Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Praca zbiorowa. Lista autorów dostępna na stronie http://e-przewodniki.pl/przewodnik-Polska-Szlak_Tatarski-169.html/

Autorzy oraz Wydawnictwo HELION dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo HELION nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce.

Do przygotowania niniejszej publikacji wykorzystano:

OpenStreetMap -   użytkownicy OpenStreetMap, CC BY-SA

Treści, zdjęcia i dane zamieszczone na stronie e-przewodniki.pl/

Wydawnictwo HELION S.A.

ul. Kościuszki 1c, 44-100 GLIWICE
tel. 32 231 22 19, 32 230 98 63
e-mail: bezdroza@bezdroza.pl
WWW: http://bezdroza.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

Drogi Czytelniku!
Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres http://ebookpoint.pl/user/opinie/?BEP169_E
Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

ISBN: ePub 978-83-7853-296-5
ISBN: Mobi 978-83-7853-297-2

Copyright © Bezdroża 2012

Poleć książkę

Oceń książkę

Księgarnia internetowa

Lubię to! » nasza społeczność

Szlak Tatarski

Szlak tatarskiPograniczne tereny między Biebrzą a Narwią to wyjątkowy obszar w skali kraju. Wielokulturową mozaikę etniczną wzbogacają tu Tatarzy. Choć dziś trudno ich wypatrzeć wśród innych mieszkańców regionu, świadectwem muzułmańskiej kultury są meczety we wsiach Bohoniki i Kruszyniany. Jadąc z jednej miejscowości do drugiej, warto zahaczyć o ciekawe Krynki, które zachowały kilka interesujących zabytków i wiejący nostalgią klimat pogranicza. Na tutejsze bezdroża najlepiej wyruszyć z Sokółki - bądź co bądź metropolii w skali mikroregionu.

Tatarzy w Polsce
Twórcą osadnictwa tatarskiego w Wielkim Księstwie Litewskim był Witold, panujący w latach 1392-1430. Osadnicy rekrutowali się spośród uchodźców ze Złotej Ordy, a po bitwie pod Grunwaldem, w której wziął udział hufiec tatarski, również z Krymu. Prócz dobrowolnych przesiedleńców, na Litwę trafiali również jeńcy. Książę osadzał ich na pograniczu z państwem krzyżackim, w zasięgu grodów w Trokach, Wilnie, Grodnie czy Nowogródku.
W XV i XVI w. liczba Tatarów rosła. W tym czasie utrwalił się podział na Tatarów gospodarskich (arystokrację mającą prawa szlachty, bez udziału w życiu politycznym) i prostych Tatarów-Kozaków. Obie grupy obowiązywała służba wojskowa, który to obowiązek stopniowo zanikał na skutek przechodzenia na służbę zaciężną (opłacaną ze skarbu państwa). W pierwszych latach XVII w. sejm zabronił opłacania służby z publicznej kasy, co - wraz z sytuacją polityczną i religijną - skończyło się w 1672 r. buntem lipków (tak zwano Tatarów z Podola i Wołynia). Przejście chorągwi tatarskich (koronnych, chorągwie litewskie pozostały lojalne) na stronę turecką opisał w Panu Wołodyjowskim Henryk Sienkiewicz. Przywódcę buntu, rotmistrza Aleksandra Kryczyńskiego, Turcy mianowali bejem Baru. Jan III Sobieski, aby załagodzić sytuację, rozpoczął rokowania z Tatarami, którzy jak się okazało nie byli zadowoleni z tureckiej służby. Sejm ogłosił amnestię dla powracających pod sztandar Rzeczypospolitej hufców, potwierdzając dotychczasowe przywileje i obiecując w zamian nadania ziemskie. Właśnie ówczesne nadania dały początek osadnictwu w Kruszynianach i Bohonikach.
Oprócz prowadzenia gospodarstw, Tatarzy parali się żołnierką, uczestnicząc we wszystkich bataliach narodowych, łącznie z powstaniami. Z tej społeczności wywodzili się bliscy współpracownicy Józefa Piłsudskiego, PPS-owcy: Aleksander Sulkiewicz i Stefan Bielak. Wojskowe tradycje tatarskie odbudowywano jeszcze po odzyskaniu niepodległości. Pułk ułanów walczył w wojnie z bolszewikami, w 1936 r. w Wilnie stworzono szwadron tatarski. Mieszkający w Polsce Tatarzy stopniowo się polonizowali. Wielu, tak jak ich białoruscy i polscy sąsiedzi, emigrowała do większych ośrodków. Spore skupiska tatarskiej społeczności powstały w Białymstoku, Sokółce, a na skutek przesiedleń z ziem włączonych do ZSRR, również w Gdańsku i w Gorzowie Wielkopolskim.
Obecnie mieszka w Polsce ok. 4 tys. osób pochodzenia tatarskiego, które można uznać za grupę etniczną. Działa Muzułmański Związek Religijny w RP, na czele którego stoi mufti Tomasz Miśkiewicz, oraz świecki Związek Tatarów Polskich. Osoby o tatarskich korzeniach trudno jednak odróżnić. Ich religijność odbiega od muzułmańskiego kanonu pobożności. Jednak tradycyjne doroczne święta obchodzone na Podlasiu pomagają utrzymać poczucie wspólnoty.