Niebezpieczna psychologia

Anna Wasiukiewicz

Próba zastąpienia religii?

Wydawnictwo Monumen

Warszawa 2017

Opracowanie redakcyjne
Monumen Sp. z o.o.

Projekt okładki
Piotr Karczewski

Zdjęcia
StockPhotoPro – fotolia.com

Skład wersji elektronicznej
Bartek Maciejewski

Korekta
Katarzyna Pelczarska-Mikorska

Copyright© 2017 by Wydawnictwo Monumen
All rights reserved

ISBN ePub 978-83-65624-56-7
ISBN Mobi 978-83-65624-57-4

Wydawnictwo Monumen
os. Przemysława 16A/6
61-064 Poznań
www.miesiecznikegzorcysta.pl

Zamówienia
Księgarnia ludzi wolnych
tel. 22 266 80 20
sklep@miesiecznikegzorcysta.pl
www.monumen.pl

SPIS TREŚCI

I. Psychologia w walce z Kościołem

II. Psychologia zwana chrześcijańską

III. Szkodliwość psychoterapii w wymiarze indywidualnym

IV. Szkodliwość psychologii w wymiarze społecznym

1. Propaganda i manipulacja

2. Rozwój eugeniki

3. Upadek moralności – rewolucja obyczajowa

V. Okultyzm i niebezpieczne praktyki w psychologii

1. Metoda kontroli umysłu Silvy

2. Hipnoterapia Miltona Ericksona

3. NLP – neurolingwistyczne programowanie

4. EMDR – desensytyzacja i przetwarzanie doznań emocjonalnych

5. Metoda Dennisona, czyli kinezjologia edukacyjna

6. Biofeedback

7. Superlearning

8. Metoda ułatwionej komunikacji

9. Holding

10. Rebirthing

11. Terapia regresywna

12. Terapia odzyskiwania wspomnień

13. Terapia ustawień rodzinnych Berta Hellingera

14. Psychoterapia zorientowana na proces

15. Psychologia transpersonalna

16. Pozytywne myślenie i coaching

17. Radykalne wybaczanie, czyli metoda Tippinga

18. Metoda EFT (Emotional Freedom Technique)

19. Vedic art, czyli malowanie intuicyjne

20. 22 iskry życia

21. Pisanie „zamówień” do Siły Wyższej

22. Terapia wyższego „Ja”. „Anioły” i „przewodnicy”

23. SRT (Spiritual Response Therapy)

24. SBF (Soul Body Fusion)

25. Relaksacja Jacobsona

26. Trening autogenny Schultza – autohipnoza

27. Hipnoza

28. Wizualizacja

29. Psychodrama

Zakończenie. Co zamiast psychologii?

II. Psychologia zwana chrześcijańską

Nie istnieje żaden nurt psychologii, który można by określić mianem psychologii chrześcijańskiej. Nie bez powodu odsetek osób wierzących wśród psychologów jest znacznie mniejszy niż wśród reprezentantów pozostałych zawodów. Z badań przeprowadzonych przez amerykańskiego psychologa Jamesa Leubę w 1914, a następnie powtórzonych w 1933 roku wynika, że psychologowie są grupą, w której jest najmniej osób deklarujących wiarę w Boga. Jedno z pytań wchodzących w skład tego testu dotyczyło tego, czy respondenci wierzą w osobowego Boga i nieśmiertelność duszy. Okazało się, że najwięcej wierzących było wśród fizyków, a najmniej wśród psychologów.

Badania te w 1996 roku powtórzyli: Edward J. Larson i Larry Witham. Uzyskali zbliżone wyniki z tą różnicą, że tym razem na pierwszym miejscu znaleźli się matematycy. Najwyraźniej logika i używanie rozumu są mocno powiązane z wiarą. Ostatnie badania socjologiczne dotyczące tego zagadnienia przeprowadzone w 2009 roku przez Neila Grossa i Solona Simonsa również potwierdziły tę prawidłowość, że wśród psychologów jest najmniej osób deklarujących wiarę w Boga (13%)1.

Światopogląd oparty na naukach psychologicznych jest daleki od chrześcijaństwa. Zasiewają one wiele wątpliwości w umysłach swoich adeptów, nawet tych wychowanych w katolickich rodzinach. Psychologowie nazywający się chrześcijańskimi stosują metody wypracowane przez świecką psychologię, oparte o teorie ludzi wrogo nastawionych do ich religii. Mogą być członkami Kościoła, przyjmować sakramenty i w każdą niedzielę uczęszczać na mszę świętą, ale to nie czyni z ich pracy chrześcijańskiej psychoterapii.

Nie wypracowano dotąd żadnego kierunku, który w założeniach w całości oparty byłby na chrześcijańskiej antropologii. Nie wydaje się możliwe, aby metody opracowywane przez ludzi wrogich Kościołowi mogły w jakikolwiek sposób być pomocne katolikom. Nie jest przypadkiem, że większość znaczących terapeutów i twórców koncepcji psychologicznych była ateistami wywodzącymi się z żydowskich i protestanckich tradycji. Dla tych osób Kościół stanowił zagrożenie oraz przeszkodę utrudniającą im realizację ich zamierzeń.

Według nich to właśnie katolicy stanowili grupę wymagającą pomocy i wyzwolenia. Jeszcze na początku XX wieku większość chrześcijan widziała zagrożenie w ideach lansowanych przez psychologów. Dziś już niewielu z nich je dostrzega. Jedynie nieliczni zastanawiają się, czy istnieje sprzeczność między nauczaniem Kościoła a „naukami” psychologii.

Choć z definicji psychologia powinna być nauką o duszy (z grec. psyche – dusza), w ogóle nie uwzględnia jej istnienia. Nie bierze także pod uwagę wpływu demonów na ludzkie zachowania i decyzje oraz szatańskiego oddziaływania na emocje i wyobraźnię. Nie uwzględnia zatem konieczności podejmowania walki duchowej, która powinna być zadaniem każdego chrześcijanina.

Psychologia nie bierze także pod uwagę roli łaski w dążeniu do doskonałości. Pokorę oraz inne cnoty uznaje za słabość, co utrudnia człowiekowi poznanie samego siebie. Starając się nie dostrzegać lub usprawiedliwiać ludzką skłonność do zła oraz nie uwzględniając roli grzechu pierworodnego, nie rozpatruje zachowań człowieka w tym kontekście, a przez to nie dostrzega, że to grzech jest źródłem zniewolenia, nałogów i wielu innych problemów. Jednocześnie hołduje naturalistycznym poglądom J.J. Rousseau, wedle którego człowiek z natury jest dobry.

W świetle psychologii najważniejsze jest posiadanie właściwego poczucia własnej wartości, wysoka samoocena i dążenie do samorealizacji. Psychologia zakłada, że człowiek sam – bez udziału łaski – może osiągnąć szczęście i spełnienie. Wystarczy tylko, że będzie stosował odpowiednie techniki. Wyraźne nastawienie psychologii na dobrostan człowieka, unikanie cierpienia i doświadczania poczucia winy jest przeciwstawne nauczaniu Kościoła o potrzebie pokory, wartości cierpienia oraz ofiary, a także roli sumienia w rozwoju i dążeniu do doskonałości.

Psychologia skupia człowieka na jego własnym „ja”. Proponuje samopoznanie bez odniesienia do Stwórcy. Największe zagrożenie, jakie płynie z nauk psychologicznych, wiąże się z próbami stworzenia nowego człowieka, który nie kieruje się rozumem, a tym samym traci kontrolę nad swoim życiem. Człowiek, który folguje namiętnościom, spycha rozum na dalszy plan i przestaje panować nad instynktami, przez co staje się podatny na manipulację. Wówczas władzę nad jego życiem przejmuje ktoś inny. W ten sposób nieprzyzwyczajony do posługiwania się intelektem człowiek nawet nie zdaje sobie sprawy z tego, że jego wybory nie są już jego wyborami.

Negowanie w większości nurtów psychologicznych wolnej woli prowadzi do braku odpowiedzialności moralnej. Tym samym pojęcie winy przestaje istnieć. Dlatego warto włożyć trochę wysiłku w rozeznawanie tego, co wartościowe.

To, co dziś zwykło się nazywać psychologią chrześcijańską, bazuje na fałszywych założeniach psychologii świeckiej, na osiągnięciach takich ludzi jak Freud, Jung czy Rogers. Psychologia już u swoich podstaw jest świecka, co oficjalnie określa się terminem: „neutralna światopoglądowo”, przeciwstawiając to, co naukowe temu, co religijne.

Problem polega na tym, że nauka nie zajmuje się dziś istotą bytu, a jedynie tym, co podlega ludzkiemu doświadczeniu. Za naukowe uznaje się więc to, czego można bezpośrednio dotknąć i sprawdzić eksperymentalnie. Takie pozytywistyczne podejście do problemu prowadzi do odrzucenia realnej obecności Boga w świecie, gdyż Jego istnienia nie można dowieść empirycznie. Dlatego w tak rozumianej nauce nie ma miejsca dla Boga, a zarazem niemożliwym staje się poznanie prawdy o człowieku. Osoba składa się z ciała, duszy i ducha. Badaniom naukowym, tak jak je dziś rozumiemy, podlegać może tylko jedna z tych sfer – ciało. Na ile zatem w oparciu o nie można poznać samego siebie?

Gdyby ktoś spróbował dziś stworzyć nurt w psychologii, który można by uznać za chrześcijański, zostałby odrzucony jako nienaukowy. Tymczasem tak zwani „psychologowie chrześcijańscy” zdają się tego nie dostrzegać, a metody, które stosują w swojej pracy, nie różnią się niczym od metod wykorzystywanych przez innych psychologów. Większość z nich uważa, że psychologia i religia to dwie zupełnie różne rzeczywistości, gdyż jedna zajmuje się psychiką, a druga duszą i należy je rozdzielić. W praktyce stosują takie same metody, jak pozostali psychologowie.

Stowarzyszenie Psychologów Chrześcijańskich jest ekumeniczną organizacją skupiającą zarówno katolików, jak i protestantów. Z założenia ma działać w duchu Ewangelii oraz zgodnie z wartościami chrześcijańskimi, uwzględniając osobistą relację z Bogiem. Jej członkowie korzystają jednak m.in. z osiągnięć szkoły psychoanalitycznej oraz psychodynamicznej albo poznawczo-behawioralnej, a także z założeń psychologii transpersonalnej. Zdarza się nawet, że należący do tego stowarzyszenia księża będący zarazem terapeutami angażują się w ryzykowne pseudoterapie, takie jak terapia więzi albo ustawienia Hellingera.

Jakie mogą być tego skutki, dobitnie pokazuje nagłośniona medialnie w 2014 roku sprawa opuszczenia stanu kapłańskiego przez młodego księdza z diecezji płockiej.

Wpływ na jego decyzję wywarł udział w terapii. Już na początku pobytu w seminarium przyznał się swoim przełożonym, że jego ojciec często nadużywał alkoholu. Decyzją władz uczelni został oddelegowany na terapię DDA dla dorosłych dzieci alkoholików, prowadzoną metodą 12 kroków.

Młody kleryk wziął udział w terapii kierowany wyłącznie posłuszeństwem względem przełożonych, bo sam nie czuł się w żaden sposób skrzywdzony i nie uważał, że alkoholizm ojca jakoś szczególnie wpłynął na jego życie. Podczas terapii uświadomiono mu, że w dzieciństwie przechodził przez ogromne cierpienia i choć te trudne przeżycia zostały zepchnięte do podświadomości, to wywarły realny wpływ na jego późniejsze życie.

Efektem takiej interpretacji przeszłości oraz uświadomienia doświadczonych krzywd stało się zdecydowane pogorszenie jego relacji rodzinnych. Kleryk zaczął odczuwać agresję w stosunku do ojca. Ich stosunki wyraźnie się ochłodziły, odkąd zaczął obarczać ojca odpowiedzialnością za wszystkie swoje problemy. Przygoda z terapią 12 kroków zostawiła wyraźny ślad w psychice przyszłego księdza. Jednak największe spustoszenie uczyniła inna terapia, w której później wziął udział.

Opiekunem trzeciego roku w seminarium był ksiądz terapeuta, który wszystkich swoich podopiecznych poddał niebezpiecznej terapii ustawień rodzinnych Berta Hellingera (ta metoda zostanie szerzej omówiona w piątym rozdziale), która jest uważana przez egzorcystów za rodzaj okultystycznej inicjacji.

Z relacji kleryka wynikało, że działy się tam zatrważające rzeczy. Po każdej sesji klerycy byli wyczerpani i emocjonalnie rozchwiani. Nasz bohater zaczął doświadczać nocnych lęków, nieustanne miał poczucie czyjejś obecności i bał się spać w ciemnym pomieszczeniu. Coraz częściej pojawiały się u niego ataki paniki. Po ukończeniu seminarium stan psychiczny młodego księdza coraz bardziej się pogarszał, aż uznał on, że nie może dłużej pełnić posługi kapłańskiej.

Można spekulować, że ów ksiądz od samego początku miał problemy z emocjami, aczkolwiek nie uprawnia to nikogo do stosowania przez katolickich księży metod niezgodnych z chrześcijaństwem, narażających ich pacjentów na niebezpieczeństwa duchowe.

1Andrzej Gołąb, Poglądy wierzących i niewierzących naukowców na to, jakie cechy przypisuje Bogu większość Polaków, Studia Sociologica, I/2014, t. 6, s. 145.