REKOMENDACJE PIERWSZYCH CZYTELNIKÓW

Od dziecka wiedziałam, że jestem starą duszą. Ta moja intuicja, dojrzałość nad wiek, wyczucie sytuacji i przeczucia… trudno to nawet opisać. Nie pamiętam, czy w poprzednim wcieleniu byłam rozpieszczonym pekińczykiem czy niewolnicą na dworze okrutnego władcy, jednak wiem, że nie jestem tu po raz pierwszy. Przebłyski skojarzeń i (może) wspomnień towarzyszą mi przez całe życie. Spotykają mnie także liczne tzw. przypadki i zbiegi okoliczności, które, jak wiemy, nie istnieją. Ostatnio takim przypadkiem było poznanie Agnieszki Dydycz. Poleciła mi swoją dopiero co napisaną książkę Dzisiaj należy do mnie. Przeczytałam ją jednym tchem, coraz bardziej wciągając się w akcję i coraz bardziej dziwiąc się podobieństwem opisywanych postaci i zdarzeń do tych z mojego życia. Autorka sama jest starą duszą – inteligentną, mądrą i dowcipną. Pewnie kiedyś i gdzieś byłyśmy przyjaciółkami.

Polecam serdecznie tę lekturę i lekką refleksję nad życiem.

Nina Kowalewska-Motlik

Jest to książka, która zabiera w podróż. Emocjonującą i emocjonalną, bo w głąb siebie. Podróż po świecie i podróż w czasie. Jest jak kalejdoskop i huśtawka w jednym: bawi, zaskakuje, czaruje i trochę przeraża. Została napisana specjalnie dla mnie. I dla ciebie. Specjalnie dla… każdego!

Małgorzata Sierański

Dzisiaj należy do mnie przeczytałem jednym tchem, płacząc ze śmiechu i uśmiechając się przez łzy. Każdy, kto uważa, że wolność to stan umysłu a przebudzenie to stan duszy, powinien spotkać się z Kamą, Markiem, Teodozją, Sophie Madeleine i ich opowieściami.

Maciej Luboiński

Po tej lekturze zdałam sobie sprawę, że chyba każda kobieta przeżyła swoje życie podobnie jak Kama. Niektóre z nas los doświadczył mniej, inne bardziej. Pewne rzeczy pamiętamy, inne skutecznie wyrzucamy z pamięci. Ja też przeszłam co swoje, o czym przez lata po części już zapomniałam, a co po części schowałam głęboko w swojej pamięci. Ale dopiera ta książka mi to uzmysłowiła!

Anna Szymańska

Projekt okładki: Pola i Daniel Rusiłowiczowie

Koncepcja okładki: Agnieszka Dydycz

Redakcja: Ita Turowicz

Redaktor prowadzący: Małgorzata Burakiewicz

Redakcja techniczna: Anna Sawicka-Banaszkiewicz

Skład wersji elektronicznej: Robert Fritzkowski

Korekta: Mariola Hajnus

Zdjęcia wykorzystane na okładce

© Anton Zabielskyi/Shutterstock

© Potapov Alexander/Shutterstock

© by Agnieszka Dydycz

© for this edition by MUZA SA, Warszawa 2019

ISBN 978-83-287-1172-3

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

Wydanie I

Warszawa 2019

FRAGMENT

Mojemu Tacie

Ironia życia polega na tym, że żyje się je do przodu,

a rozumie do tyłu.

SØREN KIERKEGAARD

Gdy rodziła się po raz pierwszy, nie znała jeszcze życia.

Nie wiedziała, co ją czeka, więc sama również niczego nie oczekiwała. Najważniejsze, że dała radę. Przeżyła.

Za drugim razem łatwiej nie było, chociaż może nieco… przyjemniej.

Za trzecim razem była przekonana, że wszystko już wie i wszystko pamięta. Myliła się. Po raz kolejny musiała uczyć się na własnych błędach, ale nigdy nie żałowała.

A teraz urodziła się po raz czwarty. A może piąty?

Była już nieco znużona, może nawet trochę znudzona, ale ciągle pełna nadziei. I bardzo ciekawa nowego życia.

– Tym razem będę szczęśliwa! – postanowiła hardo dusza.

Po czym zapomniała…

Prolog

Mam na imię Kama.

Jestem matką, siostrą, kochanką, kobietą, przyjacielem, człowiekiem… A może na odwrót lub raczej wszystko naraz?

Kolejność tych ról nie jest jednak przypadkowa i zawsze zależy od etapu, na którym w danym momencie znajduje się moje życie. Dawno przestałam się już oszukiwać, że może być inaczej. Nie będę przecież udawała czułej kochanki, gdy moje dziecko ma czterdzieści stopni gorączki. Nie będę odgrywała zbawicielki świata, gdy sama cierpię i rozpaczam nad własnym losem, lecz gdy tylko odzyskam spokój i znowu będę szczęśliwa, od razu zaopiekuję się każdym potrzebującym.

Zrozumiałam już bowiem, a przede wszystkim zaakceptowałam prawdę, że nic nie trwa wiecznie. Ani radość, ani ból. Każdy z tych etapów ma swój określony czas, czasem dłuższy, czasem krótszy, a potem po prostu przemija. By po nim mógł nastąpić kolejny. I kolejny…

Skąd o tym wiem?

Z życia oraz doświadczenia, i to nie tylko własnego.

Otrzymałam bowiem od losu ten niezwykły dar i przywilej, że to właśnie do mnie trafiła stara dusza. O wiele starsza ode mnie, rozważniejsza i o wiele bardziej doświadczona.

Czy wiem o tym od dawna?

Tak, chociaż nie od zawsze, a dopiero od czasu, gdy zaczęły do mnie powracać jej wspomnienia. Najczęściej w snach, lecz czasem także i na jawie. Te opowieści pojawiają się nagle, znienacka, z zaskoczenia. Nie da się ich zaplanować ani przewidzieć, choć najczęściej przychodzą przywołane daną sytuacją czy zdarzeniem w moim obecnym życiu. Moja stara dusza miewa także przeczucia, że właśnie nadchodzi zmiana. Nie zawsze to rozumiem, a nawet zdarza mi się buntować, lecz wtedy ona uczy mnie, że trzeba cierpliwie poczekać. Że czasem po prostu muszę doświadczyć tego „czegoś”, aby inne „coś” też mogło się wydarzyć, zaistnieć, by potem zmienić moje życie na lepsze. Żeby dzisiaj było lepsze dla mnie…

Na początku nie było to jednak łatwe ani tym bardziej przyjemne. Nie lubiłam tego stanu, tych dziwnych snów, które były jednocześnie i moimi własnymi wspomnieniami, i opowieściami o kimś innym. Czułam się zagubiona. Zupełnie nie rozumiałam, czemu miałoby to wszystko służyć, i myślę też, że trochę się tego bałam. To niby byłam ja, ale nie do końca ja, a te opowieści nie od razu przychodziły pełne i kompletne. Najczęściej zaczynały się od skrawków niepowiązanych ze sobą historii, luźnych obrazów, dźwięków, a nawet zapachów. Próbowałam je ignorować, zapomnieć o nich, lecz one się po prostu nie dały. Powracały uparcie, coraz częściej i z coraz większą intensywnością.

Co miałam robić? Udawać, że ich nie ma?

To nie mój styl. Postanowiłam więc, że zacznę się w nie wsłuchiwać. I z czasem, a może raczej z wiekiem, nie tylko je polubiłam, ale wręcz zaczęłam na nie czekać. Nauczyłam się je zbierać i zapamiętywać, a przede wszystkim układać w całość, w historię konkretnej osoby, z którą dawno, dawno temu dzieliłam kawałek siebie. Zaczęłam słyszeć swoje dawne myśli, rozumieć i czuć tę poprzednią siebie wszystkimi zmysłami. Zapachy, głosy, obrazy, emocje mieszały się ze sobą. To było niewiarygodne, niepowtarzalne uczucie, choć nie zawsze przyjemne i radosne. Bywało także smutne i bolesne, zwłaszcza gdy wracały te najtrudniejsze wspomnienia. Moje, ich, nasze…

Dzisiaj jednak nie wyobrażam sobie życia bez nich. Dzisiaj już wiem, że bez tych historii moje własne życie byłoby niekompletne. Czerpię więc z tej tajemniczej przeszłości siłę i nadzieję i jestem niezmiernie wdzięczna moim poprzednikom za to, że dostałam od nich tak niezwykły dar. Żałuję jedynie, że nie mogę im o tym powiedzieć i podziękować.

Oni naprawdę kiedyś żyli, kochali, cierpieli, śmiali się, więc to chyba dobrze, że ich trud, ich błędy i doświadczenia nie poszły na marne, nie przepadły na zawsze. Ja także mam nadzieję, że moja opowieść kiedyś komuś pomoże. W odnalezieniu radości, miłości, przyjaźni, spełnienia, a przede wszystkim w odszukaniu drogi do samego siebie.

A moje obecne życie…

Moje życie to także niezły materiał na powieść lub film. Na jego podstawie można by napisać scenariusz do praktycznie każdego gatunku, z science fiction włącznie. Dramat obyczajowy, komedię, melodramat, tragedię, romans, thriller, kryminał, a nawet film katastroficzny! A najbardziej fascynujące jest to, że dopiero teraz, gdy zaczęłam wspominać i spisywać historię swojego życia, dotarło do mnie, jakie ono było i jest ciekawe.

Mój brat zapytał mnie ostatnio, jak udało mi się przeżyć to wszystko i nie zwariować. Dobre pytanie, bo tak do końca… sama nie jestem tego pewna.

A może właśnie to moja stara dusza mi pomogła i nadal pomaga?

Bardzo chcę w to wierzyć. Dlatego od lat próbuję zgłębić ten temat, od każdej możliwej strony, metafizycznej i naukowej. Zapoznałam się z najróżniejszymi teoriami wędrówki dusz, dotarłam do wszelkich możliwych prac naukowych i opracowań na temat reinkarnacji, ale znalazłam ich tak wiele, że zupełnie się pogubiłam. Przeczytałam już chyba wszystko, co kiedykolwiek i gdziekolwiek napisano o duszy, jej ponadczasowej energii i mocy, jej sile przetrwania i możliwości przemiany. I z żadną z tych teorii ani z którymkolwiek z tych wyobrażeń nie potrafię się do końca utożsamić, gdyż moje własne życie pokazało mi jeszcze coś innego. Coś o wiele piękniejszego…

Dlatego postanowiłam, że opowiem wam swoją historię.

Rozdział 1

Moją pierwszą miłością był Robert.

Poznaliśmy się w przedszkolu, w drugiej grupie. Był malutki, a ja bardzo duża, ale to właśnie on podbił mi oko.

– Oddałaś mu? – zapytał mój tata, odbierając mnie tego dnia z przedszkola.

– Nie.

– Dlaczego nie? Zasłużył sobie przecież! – drążył niezwykle dydaktycznie tata. Niech córka wie, jak się bronić!

– Nie, tatusiu – odpowiedziałam grzecznie. – Robert jest taki malutki, że gdybym mu oddała, tobym go chyba zabiła…

Tę troskę o innych mam pewnie wrodzoną i zostanie już ze mną na zawsze. Jak kolor oczu.

Ciekawe, że właśnie od tego dnia staliśmy się z Robertem nierozłączni. Spaliśmy obok siebie na leżakowaniu, siedzieliśmy obok siebie przy jedzeniu i przy zabawie, a nawet w szatni. Nasze drogi rozeszły się, niestety, po kilku latach, gdy niespodziewanie poszłam do szkoły. Rodzice uznali bowiem, że jestem nad wiek rozwinięta, i posłali mnie do pierwszej klasy w wieku lat sześciu. A smutny i osamotniony Robert został w przedszkolu, w starszakach.

Szkołę nawet polubiłam, więc szybko się pocieszyłam po rozstaniu z moją pierwszą miłością. I wtedy poznałam Rafała. Siedział w ławce za mną i bardzo mi dokuczał, a to oznaczało, że bardzo mu się podobam. Kiedyś bawiliśmy się na korytarzu w berka i pamiętam, że bardzo chciałam mu oddać. To znaczy dotknąć go i powiedzieć „berek” – też z miłości, oczywiście. Ale żeby to zrobić, najpierw musiałam go złapać. Starałam się tak bardzo, że niechcący ściągnęłam mu z pupy spodnie. Razem z majtkami… To wtedy właśnie po raz pierwszy w życiu zobaczyłam męski tyłek. Ja dostałam uwagę do dzienniczka, a moi rodzice zostali wezwani do szkoły na rozmowę o niestosownym zachowaniu ich córki. Oberwałam potem w domu niezłą burę, ale widoku nigdy nie zapomniałam. Ten jeden raz wystarczył, żebym już do końca życia miała słabość do zgrabnych męskich tyłków. Jednak czegoś mnie ta historia nauczyła i już nigdy więcej żadnemu mężczyźnie publicznie majtek nie zdjęłam.

A Rafał wcale się na mnie nie obraził. Wprost przeciwnie – zakochał się na zabój. Był bardzo przedsiębiorczym młodym człowiekiem, który planował życie z dużym wyprzedzeniem. Któregoś dnia specjalnie czekał przed szkołą na moją mamę.

– Dzień dobry, nazywam się Rafał i jak dorosnę, zostanie pani moją teściową – przedstawił się elegancko.

– Tak? – zdumiała się mało przytomnie moja mama.

– Tak – potwierdził stanowczo Rafał. – Bo ja się z Kamą ożenię i wtedy będę pani zięciem. A pani będzie moją teściową, mama mi powiedziała, że to się tak nazywa. Do widzenia.

– Do widzenia – odparła zaskoczona przyszła teściowa i oczywiście natychmiast zrobiła wywiad środowiskowy, czy aby Rafał (oraz jego rodzina) nadaje się na męża jej ukochanej córeczki.

Niestety, miłość Rafała nie przetrwała próby czasu. Już w dorosłym życiu odnowiliśmy nawet naszą znajomość na Facebooku, ale trochę trwało, zanim skojarzyłam, kto zaprosił mnie do grona przyjaciół. Jego nazwisko wyleciało mi z głowy, a facet na zdjęciu miał o wiele mniej włosów. Do tego był jakiś taki pękaty i zupełnie nie przypominał słodkiego chudziutkiego blondynka, w którym się kochałam. Wolałam nawet nie wyobrażać sobie, jak wygląda teraz jego tyłek…

Po tym pierwszym szkolnym zauroczeniu postanowiłam nie zakochiwać się w nikim. Uznałam, że to niepotrzebna komplikacja i tyle. Gdy jednak w szóstej klasie zapisałam się do harcerstwa, o obietnicy zapomniałam i od razu zakochałam się w druhnie drużynowej. Było to uczucie czyste i platoniczne. Niestety, jak się później okazało, dzieliłam swój obiekt westchnień z resztą naszej drużyny, oczywiście żeńskiej. A we mnie zakochał się wtedy Maciek, ale ja dowiedziałam się o tym dopiero wczoraj, gdy wpadliśmy na siebie przypadkiem w galerii handlowej, i to Maciek mnie rozpoznał. On zresztą też zmienił się tylko trochę: urósł, a raczej rozrósł się i zmężniał. Ucieszeni ze spotkania, poszliśmy na wspominkową kawę i od razu odżyło w naszej pamięci wspólne zimowisko. Maciek przyznał mi się, że wtedy po raz pierwszy w swoim życiu zobaczył zupełnie gołe dziewczyny. Pod prysznicami… Dopiero po tylu latach dowiedziałam się, że w ścianie od strony sali, w której mieszkali chłopcy, była szpara. Szybko ją wyczaili i już do końca zimowiska regularnie obserwowali całą żeńską drużynę w kąpieli. I tak się składało, że ja zwykle stałam najbliżej. Pewnie dlatego się zakochał…

W siódmej klasie nadal jeszcze byłam w harcerstwie, lecz zauroczenie druhną drużynową minęło. Powód był prosty – wszystkie naraz i jednogłośnie zakochałyśmy się w drużynowym drużyny męskiej. Miał na imię Jerzy i był od nas sporo starszy. Wydawał się nam taki dorosły. I mądry, i przystojny… Oczywiście, on sam nie miał pojęcia lub po prostu udawał, że nie wie, jak bardzo grupowo wzdychamy do niego, z naszą byłą ukochaną, czyli druhną drużynową włącznie. Pociągały nas nie tylko męska uroda i autorytet, druh Jerzy znany był również ze swoich dowcipnych, choć nie zawsze celnych określeń na absolutnie każdą okazję.

– Żeby kózka nie skakała, toby nie zaszła w ciążę! – dogadywał tym, którzy się usprawiedliwiali, że nie dadzą sobie rady z jakimś zadaniem.

– Szczęście ma krótkie ręce i twardą dupę. A czasem na odwrót – zachęcał do marszu swoją męską drużynę.

Do dzisiaj wspominam jego pogadankę, mającą na celu uświadomienie młodych druhów, skąd biorą się dzieci. Nie pamiętam, w jakich okolicznościach udało mi się ją podsłuchać, ale jej bezcenna treść pozostała ze mną na zawsze.

– Uwaga, chłopaki – tłumaczył wpatrzonym w niego pryszczatym harcerzom. – Kura, gdy znosi jajko, głośno gdacze. U ludzi wszystko odbywa się po cichu. Bez gdakania, to jest bez ostrzeżenia. Dla was, chłopaki, wniosek jest taki, że zawsze trzeba uważać i zawsze pozostać czujnym!

Jednak cóż z tego, że druh Jerzy był taki wspaniały, skoro jako zbyt dorosły był dla nas nieosiągalny. Choć mnie się prawie udało coś nawiązać i to w bardzo naturalny sposób, bo dzięki mojemu młodszemu bratu. Miałam już prawie trzynaście lat, a Marcin dziesięć, gdy i on także zapisał się do harcerstwa. Jak ja mu wtedy zazdrościłam, kiedy okazało się, że Jerzy jest jego druhem drużynowym. I oto któregoś dnia obiekt moich westchnień osobiście przyprowadził mojego brata, zaryczanego i zakrwawionego, do naszego domu. Rodzice byli w pracy, ja w mieszkaniu sama, więc o mało nie zemdlałam z wrażenia. A może raczej z przerażenia, gdyż mój brat wyglądał jak ofiara ciężkiego wypadku.

– Spokojnie, siostro Marcina, to tylko krew z nosa – uspokoił mnie zaprawiony w bojach druh drużynowy.

Mój brat w tym czasie słaniał się, jakby miał za chwilę zemdleć, więc Jerzy posadził go w kuchni na krześle i bezpiecznie oparł o ścianę.

– Co się stało? – Moja wrodzona ciekawość wzięła górę nad przerażeniem.

– Marcin doświadczył niespodziewanego spotkania z drzwiami – wyjaśnił mi Jerzy.

Marcin w tym czasie nic nie mówił, tylko trzymał się za nos i jęczał.

Ja od urodzenia byłam osobą praktyczną, no i oczywiście harcerką, więc szybko się ogarnęłam i przystąpiłam do udzielania pierwszej pomocy mojemu bratu. Sprawdziłam stan jego nosa, który był lekko spuchnięty i czerwony, ale krew już z niego nie leciała.

Będzie żył, pomyślałam, a może nawet wyraziłam to na głos. W każdym razie Jerzy powiedział to samo.

– Raz, dwa, trzy, moje szczęście… – Spojrzeliśmy na siebie i wtedy właśnie się zakochałam.

Ach, ta legendarna słabość kobiet do munduru! Poza tym Jerzy był przystojny, wysoki, no i miał szesnaście lat. Reszty nie pamiętam, nawiasem mówiąc to już dzisiaj nieważne. Ważne, że przez chwilę podobałam mu się z wzajemnością i wkrótce zaprosił mnie do kina, a potem na spacer. Niestety, na tym nasza znajomość się urwała. Nagle i ku mojemu wielkiemu rozczarowaniu. Cierpiałam, ale przynajmniej koleżanki mi przez chwilę zazdrościły. A potem wypisałam się z harcerstwa.

W kolejnych latach szkolnych spotykałam się z Tomkiem, Bartkiem i Jaśkiem. Ale o druhu drużynowym Jerzym pamiętałam i każdy nowo poznany chłopak musiał przejść test porównania z moim idealnym wzorcem mężczyzny ze szkolnych lat. I większość, niestety, oblewała.

Po raz drugi spotkałam druha drużynowego Jerzego dopiero po kilku latach i zupełnie przez przypadek. Kupowałam sukienkę na bal maturalny i dobrze pamiętam, że to on mnie poznał i podszedł pierwszy.

– Cześć, Kama – przywitał się tak normalnie, jakbyśmy widzieli się tydzień temu, a nie kilka lat wstecz. – Co słychać?

Ja też od razu go poznałam – w ogóle się nie zmienił, a nawet jeśli, to na lepsze.

– Cześć, Jerzy! – uśmiechnęłam się miło, ale z dystansem, bo wtedy miałam już kilkuletnie doświadczenie w kontaktach damsko-męskich. – W porządku. Szukam sukienki na bal maturalny.

– Zdałaś maturę?! To znaczy, że jesteś już dorosła, droga Kamo! – podsumował z wyraźnym zachwytem Jerzy.

A przynajmniej ja ten zachwyt w jego głosie usłyszałam. Jednak nie bardzo wiedziałam, co odpowiedzieć, bo nawet mnie ten komentarz wydał się nieszczególnie oryginalny. Jak na możliwości Jerzego, oczywiście, który na szczęście dla mnie miał także więcej do powiedzenia.

– A oprócz sukienki wszystko inne na bal już masz? – zapytał niewinnie.

– Mmmm… – zastanowiłam się, bo brakowało mi jeszcze czerwonego stanika, majtek i pończoch, takich prawdziwych z podwiązkami, chociaż akurat o tym nie miałam ochoty opowiadać.

– A może przydałby ci się przystojny mężczyzna do towarzystwa? Na przykład ja? – zapytał ponownie Jerzy, ale tym razem z uśmiechem od ucha do ucha.

– Mmmm… – Niebo spadło mi na głowę, jak mawiała moja babcia, ale znowu nie wiedziałam, co powinnam odpowiedzieć.

– Nic nie kosztuję i dobrze się prezentuję – wyszczerzył zęby Jerzy.

Niezbyt mądrze to zabrzmiało, ale i tak lepiej niż mój totalny brak elokwencji, zwłaszcza że udało mi się jedynie wydusić z siebie ponownie:

– Mmmm…

– Świetnie, to jesteśmy umówieni – podsumował mój samozwańczy partner na bal maturalny. – To kiedy i o której? Przyjadę po ciebie.

I przyjechał… Żeby wkrótce odjechać, okazało się bowiem, że studiował w Holandii, a w kraju był jedynie przejazdem. Nie szkodzi, przynajmniej na bal maturalny poszłam z dorosłym facetem, do tego przystojnym, i znowu wszystkie koleżanki mi zazdrościły. Koledzy zresztą również, a ja nie do końca wierzyłam, że to się dzieje naprawdę. Czułam się jak w bajce i trochę miałam rację, gdy nagle – jak w kołysance o Wojtusiu – iskiereczka zgasła, a bajka się urwała. Jerzy wyjechał z kraju, ja zostałam. Nieco smutna i rozczarowana, że wszystko skończyło się, zanim się zaczęło, ale życie toczyło się dalej.

I wtedy po raz pierwszy przyśnił mi się Mark.

Możliwe, że już wcześniej miałam o nim jakieś sny, ale to właśnie ten zapamiętałam, chociaż jeszcze długo nie mogłam zrozumieć, dlaczego śni mi się jakiś facet z zamierzchłej przeszłości. Ciekawe, że akurat jego wspomnienia polubiłam najbardziej ze wszystkich. Z dwóch, równie ważnych, powodów. Po pierwsze, byłam w tych snach mężczyzną. Żeby była jasność – w moim realnym życiu nigdy nie żałowałam, że jestem kobietą, i nigdy nie chciałabym zmienić płci. Jednak zawsze ciekawiło mnie, jaki jest ten męski punkt widzenia, tak od środka, naprawdę, bez udawania. Po drugie, Mark od razu mi się spodobał. O takim mężczyźnie chyba sama marzyłam. Mocny, konsekwentny, a jednocześnie wrażliwy i nieporadny w taki ciepły sposób. No i bardzo dbał o swoją kobietę. Dojrzale i mądrze.

A ja wtedy bardzo chciałam, żeby ktoś kiedyś też o mnie tak zadbał…

Mark. Sen pierwszy

Kurz.

Wszędzie tylko pył, piasek i kurz w kolorze rdzy. Nigdy wcześniej czegoś takiego nie widziałem, szczególnie że w mieście, gdzie mieszkałem, kurz był koloru szarego.

Ten pył wdziera nam się do oczu, do nosa, jest we włosach, w butach, w każdym zakamarku ubrania, nawet w gaciach. W jedzeniu i w wodzie zresztą też. Mam już tego dosyć. Jestem wykończony podróżą i do tego przerażony dystansem, który został nam do pokonania. A przede wszystkim dotarło do mnie, jaka spoczęła na mnie odpowiedzialność. Czy dam sobie radę? Głupie pytanie, wszak już za późno na zmianę zdania. Nie ma powrotu i nie wolno mi martwić żony. Więc boję się sam i nigdy nikomu się do tego nie przyznam, ale czuję się jak jakaś rozklejona stara baba.

– Lepiej się już miewasz, Anno?

Nie chcę dłużej myśleć o własnych lękach, więc zerkam do osłoniętego wozu, w którym jedzie żona.

Moja kobieta uśmiecha się do mnie, ale też wygląda na zdrożoną. Wiem, że martwi się o nas i o nasze dziecko, które nosi w sobie. Jest jeszcze maleńkie, ale bardzo dzielne i nie sprawia kłopotów. Czasem tylko kopnie nóżką, jakby niechcący, przy rozprostowywaniu małych kosteczek. Często też dostaje czkawki, ale to nic dziwnego, bo woda jest tutaj bezcenna. Musimy ją sobie racjonować, więc często oddaję Annie i dziecku swoją porcję.

– Wszystko dobrze, Mark – odpowiada mi Anna z dzielną miną, którą chce mi pokazać, jak dobrze się czuje.

Zeskakuje ostrożnie z wozu i spogląda na mnie ciepło tymi swoimi wielkimi niebieskimi oczyma.

– Spacer dobrze mi zrobi – mówi i obydwoje się śmiejemy.

Spacerować to można po parku, pod rękę i pod parasolką, a to tutaj przyjemnością na pewno nie jest. To ciężka i nierówna walka o przetrwanie.

Niespodziewanie podbiega do nas grupka umorusanych dzieciaków.

– Cukierek albo psikus! – woła dziewczynka, a jeden z chłopców pociąga Annę za suknię.

– Oj, William, William, przecież to jeszcze nie Halloween – odpowiada moja żona ze śmiechem, ale wyciąga z kieszeni spódnicy słodkiego sucharka. – Proszę.

– Ja też, ja też! – odzywają się pozostałe dzieci. – Ja też chcę, ciociu, ja też!

– A magiczne słowo? – przekomarza się z nimi Anna.

– Cukierek albo psikus! – ze śmiechem odpowiadają dzieciaki i biegną w stronę następnego wozu.

Szczerze podziwiam moją żonę. Jest zawsze taka promienna i tak łatwo nawiązuje kontakt z innymi. Ludziom zwykle wystarcza minuta rozmowy z Anną, jej uśmiech i ciepło spojrzenia, i już ją lubią. Jak to się stało, że ona w ogóle zwróciła na mnie uwagę? Ja nigdy nie byłem taki otwarty. Tak naprawdę wolałem być tylko ze sobą, no i teraz z żoną. Nigdy nie wychodziły mi dobrze pogwarki, pogaduszki czy jak im tam. A swoją drogą, skąd te dzieciaki czerpią tyle energii? Jesteśmy w drodze już od ponad dwóch miesięcy, nie dojadamy, nie dosypiamy, cały czas w ruchu, a one ciągle mają siłę na bieganie i psikusy!

Pewnie dlatego, że nie wiedzą, ba, w ogóle nie zastanawiają się, co może się stać, co może pójść nie tak, analizowałem. A takie myślenie i martwienie się naprawdę osłabia. Ja sam przecież jestem bardziej znużony planowaniem i przewidywaniem, czy wystarczy nam wody do następnej rzeki, niż samym marszem. To jest właśnie ten ciężar, który muszę nieść codziennie. A najbardziej dokucza brak pewności, czy podjąłem dobrą decyzję dla naszej rodziny. To jest dla mnie najtrudniejsze i nikt mi na to pytanie nie odpowie!

– Wszystko będzie dobrze – mówi do mnie w tym momencie Anna, głaszcząc się jednocześnie po brzuchu. – Przecież czeka tam na nas nowe, lepsze życie, prawda, Mark?

– Tak, Anno – uśmiecham się i też głaszczę ją po pokrytych rdzawym pyłem włosach.

Zachód. Tak, tam czeka na nas Zachód, kraina nieprzebranych możliwości, spełnionych marzeń, złota i przygód. I ziemi, która podobno leży odłogiem i czeka na nowych właścicieli. Jeszcze tylko kilka setek mil i będziemy w nowym domu. Który najpierw sami musimy sobie zbudować.

Przypomniała mi się nasza rozmowa, gdy planowaliśmy z Anną tę wyprawę. Wtedy jeszcze myśleliśmy, że nasze pierwsze dziecko urodzi się już w nowym świecie. Stało się jednak inaczej i mam nadzieję, że wszystko pójdzie dobrze. Zrobiło mi się jakoś lżej i łatwiej, jak zawsze gdy Anna szła obok mnie. Mogłem sobie na nią zerkać i nie miałem już ochoty na rozglądanie się dookoła – wszędzie i tak tylko czerwony piasek, kamienie, czasem w oddali pojedyncze skały. Jeszcze gdzieniegdzie kępki suchej trawy. I tak po horyzont. To było trudne i zniechęcające, aż musieliśmy co i rusz przypominać sobie nawzajem, że za tą wypaloną i jałową krainą czeka na nas żyzny raj.

Anna chyba też się rozmarzyła, bo nie zauważyła sporego kamienia i się potknęła. Nie jęknęła, nie wydała z siebie żadnego dźwięku, jedynie przytrzymała się wozu, zanim zdążyłem cokolwiek zrobić. I nie umknęło mojej uwadze, jak czujnie zerknęła na mnie, czy też to widziałem. Wiem, wiem, przyznaję się! Trzęsę się nad nią jak kwoka nad jajkiem albo jeszcze bardziej. A ona dla odmiany uważa, że i bez tego mam dosyć zmartwień. Stara się więc, jak może, nie okazywać żadnych słabości, by nie dokładać mi nowych trosk.

Jednak to jej potknięcie wyrwało mnie z marzeń o krainie mlekiem i miodem płynącej, która czeka na nas na krańcu świata. Znowu zacząłem się martwić, czy aby na pewno dobrze robimy. Przecież zaledwie cztery lata temu przypłynęliśmy do Ameryki, pełni nadziei na nowe życie. I wiary, że tu będzie nam lepiej. Rzeczywiście, wszystko było ciekawe i inne: miejsca i ludzie, ale łatwo nie było. Przez pierwszy rok uczyliśmy się tutejszych zwyczajów i języka. Było trudno, ale zawsze mogliśmy na sobie polegać. Przez kolejny rok próbowaliśmy żyć już nowym życiem i staliśmy się obywatelami Stanów Zjednoczonych Ameryki. Wszystko szło zgodnie z planem i życie nadal toczyłoby się spokojnie, gdyby brat Anny nie nasłuchał się opowieści o Zachodzie. Zawsze był nieokiełznany, więc i tym razem wpadł na pomysł, że tam pojedzie. Wyruszył z grupką kilku innych śmiałków. Długo nie mieliśmy od niego żadnych wieści, dopiero po trzynastu miesiącach przyszedł list z pochwałami na cześć Ameryki i jej drugiego krańca. Według brata Anny tam wszystko było możliwe, ludzie bogacili się przez sen, a fortuny same wyrastały w przeciągu nocy. O tym, że czasami jedna noc też wystarczała, by ludzie stracili nie tylko fortunę, ale i życie, brat Anny nie napisał. O tym dowiedzieliśmy się po czasie sami.

W Chicago byliśmy już urządzeni. Może bez wygód, ale nasze życie było spokojne i pewne. A tam? Tam musielibyśmy zaczynać wszystko od nowa. Chociaż nie kryję, że ten Dziki Zachód kusił nas i wabił. Annę mniej, szczególnie gdy zorientowała się, że oczekuje naszego pierwszego dziecka. Znała mnie jednak dobrze i wiedziała, że będę chciał spróbować. Ukryła więc przede mną, iż jest przy nadziei, spakowaliśmy nasz dobytek i wyruszyliśmy. Wraz z grupką innych śmiałków, głównie naszych sąsiadów, utworzyliśmy kawalkadę dziesięciu wozów i rozpoczęła się podróż do naszej ziemi obiecanej.

Do dzisiaj pamiętam to uczucie i nigdy go nie zapomnę, gdy już w trasie – chyba po trzech czy pięciu tygodniach, do tego gdzieś na środku kamiennej pustyni – Anna powiedziała mi, że spodziewa się dziecka. Byłem szczęśliwy i przerażony zarazem! Bałem się, lecz jednocześnie miałem przeczucie, że będzie dobrze. I że to będzie córka. Wcale nie chciałem pierwszego syna. Może kiedyś, ale teraz marzyłem o małej dzielnej dziewczynce, której damy na imię Hope. Nadzieja. Wyrzucam sobie tylko, dlaczego wcześniej się nie zorientowałem, że Anna jest przy nadziei! Przecież to nie stało się wczoraj!

Moja żona znowu się potknęła, ale tym razem nie udawałem, że uszło to mojej uwadze.

– Anno, wsiadaj do wozu. Wystarczy już tej przechadzki na dzisiaj! – uśmiechnąłem się do niej groźnie i czule.

Bardzo ją kocham. Aż czasem się wstydzę, że tak bardzo…

* * *

koniec darmowego fragmentu
zapraszamy do zakupu pełnej wersji

Warszawskie Wydawnictwo Literackie

MUZA SA

ul. Sienna 73

00-833 Warszawa

tel. +4822 6211775

e-mail: info@muza.com.pl

Dział zamówień: +4822 6286360

Księgarnia internetowa: www.muza.com.pl

Wersja elektroniczna: MAGRAF s.c., Bydgoszcz