MODLITWA WSTAWIENNICZA

TEOLOGIA I PRAKTYKA

KS. MATEUSZ KICKA

Wydawnictwo Monumen

Warszawa 2018

Opracowanie redakcyjne
Monumen Sp. z o.o.

Projekt okładki
Ewelina Zarosa

Zdjęcia
Fotolia: yudhistirama, jokerpro

Skład wersji elektronicznej
Bartek Maciejewski

Korekta
Izabella Rak

Imprimatur: ks. bp dr Marian Rojek Biskup Zamojsko-Lubaczowski
Zamość, 24 września 2018r.
L.dz. 457/Gł/18

Copyright© 2018 by Wydawnictwo Monumen
All rights reserved

ISBN ePub 978-83-66133-16-7
ISBN Mobi 978-83-66133-17-4

Wydawnictwo Monumen
os. Przemysława 16A/6
61-064 Poznań
www.miesiecznikegzorcysta.pl

Zamówienia
Księgarnia ludzi wolnych
tel. 22 266 80 20
sklep@miesiecznikegzorcysta.pl
www.monumen.pl

SPIS TREŚCI

Wstęp

Krótka teologia charyzmatów

Pismo Święte i Katechizm Kościoła Katolickiego o modlitwie wstawienniczej

Omadlany i omadlający

Rozmowa wstępna

Rodzaje i kontekst modlitwy wstawienniczej

Gesty

Zjawiska obserwowane przy posłudze

Nieprawidłowości i błędy przy modlitwie wstawienniczej

Nadużycia i niewłaściwe podejście do posługi modlitwą wstawienniczą

Praktyczne uwagi dla posługujących

Zakończenie

Bibliografia

 „Duch Święty skłania nas do tego, byśmy idąc drogami wiary «nieśli ubogim dobrą nowinę»: ubogim w rzeczy materialne, ubogim w dary duchowe, ubogim na duszy i na ciele. Duch Święty daje nam odwagę i moc, aby iść do wszystkich, którzy w szczególny sposób są maluczkimi tego świata. A każdy z nas odpowiada na to wezwanie w sposób niepowtarzalny, według otrzymanych talentów i darów. Nasza odpowiedź będzie pełna i autentyczna jedynie wtedy, gdy będzie w nas mocno zakorzeniony duch modlitwy”.

św. Jan Paweł II
przemówienie do uczestników pielgrzymki
Ruchu Odnowy Charyzmatycznej,
Grottaferrata, 15.05.1987 r.

Wstęp

Wspólnota ludzi wiary nie jest zbiorowiskiem indywiduów, którzy żyją obok siebie, ale tak na prawdę nie mają ze sobą nic wspólnego. Prawdziwa wspólnota powstaje przez budowanie relacji i dialogu, pewnego rodzaju wzajemności, komunii interesów, podobieństwo postaw i wspólny cel działań. Uczniowie Chrystusa, realizując przykazania Boże i gromadząc się na głos Pana, by sprawować kult i liturgię, są ewidentnym przykładem, jak należy przeżywać swoje życie w duchu wspólnoty i braterstwa. Jest wiele czynników wspólnototwórczych; dla chrześcijan jeden z ważniejszych stanowi modlitwa przeżywana zarówno indywidualnie, jak też z drugim człowiekiem.

Człowiek, który obcuje z Bogiem, nie jest sam. Po pierwsze spotyka się z Osobą Boga. Po drugie jego wołanie wpisuje się w głos milionów ludzi żyjących we współczesnym świecie lub tych, którzy przeszli już do życia wiecznego. Znajdują się w rzeczywistości nadprzyrodzonej, w samym Bogu (święci i błogosławieni). Co więcej, okazuje się, że potrzebujemy drugiej osoby dla przekazu i wyjaśnienia prawd wiary, dla sprawowania liturgii i sakramentów, do rozmowy o Chrystusie i do dawania świadectwa. Potrzebujemy również drugiego, by wstawiał się za nami do Pana, by wypraszał dla nas wiarę, łaskę, by położył na nas ręce w geście błogosławieństwa i oddania chwały Bogu, zwłaszcza gdy już nie radzimy sobie z własnymi problemami, a czasem sami ze sobą. Tym właśnie jest modlitwa wstawiennicza, której została poświęcona ta niewielka praca.

Wstawiennictwo, obecne od momentu stworzenia i objawienia się Boga człowiekowi, jest bardzo ważną sprawą w życiu wierzącego. Modląc się za innych, okazujemy im miłość, miłosierdzie, szacunek, dajemy świadectwo wiary i pokazujemy, że przez życzliwe zainteresowanie trudnościami i problemami ludzi żyjących obok nas, naprawdę żyjemy Ewangelią. Tak jak Jezus obchodził liczne wsie, osady i miasta, i pomagał tym, którzy tego potrzebowali, tak my, Jego uczniowie, przez liturgiczne wstawiennictwo Kościoła, przez posługę modlitwy wstawienniczej i osobistej kontynuujemy Jego misję – wszak modlitwa wstawiennicza, liturgiczna czy prywatna, wpisuje się w wielkie dzieło ewangelizacji świata. Jest to głęboko personalistyczny wymiar chrześcijaństwa. Troska o braci w wierze.

Modlitwa wstawiennicza polega na ufnym wypraszaniu miłosierdzia Boga dla drugiego człowieka. Nie jest czymś nowym w Kościele, ale od początków jego istnienia (a nawet wcześniej, bo już w czasach patriarchów, proroków i królów Izraela) znajduje swoje szczególne miejsce w jego misyjnym powołaniu. Może mieć charakter bezpośredni, np. z gestem nałożenia rąk przez kapłana, lub pośredni, kiedy omadlanych osób nie ma wokół mnie, ale ja na ich prośbę czy z własnej pobudki wstawiam się za nimi do Boga w konkretnych potrzebach.

Niniejsza książeczka nie jest odkrywaniem przed czytelnikami nowości w omawianym temacie, lecz skromną próbą syntezy i uporządkowania kwestii związanych z tą posługą. Dzisiaj w różnych kręgach, zwłaszcza grupach i wspólnotach ewangelizacyjnych czy charyzmatycznych, temat modlitwy wstawienniczej budzi spore zainteresowanie i emocje. Mając doświadczenie udziału w różnych typach formacji występujących we wspólnotach katolickich, chciałbym przedstawić to, czego sam się nauczyłem poprzez lekturę, wykłady i posługę. Bez wątpienia potrzeba jeszcze wielu badań i rzetelnych teologicznych wypowiedzi, które będą rozstrzygać poszczególne kwestie, ja jednak ze swojej strony mam nadzieję, że tą pracą daję zachętę do gorliwej i kompetentnej posługi (i jeszcze większej odpowiedzialności za nią), a także do lektury dzieł poświęconych modlitwie wstawienniczej.