Schadzka

Iwan Turgieniew

DEMO

Strona redakcyjna

ISBN: 978-83-7991-024-3
Licencja: Tekst z domeny publicznej.
Źródło: Polska Biblioteka Internetowa
Opracowanie tej wersji elektronicznej: © Masterlab, 2013.
Język i pisownia mogą być miejscami archaiczne - zgodnie z oryginałem.

MASTERLAB
Wydawanie i konwersja ebooków
E-mail: biuro.masterlab@gmail.com
www.masterlab.pl

Białobrzegi
Białobrzegi

Poland
Polska

Schadzka

Jesienią, tak jakoś w połowie września, siedziałem raz w brzozowym lasku. Od samego rana popadywał drobny deszczyk, a na zmianę, od czasu do czasu rozbłyskiwały ciepłe promienie słońca; pogoda była kapryśna. Niebo to całe powlekało się lekkimi białymi obłokami, to raptem, na mgnienie oka, przejaśniało się gdzieniegdzie i wówczas spośród rozsuniętych chmur ukazywał się lazur jasny, łagodny, jak przecudne oko. Siedziałem, rozglądałem się dokoła i nasłuchiwałem. Liście z cicha szumiały mi nad głową; po samym ich szmerze można było odgadnąć, jaką mamy porę roku. Nie było to wesołe, roześmiane drżenie wiosny ani łagodny szelest i przeciągły rozhowor lata, nie był to lękliwy i chłodny szept późnej jesieni, lecz prawie nieuchwytne, senne szemranie... Lekki powiew ledwo-ledwo przeciągał po wierzchołkach drzew. Gęstwina wilgotna od deszczu wciąż się zmieniała, zależnie od tego, czy słońce świeciło, czy zakrywało się chmurą; to rozpromieniała się, jakby wszystko się w niej nagle uśmiechnęło; cienkie pnie niezbyt gęstych brzóz nabierały niespodzianie łagodnego połysku białego jedwabiu, leżąc na ziemi drobne liście mieniły się i rozjarzały dukatowym złotem, a przed mymi oczami wysokie paprocie, przystrojone już w swą jesienną barwę przejrzałych winogron, przeświecały plącząc i krzyżując bez końca swe pierzaste łodygi; to znów wszystko jakby nagle błękitniało: jaskrawe kolory gasły w jednej chwili, brzozy stały białe, pozbawione blasku, jak świeżo spadły śnieg, którego jeszcze nie dotknął chłodny rozigrany promień zimowego słońca, i znów ukradkiem, podstępnie, zaczynał mżyć i szemrać po lesie drobniutki deszcz. Liście na brzozach były jeszcze prawie wszystkie zielone, chociaż znacznie już pobladły; gdzieniegdzie tylko stała samotna młodziutka brzózka, cała purpurowa albo cała złota, i trzeba było widzieć, jakim ogniem płonęła w słońcu, którego promienie ni stąd, ni zowąd wdzierały się, ślizgając i mieniąc pstrokacizną barw, poprzez gęstą siatkę cienkich gałązek świeżo obmytych roziskrzonym deszczem. Ani jeden ptak się nie odezwał, wszystkie pochowały się gdzieś i umilkły, z rzadka tylko jak stalowy dzwonek dzwonił drwiący głos sikorki. Zanim zatrzymałem się w tym brzeźniaku, przeszedłem z psem przez wysoki lasek osinowy. Przyznam się, że nie bardzo lubię to drzewo — osinę — jej bladoliliowy pień i szarozielone, metalicznie połyskujące liście, które podnosi jak można najwyżej i rozkłada w powietrzu niby drgający wachlarz; nie lubię wiecznego kołysania się jej okrągłych, potarganych liści, niezgrabnie poprzyczepianych do długich szypułek. Bywa piękna tylko w pewne letnie wieczory, kiedy góruje samotna ponad niskimi krzakami skupiając na sobie krwawe promienie zachodzącego słońca, błyszczy i dygoce, od korzeni aż do wierzchołka skąpana w jednolitym złotawym szkarłacie, albo kiedy w jasny, wietrzny dzień na tle błękitnego nieba faluje cała szumiąc i szeleszcząc, a każdy jej liść, wprawiony w ruch, jak gdyby chciał się oderwać i ulecieć w dal. W ogóle jednak nie lubię tego drzewa i dlatego nie zatrzymując się w osinowym lasku, dotarłem do brzeźniaka, schroniłem się pod drzewem, którego gałęzie zaczynały się dość nisko nad ziemią, a więc mogły ochronić mnie przed deszczem, i nacieszywszy się otaczającym mnie widokiem, zasnąłem tym beztroskim i słodkim snem, znanym tylko myśliwemu.

Nie potrafię powiedzieć, jak długo spałem, ale kiedy otworzyłem oczy, w całym lesie było pełno słońca i wszędzie, gdzie tylko spojrzeć, poprzez radośnie szumiące korony drzew przeglądało i skrzyło się jaskrawobłękitne niebo; chmury schowały się rozpędzone swawolnym wiatrem; wypogodziło się, a w powietrzu stał ów szczególny suchy chłód, który krzepiąc serce prawie zawsze zapowiada cichy i jasny wieczór po słotnym dniu. Zamierzałem wstać i znów spróbować szczęścia, kiedy nagle wzrok mój zatrzymał się na nieruchomej ludzkiej postaci. Przyjrzałem się: była to młoda wiejska dziewczyna. 

KONIEC WERSJI DEMO