Gabrielle Zevin

Gdzie Indziej

Tłumaczenie Grażyna Smosna

Kraków 2010

Tytuł oryginału: Elsewhere

Copyright © 2005 by Gabrielle Zevin. All rights reserved

Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo INITIUM

Zdjęcie na okładce: Jutta Klee / Stone / Getty Images / Flash Press Media

Tłumaczenie z języka angielskiego: Grażyna Smosna

Redakcja: Katarzyna Wróbel

Korekta: Anna Płaskoń-Sokołowska, Katarzyna Wróbel

Współpraca organizacyjna: Barbara Jarząb

Zamówienia hurtowe:

Firma Księgarska Olesiejuk Sp. z o.o. S.K.A.

tel. (22) 721 70 07 lub 09

e-mail: biuro@olesiejuk.pl

Ogólnopolski System Dystrybucji Wydawnictw Azymut Sp. z o.o.

tel. (42) 680 44 12 do 22

e-mail: telemarketing@azymut.pl

Platon Sp. z o.o.

tel. (22) 329 50 00, (22) 631 08 15

e-mail: platon@platon.com.pl

Wydanie I

ISBN 978-83-62577-22-4

Wydawnictwo INITIUM

www.initium.pl

e-mail: info@initium.pl

Konwersja:

Dla HCC

Prolog: Koniec

– Koniec nastąpił szybko, nie czuła bólu. – Czasami ojciec szepcze te słowa matce, a czasami matka szepcze je ojcu. Lucy słyszy te szepty ze szczytu schodów, ale ich nie komentuje.

Przez wzgląd na Lizzie Lucy chce wierzyć, że koniec naprawdę nastąpił szybko i bezboleśnie – szybki koniec to przecież dobry koniec. Mimo to nie potrafi pozbyć się wątpliwości: Skąd u nich ta pewność? Moment zderzenia musiał być bolesny – myśli Lucy. A co, jeśli ten moment wcale nie był krótki?

Lucy wlecze się do pokoju Lizzie i rozgląda się dokoła w przygnębieniu. Życie nastolatki to kolekcja przypadkowych przedmiotów, takich jak turkusowy biustonosz, przerzucony przez monitor komputera, nieposłane łóżko, wypełnione dżdżownicami akwarium, sflaczały balon z ubiegłorocznych walentynek, wisząca na klamce plakietka z napisem: NIE WCHODZIĆ, dwa niewykorzystane bilety na koncert kapeli Machine, leżące pod łóżkiem. Jakie to wszystko ma znaczenie w obliczu końca? Czyżby w ostatecznym rozrachunku człowiek był wart tyle, co garstka śmieci?

Jedyne, co może zrobić Lucy, gdy ogarnia ją ten depresyjny nastrój, to kopanie – tak długo, aż zapomni o wszystkim i wszystkich. Chciałaby się przekopać przez różowy dywan do pokoju, który jest pod nim piętro niżej. Kopać, dopóki nie wpadnie do powstałej w ten sposób dziury. Kopać, kopać, kopać, kopać…

Lucy właśnie udało się wejść we właściwy rytm oczyszczającego kopania, gdy poczuła, że Alvy – siedmioletni brat Lizzie, podnosi ją z dywanu i kładzie na swoich kolanach.

– Nie martw się – mówi Alvy. – Choć należałaś do Lizzie, ktoś zawsze cię nakarmi, umyje i wyprowadzi na spacer do parku. Od tej pory możesz mieszkać w moim pokoju.

Lucy siedzi sztywno na zbyt wąskich kolanach Alvy’ego i wyobraża sobie, że Lizzie po prostu wyjechała na studia. Miała prawie szesnaście lat i, tak czy inaczej, za dwa lata by do tego doszło. Błyszczące broszury uczelni zaczęły już zalegać na podłodze w jej pokoju. Od czasu do czasu Lucy zdarzało się nasikać na którąś z nich lub odgryźć róg innej, wiedziała jednak, że nic nie powstrzyma Lizzie od wyjazdu. Pewnego dnia miała się wyprowadzić do akademika, w którym nie można trzymać psów.

– Jak myślisz, gdzie ona teraz jest? – pyta Alvy.

Lucy przekrzywia głowę.

– Czyżby była… – robi krótką pauzę – tam, na górze?

O ile Lucy dobrze się orientuje, tam, na górze jest tylko strych.

– Cóż – mówi Alvy, unosząc brodę w wyzywającym geście. – Wierzę, że właśnie tam jest. Wierzę, że są tam anioły, harfy, mnóstwo puchatych obłoczków, białe, jedwabne piżamy i cała ta reszta.

Może i tak – myśli Lucy. Jakoś nie wierzy w krainę wiecznych łowów ani w most z tęczy, prowadzący na drugą stronę. Jej zdaniem każdy mops kręci się po świecie tylko raz. I koniec pieśni. Chciałaby pewnego dnia znowu zobaczyć Lizzie, ale nie pokłada w tym pragnieniu wielkich nadziei. Nawet jeśli jest jakieś „później”, skąd wiadomo, czy będzie tam istniała karma dla psów, drzemki, świeża woda, mięciutkie kolana i czy w ogóle będą tam psy? A najgorszy w tym wszystkim jest fakt, że tamtego świata tu nie ma!

Lucy jęczy, głównie z żalu, ale też (trzeba to w końcu powiedzieć głośno) z głodu. Kiedy rodzina traci jedyną córkę, przerwy między posiłkami mopsa mogą się znacząco wydłużyć. Lucy przeklina swój zdradziecki żołądek: co z niej za zwierzę, skoro myśli o jedzeniu nawet wtedy, gdy straciła najlepszą przyjaciółkę?

– Szkoda, że nie potrafisz mówić – odzywa się Alvy. – Na pewno myślisz o czymś ciekawym.

– Szkoda, że nie potrafisz słuchać – odszczekuje Lucy, lecz Alvy i tak jej nie rozumie.

Następnego dnia matka Liz zabiera Lucy do parku. Po raz pierwszy od śmierci Lizzie ktoś pomyślał o wyprowadzeniu psa na spacer.

W drodze do parku Lucy wyczuwa woń spowijającego je obie matczynego smutku. Usiłuje skojarzyć, co przypomina jej ten zapach. Deszcz? Pietruszkę? Burbona? Stare książki? Wełniane skarpetki? Banany – decyduje w końcu.

Po dotarciu na miejsce Lucy kładzie się na ławce. Jest samotna, w depresji i (czy to się wreszcie skończy?) głodna. Pudel miniaturka imieniem Coco pyta, co się stało, a Lucy odpowiada z westchnieniem. Jako że pudel jest niepoprawnym plotkarzem, wieść roznosi się po całym parku lotem błyskawicy.

Bandyta, jednooki mieszaniec, który w mniej wyrafinowanym towarzystwie zostałby pewnie nazwany kundlem, przekazuje Lucy wyrazy współczucia. Zaraz potem pyta:

– Wyrzucą cię teraz na bruk?

– Nie – odpowiada Lucy. – Będę mieszkać z tą samą rodziną.

– W takim razie nie widzę problemu – mówi Bandyta.

– Ona miała tylko piętnaście lat.

– I co z tego? My dożywamy dziesiątych, góra piętnastych urodzin i nikt nie robi z tego powodu tragedii.

– Tylko że ona nie była psem – szczeka rozżalona Lucy. – Była człowiekiem, moją panią, i została potrącona przez samochód.

– I co z tego? Nas ciągle ktoś potrąca. Uszy do góry, mopsiku. Za dużo się martwisz. Pewnie dlatego masz tyle zmarszczek.

Lucy słyszała ten żart już wiele razy i myśli sobie – może trochę niesprawiedliwie, bo Bandyta nie jest złym psem – że nigdy jeszcze nie spotkała kundla z odpowiednim poczuciem humoru.

– Dobrze ci radzę, znajdź sobie nowego pana. Gdybyś miała w sobie tyle mądrości życiowej, co ja, wiedziałabyś, że wszyscy ludzie ulepieni są z jednej gliny. Zostaję z nimi dopóty, dopóki dbają, bym miał pełną miskę. – Co powiedziawszy, Bandyta porzuca Lucy i biegnie w kierunku lecącego w powietrzu frisbee.

Lucy wzdycha i zaczyna się nad sobą użalać. Ze smutkiem przygląda się pochłoniętym zabawą kolegom.

– Spójrzcie tylko na te psy, jak obwąchują się pod ogonami, uganiają za piłką i biegają w kółko! Wyglądają tak beztrosko! Gdzie się podział naturalny porządek rzeczy? Pies nie powinien żyć dłużej od swojego pana! – wyje żałośnie Lucy. – Nikt, kto sam tego nie przeżył, mnie nie zrozumie. Co więcej, wygląda na to, że wszyscy mają to gdzieś. – Lucy potrząsa małą, okrągłą główką. – To takie dołujące. Nie chce mi się nawet machnąć ogonem. W ostatecznym rozrachunku, kiedy czyjeś życie się kończy, przejmują się tym wyłącznie rodzina, przyjaciele i znajomi tej osoby – skamle mops. – Dla całej reszty to po prostu kolejny koniec.

Część I: Nil

Na morzu

Elizabeth Hall budzi się w dziwnym łóżku, w dziwnym pokoju, z dziwnym wrażeniem, że pościel usiłuje ją udusić.

Liz (dla nauczycieli Elizabeth, dla rodziny Lizzie – chyba że coś przeskrobała – a dla reszty świata po prostu Liz) siada i uderza głową o coś, co okazuje się piętrowym łóżkiem. Z góry natychmiast dobiega ją rozgniewany, obcy głos:

– O cholera!

Liz zagląda na górną koję, gdzie śpi, a przynajmniej próbuje spać, jakaś nieznajoma dziewczynka. Jest mniej więcej w wieku Liz, ma na sobie białą koszulę nocną, a jej długie ciemne włosy tworzą plątaninę ozdobionych barwnymi paciorkami warkoczyków. W oczach Liz dziewczynka wygląda jak królowa.

– Przepraszam – zaczepia ją Liz. – Nie wiesz czasem, gdzie jesteśmy?

Dziewczynka ziewa i przeciera oczy z resztek snu. Obrzuca spojrzeniem Liz, sufit, podłogę, okno i ponownie zatrzymuje wzrok na twarzy dziewczynki. Dotyka palcami swych warkoczyków i wzdycha.

– Na statku – mówi, tłumiąc kolejne ziewnięcie.

– Jak to na statku?

– Normalnie. Widzę wodę, całe mnóstwo wody. Wyjrzyj przez okno – odpowiada, po czym z powrotem zanurza się w pościeli. – Oczywiście mogłaś wpaść na ten pomysł, zanim mnie obudziłaś.

– Przepraszam – szepcze Liz.

Wygląda przez okno, które znajduje się na wysokości jej łóżka. Rzeczywiście, jak okiem sięgnąć, widzi bezkresny ocean i szarość wczesnego poranka, przykryte pierzyną mgły. Mrużąc oczy, jest w stanie wypatrzyć nadmorski deptak, na którym dostrzega – sylwetki rodziców i swojego młodszego brata Alvy’ego. Chociaż z każdą sekundą robią się mniejsi i bardziej rozmazani, Liz dostrzega, że ojciec płacze, a matka obejmuje go ramieniem. Mimo dzielącej ich odległości Alvy patrzy prosto na Liz i macha w jej kierunku. Dziesięć sekund później mgła całkowicie pochłania jej rodzinę.

Liz z powrotem kładzie się do łóżka. Chociaż czuje się zadziwiająco przytomna, z kilku powodów jest pewna, że śni. Po pierwsze, w żaden sposób nie mogłaby się znaleźć na statku, skoro właśnie powinna kończyć dziesiątą klasę. Po drugie, jeśli nawet są wakacje, to rodzice i Alvy niestety zapewne byliby tu z nią. Po trzecie, tylko we śnie można oglądać rzeczy, których nie powinno się widzieć, takie jak własna rodzina stojąca na odległym o setki mil deptaku. Dobrnąwszy do czwartej przyczyny, Liz postanawia wygramolić się z koi. Marnować sen, śpiąc – cóż to byłaby za strata – myśli.

Starając się nie zbudzić nieznajomej dziewczynki, Liz idzie na paluszkach przez cały pokój, aż dociera do stojącej pod ścianą komody. Jest przykręcona śrubami do podłogi, co ostatecznie utwierdza Liz w przekonaniu, że zajduje się na morzu. Mimo że pokój nie jest brzydki, robi na niej wrażenie opuszczonego i przygnębiającego, jakby gościł wiele osób, z których żadna nie zdecydowała się zostać w nim na dłużej.

Liz otwiera szuflady komody, żeby sprawdzić ich zawartość. Są puste – wewnątrz nie ma nic, nawet egzemplarza Biblii. Chociaż Liz stara się nie hałasować, ostatnia szuflada wymyka jej się z rąk i uderza z hukiem o podłogę, w rezultacie czego nieznajoma dziewczynka ponownie się budzi.

– Niektórzy usiłują tu spać! – wrzeszczy.

– Wybacz mi. Chciałam tylko sprawdzić szuflady. Jeśli jesteś ciekawa, są puste. – Liz przeprasza i siada ponownie na dolnej koi. – A tak w ogóle to masz ładną fryzurę.

Dziewczynka dotyka warkoczyków.

– Dzięki.

– Jak masz na imię? – pyta Liz.

– Thandiwe Washington, ale mówią na mnie Thandi.

– Jestem Liz.

Thandi ziewa przeciągle.

– Masz szesnaście lat?

– Będę miała w sierpniu – odpowiada Liz.

– Ja miałam szesnaste urodziny w styczniu. – Thandi zagląda z góry do koi Liz. – Liz – mówi z lekko południowym akcentem, przez co jedna sylaba przeciąga się w dwie: Li-iz. – Mogę ci zadać osobiste pytanie?

– Jasne.

– Chodzi o to… – Thandi przerywa. – Hm, czyżbyś była skinheadem albo kimś takim?

– Skinheadem? Nie, oczywiście, że nie. – Liz unosi pytająco brew. – Skąd ci to przyszło do głowy?

– No bo… Nie masz włosów. – Thandi wskazuje na głowę Liz, która jest kompletnie łysa, nie licząc delikatnego meszku w kolorze jasnego blondu.

Liz dotyka dłonią głowy, zaskoczona jej dziwaczną gładkością. Jedyne włosy, jakie czuje pod palcami, przypominają puch na świeżo wyklutym kurzym pisklęciu. Wstaje z łóżka i spogląda na swoje odbicie w lustrze. Widzi szczupłą dziewczynkę w wieku około szesnastu lat, z bardzo bladą skórą i oczami koloru błękitu z domieszką zieleni. Dziewczynka rzeczywiście nie ma włosów.

– To dziwne – mówi Liz. Przecież w rzeczywistości ma długie, proste, blond włosy, które łatwo się plączą.

– Nie wiedziałaś o tym? – dziwi się Thandi.

Liz długo zastanawia się nad odpowiedzią. W głębokich zakamarkach pamięci widzi siebie, jak leży na łóżku stojącym na środku oślepiająco jasnego pokoju, a ojciec goli jej głowę. Nie. Liz przypomina sobie, że zrobił to ktoś inny. Miała wrażenie, że to jej ojciec, bo mężczyzna był w podobnym wieku. Wyraźnie pamięta, że płakała, a matka pocieszała ją:

– Nie martw się, Lizzie, włosy odrosną.

Nie, to też nieprawda. Płakała nie Liz, tylko jej matka. Przez chwilę dziewczynka zastanawia się, czy to wydarzenie naprawdę miało miejsce. W końcu postanawia dłużej tego nie rozważać i pyta Thandi:

– Chcesz zobaczyć, jak wygląda reszta statku?

– Czemu nie? Skoro już nie śpię. – Thandi schodzi ze swojej koi.

– Ciekawe, czy znajdę tu gdzieś kapelusz – mówi Liz. Nie jest przekonana, czy chce być dziwaczną, łysą dziewczynką, nawet w tak nieprawdopodobnym śnie. Otwiera szafę i zagląda pod łóżko, ale wszędzie świeci pustką, podobnie jak w komodzie.

– Nie przejmuj się z powodu włosów – mówi łagodnie Thandi.

– Wcale się nie przejmuję, tylko nie chcę wyglądać jak dziwadło – wyjaśnia Liz.

– Hej, ja też mam coś dziwnego. – Thandi unosi włosy do góry, niczym kurtynę w teatrze. – Ta da! – wykrzykuje, odsłaniając niewielką, lecz głęboką, zaognioną ranę u podstawy czaszki.

Mimo że rana ma zaledwie centymetrową średnicę, Liz domyśla się, że musiała być wynikiem bardzo poważnego urazu.

– Boże, Thandi, mam nadzieję, że to nie boli.

– Na początku bolało jak diabli, ale już przestało. – Thandi opuszcza włosy. – Myślę nawet, że zaczyna się goić.

– Jak to się stało?

– Nie pamiętam – mówi Thandi, pocierając czubek głowy, jakby chciała pobudzić swoją pamięć. – Równie dobrze mogło się to zdarzyć wiele lat temu, jak i wczoraj. Wiesz, co mam na myśli?

Liz tylko kiwa głową. Choć jej zdaniem w słowach Thandi trudno dopatrzyć się sensu, wie, że nie warto spierać się z ludźmi niespełna rozumu spotkanymi we śnie.

– Powinnyśmy już iść – mówi Liz.

Kierując się do drzwi, Thandi rzuca przelotne spojrzenie w stronę lustra.

– Jak myślisz, czy to, że obie jesteśmy ubrane w piżamy, ma jakieś znaczenie? – pyta.

Liz spogląda na białą koszulę nocną Thandi. Sama ma na sobie piżamę w męskim stylu.

– Dlaczego miałoby mieć? – pyta Liz, myśląc, że bycie łysym jest i tak o wiele gorsze niż brak normalnego ubrania. – A zresztą, w co masz być ubrana, skoro śpisz, Thandi?

Liz kładzie dłoń na klamce. Ktoś powiedział jej kiedyś, żeby nigdy, za żadne skarby, nie otwierała we śnie drzwi. Ponieważ nie pamięta teraz, kto jej to mówił i dlaczego wszystkie drzwi mają pozostać zamknięte, postanawia zignorować tę radę.

Curtis Jest

Liz i Thandi stoją w korytarzu, gdzie znajdują się setki drzwi identycznych z tymi, które właśnie za sobą zamknęły.

– Jak teraz znajdziemy nasz pokój? – pyta zaniepokojona Thandi.

– Wątpię, żebym musiała go szukać – odpowiada Liz. – Pewnie wcześniej się obudzę, nie sądzisz?

– W razie czego – mieszkamy pod numerem 130002 – oznajmia Thandi.

Liz wskazuje palcem na wiszącą w końcu korytarza tabliczkę z ręcznie sporządzoną notatką:

UWAGA,

WSZYSCY PASAŻEROWIE STATKU NIL!

JADALNIA ZNAJDUJE SIĘ TRZY PIĘTRA WYŻEJ,

NA POKŁADZIE Z OTWARTYM BASENEM.

– Jesteś głodna? – pyta Thandi.

– Jak wilk. – Liz sama jest zaskoczona swoją odpowiedzią. Nigdy wcześniej nie czuła głodu, będąc pogrążoną we śnie.

Najbardziej niezwykłą rzeczą w jadalni statku, kiedy już do niej docierają, jest wiek stołujących się tu gości. Wszyscy są starzy – kilkoro może być w wieku rodziców Liz, ale większość wygląda na dużo starszych. Siwe włosy lub łysina i obwisła skóra upstrzona brązowymi plamkami to tutaj norma. Nigdy wcześniej nie widziała tylu starszych osób zebranych w jednym miejscu, nawet podczas wizyty u babci, która mieszka w Boca. Liz przeczesuje wzrokiem jadalnię.

– Czyżbyśmy trafiły w niewłaściwe miejsce? – pyta.

Thandi wzrusza ramionami.

– Nie mam pojęcia, ale wygląda na to, że mamy towarzystwo.

Rzeczywiście, w ich kierunku idą trzy kobiety. Liz kojarzą się one z wiedźmami z Makbeta, obowiązkowej lektury dla klas dziesiątych, którą właśnie skończyła czytać.

– Witajcie, gołąbeczki – odzywa się z nowojorskim akcentem mała jak liliput staruszka. – Mam na imię Doris, to jest Myrna, a to Florence. – Wspiąwszy się na palce, Doris wyciąga dłoń, by pogłaskać Liz po porośniętej pierzastym meszkiem głowie. – Dobry Boże, jaka ona jest młodziutka!

Liz posyła jej uprzejmy uśmiech, ale cofa się o krok, chcąc uniknąć dalszego poklepywania.

– Ile masz lat? – Liliputka Doris mruży oczy i przygląda się Liz badawczym wzrokiem. – Dwanaście?

– Piętnaście – poprawia ją Liz. – Z włosami wyglądam bardziej dojrzale.

Do rozmowy włącza się Florence.

– Co wam się stało, dziewczynki? – pyta zachrypniętym głosem nałogowej palaczki.

– Jak to, co nam się stało? – Liz nie rozumie pytania.

– Dostałam strzał w głowę, proszę pani – oznajmia Thandi bez zastanowienia.

– Mów głośniej – odzywa się Myrna z nastroszoną białą gąsienicą wąsów pod nosem. – Słuch mi szwankuje.

– STRZELONO MI W GŁOWĘ!

Liz odwraca się w stronę Thandi.

– Przecież mówiłaś, że nie pamiętasz, skąd się wzięła ta dziura w twojej głowie.

– Właśnie sobie przypomniałam – rzekła przepraszającym tonem Thandi.

– Strzał w głowę! – odzywa się zachrypnięta Florence. – Hm, brzmi dość ekstremalnie.

– O, to nic takiego. Tam, skąd pochodzę, takie rzeczy są na porządku dziennym – wyjaśnia beztrosko Thandi.

– Co?! – wtrąca się wąsata Myrna. – Powiedz mi to do lewego ucha! Na prawe nie słyszę!

– POWIEDZIAŁAM, ŻE TO NIC TAKIEGO! – krzyczy Thandi.

– Może powinnaś iść do centrum zdrowia? – sugeruje Florence. – Znajduje się na pokładzie Portofino. Myrna była tam już dwa razy.

Thandi kręci głową.

– Wydaje mi się, że rana dobrze się goi i bez tego.

Liz nie rozumie ani słowa z tej rozmowy. Z jej żołądka wydobywa się donośne burczenie.

– Przepraszam – mówi.

Liliputka Doris macha ręką w kierunku bufetu.

– Idźcie coś zjeść, dziewczynki. Pamiętajcie, że jeśli chcecie się załapać na najlepsze kąski, warto przyjść wcześniej.

Liz wybiera na śniadanie naleśniki i budyń z tapioki, a Thandi sushi, trufle i pieczoną fasolę. Liz spogląda podejrzliwie na stojące przed dziewczynką potrawy.

– Ciekawa kombinacja – stwierdza.

– W domu nie mamy nawet połowy tego, co tutaj – wyjaśnia Thandi. – Zamierzam spróbować wszystkiego, zanim dopłyniemy na miejsce.

– Thandi… – rzuca lekko Liz. – Jak myślisz, gdzie właściwie jest to „miejsce”?

Thandi zastanawia się przez chwilę nad odpowiedzią.

– Jesteśmy na statku – mówi wreszcie. – A każdy statek dokądś płynie.

Dziewczynki siedzą nieco na uboczu, przy stoliku w pobliżu okna. Liz w rekordowym tempie zmiata swoje naleśniki z talerza. Czuje się tak, jakby od wielu tygodni nie miała nic w ustach.

Zeskrobując resztki budyniu z dna miseczki, Liz spogląda na Thandi.

– Wiesz, nie znałam dotąd nikogo postrzelonego w głowę.

– Czy możemy porozmawiać o tym, gdy już skończę jeść? – pyta Thandi.

– Przepraszam – mówi Liz. – Chciałam tylko podtrzymać rozmowę.

Liz wygląda przez okno. Mgła się uniosła i tafla wody była krystalicznie przejrzysta. Liz nigdy nie widziała czystszej. To dziwne – myśli dziewczyna – jak bardzo niebo przypomina morze. Morze wygląda jak rozmoczone niebo, a niebo jak wyżęte morze. Liz zastanawia się, dokąd płynie ten statek, czy zdąży się obudzić, zanim dotrą do celu podróży, i jak jej matka wytłumaczy ten sen. Mama jest psychologiem dziecięcym i zna się na tych sprawach. Rozmyślania Liz przerywa jakiś głos.

– Mogę się przysiąść? – pyta mężczyzna z brytyjskim akcentem. – Wygląda na to, że jesteście tu jedynymi osobami poniżej osiemdziesiątki.

– Oczywiście. I tak już skończy… – Liz urywa w pół słowa na widok mężczyzny, który ma około trzydziestki i błyszczące, błękitne oczy, pasujące do nastroszonych niebieskich włosów. Liz, podobnie jak większość nastolatków, poznałaby te oczy wszędzie. – Ty jesteś Curtis Jest, prawda?

Niebieskooki mężczyzna posyła jej uśmiech.

– Wygląda na to, że kiedyś nim byłem. – Curtis wyciąga dłoń na powitanie. – A wy kim jesteście?

– Ja mam na imię Liz, a to jest Thandi. Nie mogę uwierzyć, że z tobą rozmawiam. Machine to moja ulubiona kapela! – piszczy Liz.

Curtis posypuje solą frytki i uśmiecha się.

– Cóż, to nie lada komplement – mówi – bo świat jest naprawdę ogromny. Sam zawsze wolałem Clash.

– To najfajniejszy sen, jaki kiedykolwiek miałam – mówi Liz, zadowolona z tego, że jej podświadomość zadbała o obecność Curtisa Jesta w tym śnie.

Curtis przekrzywia głowę.

– Sen, powiadasz?

Thandi szepcze do niego:

– Ona jeszcze nic nie wie. Sama dopiero co się domyśliłam.

– Interesujące – mówi Curtis i zwraca się do Liz. – Jak myślisz, gdzie się teraz znajdujemy, Lizzie?

Liz odchrząkuje. Tak właśnie nazywają ją rodzice. Nagle z niewiadomego powodu zaczyna za nimi rozpaczliwie tęsknić.

Curtis przygląda się Liz z zatroskaniem.

– Wszystko w porządku?

– Tak, tylko… – Liz postanawia zmienić temat na bezpieczniejszy. – Kiedy wychodzi wasza nowa płyta?

Curtis wkłada frytkę do ust. A po chwili następną.

– Nigdy – odpowiada.

– Kapela się rozpadła? – Liz słyszała co prawda plotki o możliwym rozwiązaniu Machine, ale nigdy nie zostały one potwierdzone.

– Można tak powiedzieć – odpowiada wymijająco Curtis.

– Co się stało? – pyta Liz.

– Odszedłem.

– Ale dlaczego?! Graliście super. – Na urodziny Liz dostała bilety na ich koncert w Bostonie. – Nic nie rozumiem.

Curtis podciąga lewy rękaw białej piżamy, odsłaniając wewnętrzną część ramienia; głębokie, podłużne blizny, fioletowe siniaki i pokryte strupami rany biegną od łokcia do nadgarstka. Między bicepsem a przedramieniem Curtisa zieje, szeroka na kilka milimetrów, kompletnie czarna dziura. Liz myśli, że jego ręka wygląda na martwą.

– Bo byłem głupcem, moja droga Lizzie – wyjaśnia Curtis.

– Liz? – zwraca się do koleżanki Thandi.

Liz w milczeniu przygląda się ramieniu Curtisa.

– Liz, wszystko w porządku? – nie ustępuje Thandi.

– Ja… – zaczyna Liz. Widok jest tak odrażający, że znosi go z trudem, nie mogąc jednocześnie oderwać wzroku od ręki Curtisa.

– Na miłość boską! Mógłbyś to w końcu schować?! – krzyczy mu Thandi. – Działasz jej tym na nerwy. Doprawdy, Liz, to wcale nie wygląda gorzej niż dziura w mojej głowie.

– Masz dziurę w głowie? – pyta Curtis. – Mogę zobaczyć?

– Oczywiście. – Zainteresowanie muzyka tak bardzo pochlebia Thandi, że natychmiast zapomina o Liz i zabiera się za demonstrowanie rany.

Perspektywa widoku śladu po kuli i martwego ramienia jednocześnie jest ponad siły Liz.

– Przepraszam – mówi.

Liz wybiega z jadalni na główny pokład statku. Otaczają ją starsi ludzie ubrani w białe piżamy przeróżnego kroju, pogrążeni w grze w krążki. Dziewczyna przechyla się przez poręcz statku i przygląda się falom. Tafla wody jest zbyt daleko, by mogła w niej dostrzec swoje odbicie, lecz kiedy wychyli się dostatecznie mocno, jest w stanie dostrzec swój cień – niewyraźną plamkę czerni w oceanie błękitu.

To tylko sen – myśli. Lada moment zadzwoni budzik i się obudzę.

Obudź się, obudź się, obudź się! – rozkazuje sobie w myślach i szczypie się w ramię najmocniej, jak potrafi.

– Au! – krzyczy.

Następnie wymierza sobie siarczysty policzek. Nic się nie dzieje. Uderza się jeszcze raz. Nadal nic. Zaciska z całych sił powieki, po czym szeroko otwiera oczy w nadziei, że znajdzie się z powrotem w swoim łóżku przy Carroll Drive w Medford, w stanie Massachusetts.

Liz wpada w panikę. Do jej oczu napływają łzy, które ociera z wściekłością wierzchem dłoni.

Mam piętnaście lat, jestem dorosłą osobą z tymczasowym prawem jazdy, a za trzy miesiące, kiedy zdam egzamin, dostanę prawdziwe – myśli. Nie jestem już dzieckiem, któremu śnią się koszmary.

Zaciska powieki i wrzeszczy: MAMO, MAMO! ŚNI MI SIĘ KOSZMAR! Czeka, aż matka ją obudzi.

Na pewno lada chwila matka ją obudzi.

Lada chwila przy łóżku Liz pojawi się jej matka ze szklanką zimnej wody.

Lada chwila.

Liz otwiera jedno oko. Nadal stoi na głównym pokładzie statku, tylko że teraz gapią się na nią ludzie.

– Młoda damo – odzywa się starszy pan w okularach w rogowej oprawce. Wygląda, jakby był nauczycielem. – Zakłócasz innym spokój.

Liz siada pod barierką i chowa twarz w dłoniach. Bierze głęboki oddech i stara się uspokoić. Decyduje, że najlepsze, co może w tej sytuacji zrobić, to zapamiętać jak najwięcej szczegółów snu i rano opowiedzieć o wszystkim mamie.

Jak właściwie zaczął się ten sen? – zastanawia się Liz. Trudno sobie przypomnieć początek snu, który w dalszym ciągu się śni. Ach tak! Jednak pamięta.

Sen zaczął się w jej domu przy Carroll Drive.

Jechała na rowerze do Cambridgeside Galleria, gdzie miała się spotkać ze swoją przyjaciółką Zooey, która chciała sobie kupić sukienkę na bal. (Liz nie została jeszcze zaproszona.) Pamięta, że podjechała do skrzyżowania przed centrum handlowym. Po przeciwnej stronie ulicy znajdowały się stojaki na rowery. Nagle, nie wiadomo skąd, pojawiła się, pędząca w jej stronę, taksówka.

Pamięta wrażenie szybowania w powietrzu, które zdawało się nie mieć końca. Pamięta, że czuła się wtedy jednocześnie beztroska, szczęśliwa i pokonana. Pamięta, co wtedy pomyślała: Jestem ponad grawitacją.

Liz wzdycha. Patrząc na to trzeźwym okiem, prawdopodobnie śni, że umarła. Dziewczyna zastanawia się nad znaczeniem snu, w którym się umiera, i postanawia o to zapytać mamę zaraz po przebudzeniu. Nagle przychodzi jej do głowy, że być może ponowne zaśnięcie rozwiąże problem. Kiedy znów się obudzi, na pewno wszystko będzie jak dawniej. Jest wdzięczna Thandi za to, że kazała jej zapamiętać numer ich kabiny. Przemierzając szybkim krokiem pokład, Liz zauważa kamizelkę ratunkową z nazwą statku Nil i uśmiecha się na jej widok. Tydzień wcześniej na lekcji historii prowadzonej przez panią Early uczyła się o starożytnym Egipcie. Mimo że zajęcia wydawały się Liz dość ciekawe (wojna, zaraza, plagi, morderstwo), uznała całe to budowanie piramid za stratę czasu i energii. Zdaniem Liz piramida nie różniła się w gruncie rzeczy od sosnowej trumny czy metalowej puszki – zanim faraon mógł nacieszyć się swoim grobowcem, i tak już nie żył. Liz uznała, że Egipcjanie powinni mieszkać w piramidach, a zmarłych grzebać w chatkach (o ile to właśnie w nich mieszkali).

Pod koniec lekcji pani Early przeczytała uczniom wiersz o Egipcie, zaczynający się od słów: Spotkałem wędrowca z antycznego kraju. Słysząc ten wers, Liz z jakiejś przyczyny poczuła ciarki na plecach, te przyjemne, i przez cały dzień powtarzała go sobie pod nosem: Spotkałem wędrowca z antycznego kraju, spotkałem wędrowca z antycznego kraju. Liz podejrzewa, że właśnie z powodu lekcji z panią Early śni jej się sen na statku o nazwie Nil.