Proroctwo dzisiaj

Praktyczne zasady korzystania z charyzmatu proroctwa

Wydawnictwo Monumen

Warszawa 2018

Opracowanie redakcyjne
Monumen Sp. z o.o.

Projekt okładki
Aleksandra Grudzińska

Zdjęcia
Shutterstock, GaudiLab

Skład wersji elektronicznej
Bartek Maciejewski

Korekta
Wydawnictwo Monumen i Izabella Rak

Imprimatur: ks. bp dr Marian Rojek Biskup Zamojsko-Lubaczowski
Zamość, 13 lutego 2018 roku
L.dz. 29/Gł/18

Copyright© 2018 by Wydawnictwo Monumen
All rights reserved

ISBN ePub 978-83-65624-81-9
ISBN Mobi 978-83-65624-82-6

Wydawnictwo Monumen
os. Przemysława 16A/6
61-064 Poznań
www.miesiecznikegzorcysta.pl

Zamówienia
Księgarnia ludzi wolnych
tel. 22 266 80 20
sklep@miesiecznikegzorcysta.pl
www.monumen.pl

Wstęp

Bóg nigdy nie przestał mówić do człowieka. Tak bardzo pokochał swoje stworzenie, że wielokrotnie wychodząc z ofertą przymierza, przebaczał grzechy i darował niewierności, aby nikt z nas nie umarł na wieki. Dlatego też posyłając Syna, swe Odwieczne Słowo, aby się wcielił, dał nam dowód nieskończonej miłości i niezgłębionego miłosierdzia. Wszyscy ludzie uczestniczą w powszechnej woli zbawczej Stwórcy, jednak od każdej osoby zależy, czy przyjmie ten wielki dar. Aby zbawienie mogło stać się udziałem wszystkich, Syn Boży powołał do istnienia Kościół – wspólnotę uczniów, którzy wierzą w Niego, zmartwychwstałego Kyriosa, trwając w sakramentalnej komunii pod zwierzchnictwem Księcia Apostołów, św. Piotra i jego następców. W Dniu Zmartwychwstania wspólnocie Kościoła został udzielony Najwyższy Dar (Donum Altissimum) – Duch Święty (J 20, 19–23), który dalej prowadzi w świecie dzieło Chrystusa i „dopełnia wszelkiego uświęcenia”1. Działając w Kościele, obdarowuje go każdym darem potrzebnym do zbudowania wspólnoty i do głoszenia Ewangelii (Mk 16, 15–20), czyli do tego, by był on w świecie objawicielem mocy potężnego ramienia Boga, który jest miłością (1 J 4, 8).

Wcześniej jednak, przed przyjściem Mesjasza Bóg działał w Izraelu – narodzie, który stał się Jego szczególną własnością poprzez zawarte na górze Synaj przymierze. Jego ingerencja w historię Żydów dokonywała się zwłaszcza poprzez jednostki, które przewodziły narodowi. Byli to: patriarchowie, prorocy, sędziowie, królowie, zwierzchnicy ludu. Na szczególną uwagę w tym miejscu zasługują prorocy, którzy napełnieni przez Ducha Jahwe, wchodzili z Nim w bardzo intymną relację. Dialog prowadzony między Bogiem i człowiekiem niejednokrotnie stawał się przyczyną ratunku dla poszczególnych ludzi, a nawet całego narodu. Prorok w żydowskiej społeczności miał bardzo szczególną rolę, ponieważ był przekazicielem woli Bożej, nauczycielem modlitwy, interpretatorem Pisma oraz wykładowcą Prawa i moralności. Dlatego, o ile naród przestrzegał praw zawartego przymierza, nabi był w Izraelu osobą bardzo pożądaną, cieszącą się uznaniem i szacunkiem. Kiedy jednak prorocy stawali się niewygodnymi heroldami, wytykającymi grzech i błędy Izraelitów, bardzo często ginęli śmiercią męczeńską. Duch Boży, napełniający osoby namaszczone do posługi prorockiej, manifestował swoją obecność przede wszystkim przez moc głoszonego słowa, które wywoływało określone skutki. Doświadczenie Jego obecności przez znaki i cuda zdziałane mocą słowa prorockiego, świadczyło również o wybraniu danej osoby i bardzo wyraźnie przypominało o tym, że Bóg jest pośród swego ludu i nigdy go nie opuścił.

Pomiędzy Starym a Nowym Testamentem istnieje ciągłość, bo jak Bóg powoływał proroków w Starym Przymierzu, tak samo czynił w pierwotnym Kościele, gdzie występuje urząd proroka, i tak też czyni dzisiaj. Doświadczenie Kościoła wyraźnie wykazuje, że Bóg nie przestaje wybierać i powoływać jednostek do pełnienia szczególnych zadań, udzielając im wszystkiego, czego potrzeba dla skutecznej realizacji misji. Nadprzyrodzone obdarowanie człowieka do celu ewangelizacji jest ciągle obecne; szczególnie zauważamy to w XX i XXI wieku, kiedy nastąpiło swoiste przebudzenie charyzmatycznej działalności Eklezji na różnych płaszczyznach i w różnym stopniu, i nadal trwa proces odkrywania, że Bóg złożył w sercach ochrzczonych różnorakie dary duchowe, przeznaczone do posługi w Jego Mistycznym Ciele. Duch Święty, objawiając Jezusa i przypominając chrześcijanom Jego słowa, ciągle uczy nas modlitwy, zwracania się ku Bogu jakby twarzą w twarz oraz realizowania drogi świętości, do czego człowiek został powołany. Osoba Parakleta jest wciąż odkrywana w teologii, a sama pneumatologia została w ostatnim czasie niezwykle dowartościowana. Współcześnie w nauczaniu Kościoła mówi się o swoistym nurcie chrystologii pneumatologicznej, która zdaje się być najwłaściwszym kluczem interpretacyjnym Bożego działania w świecie; wszak Duch Święty jest Duchem Chrystusa zmartwychwstałego! To On ożywia i przyozdabia Kościół, aby był nieskalaną Oblubienicą Chrystusa, gotową w każdym czasie na spotkanie ze swoim Boskim Oblubieńcem, którego Ojciec posłał na świat.

Dar Bożego synostwa staje się udziałem każdego ochrzczonego. Członkowie wspólnoty kościelnej są „wybranym plemieniem, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem Bogu na własność przeznaczonym” po to, aby ogłaszali chwalebne dzieła Boga (por. 1P 2, 9). Zatem jako dziedzice Królestwa Bożego chrześcijanie powołani są nie tylko do szczególnej, intymniej relacji z Panem, lecz również do ciągłego poszerzania granic swojego dziedzictwa, walki o zbawienie ludzi, którzy jeszcze nie usłyszeli Ewangelii. Dlatego, kiedy ochrzczeni odpowiadają na wezwanie Jezusa do ewangelizacji, sam Zmartwychwstały jest z nimi i obficie udziela im każdego daru potrzebnego do wypełniania powierzonej misji. Obecność Ducha Świętego staje się tak wyraźna, że można jej doświadczyć nawet w sposób empiryczny. Charyzmatyczne manifestacje obecności Parakleta są kolejnym znakiem czasu dla świata, nawoływaniem do pokuty i nawrócenia oraz przypomnieniem, że żyjemy w czasach ostatecznych.

Głównym celem niniejszej publikacji jest przedstawienie działania Osoby Ducha Świętego we wspólnocie Kościoła, poprzez szczególne obdarowanie chrześcijanina charyzmatem proroctwa. Tak samo jak w pierwotnym Kościele, tak również i w czasach nam współczesnych Bóg nie przestaje prowadzić dialogu z człowiekiem, czy to w bardziej, czy mniej spektakularny sposób. Prorok jest tego dowodem. Oczywiście wszystko, co Bóg zechciał powiedzieć do człowieka, skierował to przez nauczanie swego Syna – Wcielone Słowo. Nie ma i nie będzie innego objawienia niż to, które zostało nam dane w Jezusie Chrystusie2. Prorocy zatem są po to, by przypominać i aktualizować słowo Boże, objawiać prawdę o człowieku i świecie, demaskować fałsz i kłamstwo Złego. Są potrzebni, by na mocy otrzymanego charyzmatu patrzyli głębiej i szerzej na rzeczywistość, by jako szczególni słudzy Pana, całkowicie zanurzeni w Jego miłość i wolę, będąc posłani, szli i działali w świecie na wzór Jezusa Chrystusa. Są oni swego rodzaju kanałami, przez które Stwórca pragnie docierać do swojego stworzenia.

Obecna praca jest próbą syntetycznego przedstawienia charyzmatu proroctwa w oparciu o źródła polskojęzyczne oraz jego osadzenia w realiach życia Kościoła. Zebrane materiały zostały poddane analizie egzegetyczno-teologicznej w celu precyzyjnej charakterystyki samego charyzmatu proroctwa, osoby charyzmatyka oraz sposobów posługiwania danym charyzmatem w Kościele. Będzie to zatem studium teoretyczno–praktyczne, dające podstawy naukowe teologii charyzmatu proroctwa oraz narzędzie do wykorzystania w pracy duszpasterskiej.

Obecnie jest niewielu autorów, którzy ukazywaliby w sposób całościowy specyfikę charyzmatu prorockiego, poczynając analizę od starotestamentalnych nabi a kończąc na prorokach Nowego Przymierza, kontynuujących co prawda charakter misji ich poprzedników, ale już w zupełnie innej, bo odkupionej rzeczywistości. Brakuje badań teologicznych, zwłaszcza w polskiej teologii, dzięki którym można by było w sposób komplementarny zgłębić zjawisko profetyzmu we wspólnocie eklezjalnej, ukazując je jako zwyczajną sferę życia i posługiwania charyzmatycznego. Niewiele mamy również opracowań dotyczących możliwości posługiwania omawianym charyzmatem w Kościele. Całościowe ujęcie natury proroctwa jako fenomenu występującego już w Starym Testamencie jest bardzo ważne ze względu na zrozumienie działania Ducha proroczego dzisiaj, a także dla interpretacji proroctw i ich weryfikacji.

Podstawowymi źródłami, którymi się tu posłużyliśmy, są cztery pozycje książkowe: Co mówi Duch do Kościołów. Prorok, prorokowanie i proroctwo wczoraj i dziś autorstwa W. Cyrana; Dar proroctwa, napisany przez B. Youcum’a; Przebudzenie charyzmatów, dzieło S. Falvo oraz Charyzmaty i odnowa charyzmatyczna, F. A. Sullivan’a.

Naszym celem jest wydobycie z dostępnych, wybranych źródeł wiedzy o charyzmacie proroctwa, o tym, jak wykorzystać ten charyzmat w Kościele. Będziemy mieli zatem do czynienia z teologią charyzmatów, jak również praktycznymi wskazówkami posługi i rozeznawania charyzmatu proroctwa w Kościele. Lecz aby to osiągnąć, musimy najpierw przyjrzeć się Osobie i działaniu Ducha Świętego oraz specyfice Jego darów nazywanych charyzmatami.

Duch Święty jako Pan i Ożywiciel3 jest nieskończenie twórczy w obdarowywaniu Kościoła. Wspólnota uczniów Chrystusa prowadzona Jego natchnieniem staje się żywą świątynią Boga, miejscem, gdzie On rozbija swój namiot4 i przebywa wśród ludzi, których sam powołał do życia. Zadaniem chrześcijan jest z wdzięcznością zaakceptować ten ogromny dar i jak najlepiej odpowiadać na Boże natchnienia, które są kierowane do człowieka wierzącego każdego dnia.

1Por. IV Modlitwa Eucharystyczna, Mszał rzymski, Pallottinum, Poznań 1986, s. 329*.

2Por. KO, 3–4.

3Credo mszalne.

4Prolog Ewangelii wg św. Jana (J 1, 14).