys. mieszkańców. Jest słynnym ośrodkiem kamieniarskim w Polsce.

Warto zobaczyć

Mający długą historię Strzegom (17 tys. mieszkańców), zachował średniowieczny układ urbanistyczny. Ma także kilka ciekawych zabytków. Niestety, Rynek otaczają bloki z wielkiej płyty, choć trzeba przyznać, że ładnie odnowione. Przed skromnym w formie ratuszem ustawiono - jak przystało na polską stolicę granitu - oryginalne rzeźby.

Na północ, przy ulicy Kościuszki, wznosi się gotycki kościół pokarmelitański.Pierwsza budowla stanęła tu w 1382 r., później przebudowali ją karmelici (XVIII w.), a następnie (1819) ewangelicy (charakterystyczne balkony we wnętrzu). Od 1997 r. kościół, pw. Najświętszego Zbawiciela i MB Szkaplerznej, należy do katolików.

Unikatowy charakter ma niewielki kamienny <<strong>kościół św. Antoniego (ul. Kamienna) - jeden z nielicznych tego typu na Śląsku. Powstał ok. 1520 r. przez nadbudowanie fortyfikacji przybramnej (ta z 1475 r.). Inną wspaniałą świątynią jest monumentalna, widoczna już z daleka, kamienna fara św.św. Piotra i Pawła. Jej budowa trwała cały XIV w., a zakończono ją dopiero w 1522 r. Kościół ma konstrukcję trzynawowej bazyliki z transeptem i należy do największych i najpiękniejszych budowli gotyckich na Śląsku (wymiary wewnętrzne: 26 m wysokości, 76 m długości i 27 m szerokości). Wnętrze zdobią liczne kamienne dekoracje, nagrobne płyty i epitafia. Warto zwrócić uwagę na ołtarz św. Anny Samotrzeć (1720-25) wykonany przez znakomitego rzeźbiarza Jana Jerzego Urbańskiego.

Złotoryja

Złotoryja to niewielkie miasteczko położone nad rzeką Kaczawą, zamieszkałe przez ponad 16 tys. mieszkańców.

Historia

Dzieje Złotoryi, położonej w kierunku południowo zachodnim od Legnicy, nierozerwalnie wiążą się ze złotem, które odkryto w okolicy prawdopodobnie w poł. XII w. Henryk I Brodaty już w 1211 r. nadał osadzie prawa miejskie, pod względem prawnym jest to więc najstarsze miasto w Polsce. Złotoryja rychło zyskała wiele ważnych obiektów i kamienne mury obronne. Później, kiedy wydobycie drogocennego kruszcu stało się nieopłacalne (jeszcze w poł. XV w. wydobywano ok. 31 kg tygodniowo), postawiono na sukiennictwo i browarnictwo. Na początku XVI stulecia założono słynne ewangelickie gimnazjum, kierowane przez Walentego Trotzendorfa (jego pomnik znajduje się przed farą).

Jawor

18 km na południe od Legnicy leży Jawor - liczące 24,5 tys. ludności miasteczko na Równinie Jaworskiej pełne interesujących zabytków.

Historia

Brak dokumentu lokacyjnego uniemożliwia dokładne ustalenie daty nadania praw miejskich Jaworowi.

Nastąpiło to najprawdopodobniej między 1242 i 1275 rokiem. Już na początku lat osiemdziesiątych XIII wieku miasto posiadało kamienne mury obronne. Z 1300 r. pochodzi pierwsza wzmianka o jaworskim burmistrzu oraz pierwszy wizerunek herbu miejskiego zachowany na pieczęci. Dynamicznie rozwijające się miasto wyrosło w jeden z najsilniejszych ośrodków dolnośląskiego tkactwa. Sprzyjało temu między innymi nadanie prawa mili (1326 r.) oraz prawa składu i wolnego handlu solą w okręgu miejskim (1329 r.).

W 1355 r. urodził się wielki uczony, przyszły rektor uniwersytetu w Heidelbergu, Mikołaj z Jawora - zwany Wielkim. Do 1392 r. Jawor wchodził w skład samodzielnego księstwa piastowskiego. Później stał się domeną królów czeskich, miastem królewskim i stolicą prowincji. Początek XV wieku zapisał się niechlubnie wypędzenie miejscowej gminy żydowskiej (1420 r.).

Prawie pół wieku trwały starania o zgodę jaworzan na wzniesienie w mieście klasztoru. W 1488 r. poświęcono nowy dom zgromadzenia bernardynów. Dwadzieścia lat później (1508 r.) miasto otrzymało prawo wolnego wyboru rady miejskiej, co ostatecznie zakończyło przeszło 300-letni proces formowania się lokalnego samorządu.

Wiek XVI to wiek reformacji. Nowe wyznanie stało się wkrótce dominującym w regionie jaworskim. Nie zmieniły tego nawet okrutne represje wojny30-letniej (lata1618-1648). Wojna między katolickim południem i protestancką północą przyniosła jedynie zniszczenie i śmierć. Kompletnie spalone miasto dopiero pod koniec wieku podniosło się z tej klęski. XVIII wiek przyniósł jaworzanom nieszczęście wojen śląskich (między Austrią a Prusami), kolejną zmianę władców na królów pruskich i całkowite zniszczenie miasta przez wielki pożar w 1776 r. W 1799 r. rozpoczął swoją działalność teatr miejski.

Wiek XIX był dla Dolnego Śląska stuleciem praktycznie wolnym od wojen. Zaowocowało to burzliwym rozwojem lokalnej gospodarki i szybkim przyrostem liczby ludności w drugiej połowie stulecia. Powstały nowe dzielnice, miasto przekroczyło znacznie granice średniowiecznej starówki. Uruchomiono pierwszą linię kolejową, od 1901 r. jaworzanie mogą korzystać z telefonów. W 1914 r. rozpoczęła się budowa kanalizacji miejskiej. Międzywojenne dwudziestolecie to z małymi wyjątkami czasy stagnacji. W 1919 r. miasto zostało zelektryfikowane. Dziesięć lat później rozpoczęło swą pracę Muzeum Regionalne. W 1945 r. Jawor po raz kolejny zmienił przynależność państwową. - 28 kwietnia przybyła pierwsza grupa polskiej administracji rządowej. Zdewastowane przez Armię Radziecką miasto zostało stosunkowo szybko odbudowane i rozbudowane. W latach 60-tych i 70-tych powstały nowe dzielnice mieszkalne. W 1991 r. opuścił miasto garnizon Północnej Grupy Wojsk Armii Radzieckiej. Rok później Jawor święcił 750 rocznicę nadania praw miejskich. W 2005 r. jaworzanie obchodzili 350 rocznicę wybudowania Kościoła Pokoju.