Basior

Iwan Turgieniew

(DEMO)

Strona redakcyjna

ISBN: 978-83-7991-023-6
Licencja: Tekst z domeny publicznej.
Źródło: Polska Biblioteka Internetowa
Opracowanie tej wersji elektronicznej: © Masterlab, 2013.
Język i pisownia mogą być miejscami archaiczne - zgodnie z oryginałem.

MASTERLAB
Wydawanie i konwersja ebooków
E-mail: biuro.masterlab@gmail.com
www.masterlab.pl

Białobrzegi
Białobrzegi

Poland
Polska

Basior

Wracałem wieczorem z polowania, sam jeden, linijką. Do domu było jeszcze z osiem wiorst. Rasowa klacz-kłusaczka raźno biegła po drodze pełnej kurzu, pochrapując od czasu do czasu i strzygąc uszami. Znużony pies, jak przywiązany, trzymał się nieodstępnie tylnych kół. Nadciągała burza. Ogromna fioletowa chmura wyłaniała się z wolna zza lasu, nade mną i wprost na mnie mknęły podłużne szare obłoki, wikliny kołysały się trwożnie i szumiały. Duszna spiekota przeszła raptem w wilgotny chłód, cienie szybko zaczynały gęstnieć. Uderzyłem lejcami konia, zjechałem do jaru, przebrnąłem przez zarośnięty łoziną wyschnięty strumień, wspiąłem się na zbocze i wjechałem do lasu. Droga wiła się przede mną wśród gęstych krzaków leszczyny, tonących już w mroku; z trudem posuwałem się naprzód. Linijkę podrzucało na twardych korzeniach stuletnich dębów i lip, przecinających nieustannie głębokie, podłużne bruzdy — ślady kół. Koń mój zaczął się potykać. Huczący wiatr zaszumiał nagle w górze, zachwiał i szarpnął drzewami, wielkie krople deszczu hałaśliwie zabębniły po liściach, śmignęła błyskawica i rozpętała się burza. Deszcz lunął strumieniem. Jechałem stępa, wkrótce jednak zmuszony byłem się zatrzymać. Koń mój grzązł, ciemno było, choć oko wykol. Ukryłem się pod rozłożystym krzakiem. Zgarbiwszy się i otuliwszy twarz wyczekiwałem cierpliwie końca ulewy, gdy naraz w świetle błyskawicy zdało mi się, że widzę na drodze wysoką postać. Zacząłem się bacznie wpatrywać — ta sama postać wyrosła jak spod ziemi tuż przy mojej linijce.

— Kto tu? — zapytał dźwięczny głos.

KONIEC WERSJI DEMO