W każdej apteczce pierwszej pomocy
powinno być poczucie humoru.

Warszawa 2012

Siedzę w łóżku, w hotelu Rodan w Krzykach koło Kórnika, pod Poznaniem. Grałam w moim ulubionym świątecznym turnieju tenisowym i teraz sobie odpoczywam. Przed chwilą skończyłam sześćdziesiąt osiem lat i mówię głośno i wyraźnie, że jestem w najważniejszym, a może i najpiękniejszym okresie mojego życia.

Dzieci są dorosłe, cieszę się z tego, jakie są. Kocham to, co robię, jestem ciągle zajęta i mam ogromny zasób energii. Czuję wokół siebie dużo dobrych, życzliwych spojrzeń, słyszę wiele ciepłych słów. Czasem ktoś mówi, że odmieniłam jego życie. Dużo podróżuję, ale najczęściej mieszkam w Warszawie. Mam wygodne mieszkanie tuż obok mojej ukochanej restauracji Delikatesy Esencja przytulonej do Teatru Rozmaitości. Przed oknami mam wielkie drzewa, które odgradzają mnie od zgiełku Marszałkowskiej i radośnie machają do mnie gałęziami, kiedy jest wietrznie. Po trzydziestoletnim pobycie w Nowym Jorku Warszawa jest innym światem, ale to jest mój świat.

Czytałam ostatnio w „Wysokich Obcasach” rozmowę z dziewięćdziesięcioletnią panią Alicją Gawlikowską-Świerczyńską. Ta wspaniała kobieta, która przeżyła obóz w Ravensbrück, na pytanie dziennikarza Dariusza Zaborka, czy myśli o śmierci, odpowiedziała: „Jakoś muszę umrzeć, ale na razie traktuję to nierealistycznie. Bo przecież mam dopiero dziewięćdziesiąt lat. Proszę pana, połowa chorób jest w głowie. Wiele w życiu zależy od nas samych, od nastawienia, od sposobu odnalezienia się. Niech mi pan wierzy. W miarę upływu lat jestem coraz zdrowsza. Lekarz, który robił mi echo serca, mówi: Ale piękne młode serce”.

Kocham Panią, Pani Alicjo!!!

Moja była menedżerka Joasia powiedziała kiedyś: „Ula, jak patrzę na ciebie, to sobie wyobrażam, jak wwożę ciebie stuletnią na scenę na wózku i krzyczę ci do ucha: Ula, drzyj się, drzyj!”. Jeszcze nie mam setki, a drę się jak cholera, ile mi sił starczy. Chciałabym mieć te swoje sześćdziesiąt osiem lat przez co najmniej lat dziesięć, a potem włączyłabym wsteczny bieg. A teraz otwieram szeroko drzwi i zapraszam do siebie, w podróż po moim dotychczasowym życiu. Pretekstem do tych opowieści są piosenki, które mi towarzyszyły i towarzyszą. Obok nich umieściłam nazwiska moich ulubionych wykonawców wybranych utworów i to one uruchamiają we mnie wspomnienia, nie chronologia. Zapisałam te opowieści tak, jak lubię, jakbym mówiła. I mówię dalej. Sposób, w jaki napisałam tę książkę, nie zamyka opowieści o mnie, przeciwnie, pozwala mi rozkręcić się w przyszłości. Już teraz, kiedy książka jest praktycznie przygotowana do druku, mam stos notatek do następnych opowiadań.

Kto wie, może w następnej książce napiszę, że mając siedemdziesiątkę, zakochałam się do nieprzytomności.

Kiedy zagalopuję się i mówię, że mam siedemdziesiątkę na karku, moja siostra Danusia oburza się i szybko mnie koryguje: „Ula, ty masz dopiero sześćdziesiąt osiem!”.

Jedną z pierwszych piosenek jazzowych, jakie śpiewałam, była amerykańska ballada „Again”. Ten utwór ma tak piękną melodię, że zapamiętałam go w okamgnieniu, nie rozumiejąc tekstu. To tak jak zakochać się w mężczyźnie, o którym nic się nie wie. Nie znałam wtedy angielskiego i śpiewałam ją z polskim tekstem, a jedno tytułowe słowo „Again” pozostało. Czyli brzmiało to tak:

Again
dzisiaj odchodzę od ciebie, niech gwiazdy lśniące na niebie
Prowadzą nas bez słów
Again
tak dzisiaj chce przeznaczenie, że chwile, które minęły
Nie wrócą nigdy już...

Byłam pewna, że słowo „Again” to nic innego jak amerykańskie imię męskie. Wynikało to ewidentnie z tekstu. Planowałam wtedy, że jak będę miała rodzinę i urodzę syna, dam mu na imię Again. Wyobrażacie sobie imię i nazwisko: Again Urbaniak?! Na szczęście mam dwie córki.

1962 rok, Zielona Góra. Klasa maturalna.
Czy ja naprawdę kiedyś tak wyglądałam? Nie do wiary!

1961 rok. Konkurs „Mikrofon dla wszystkich”.
Od lewej: Michał Urbaniak, Ula i Wojtek Karolak.
Zawsze mnie ktoś pchał, odkrywał, chwalił.
Ja słuchałam, dziwiłam się i śpiewałam dalej.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki

Redakcja: REMIGIUSZ GRZELA

Opracowanie techniczne: URSZULA WÓJTOWICZ

Korekta: JACEK ŚWIĄDER

Projekt graficzny i skład: DOMINIKA JAGIEŁŁO (www.dominikajagiello.pl)

Projekt okładki, ilustracje: TOMASZ SADURSKI (www.tomeksadurski.com)

Konsultacje graficzne składu: MACIEJ CECOTKA (www.havanagraphic.pl)

Zdjęcia i materiały w książce: archiwum rodzinne URSZULI DUDZIAK

Zdjęcie na okładce: KRZYSZTOF OPALIŃSKI (www.krzysztofopalinski.com)

Make up: EWA GIL,
Włosy: KARINA WACŁAWIK,
Stylizacja: MARTA CHOMENTOWSKA

Wykorzystano fragmenty audiobooka czytanego przez URSZULĘ DUDZIAK
Nagranie, edycja, mastering: WIESŁAW SAŁATA
Fragmenty muzyczne, realizacja, mastering: JAN SMOCZYŃSKI, Studio Tokarnia
Akompaniament na fortepianie: JAN SMOCZYŃSKI

© Copyright by Urszula Dudziak, Warszawa 2011

Wydanie I elektroniczne

Warszawa 2012

ISBN 978-83-927811-4-1

Kayax Production & Publishing
ul. Obrońców 2b, 03-933 Warszawa
tel. +(48-22) 617 11 37
faks +(48-22) 617 11 37 wew. 113
Sklep internetowy: www.kayax.net/sklep

Menadżer artystki i producent projektu: SYLWIA SŁOWATYCKA / Kayax

tel. +48 608 69 49 49 / sylwia@kayax.net

Oficjalna strona artystki

www.urszuladudziak.pl

www.facebook.com/dudziakurszula

www.wyspiewamwamwszystko.pl

Konwersja: eLitera s.c.

wersja 1