Śmierć

Iwan Turgieniew

DEMO

Strona redakcyjna

ISBN: 978-83-7991-025-0
Licencja: Tekst z domeny publicznej.
Źródło: Polska Biblioteka Internetowa
Opracowanie tej wersji elektronicznej: © Masterlab, 2013.
Język i pisownia mogą być miejscami archaiczne - zgodnie z oryginałem.

MASTERLAB
Wydawanie i konwersja ebooków
E-mail: biuro.masterlab@gmail.com
www.masterlab.pl

Białobrzegi
Białobrzegi

Poland
Polska

Śmierć

Mam sąsiada — jest to młody gospodarz i młody myśliwy. W pewien piękny lipcowy poranek zajechałem do niego konno z propozycją, żebyśmy razem wybrali się na cietrzewie. Zgodził się. — Tylko — powiada — przejedźmy przez mój młodniczek, w stronę Zuszy, zobaczę przy sposobności Czapłygino, wie pan, mój las dębowy. Rąbią go właśnie. — Ano jedźmy. — Kazał osiodłać konia, włożył zieloną kurtkę z brązowymi guzikami wyobrażającymi głowę dzika, wziął torbę myśliwską wyszywaną włóczką, srebrną manierkę, przerzucił przez ramię nowiuteńką francuską strzelbę, z pewną satysfakcją pokręcił się przed lustrem i zawołał na swego psa Esperance, którego mu podarowała kuzynka, stara panna obdarzona bardzo dobrym sercem, ale pozbawiona włosów. Wyruszyliśmy. Sąsiad mój zabrał z sobą dziesiętnika Archipa — tęgiego, niedużego wzrostu chłopa o czworokątnej twarzy i kościach policzkowych jak u troglodyty, oraz niedawno przyjętego administratora, Niemca z guberni bałtyckich. Był to młodzian dziewiętnastoletni, chudy, jasnowłosy krótkowidz, o spadzistych ramionach i długiej szyi — pan Gottlieb von der Kock. Sąsiad mój niedawno objął majątek w posiadanie. Dostał go w spadku po ciotce, wdowie po radcy stanu Kardon-Katajewie, kobiecie niezwykłej duszy, która nawet leżąc w łóżku, przeciągle i żałośnie stękała. Wjechaliśmy do młodniczka. — Poczekajcie tu na mnie na polance — rzekł Ardalion Michajłycz (mój sąsiad) zwracając się do swych towarzyszy. Niemiec skłonił się, zlazł z konia, wyciągnął z kieszeni książkę, zdaje się powieść Joanny Schopenhauer, i przysiadł pod krzaczkiem; Archip pozostał w słońcu i ani drgnął przez całą godzinę. Pokręciliśmy się po zaroślach i nie natrafiliśmy ani na jedno stadko. Ardalion Michajłycz oznajmił, że zamierza pójść do lasu. Nie bardzo wierząc, by mi się tego dnia poszczęściło polowanie, powlokłem się za nim także. Wróciliśmy na polankę. Niemiec założył kartkę, wstał, wsunął książkę do kieszeni i wsiadł, nie bez trudu, na swą kusą, wybrakowaną kobyłę, która kwiczała i brykała przy najlżejszym dotknięciu; Archip ocknął się, szarpnął od razu za oba cugle, majtnął nogami i w końcu ruszył z miejsca swą oszołomioną i przytłoczoną szkapinę. Puściliśmy się kłusa.

KONIEC WERSJI DEMO