Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Praca zbiorowa. Lista autorów dostępna na stronie http://e-przewodniki.pl/przewodnik-Polska-Wigierski_Park_Narodowy-78.html/

Autorzy oraz Wydawnictwo HELION dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz Wydawnictwo HELION nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce.

Do przygotowania niniejszej publikacji wykorzystano:

OpenStreetMap -   użytkownicy OpenStreetMap, CC BY-SA

Treści, zdjęcia i dane zamieszczone na stronie e-przewodniki.pl/

Wydawnictwo HELION S.A.

ul. Kościuszki 1c, 44-100 GLIWICE
tel. 32 231 22 19, 32 230 98 63
e-mail: bezdroza@bezdroza.pl
WWW: http://bezdroza.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

Drogi Czytelniku!
Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres http://ebookpoint.pl/user/opinie/?BEP078_E
Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

ISBN: ePub 978-83-7853-134-0
ISBN: Mobi 978-83-7853-135-7

Copyright © Bezdroża 2012

Poleć książkę

Oceń książkę

Księgarnia internetowa

Lubię to! » nasza społeczność

Wigierski Park Narodowy

Wigierski Park Narodowy

Wigierski Park Narodowy leży w granicach większego obszaru geograficznego - Pojezierza Litewskiego i zajmuje powierzchnię ponad 15 tys. ha, z czego 9 459 ha stanowią grunty leśne, a 2 908 ha - woda. Park rozciąga się na terenie trzech mezoregionów geograficznych: Pojezierza Zachodniosuwalskiego, Pojezierza Wschodniosuwalskiego oraz Równiny Augustowskiej. Administracyjnie zajmuje północną część województwa podlaskiego.

To rozległe terytorium posiada zróżnicowaną rzeźbę terenu oraz wyjątkowo bogatą florę i faunę. Pagórkowate wzniesienia, malownicze jeziora i doliny rzeczne podziwiać możemy od północnej strony jeziora Wigry, natomiast od południa rozciągają się nie mniej fantastyczne równiny i płaszczyzny.

Główny atut Wigierskiego Parku Narodowego stanowią akweny wodne. W jego granicach znajdują się 42 jeziora (o łącznej powierzchni 28 km²), a wśród nich - jedno z największych i najgłębszych w Polsce, o bogatej linii brzegowej, urozmaicone wyspami i przepięknymi zatokami - jezioro Wigry. Innym typem środowisk wodnych, które możemy zaobserwować w tej enklawie przyrodniczej, są: siedliska wodno-błotne, stawy, źródliska, strumienie oraz meandrujące rzeki (na terenie parku znajdują się rozlewiska sześciu rzek).

Bogactwo krajobrazu parku uzupełnia niezwykła przyroda. Flora tego obszaru przyrodniczego skupia ponad 30% wszystkich krajowych gatunków roślin objętych prawną ochroną. Na faunę tego rejonu składa się natomiast ponad 1 700 gatunków zwierząt, z czego ochronie prawnej podlega 301 gatunków (ponad 40% wszystkich gatunków zwierząt objętych ochroną w Polsce).

Sejny

Sejny

Sejny to miasto położone w północno-wschodniej części województwa podlaskiego, wśród pagórków, lasów i jezior. Od granicy z Litwą dzieli je tylko 10 km. Ten fakt i zaszłości historyczne nadają miejscowości niepowtarzalny kresowy charakter.

Początek istnienia miejscowości związany jest z wybudowaniem w 1522 r. dworu obronnego należącego do namiestnika Iwana Wiśniowieckiego. W 1593 r. dobra te, leżące nad malowniczą rzeką Marychą, nabył właściciel ziemski - Jerzy Grodziński. W tym samym roku Sejny otrzymały prawa miejskie. Po śmierci włościanina, na mocy testamentu, ziemie sejneńskie przeszły na własność zakonu dominikanów wileńskich. Legenda głosi, że spadek na rzecz zakonu został ustanowiony z wdzięczności za zdarzenia, które miały miejsce we śnie Grodzińskiego. Sen objawiał, iż jeden z zakonników uratował duszę właściciela dóbr sejneńskich przed złym duchem. Kiedy miasteczko przeszło w ręce zakonu, dominikanie rozpoczęli jego rozbudowę, poczynając od kościoła i klasztoru o charakterze obronnym. Prace rozpoczęto w 1610 r. Rozwój miejskiej gospodarki bracia zakonni oparli głównie na dobrach płynących ze stawów rybnych. Miasto funkcjonowało dobrze, aż do czasu potopu szwedzkiego. W tym okresie nieco podupadło. Następnie przyszła fala pożarów i dżumy. Ostatecznie zakonnikom udało się wydźwignąć miasto z klęski. Odbudowano kościół, powstał ratusz, sukiennice oraz zajazdy dla wędrowców. W 1787 r., po otrzymaniu nowych przywilejów miejskich, zaczęto sprowadzać kupców, co miało znaczny wpływ na gospodarkę. W 1791 r. miasto miało już swój samorząd oraz burmistrza. Pięć lat później władze pruskie wysiedliły zakonników i ograbiły miasteczko - fakt ten jednak nie zahamował rozwoju miejscowości. W XIX w. Sejny posiadały na swoim terenie gimnazjum i liceum. Dopiero III rozbiór Polski skazał Sejny na niebyt - miasto zaczęło zamierać i podupadać. W tym okresie zlikwidowano tam ośrodki oświatowe i kolej oraz odsunięto od miasta główne szlaki komunikacyjne i handlowe. Na przełomie XIX i XX w. miasto stało się ośrodkiem odrodzenia narodowego Litwinów, którzy próbowali je zagarnąć. Po krwawych sporach, Sejny zostały po stronie polskiej. Narodowość litewska stanowi jednak, aż do czasów obecnych, 30% ogółu ludności miejscowej - w ten sposób narodziła się nadzwyczaj różnorodna kultura i obyczaje regionu.