Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Praca zbiorowa. Lista autorów dostępna na stronie http://e-przewodniki.pl/przewodnik-Polska-Słowiński_Park_Narodowy-47.html/

Autorzy oraz Wydawnictwo HELION dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo HELION nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce.

Do przygotowania niniejszej publikacji wykorzystano:

OpenStreetMap -   użytkownicy OpenStreetMap, CC BY-SA

Treści, zdjęcia i dane zamieszczone na stronie e-przewodniki.pl/

Wydawnictwo HELION S.A.

ul. Kościuszki 1c, 44-100 GLIWICE
tel. 32 231 22 19, 32 230 98 63
e-mail: bezdroza@bezdroza.pl
WWW: http://bezdroza.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

Drogi Czytelniku!
Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres http://ebookpoint.pl/user/opinie/?BEP047_E
Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

ISBN: ePub 978-83-7853-080-0
ISBN: Mobi 978-83-7853-081-7

Copyright © Bezdroża 2012

Poleć książkę

Oceń książkę

Księgarnia internetowa

Lubię to! » nasza społeczność

Słowiński Park Narodowy

Słowiński Park Narodowy jest drugim, obok Wolińskiego, nadmorskim parkiem narodowym. W 2007 r. obchodził swoje 40-lecie. Utworzono go dla zachowania systemu jezior przymorskich, bagien, torfowisk, łąk, nadmorskich lasów. Najcenniejszym obiektem chronionym w granicach parku jest wydmowy pas mierzei z unikatowymi w Europie wydmami ruchomymi. Park zajmuje obszar ponad 18 tys. ha, co plasuje go na trzecim miejscu pod względem wielkości wśród polskich parków narodowych. W jego granicach leżą dwa największe spośród jezior przybrzeżnych: Łebsko i Gardno. W 1977 r. park został wpisany na Listę Światowych Rezerwatów Biosfery UNESCO.

Według zebranych danych flora parku obejmuje 920 gatunków roślin naczyniowych, 165 gatunków mszaków, 500 gatunków glonów, 430 gatunków grzybów. Roślinność rozłożona jest strefowo - idąc od brzegu morza, zmienia się ona w zależności od ukształtowania terenu. Najbliżej morza znajduje się plaża z roślinnością zwaną pionierską (np. rukwiel nadmorska). Dalej ciągną się wydmy porośnięte roślinnością trawiastą. W ich zagłębieniach roślinność jest bardziej bujna i zróżnicowana. Za wydmami zaczyna się strefa lasów, z dominującym borem bażynowym (nazwa wzięła się stąd, że w runie występuje roślina o nazwie bażyna czarna) 77 gatunków roślin objętych jest ścisłą ochroną. Są to głównie rośliny obszarów podmokłych i bagiennych np. mchy torfowce, wszystkie gatunki rosiczek, widłaki, a także storczyki i przede wszystkim, charakterystyczny mikołajek nadmorski.

Bliskość zbiorników wodnych, zarówno wody słonej jak i słodkiej, sprzyja rozwojowi fauny. Zbiorniki wodne stwarzają dogodne warunki dla bytowania wielu gatunków ryb. Stwierdzono, że występuje ich tu aż 60 gatunków, nie mówiąc o kilkunastu gatunkach ropuch, jaszczurek i wielu gatunkach owadów. Spośród 403 gatunków ptaków zaobserwowanych w Polsce, na obszarze Słowińskiego Parku Narodowego w ostatnich dwóch stuleciach stwierdzono łącznie 261 gatunków, z czego olbrzymia większość mieszka tu na stałe. Przez obszar parku przebiega jedna z głównych tras ich wiosennych i jesiennych wędrówek. Można tu spotkać mewy, łabędzie, czaple, kaczki, kuliki, rybitwy, myszołowy, jastrzębie, dzięcioły zięby, trznadle, sowy i wiele, wiele innych. Ssaki reprezentują zwierzęta leśne: jelenie, sarny, dziki, lisy, kuny, borsuki, zające, piżmaki itp. Do najbardziej zagrożonych należą foki szare oraz morświny.

Łeba

Istnienie Łeby wiąże się z nieustającą walką. Jak chyba żadne inne miasto na Pomorzu, Łeba musiała stawiać czoła trzem żywiołom naraz: wodzie (zarówno w postaci fal morskich, jak i wód rzek), wiatrowi i piaskowi. Wszystkie one zagrażały miastu, ale jednocześnie nadały mu wyjątkowy charakter, tak doceniany dzisiaj przez licznych turystów. W dodatku, od 1998 r. Łeba jest księstwem! Księstwo Łeba posiada własną monetę, paszport księstwa, prawo jazdy, wiele dyplomów, np. zdobycia Łąckiej Góry. „Księstwo" zostało utworzone, by promować region i uatrakcyjnić go turystycznie. Co faktycznie nieźle się udaje - łebscy ci Łebianie...

Łebianie w niebie

Kiedyś sztormy na Bałtyku były znacznie potężniejsze i statków tonęło dużo więcej. Podczas jednego z takich sztormów na dno poszedł też korab z Łeby. Siedmiu ludzi pochłonęło morze. Teraz szukali drogi do niebiańskiej krainy, ale niezbyt zasłużyli na raj: zamiast łowić ryby - plądrowali rozbite na brzegu statki. Przemyt i piractwo też nie było im obce. Kiedy stanęli pod bramami nieba, zrobili miny niewiniątek, a dobroduszny św. Piotr dał się nabrać i wpuścił obwiesiów do środka. Przez kilka dni łebianie chodzili skruszeni i nieśmiali. Panująca dobroć, spokój i życzliwość zaczęła zmieniać łebian. Stawali się oni coraz lepsi. I byliby pewnie zanieleli do końca, gdyby nie to, że w czasie przechadzki po ogrodzie jeden z nich zerwał listek z krzaczka. I nagle poczuł znajomą woń - była to tabaka. Skończyło się anielskie życie. Łebianie zrobili sobie fajki i zaczęli palić tytoń, aż anioły zaczęły się dusić. Ale niektóre dały się namówić na spróbowanie i dopiero się zaczęła zabawa i diabelskie harce. Św. Piotr nie wiedział, gdzie oczy podziać, gdy Pan Bóg kazał mu coś zrobić, ponieważ odgłosy zabawy przeszkadzały mu w popołudniowej drzemce. A problem był niemały, bo kto raz do raju zajrzy, tylko na własne życzenie może go opuścić. Nagle ktoś zapukał do bram raju. Św. Piotr uchylił drzwi i zobaczył człowieka bardzo podobnego do tych, którzy piekło z nieba uczynili.

- Idź sobie stąd, człowiecze, nie przyjmę chłopa z Łeby.

- A skąd wiesz, że ja z Łeby?

- Wyglądasz tak samo jak siódemka, której rad bym się pozbyć.

Zdumiał się przybysz, bo nie wiedział, o co chodzi. Św. Piotr wyjaśnił wszystko, a wtedy chłop zaśmiał się życzliwie.

- Wiem jak się ich pozbyć, ale przyrzeknij, święty Piotrze, że jak oni wyjdą, to ja wejdę - powiedział.

- Masz słowo - rzekł zdesperowany św. Piotr.

- Otwórz szerzej furtkę - polecił łebianin. Rozwarły się bramy, a wtedy chłop głośno wrzasnął:

- Okrat w sztrądze! (co oznacza: Okręt na plaży!)

Gdy tylko łebianie usłyszeli ten krzyk, rzucili karty i zaczęli gnać w stronę, skąd dobiegał okrzyk. Gdy tylko przebiegli przez bramę, św. Piotr pociągnął chłopa do siebie i szybko zamknął wrota. I tak zakończył się rajski żywot siedmiu rozbójników z Łeby. [na podst. Legend słowińskich pod redakcją Gabrieli Włodarskiej]