Wiersze

Krzysztof Kamil Baczyński

Strona redakcyjna

ISBN: 978-83-7991-215-5
Licencja: Tekst z domeny publicznej.
Opracowanie tej wersji elektronicznej: © Masterlab 
Zdjęcie na okładce: Eugeniusz Lokajski

MASTERLAB
Białobrzegi, Polska

www.masterlab.pl

Lasem.

Chodzę lasem, zostawiam nie ślady lecz tropy

i sapię w wąskiej norze oddechem włochatym.

Czy to prawda, że żyłem rybą przed potopem

i że jestem dziś wilkiem kochającym kwiaty?

Jakże płyną te sosny? sierść ma zapach ostry.

Patrzę wam prosto w oczy, a krok mój jest wiekiem.

Gdzie las się kończy nagle fioletowym ostem

myśliwy z psem,który też był kiedyś człowiekiem.

listopad 40r.

* * * (Pod nieba dłoniastą palmą...)

Pod nieba dłoniastą palmą nie daj mi chodzić samotnie

Agni.

Otwórz rzeki, a sosny krzykiem z ognia i wiosny

podpal i nagnij.

W jakie zimy prowadzisz, jakich kolęd słuchać

śmiertelnych?

Otom jest syn wygnany z ziemi niepoznanej

niewiernej.

Obce mi niebo czarne i białe zawieszasz

nad czas samotny,

oceany z kamienia, w które się przemieniam

jak w lodach okręt.

Nad dniem ostatnim stawiasz mi długie, woskowe

świec rzędy,

które są stare drzewa, kiedy w portów brzegach

rżą argonauckie okręty.

Odbierz mi ziemię, miłość rozumną oderwij

i porwij

z pośród umarłych rzeczy, gdzie dojrzewa wieczór

o woni morwy.

Daj mi konia o Agni z żółtych, strasznych płomieni

i białych,

bo oto spadam owoc w grób ziemi pod sobą

dojrzały.

3 grudzień 40 r.

Żal.

Pościnano drzewa światowidom,

ścięto głowy buntom dziecięcym,

bo nie przyjdą anioły z ptasich puchów, nie przyjdą.

Oto nóż szafotów do chleba. Cóż więcej?

Zatroskane madonny mdleją

jakbyś podniósł ziemi upiorną powiekę

więc żal mi, żal, bo świat to żal

za utraconym człowiekiem.

luty 41 r.

Koniec wersji demo