M.M. PETLIŃSKA

SWALLOW

Warszawa, 2013

Autorka M.M. Petlińska

Redakcja, korekta, projekt graficzny i okładka, skład M.M. Petlińska

Copyright © M.M. Petlińska

All rights reserved

ISBN 978-83-938835-0-9

www.mmpetlinska.com

Ptak nie obejrzy z zewnątrz klatki, w której siedzi.

Albert Schweitzer

Nie wystarczy mówić do rzeczy, trzeba mówić do ludzi.

Stanisław Jerzy Lec

CZĘŚĆ I

LUDZIE

PROLOG

Sana, Jemen

2011 rok

Amal Ahmed Abdel-Fatah al-Sada wyszła na schodnię z samolotu na lotnisku El Rahaba i od razu zmrużyła oczy. Miała nieco ponad 170 cm wzrostu, była chuda, choć nie widać tego było spod szerokiej burki, która zasłaniała jej również stopy. Burka zakrywała również jej pociągłą twarz o śniadej skórze i przerzedzone, czarne włosy. Widać było jedynie końce zapadniętych kości policzkowych, duże, ciemne oczy i szerokie brwi. Przysłoniła swoje dość wysokie czoło ręką i rozejrzała się.

Mieszkając ponad dziesięć lat w Pakistanie odzwyczaiła się od palącego jemeńskiego słońca. Miała wrażenie, że powietrze faluje, a cała okolica dosłownie rozmywa się jak miraż na pustyni. Po chwili dostrzegła zarys przeszklonego terminala lotniska. Widziała go tylko raz, gdy wyjeżdżała, a jednak widok ten przywołał nagły przypływ radości.

Sana. Jemen. Dom. Zaciągnęła się suchym i ciężkim od pustynnego piasku powietrzem. Poczuła gryzący ból w gardle, usta momentalnie obeschły a ślina zgęstniała. Tak, pomyślała, tu był kiedyś jej dom. Czy będzie nim także teraz? Przez głowę przetoczyły się jej dawno nieodkurzane wspomnienia: szczęśliwe dzieciństwo, zabawy na ulicy, pomaganie matce w domu, a potem wyjazd i ślub. Spędziła tu dwadzieścia lat, a jednak miała wrażenie, że całe to życie mogła zamknąć w jednej szufladzie swojej pamięci, podczas gdy ostatnie dziesięć lat zajmowałyby całą resztę.

Fala radości, która ją ogarnęła, przeszła i zniknęła tak nagle jak burza piaskowa. Poczuła się strasznie samotna na tej suchej i pustynnej ziemi. Czyż nie wracała do rodzinnych stron na tarczy? Wyszła za mąż za największego mudżahedina na świecie, który mądrością przewyższał niejednego muftiego, a jako imam dawał przykład wszystkim bojownikom. Ale to już odeszło. Została pustka i ból.

Zrobiła krok w dół po schodkach i syknęła cicho. Łydka, w którą została lekko postrzelona tej piekielnej nocy, gdy Amerykanie zabili jej męża, wciąż dawała od czasu do czasu znać. Te zachodnie diabły wdarły się do ich domu, do sypialni, do miejsca, gdzie miał prawo przebywać tylko jej mąż! Amal czuła się splamiona, że widzieli ją obcy mężczyźni, że złamała purdah. A potem jeszcze to pakistańskie więzienie…

Powinna umrzeć w Abbottabadzie razem z Osamą bin Ladenem.

Nawet nie mogła pochować go tak, jak należy się godnemu muzułmaninowi, nie dali jej szans na wypowiedzenie mu do ucha szahady.

Odwróciła się i spojrzała na czwórkę swoich dzieci. Sunęły za nią wolno i posłusznie, ciekawie rozglądając się na boki. Pierwszy szedł dziesięcioletni Abdullah, z wielkim, orlim nosem i szerokimi ustami jak jego ojciec. Krok za nim podążał młodszy o pięć lat Labib, wierna kopia starszego brata. Obaj ubrani w wyświechtane i brudne dziecięce thobe. Najstarsza, dwunastoletnia Fatima, w poplamionej jedzeniem sukience, pomagała zejść trzyletniemu Arifowi. Fatima wyrośnie na piękną kobietę, pomyślała Amal. Tylko czy da sobie radę w życiu? Była nieśmiała i ostrożna we wszystkim co robiła. Inaczej niż Labib, którego od małego wprost rozsadzała energia. Abdullah był nad wyraz dojrzały, spokojny, ale też pewny siebie jak ojciec… A Arif to jeszcze dziecko, czasami niesforne, płaczliwe. Co w Jemenie czeka moje dzieci?

Amal podciągnęła nieco burkę i ostrożnie postawiła kolejne kroki na schodni rozglądając się jednocześnie po płycie lotniska. W oddali zauważyła zbliżający się korowód czterech czarnych aut. Samochody jechały szybko wzniecając w powietrzu tumany kurzu i piasku. Zatrzymały się po chwili nieopodal schodni. Wyskoczyło z nich kilku mężczyzn z karabinami i otoczyło samochody dokładnie lustrując okolicę. W końcu, drzwi jednego z środkowych aut otworzyły się i wyszedł z niego Muhammed Ahmad Abdel-Fatah al-Sada.

Amal poznała go od razu pomimo brody, którą zapuścił. Był wysoki, prężny i dobrze zbudowany. Czarne jak smoła bujne włosy, kontrastowały z jego śnieżnobiałą bawełnianą koszulą. Ubrany był w tradycyjny kolorowy futa¹, za którym zauważyła wetknięty nóż dżambija².

Mężczyzna zbliżył się do schodni i bez słowa wyciągnął w jej kierunku rękę. Na drugim ramieniu miał niedbale zawieszonego kałasznikowa. Amal prędko pokonała ostatnie schodki i podała mu swoją dłoń.

- Muhammedzie! Alhamdu lillah! Tak się cieszę! – powiedziała radośnie, choć nie oddawały tego jej gesty. Publiczne okazywanie uczuć, nawet między rodzeństwem, nie leżało w naturze muzułmanów.

A jednak miała ochotę rzucić mu się na szyję. Muhammed był drugim synem Ahmeda Abdel al-Sada, rodzonym bratem Amal i jej najbliższym przyjacielem z czasów dzieciństwa. Kochała go wtedy ponad wszystko. Zawsze bronił jej, gdy obcokrajowcy chcieli robić jej zdjęcia, gdy – już jako nastolatkę – nieposłuszni prawom islamu Jemeńczycy próbowali zagadywać na ulicy. Oboje zamierzali poświęcić się sprawie świętej wojny. Pamiętała to bardzo dobrze.

- Muhammedzie, co to jest dżihad? – spytała go któregoś dnia. Miała wtedy osiem lat, on trzynaście.

- To jest wysiłek, który podejmuje każdy człowiek, aby nie ulegać pokusom świata. – odpowiedział jej bardzo poważnym tonem.

- A święta wojna? – dociekała. – To też dżihad?

Wzruszył ramionami.

- Trzeba by zapytać ojca. A co cię to interesuję? – spytał nagle ożywiony. – Jesteś dziewczyną, po co ci to?

- Chcę nawracać niewiernych. – odpowiedziała z dumą. Pamiętała, jakie wrażenie zrobił na niej pewien obcy człowiek, który pojawił się dzień wcześniej wieczorem w ich domu i spotkał z ojcem. Podsłuchiwała wtedy rozmowę przez dziurę w spiżarce. Ów człowiek, mówił o świętej wojnie, o zepsuciu Zachodu i konieczności nawracania niewiernych siłą.

- Zostańmy więc mudżahedinami. – zaśmiał się. – Oboje.

- Ja chyba nie mogę. – odrzekła smutno, ale zaraz dodała: – Ale wyjdę za jednego z nich.

In sza Allah, dotrzymałam obietnicy, pomyślała. A ty Muhammedzie? Spojrzała raz jeszcze na jego schludny wygląd. Bojownicy nie przykładają takiej wagi do ubioru.

- Alam alajkum! Witaj Amal! – odpowiedział z uśmiechem. – Witaj w domu.

Dopiero teraz, z bliska, zauważyła kilka blizn, w tym jedną mocno czerwoną biegnącą od oka w poprzek lewego policzka aż po samo ucho.

Muhammed wyłapał jej spojrzenie i dotknął blizny.

- To nic takiego. – odpowiedział. – Niedawne starcie z bojownikami.

- Co? – zdziwiła się Amal. – Jakie starcie?

- Nic nie wiesz? Powiem ci w samochodzie… a to pewnie moi siostrzeńcy?

- Tak. – odrzekła z uśmiechem wskazując na przyczajone wokół jej burki dzieci. – Abdullah, Labib, Arif i Fatima.

Najstarsi synowie przywitali się grzecznie, Fatima także, Arif tylko mocniej schował się za burką matki. Muhammed ze śmiechem podniósł wzrok na Amal, ale wtedy jeden z mężczyzn przy samochodach coś krzyknął.

- Bismillah, lepiej już chodźmy. – powiedział nagle z poważną miną. – Macie bagaż?

- Tylko jeden. W samolocie.

Muhammed skinął na jednego z mężczyzn, który skoczył po schodniach po bagaż, a sam ruszył przodem w kierunku samochodów. Amal poszła za nim ciągnąc za sobą Arifa, który nie wypuszczał z drobnej rączki skrawka jej burki.

- Pamiętasz Qajsa? – spytał Muhammed zatrzymując się przy drugim aucie.

Stanął przed nią wysoki mężczyzna, szczupły, ale z obwisłym brzuszkiem, który wylewał się spod jego przybrudzonej, jasnej koszuli. Miał szeroką twarz i takież same usta, zasłonięte po części przez dość bujny zarost na brodzie, małe oczy i długi nos.

- Oczywiście. – uśmiechnęła się odpowiadając bratu. – Qajs Mubin Koury, z Afganistanu. Jak się miewa jego żona?

- Nie żyje. – odpowiedział Muhammed. – Qajs jest ochroniarzem u ojca, zostanie twoim kierowcą, gdybyś tego potrzebowała. Jedziemy! – zakrzyknął i rozsadził ich w dwóch samochodach.

Amal, Fatima i najmłodszy Arif jechali razem z Muhammedem i jego kierowcą, Abdullach i Labib usiedli w kolejnym aucie razem z Qajsem.

Ruszyli. Wyjechali z płyty lotniska i skierowali się na południe, w stronę Sany. Słońce strzelało promieniami w kierunku ich samochodów, na szczęście przyciemniane szyby i klimatyzacja uprzyjemniły długą podróż.

Muhammed, który usiadł z przodu, rozmawiał o czymś cicho z kierowcą. Amal nawet nie starała się podsłuchiwać. Była zmęczona lotem, zmęczona emocjami, powitaniem, powrotem do domu. Czuła się dziwnie pusta, nieobecna, jakby jej dusza oderwała się od ciała i została gdzieś indziej. Miała ochotę odsłonić twarz i odetchnąć od swądu przepoconego materiału burki, ale powstrzymała się. W jej rodzinnym domu zawsze panował bardzo tradycyjny podział ról damskich i męskich, a w ich samochodzie był kierowca, obcy mężczyzna. Wolała nie kusić losu. Zamknęła więc tylko oczy i pozwoliła uśpić się szumowi silnika.

- Amal? – usłyszała nagle.

Usiadła prosto otrząsając się z resztek snu. Chwyciła ręką za kark, w którym poczuła kucie od niewygodnej pozycji w której usnęła. Spojrzała na brata, który siedział odwrócony tyłem do kierunku jazdy i patrzył na nią z troską. Słońce było już bardzo nisko, w samochodzie panował półmrok. Fatima i Arif spali skuleni na siedzeniach obok. Zaciągnęła niżej sukienkę córki.

- Słucham. – odrzekła zachrypniętym głosem. Muhammed podał jej małą butelkę z wodą. Upiła duży łyk studząc spalone i wysuszone gardło.

- Dziękuję. – oddała butelkę.

- Źle wyglądasz. – powiedział po chwili. – Wychudłaś bardzo. I dzieci…

- Ma sza Allah, wiem Muhammedzie. – weszła mu delikatnie w słowo. – Teraz będzie lepiej.

- Odwiozę was do Atak, do domu rodziców. – Powiedział po chwili. – Ojciec da ci pokoje oraz utrzymanie do czasu, gdy… gdy coś postanowisz.

- Oczywiście. – odpowiedziała grzecznie kompletnie go nie rozumiejąc. – Powiedziałeś, że nas odwieziesz… nie mieszkasz w Atak?

Uśmiechnął się. Blizna i panujący półmrok sprawiały, że wyglądał nieco upiornie.

- Kiedy się zrobiłaś taka bystra, co?

Amal z lekkim uśmiechem, spuściła wzrok.

- Ożeniłem się. – Powiedział w końcu. – Tak. Moja żona, Hajam, jest wspaniała, na pewno się polubicie. Mam też ośmioletniego syna i dwie młodsze córki… Jestem Abu Ali. – uśmiechnął się pełen dumy, że pierwszym jego dzieckiem był chłopak. – Mieszkamy w Balhaf, gdzie pilnuję interesów.

- Zostałeś biznesmenem? – spytała starając się, żeby nie brzmiało to jak oskarżenie.

Czując na sobie wiercące spojrzenie brata, spuściła wzrok.

- W Balhaf są zakłady gazu skroplonego. – odrzekł po nieznośnie długo przeciągającej się ciszy. – Zaraz po tym, jak się okazało, że nasze złoża ropy są na wyczerpaniu, ojciec zainwestował w budowę gazociągu, którą rozpoczął rząd. Jestem jednym z głównych dyrektorów Yemen LNG.

- To dobrze. Dbasz o przyszłość rodziny.

- In sza Allah. – rzekł i wzruszył ramionami jakby od niechcenia. – Czasy się zmieniły.

- Czy ojciec będzie w domu jak dojadę? – spytała zmieniając temat.

- Trudno powiedzieć. Teraz jest chyba poza Atak, dużo wyjeżdża do Balhaf i Marib.

- Aha. A jak zdrowie matki?

- Dobrze. – zaśmiał się Muhammed. – Z resztą sama zobaczysz.

- Pewnie tak. –wetchnęła.

Przez kilka minut jechali w ciszy. Spojrzała za okno. Pustkowie, które przemierzali, było równie piękne, jak przytłaczające swoją wielkością. Zadrżała. Ogromna przestrzeń, której nie była w stanie ogarnąć wzrokiem, żadnych ścian, ludzi, dźwięków… Zapragnęła nagle wrócić do domu w Abbottabadzie, gdzie czuła się bezpieczna.

Westchnęła. I nagle przeszło jej przez myśl coś, nad czym nigdy się nie zastanawiała. Teraz, gdy Osama nie żył, nie chciałaby zamieszkać w ich pakistańskim domu. Bała się otwartej przestrzeni, ulic, harmidru miasta, obcych ludzi i tego, co nieznane. Ale czy nie za wiele lat żyła w zamknięciu i odosobnieniu?

Spojrzała na niebo. W czerwonym blasku zachodzącego słońca mieniły się pierwsze pojedyncze gwiazdy. I nagle na drodze dostrzegła dużą ciężarówkę, a dalej zaporę ze szlabanem i mały posterunek.

Kierowca zwolnił. Do ich samochodu podszedł ubrany po wojskowemu mężczyzna i zamienił kilka słów z Muhammedem. Po chwili szlaban podniósł się i ruszyli dalej.

- Co tu się dzieje? – spytała po chwili.

- To jest to, o czym mówiłem, że czasy się zmieniły. – odrzekł Muhammed i ponownie się do niej odwrócił. – Trwa wojna Amal. Walczymy z rebeliantami, którzy terroryzują Jemen i prawowity rząd. – przerwał na moment. – Działania wojenne objęły także Szabwę.

Szabwa była muhafazą, jedną z dwudziestu prowincji Jemenu, w której znajdowało się miasto Atak. I ich rodzinny dom.

- Czy coś się…? – spytała, ale Muhammed pokiwał tylko głową.

- Nie. In sza Allah. Ale nie tak dawno rebelianci zajęli Dżaar, potem Zindżibar w Abjan. Teraz trwa ofensywa wojsk jemeńskich. Bierze w nich udział także Ratib.

- On? Przecież on ma szesnaście lat! – krzyknęła Amal myśląc o swoim młodszym bracie. Jak wyjeżdżała był małym dzieckiem.

- Osiemnaście. – poprawił Muhammed. – Chciał jechać, a inne klany plemienne także wystawiły swoich ludzi.

- Opowiedz mi o tym. – poprosiła.

Muhammed zawahał się, ale po chwili zaczął mówić.

- Walki ciągną się właściwie od twojego wyjazdu. Po 11 września 2001 roku Al-Kaida przeprowadziła tu sporo zamachów… Największy był chyba na amerykańską ambasadę ze trzy lata temu. Rok temu rząd wypowiedział wojnę rebeliantom. Walki wybuchły w Sanie, u nas w Szabwie, a także w prowincjach Marib i Abjan. Najgorzej było w lecie i na jesieni. Ojciec strasznie się wkurzył, gdy rebelianci zabili żołnierzy strzegących naszych instalacji naftowych. Część z nich została zniszczona, inne uszkodzone. Ale posuwamy się do przodu. Bismillah, armia jemeńska zwycięży! W maju zginęli bracia Musaida i Abdullah Mubarak.

Amal spojrzała na niego szeroko otwartymi oczami.

- Ależ… ależ oni byli z Al-Kaidy! Znali się z naszym ojcem! Nawet ja ich pamiętam…!

Muhammed patrzył na nią przez chwilę bez słowa.

- Amal. – powiedział wolno. – Jak mówiłem, Jemen się zmienił, nasza rodzina też. Teraz walczymy z Al-Kaidą.

Zamilkli. Tak, teraz kiedy ojciec zarobił na moim małżeństwie z Osamą, może opowiadać się po dowolnej stronie konfliktu, pomyślała Amal czując jak żal dławi się w jej krtani.

- A Qajs? – spytała cichym głosem. – Przecież on też był w Al-Kaidzie. Nawet jego żona… ona chyba przecież była córką jednego z przywódców AQAP³!

- Przeszedł na naszą stronę. – wzruszył ramionami Muhammed. – Zawsze był pomocny i pracowity, a po tym jak stracił żonę, nic więcej mu nie pozostało niż służyć w naszej rodzinie. Inaczej dołączyłby do bojowników i zginął.

- Co się jej stało?

- Zmarła przy porodzie. – odpowiedział obojętnym tonem, po czym odwrócił się w stronę kierunku jazdy. – Zatrzymamy się na modlitwę. A ty powinnaś zmienić tą kolorową kieckę na czador i kwef⁴. Ojciec nie przyjmie cię do domu w tym stroju.

Amal spojrzała na swoją znoszoną, haftowaną z przodu burkę, jedyną pamiątkę, jaka jej została po mężu i życiu w Pakistanie. Teraz się okazało, że nawet jej rodzina, od lat wspierająca Al-Kaidę, walczy z bojownikami, jak ze zwykłymi bandytami.

Auto zjechało na pobocze. Muhammed i kierowca wyszli na zewnątrz. Patrzyła jak dokonują wudu, ablucji z użyciem piasku. W chwili gdy ustawili się w kierunku Mekki, zwanym kibla, ostrożnie otworzyła drzwi samochodu i stanęła z jego drugiej strony, aby również odmówić salat al-maghrib. Zdjęła swoje znoszone sandały i dokonała rytualnych gestów obmycia.

Jedną obietnicę już wypełniłam, pomyślała, podnosząc ręce i wygłaszając Allahu Akbar, intencję odprawienia modlitwy. Teraz musiała spełnić drugą, złożoną w maju w Abbottabadzie.

Amal pragnęła pomścić śmierć swojego męża, Osamy bin Ladena.

ROZDZIAŁ 1

Waszyngton, DC, Stany Zjednoczone

2012 rok

Lucia Cocci zaparkowała swojego wysłużonego jeepa przy Pennsylvania Avenue, wysiadła, zamknęła auto i ruszyła w kierunku eleganckiej kamienicy z białą fasadą. Uchyliła szklane drzwi i weszła do środka. Przez chwilę rozglądała się uważnie po stolikach, aż zauważyła znajomą wysoką sylwetkę. Podeszła bliżej.

- Witam panie Orth.

- Ach, dzień dobry Lucio! – mężczyzna podniósł głowę znad gazety i uśmiechnął się grzecznie. Mark Orth miał szpakowatą, pociągłą ale sympatyczną twarz, duże oczy i szerokie usta. Dość długie blond włosy trzymały mu się sztywno zaczesane na bok, zapewne utrwalone pokaźną ilością lakieru.

- Usiądź proszę. – wyciągnął swoją chudą dłoń i wskazał krzesło naprzeciwko. Spod mankietu koszuli wyjrzała złota tarcza Rolexa. – Jak zwykle wyglądasz pięknie.

Lucia uśmiechnęła się grzecznie, ale nie skwitowała komplementu podziękowaniem. Po ojcu Włochu odziedziczyła wąską twarz i takie same usta, a więc rysy, które znacznie odbiegają od tego, co w Ameryce uznaje się za kanon piękna. Z drugiej jednak strony, przesyt biuściastych blond piękności sprawiał, że mężczyźni zaczynali traktować je jak powietrze. I oglądali się za kobietami które miały inny typ urody. No i pozostawała jeszcze kwestia ubioru. A Lucia Cocci zawsze przykładała do niego wagę, gdy szła na spotkanie, na którym reprezentowała swoją fundację Magnoopere.

Białe rozszerzane u dołu spodnie na które dziś się zdecydowała idealnie zakryły jej nieco krzywe nogi podkreślając ich długość. Fałdki tłuszczu na brzuszku – efekt podjadania w nocy – schowała pod zwiewną, błękitna bluzką, która powiększała jej mały biust. Z samego rana także umyła i ładnie wysuszyła swoje czarne, półdługie włosy i zrobiła porządny makijaż, który ukrył nawet zmęczenie trzygodzinną jazdą z Nowego Jorku.

- Mam nadzieję, że długo nie czekasz?– powiedziała siadając. Zawiesiła torbę na oparciu, wyjęła z niej komórkę i położyła na stole.

- Niee… dopiero co przyszedłem. Zawsze pod telefonem, co?

- Przecież wiesz – powiedziała wzruszając ramionami. – W każdej chwili może ktoś zadzwonić i potrzebować mojej pomocy.

Powietrze było przyjemnie chłodne, choć nieco przesycone zapachem bazylii i pomidorowych sosów oraz grillowanego chleba. Boże, pomyślała Lucia, jak miała dość rodzinnej kuchni! Ale to Mark zaproponował tą restaurację, więc nie wypadało odmówić, zwłaszcza, że zrobił to pewnie przez grzeczność dla jej korzeni.

- Jasne. Napijesz się czegoś? – spytał podając jej kartę. – Zjesz coś? Mają tu niezłego kucharza.

- Tak, dziękuję. Z przyjemnością.

Zerknęła na menu. Była to dość dobra restauracja, a więc i droga. Za droga jak na jej gust i portfel. Prześlizgnęła wzrokiem po pozycjach.

- Dla mnie prosciutto – powiedziała gdy pojawił się kelner. – I gazowana woda.

- Bene. – odpowiedział kelner z twardym akcentem. Był wysokim blondynem o okrągłej twarzy i rumianych policzkach. Na Włocha wyglądał tak samo, jak Orth na robotnika. – Wino?

- Dziękuję.

Mark zamówił dla siebie finocchio i lampkę Chardonnay. Ciekawe, czy ze względu na mnie zamówił tak skromne danie, pomyślała Lucia oddając menu kelnerowi.

- Zatrzymałaś się gdzieś w okolicy?

- W naszym biurze terenowym w North West.

- Będziesz musiała kiedyś mi je pokazać…

- Wiesz, że to niemożliwe. – uśmiechnęła się. – Nie zapraszamy do swoich biur nikogo, nie występujemy w telewizji, nie publikujemy swoich zdjęć. Dbamy o swoje bezpieczeństwo.

- Tak, wiem, wiem… – Mark pokręcił głową – Ale zawsze mogę próbować.

Przerwali na chwilę, gdy kelner przyniósł napoje.

- Więc co cię sprowadza na Capitol Hill? – spytał po chwili upijając łyk wina.

- Magnoopere jak zawsze.

- Handel żywym towarem wciąż się rozwija. – przyznał smutno.

Lucia poczuła jak do policzków napływa jej krew. Sięgnęła po szklankę z wodą, która ostudziła nieco jej emocje.

- Mark, ja nie zajmuję się handlem bydłem czy kurczakami. Ludzie to nie żywy towar, bo nie są na sprzedaż.

- Wiem, wiem. – podniósł ręce w obronnym geście – To po prostu taki skrót myślowy. Wszyscy tak mówią.

- Więc to jest powód, żeby powielać błędy? – Lucia upiła kolejny łyk wody. Zawsze się wkurwiała, gdy ktoś nazywał ludzi zmuszanych do pracy bądź prostytucji „żywym towarem”.

- Rocznie na całym świecie ofiarami handlu ludźmi pada od siedmiuset tysięcy do dwóch milionów ludzi. Nikt nie jest w stanie dokładnie ocenić skali tego zjawiska… Ale wiemy, że połowa jest wykorzystywana seksualnie!

- Lucio, rozumiem to przecież. – odpowiedział cicho. – Stany Zjednoczone przyjęły TVPA⁵, mamy ustawy, szkolenia dla funkcjonariuszy FBI, ICE HSI, DOL, DOS⁶… DOS powołał przecież ACTeams, zespoły koordynujące działania zwalczające handel ludźmi.

- Tak. W wybranych dzielnicach pilotażowych kraju. – burknęła, ale w tym momencie kelner przyniósł ich lunch.

Przez chwilę jedli w ciszy. Lucia beznamiętnie żuła prosciutto, chociaż najchętniej wróciłaby od razu do rozmowy.

- A jak w ogóle ma się twoja fundacja? – spytał Mark.

- Magnoopere? Dość dobrze. W tym roku mieliśmy ponad dwieście interwencji. Blisko sto kobiet udało nam się przejąć, z czego może połowa zacznie nowe życie.

- To chyba dobrze…

Odłożyła widelec.

- Nie jest dobrze Mark, bo prawdopodobnie będę musiała zamknąć fundację. – spojrzała na niego twardo. – Nie udawaj zaskoczonego. Nie dostaliśmy dofinansowania z DOS, a bez tych pieniędzy nie damy rady dalej funkcjonować.

- Przykro mi, Lucio, ale…

- Co się stało, Mark? – przerwała mu i pochyliła się nad stołem. – Przecież działamy od kilku lat, mamy rozliczonego każdego dolara. Co się stało, do cholery?!

- Lucio, nie denerwuj się!

- Ja się nie denerwuję! – Jej nieco podniesiony głos przeszedł w syczący szept. – Ja się wkurwiam bo nie wiem komu zależy na dobraniu się do mojego tyłka!

- Lucio, masz ładny tyłek, ale nie o to chodzi. – powiedział uspokajająco Mark.

- To o co?

- O nic! Przyznają pieniądze według własnych kryteriów. Nie mamy wpływu na ciągłość dotacji.

- Senator ma. – oparła się na krześle. – Herringa zawsze interesowały problemy społeczne. Był szczodry dla Magnoopere i wspierał nas. Jako jego asystent dobrze o tym wiesz. – pokiwała głową. – Znamy się od lat, nie mydlij mi oczu, Mark. O co poszło?

Mark odłożył sztućce, wytarł usta serwetką i upił łyk wina.

- Lucio. – popatrzył na nią. – Senator jest całym sercem za tobą. Jedyną osoba, która mogła zaszkodzić Magnoopere jesteś ty sama.

- Ja?! – pisnęła otwierając szeroko oczy ze zdumienia.

- Tak. Wiesz, te twoje ostatnie wypowiedzi dla prasy na temat eutanazji nie przysporzyły ci zwolenników wśród demokratów.

- Ale co z tego, że jestem przeciw?

- Ano dużo. – Mark pochylił się i zaczął obracać kieliszek w dłoniach. – Wszyscy politycy w tym kraju należą do jednego lub drugiego obozu. Jeśli chcesz coś od rządu, to musisz wchodzić w dupę albo demokratom, albo republikanom. Nie masz na tyle mocnego wsparcia, żeby opowiedzieć się gdzieś po środku.

- I to, że jestem za posiadaniem broni palnej też jest drą w oku demokratów?! – wypaliła Lucia prawie się trzęsąc. – Mamy wolny kraj i wolność myślenia, a okazuje się, że muszę wyznawać jednakowe poglądy jak ludzie, którzy przyznają mi dofinansowanie na działalność społeczną?! Ludzie, którzy zostali wybrani w wolnych wyborach?! I pieniądze, które należą do całego państwa a nie do nich?! Kurwa, Mark, to nie normalne!

- Tak to działa. – wzruszył ramionami. – Witaj w świecie prawdziwej polityki.

Lucia oddychała przez chwilę głęboko.

- Herring jest senatorem pierwszej klasy, kolejne wybory za 6 lat. – powiedziała w końcu. – Jakim jestem dla niego zagrożeniem? Dlaczego Magnoopere nie może dostać tej cholernej dotacji?

- Dotacje przyznaje DOS, nie senator, przecież wiesz. – westchnął. – Budżet został okrojony…

- Ale handel ludźmi się nie zmniejszył…!

- Tak, ale wydano więcej na szkolenia funkcjonariuszy państwowych. FBI przeszkoliło ponad siedemset swoich ludzi, ICE HSI cztery tysiące.

- Jasne. – Lucia pokiwała szyderczo głową. – Szkolimy się i rozwijamy własne kwalifikacje, żeby ładnie wyglądało w résumé. Wiesz, że w 2011 roku w obu Amerykach było tysiąc osób oskarżonych o handel ludźmi, z czego nieco ponad trzystu uznano za winnych? A wiesz ile było ofiar? Blisko dziesięć tysięcy! I jak to się ma do wyliczeń, że ofiarami handlu ludźmi pada nawet dwa miliony osób? – pochyliła się nad stołem. – Tu nie chodzi o to, że wzrosła skuteczność działania policji, rządu, czy innych organów. Handel ludźmi rozwija się jak gospodarka USA w latach 60. W wartościach bezwzględnych oznacza to, że po prostu skubiemy coraz mniejszą część przestępczego tortu. Nie daje ci to do myślenia?

- Daje Lucio, ale cały świat to nie USA, a handel ludźmi to nie tylko handel kobietami. – Mark popatrzył na nią smutno. – Zrozum, nie jesteśmy w stanie pomagać gwałconym kobietom czy wyzyskiwanym małym dzieciom w każdym miejscu na ziemi. Mamy więc problemów u siebie…

- Cztery i pół miliona osób jest wykorzystywanych seksualnie na całym świecie. Zadaj sobie pytanie jaki procent stanowią mężczyźni, a jaki kobiety? I dzieci?

Mark westchnął i poprosił o dolewkę wina. Kelner podszedł z butelką i sprawnie napełnił kieliszek nie rozlewając ani kropli.

- Dobry rocznik. – mruknęła Lucia zerkając na butelkę. – 2003 rok był łaskawy dla nowozelandzkich win.

- Może jednak się skusisz? – spytał Mark.

- Dziękuję.

Dojedli ostatnie kęsy lunchu.

- Lucio, robimy co możemy aby was wesprzeć. Ale pewnych rzeczy nie przeskoczymy. Zwłaszcza, jeśli ty sama strzelasz sobie i nam w kolano opowiadając się przeciw programowi partii. To tylko ludzie – wzruszył ramionami. – A jeśli nawet nie ty, to twoje nazwisko jest dość rozpoznawalne. Jeśli chcesz sobie pomóc, to zadbaj o ludzi, którzy dają ci pieniądze.

Lucia dopiła wodę.

- Wiem Mark i dziękuję ci. Ale wiesz, co mnie wkurwia? Że w pewnym momencie wszyscy politycy patrzą na ludzi jak na problemy. To raz. Nie, daj mi skończyć. Dwa, że uważamy się za światowe mocarstwo, a mamy w dupie te „problemy” na całym świecie. Trzy, ta nasza dupa jest dymana przez brudnych alfonsów, którzy biorą za to lepszą kasę niż ty pracując jako asystent senatora.

Sięgnęła po torebkę i wstała.

- Dziękuję ci za lunch. – zerknęła na zegarek. – Wracam do Nowego Yorku. I słuchaj… - przestąpiła z nogi na nogę i spojrzała na niego. – Nie proszę cię o tą dotację jako wyborca czy kobieta. Ale jako osoba, która prawie codziennie przytula kobiety chore na kiłę, rzeżączkę lub AIDS i zastanawia się, kiedy popełni błąd.

Wyciągnęła rękę. Mark mimowolnie zawahał się.

- Umyta i zdezynfekowana. – uśmiechnęła się smutno.

- Do zobaczenia Lucio. – uścisnął ją mocno.

- Do widzenia. Pozdrowienia dla senatora.

Wyszła i skierowała się wprost do swojego auta. Odpaliła silnik i w tym momencie zadzwonił telefon.

- Halo? – mruknęła odbierając komórkę.

- Lucia? Tu Katie. Dzwoniła Barbara, ma dziewczynę w siódmym miesiącu ciąży, która właśnie rodzi…

- Co to za dziewczyna? – spytała Lucia, kierując się na lewy pas.

- Meksykanka. Chyba uciekła z jakiegoś burdelu. Nie mówi po angielsku. Chce oddać dziecko do adopcji…

- Dobra, jadę tam. – westchnęła i rozejrzała się po drodze. – Barbara jest z nią? Który to szpital?

- Tak, tak. Zaraz, zaraz…prześlę ci smsem adres.

- Dobra.

Lucia rozłączyła się i gorzko zaklęła.

Mark Orth miał nieco ponad pół mili do Russell Senate Office Building, postanowił więc przejść się piechotą. Kwietniowe słońce grzało już całkiem przyjemnie, promienie co chwila ześlizgiwały się po jego okularach przeciwsłonecznych. Wiał lekki, ciepły wiatr delikatnie poruszający pojedynczymi, nieujarzmionymi przez lakier pasemkami włosów. Ulice były zatłoczone, jak zawsze w porze lunchu, ale wyraźnie przybyło też ludzi na chodnikach. Wszyscy starali się czerpać garściami z pierwszych ciepłych dni.

Orth minął 1st Street, a potem na wskroś przeszedł parking przy Kapitolu. Majestatyczny budynek lśnił bielą kłując w oczy niczym śnieg na stokach narciarskich w Aspen. Po niecałym kwadransie Mark dotarł do skrzyżowania Constitution Avenue i Delaware Avenue. Wszedł po schodach do budynku, otworzył skrzydło potężnych drzwi i ruszył korytarzem w kierunku wind. Po chwili znalazł się przed drzwiami biura senatora Christophera Herringa.

- Cześć Carol – rzucił podchodząc do swojego biurka i zerkając na emaila. – Coś ciekawego?

- Nic, stara nuda. – odpowiedziała sekretarka nie odwracając się. Stała przy szafie i przekładała jakieś papiery w segregatorach.

Była drobną dwudziestoparolatką o krągłych biodrach, zgrabnych, aczkolwiek krótkich nogach i ładnej twarzy. Pracowała dla Herringa od blisko roku i – zdaniem senatora – całkiem nieźle radziła sobie jak na pierwszą robotę po studiach.

- Wiesz – powiedziała odwracając się i przenosząc na biurko stos teczek. Kilka kartek wypadło na ziemię. – Kurwa… przepraszam. – Westchnęła się i schyliła żeby je pozbierać. – Zawsze się zastanawiam, dlaczego w czasach, gdy większość spraw załatwiają za nas komputery, ja nadal muszę się użerać z toną papierologii! To bez sensu. – Usiadła za biurkiem i upiła łyk kawy. – Wiesz, ile tysięcy drzew rocznie wycina się, żeby uzyskać papier na przesłanie następującej informacji – chwyciła jedną kartkę odgarniając swoje długie blond włosy na plecy. – Cytuję: „potwierdzam odbiór teczki numer dwanaście łamane przez trzy przez dwa tysiące dwanaście”. I to w dodatku w formacie A4!

- Tak, wiem, wiem. – Mark przejrzał skrzynkę pocztową. Większość emaili to były newslettery od mediów i portali informacyjnych. Kilka zaproszeń dla senatora (przysłanych na ogólny adres) oraz zaproszenie z facebook’a, że jego znajomy organizuje spotkanie absolwentów za kilka tygodni. Kliknął potwierdzenie obecności i sprawdził, czy wydarzenie zapisało się w jego kalendarzu. Zadowolony wyprostował się. – Senator u siebie?

- Tak. Wrócił chwilę temu. – Carol zerknęła na aparat telefoniczny. – Rozmawia z kimś. Teraz ma kwadrans wolnego, a potem spotkanie w komisji.

Mark podszedł do drzwi i delikatnie zapukał, po czym nacisnął klamkę i wszedł do środka.

Senator, z nogami założonymi na biurko i słuchawką przyciśniętą ramieniem do ucha, zapinał złote spinki w mankietach koszuli. Był niezbyt wysoki, dobrze zbudowany i całkiem nieźle wysportowany. Nosił krótkie włosy i zazwyczaj jednodniowy zarost, w którym – jak uważała Carol – było mu bardzo do twarzy. Mark podziwiał go za wewnętrzną dyscyplinę i konsekwencję w działaniu. Matka Herringa była aktorką drugiej kategorii, ojciec prowadził stację benzynową. Młody Christopher studiował w rodzimej Californii, a potem na Yale. Po skończeniu nauki wrócił do domu, gdzie założył i rozkręcił studio filmowe oferujące efekty specjalne. Zbił na tym majątek. Po pięćdziesiątce skierował swoje zainteresowania ku polityce, które wkrótce doprowadziły go do fotelu senatora z ramienia stanu California.

Niektórzy nawet mówili, że część pieniędzy Herring zarobił oszukując wspólników, ale Orth nie dawał temu wiary. Banda zazdrośników, pomyślał patrząc na dostojną twarz swojego pracodawcy.

- Tak, tak. Zgadzam się Paul. Ależ oczywiście…

Herring zamachał przyjaźnie do Ortha i nieznacznym gestem kazał mu usiąść.

- Zajmę się tym. Dobrze. Do zobaczenia na posiedzeniu komisji. – Senator odłożył słuchawkę, zdjął buty z biurka i westchnął.

- Cholerni biurokraci. Czy wiesz, że MUSIMY zająć się legalizacją małżeństw związków homoseksualnych? Dlaczego? Bo lobbowali za tym Jolie i Pitt! A moi wyborcy chcą, żeby wreszcie wzięli ślub!

- Ale oni już chyba wzięli ślub – odpowiedział powoli Mark. – Wydaje mi się, że ich dzieci o to ich prosiły.

- No, właśnie. – Senator uśmiechnął się zrezygnowany. – Dobrze wiesz, że ja popieram mniejszości seksualne. Na przykład daję pracę….

Roześmieli się obaj. Mark Orth był zdeklarowanym gejem.

- … tylko wiesz, nie podoba mi się w jaki sposób podchodzi się do tego tematu. Trzeba to zrobić porządnie, a nie wedle modły jakiś gwiazdeczek.

- Zgadzam się. Ale Kalifornijczycy zawsze tacy byli. – Mark wzruszył ramionami. Podobnie jak senator pochodził z zachodu Stanów Zjednoczonych.

- No, mniejsza o to. – Herring przyklasnął. – Jak na spotkaniu? Byłeś z…?

- Lucią Cocci z Magnoopere. Jest cholernie wściekła, że nie dostała dofinansowania… - Orth zawahał się. – I chyba ma rację. Odwala kawał dobrej roboty.

- Tak i wiesz, że popieram ją w stu procentach. – Senator popatrzył w okno. – Tyle, że nie mam, aż takiego wpływu na DOS, żeby przeforsować swoją opozycję. A Lucia z tymi swoimi wypowiedziami, też nam nie pomaga.

Mark Orth milczał przez chwilę.

- Pewnie myślisz, że źle zrobiłem wycofując dla niej swoje poparcie?

- Nie, skoro nasi wyborcy nie życzą sobie finansowania instytucji, których szefowie popierają dostęp do broni palnej, a jednocześnie sprzeciwiają się eutanazji.

Senator patrzył przez chwilę na swojego asystenta. Będziesz się jeszcze musiał dużo nauczyć o polityce, chłopcze, pomyślał i dodał po chwili:

- Co mówiła? – spytał po chwili siadając prosto i zerkając na ekran komputera.

- Dużo, jak zwykle. Wie pan, ona chciałaby objąć protektoratem Stanów Zjednoczonych cały świat. Chce, żebyśmy angażowali się w zwalczanie handlu ludźmi, ze szczególnych uwzględnieniem handlu kobiet i zmuszania ich do prostytucji, w skali globalnej. – Mark przerwał widząc jak senator czyta coś na ekranie komputera.

- Kontynuuj.

- No, więc. Ona uważa, że skoro jesteśmy mocarstwem, to powinniśmy czerpać ze świata nie tylko korzyści, ale i zajmować się jego problemami.

- I ma dużo cholernej racji. – odpowiedział senator pochylając się. Przez kilka chwil panującą ciszę przerywały tylko głośne uderzenia jego palców w klawiaturę.

- Czy to wszystko? – spytał Mark lekko się podnosząc.

- Nie. – odpowiedział senator wciąż pisząc. Oczy miał wlepione w klawiaturę. – Przygotuj mi raport na temat handlu ludźmi. Z ostatnich lat. Zwróć uwagę na sprawę kobiet. – Podniósł wzrok na asystenta. – Chcę to mieć do wieczora na biurku.

- Oczywiście. – odpowiedział Mark i cicho zamknął za sobą drzwi.

- O Mark. Dobrze, że jesteś – pisnęła Carol. – Właśnie pomyślałam, że powinniśmy wprowadzić dzienne limity wydruków…

Mark Orth uśmiechnął się pod nosem i zabrał do przygotowywania raportu dla senatora.

ROZDZIAŁ 2

Waszyngton, D.C., Stany Zjednoczone

Christopher Herring zaparkował swojego cadillaca CTS-V na podjeździe i wszedł do domu. Mieszkał w Georgetown na 33rd Street. Nie była to rezydencja, ale pod względem wykończenia spełniała dość wyśrubowane wymogi jego żony, a dostępna powierzchnia była w stanie sprostać potrzebom jego syna i córki. Poza tym, był w dobrej lokalizacji – na Kapitol jechał około pół godziny.

Zostawił klucze pod lustrem, zdjął płaszcz i wsłuchał się chwilę w nienaturalną ciszę, błogosławiąc swoją żonę i jej pomysł, aby wyjechać z dziećmi na kilka dni do rodziców do Californii. Uśmiechnął się. Czekał go przyjemny wieczór.

Umył ręce, po czym wszedł do obszernej kuchni zastawionej różnego rodzaju sprzętem, którego w większości Christopher nie rozumiał i nie używał. Wyjął z zamrażarki pizzę i wrzucił do mikrofalówki. Potem ruszy do salonu. Włączył mecz, Jankesi przygrywali z Rangersami. Nalał sobie koniaku i wyszedł do pizzę.

Po chwili usadowił się wygodnie w fotelu i zajął jedzeniem. Placek pizzy był gruby, prawie bez dodatków. Przypominało mu to jedzenie na studiach. No, tyle, że wtedy pił piwo. Po kilku minutach był już syty, więc odłożył talerz, sięgnął po raport Ortha i upił łyk koniaku.

Zagłębił się w lekturę.

Wynik był zatrważający. Jankesi zupełnie stracili formę. Przetarł oczy i ponownie spojrzał na raport.

Pomimo iż był senatorem z ramienia partii demokratów, nigdy nie krył się ze swoimi krytycznymi opiniami w stosunku do obecnie urzędującego prezydenta Baracka Obamy. Herring uważał, że Obama za bardzo skupia się na doktrynie partii. Niech szlag trafi ograniczenia do broni palnej! Zwłaszcza, że prezydent został przyłapany przez fotoreporterów jak uczył córki strzelać. To nie dostęp do pistoletów i ostrej amunicji był winny strzelaninom, ale zły system opieki zdrowotnej i pomocy socjalnej. Amerykanie nie mieli usług medycznych dostosowanych do ich potrzeb. Co z tego, że opieka medyczna była wreszcie powszechna? Zupełnie jak w socjalizmie – wszyscy byli równi. Tylko, że kilku szaleńców pokazało światu czym to grozi.

A podejście Obamy do wojska? Zupełnie jakby hippisi z lat 70. zrobili mu pranie mózgu. Zgnoił zawód żołnierza i szpiega. Do tego jeszcze inne problemy. 11 milionów nielegalnych emigrantów w USA wciąż czekało na uregulowanie swoich praw. Tymczasem, aby przeżyć, wciąż pracowali, niejednokrotnie pod przymusem. Ile z nich to kobiety? A według danych ponad 98% jest wykorzystywanych seksualnie.

Upił łyk koniaku. Rangersi wygrali mecz.

Handel ludźmi w USA był ścigany przez DOJ⁷, która utrzymywała 94 federalne prokuratury. W 2011 roku 40 zespołów DOJ odnotowało 900 dochodzeń i 1350 podejrzanych. ICE HSI miała 722 przypadku handlu ludźmi, FBI 337. Daje to nieco ponad dwa tysiące spraw, z czego pewnie połowa znajdowała finał w sądzie.

Przełożył kartki raportu. Według DOS średnia kara więzienia za handel ludźmi w USA wyniosła 11 lat i 8 miesięcy. Nie ma tragedii, pomyślał i spojrzał na kraje najbardziej zagrożone handlem obcokrajowcami: Filipiny, Tajlandia, Indie, Honduras, Gwatemala i Meksyk.

Senator skrzywił się. Przecież Meksyk należał do strefy Tier2⁸, obejmującej kraje, które nie wprowadziły jeszcze wszystkich założeń TVPA, ale bardzo się o to starały!

Upił ponownie łyk koniaku. W 2011 roku DOS dofinansował 42 organizacje zajmujące się pomocą ofiarom handlu ludźmi. Co prawda budżet im się zmniejszył, ale nadal dysponowali milionami dolarów. Dlaczego czepnęli się właśnie Luci Cocci? I niego samego. A Herring nie miał jeszcze takiej pozycji, żeby zignorować ostrzeżenia ze strony partii. I musiał pod naciskiem wycofać swoje poparcie dla Magnoopere.

Jak pomóc Luci? Przecież ona niejednokrotnie ryzykuje własnym życiem, żeby pomóc tym kobietom. Pamiętał jak spotkał ją po raz pierwszy. Nie wierzył, że ta wygadana Włoszka może biegać nocą z pistoletem po Brooklynie próbując wyrwać z rąk alfonsów jakąś znarkotyzowaną meksykankę. Niesamowite.

Niesamowite, że wciąż borykamy się z problemami, które dla wielu cywilizowanych osób nie istnieją, albo są marginalne. Jak handel ludźmi. Albo nielegalna emigracja. Ci pojedynczy ludzie potrzebują nie ustaw i przepisów, ale prawdziwej, aktywnej pomocy.

Dopił koniak, wyłączył telewizor i wstał. Coś przyszło mu do głowy.

Już od jakiego czasu zastanawiał się co zrobić z tą częścią swoich pieniędzy, którą uzyskał nie tak całkiem etycznie podczas budowania swojego imperium filmowego. Nie żeby złamał prawo, ale będąc teraz senatorem, dbając o interesy współobywateli, czuł jak pali go dokumentacja funduszu, który założył aby ulokować w nim owe miliony. Może wreszcie znalazł rozwiązanie?

Miał więc pieniądze. I mógł je zainwestować lepiej niż na lokacie. Zwłaszcza, że części z nich z moralnego punktu widzenia w ogóle nie powinien posiadać… A na dodatek przysporzyłby sobie wyborców. A potem mógłby sięgnąć po… kto wie?

Notatki

[←1]

Futa – kolorowy pas o długości kilku metrów i szerokości jednego metra, który mężczyźni owijają wokół bioder i noszą zamiast spodni.

[←2]

Dżambija – tradycyjny jemeński nóż noszony w bogato zdobionej, zagiętej pochwie.

[←3]

AQAP – Al-Qaeda in the Arabian Peninsula.

[←4]

Rodzaj zasłony na twarz noszonej przez muzułmanki.

[←5]

TVPA - The Trafficking Victims Protection Act

[←6]

ICE - U.S. Immigration and Customs Enforcement, HIS - The ICE Homeland Security Investigations, DOL – United States Department of Labor, DOL’s Office of the Inspector general, DOS - Department of State, DSS – Diplomatic Security Service.

[←7]

DOJ – US Department of Justice.

[←8]

W 2012 roku TVPA zakwalifikowała każdy kraj na świecie do jednej z czterech stref. Kryterium stanowi zaangażowanie i zakres działań rządu w celu zwalczenia handlu ludźmi.