Stanisław Wyspiański

AKROPOLIS

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

AKT I

Scena 1.

Scena 2.

Scena 3.

Scena 4.

Scena 5.

Scena 6.

Scena 7.

scena 8.

Scena 10.

AKT II

Scena 1.

Scena 2.

Scena 3.

Scena 4.

Scena 5.

AKT III

Scena 1.

Scena 2.

Scena 3.

Scena 4

Scena 5.

Scena 6.

Scena 7.

Scena 8.

scena 9.

Scena 10.

Scena 11.

Scena 12.

Scena 13.

Scena 14.

Scena 15.

scena 16

Scena 17.

Scena 18.

Scena 19.

Scena 20.

Scena 21.

Scena 22.

Scena 23.

Scena 24.

Scena 25.

AKT IV

Scena 1.

Scena 2.

Scena 4.

Scena 5.

Scena 6.

AKROPOLIS

Dramat w 4-ech aktach

Stanisław Wyspiański

AKT I

DRAMATIS PERSONAE:
ANIOŁ 1
ANIOŁ 2
ANIOŁ 3
ANIOŁ 4
CHÓR
NIEWIASTA Z POMNIKA ANKWICZA
AMOR Z POMNIKA ANKWICZA
PANI Z POMNIKA SKOTNICKIEGO
TEMPUS
KLIO Z MONUMENTU SOŁTYKA
PANNA Z MONUMENTU SOŁTYKA
POSĄG WŁODZIMIERZA POTOCKIEGO

Poszli i na kościele ostawili dymu
powłoczną chmurą; —  oplotła kolumny.
Pieśniarze, co śpiewali pieśni Rzymu,
pokłony bijąc u ołtarza-trumny.
Wonne obłoki rozpletły się w mroku,
pajęczą chustą wiążąc w sieć filary.
Przychodzą tutaj na ten dzień Ofiary
raz tylko jeden do roku.
Przychodzą jeden raz tylko do roku,
Ofiarą pełniąc świętą, tajemnicą,
i płoną wszystkie na menzach gromnice.
Czytane są Słowa wyroku.
Jako rzeczono przed tysiącem laty,
tej nocy ma się duch przetworzyć;
przybyć ma Ten, co zbawiać wyrzekł  światy
i powstać z martwych, i ożyć.
Poszli - i dymu snują się obręcze,
i mrok coraz gęsty pada,
i ciemność padła na głazów przełęcze,
aż pełna noc już włada.
Cichość się stała i weszło milczenie,
i objęło owe mroki i cienie.
I stał się moment wielki czaru,
gdy zadrgały młoty zegaru
i północ ozwała się z wieży.
Wtedy ci, co w srebrnej odzieży,
na rąk wzniesionych podporze,
dźwigali straszydło-boże,
trumnę  -  jarzmo z bark zdjęli
i unieśli nieco, i dźwignęli,
i umocnili samą na ołtarzu.
Słychać było: — opadł  ciężar święty,
umocnion menzą kamienną,
a oni się chwycili rączęty,
by odgonić precz larwę trumienną.
Ocknęli się ze snu i patrzą:
ciemno. —
Wtedy jeden młody srebrzysty
ucałował stułę, którą związan,
podjął  ręką strój szerokofałdzisty
i zestąpił.

Scena 1.

ANIOŁ 1
Czyli sam jestem? O, gdzież to bracia moi?
Ugięły się i drgają kamienie u mych stóp.
Cyt. Czyjeś  łzy? Ktoś płacze. — Tam ktoś stoi?
O ręce! - Kędy stąpię, grób.
Cyt! - Bracie, czy to ty? - To ty!

ANIOŁ 2
(wszedł)
O! Jakże ręce, ręce bolą,
dźwigać we wiecznej męce
trumnisko straszne. Dolo!!

ANIOŁ 1
O ręce, ach, jak bolą.
Ach, a, swobodo!
Siłę poznaję młodą.
Siła we mnie wstępuje.
Ach, a, ramiona! -  -
Trumna?

ANIOŁ 2
Tam porzucona,
na ołtarzu ostała cicha.

ANIOŁ 1
Cyt! — Słyszysz? — Szemrze....

ANIOŁ 2
Wzdycha.

ANIOŁ 1
To tam wiatr biegł u wrót
i zaświsnął u progów bramy.

ANIOŁ 2
O bracie, jako my się kochamy.
Wiesz, luby bracie? Myśl mą znasz.
Jak męka twoją zżarła twarz.
Wielki ten ciężar, wielki głaz.

ANIOŁ 1
Ramiona rozprzeć! - Jeszcze raz!
Ach, a, swobodo! - Idzie. Cyt.
To on?

ANIOŁ 2
Nasz brat.

ANIOŁ 3
(wszedł)
Pójdziem na spyt?

ANIOŁ 1
Pójdziemy.

ANIOŁ 2
Czy przyjdzie jeszcze
nasz inny brat?

ANIOŁ 3
Dążcie słuchem ot tam, za szelestem.
Pod kolumną przyklęknął. — Stąpił.

ANIOŁ 2
O! Jak strudzony!

ANIOŁ 4
(wszedł)
Jestem.

ANIOŁ 1
Oto my czterej wieszcze.
Ach, a, swobodo!
Postać my mamy młodą!
Ręce, rozprzężcie się!
Rozpostrzeć skrzydła!!
- O! Jakże mi ta trumna obrzydła.

CHÓR
Ach! A! Swobodo!

ANIOŁ 4
Trudu nam nie poskąpił
nasz PAN.

ANIOŁ 3
Stwórca i kat.

ANIOŁ 2
Ach, ileż bo to lat!
Dźwigamy całe dnie,
wstrzymując dech,
by nie poznał kto z ludzi,
i tylko ledwo nocą,
co możem spocząć chwilę.

ANIOŁ 1
Lat tych ile?

ANIOŁ 4
Nie pomnę.
Przeznaczenie to nasze
i wyroki te nasze niezłomne.

ANIOŁ 3
O bracie! Ty, jak ptaszę
znękane, bólem drgasz.

ANIOŁ 4
O bracie! Męką zżarta twarz.

ANIOŁ 1
- Pójdziemy je budzić  śpiące?

ANIOŁ 2
Pójdziemy.

ANIOŁ 1
Podajcie dłonie!
(powiódł ich ku kropielnicy)
Wodą zmyjemy świętą skronie.

ANIOŁ 2
W Imię Ojca i Syna i Ducha.
Godzina nasza. Świat słucha!

ANIOŁ 3
Wodą zmyjemy świętą skronie.

ANIOŁ 1
Podawajcie wzajemnie dłonie.

ANIOŁ 4
W Imię Ojca i Syna i Ducha.
(przystanęli)
(przeżegnali się)
(milczą).

ANIOŁ 1
Widziałeś Go w ciernistej koronie,
jak głowę pochylił,
głowę w lokach czarnych, gdzie zasłona.

ANIOŁ 2
Nie śmiem tam pójść  — On kona.
Straszliwe Jego westchnienia
i krew ciecze z rąk i stóp i twarzy
na ołtarz - gdzie zwisło strzemię.

ANIOŁ 3
Kiedyż się Jego męka skończy?
Jak piersią smutnie dyszy...
Czy On słyszy - jak my mówimy,
czy On swoje tylko jęki słyszy?

ANIOŁ 4
Czujesz? -  - jeszcze kadzideł dymy
ostały woniącą mgłą,
i snują się jak pajęcza sieć  - ?
Ach, świece! Sądziłem, że zaduszą.
Płonąłem w tym ogniu łuny,
słabnący pod ciężarem truny;
w twarz mi świecono.

ANIOŁ 2
Oczy ich twoje nie zmuszą
drgnąć?

ANIOŁ 4
Ha! Gdyby byli z duszą! —
O słysz —  — znów Ten z koroną
jęczy. —   — Te mgły ku Niemu
idą...

ANIOŁ 2
Nie chodźmy.

ANIOŁ 4
Czemu?

ANIOŁ 3
Nie, nie, nie mogę.
Pierś Jego czarna, sina,
twarz czarna, posiniała
i krew! o, we krwi cała.
Za czarną tą zasłoną
okrutnie dyszący. -  - Nie!
Na śmierć Jego patrzeć co dnia.
O, ta nad zbrodnie zbrodnia,
co dnia tu mąką  święcona!
Nie pójdę!! - On tam kona,
z koroną, mrze z koroną! -

ANIOŁ 4
Trwożysz się?

ANIOŁ 3
Wstręt mnie zrywa.

ANIOŁ 4
Drżysz. -  - Zapomnij!!!

ANIOŁ 3
Ha.

ANIOŁ 4
To nasza jedyna żywa
godzina!!

ANIOŁ 2
Godzina nasza żywa!!!!
(przystanęli)
(milczą).

ANIOŁ 3
Cóż myśli nasze struło?

ANIOŁ 1
Żegnaliśmy się wodą  święconą. —
Znaczmy się raz drugi i trzeci,
a złe i trwoga odleci.
(stąpił ku kropielnicy)
Jedna nasza żywa godzina.
W Imię Ojca i Syna...

ANIOŁ 2
Noc głucha.

ANIOŁ 3
W Imię Ojca i Syna i Ducha.
(przeżegnali się)
(przystanęli)
(milczą).

ANIOŁ 1
Czujesz już w rękach moc -  - ?
Że w srebro ciała płynie krew - ?

ANIOŁ 2
Czuję, jak płynie —  —

ANIOŁ 1
Mam wolę; — rosnę jako lew.

ANIOŁ 3
Wskrzeszę ducha w godzinie.
Krew płynie. — Siła — siła!

ANIOŁ 4
Noc przyszła — wyzwoliła.
Jestem jako spiż i żywy;
na lot, przez jednę noc
szczęśliwy.

ANIOŁ 1
Zbyliśmy jarzma, bracie,
ach, o swobodo -   -  -
Wiecie, co czynić macie!?

Wyciągają wedłuż ramion skrzydła,
których pióra dźwieczą i szeleszczą;
w ruchach rosną brzęczące straszydła,
a pióra głaszczą i pieszczą.
Co ku sobie oczy jasne zwrócą,
jako gwiazdy mają te oczy,
to ku dawnym ruchom zwolna wrócą,
w skrzydeł kryjąc się dźwięcznej otoczy.
I znów naraz ku sobie stąpili,
strzęśli włosów uloczone grzywy,
znów się jeden przed drugim pochyli.
Złomy pomruk wydały straszliwy.
Przystanęli. -  Słuchają. -  Już idą,
kędy, skryty za złomów filarem,
grób przygasłej Ankwicza pamięci:
Amor ze zgaszonym ogarem
u stóp słupa —  w sen głazu ujęci. —
Przystanęli. — I rąk wzniesień czarem
napierśnic zatrzęśli egidą.
Kamień naraz oto stał się  żywy.

Scena 2.

NIEWIASTA Z POMNIKA ANKWICZA
O strato!
O strzaskana kolumno!
O trumno,
czyliżeś wszystko szczęście skryła?
O lato!
O skoszone zboże;
któż to cię wiąże w snopy
i rzuca snopy na wicher?
Skąd ten wicher dmie - co porywa?
O burzo - zawiejo straszliwa,
zabijasz! Na śmiertelne łoże
rzuciłaś pełń młodzieńczych lat!
O śmierci - gdzieżeśkolwiek przeszła,
pustość ostawiasz chat.
O łzy wy moje - ukropy.
O żalu, żalu ...

ANIOŁ 1
Cicho -  - ...
Czego ty płaczesz?
(do Aniołów)
Cyt.
(ku Niewieście)
Zbudź się  — ty śnisz —

NIEWIASTA
Kto wy?

ANIOŁ 1
Idziem na spyt. —
Czego ty płaczesz? — Kogo?

NIEWIASTĄ
Płacz ten we mnie zaklęto
i uznano mnie świętą
w płaczu i moim żalu.

ANIOŁ 1
Rozdziej się z tego szalu.
Odchyl włosów, rozpogódź lico.

NIEWIASTA
Oczy twoje się  świecą.

ANIOŁ 1
Oczy me błyskawicą.
Poznaj we mnie zwiastuna:
Wstań!

NIEWIASTA
Tu pode mną truna.

ANIOŁ 1
Zejdź, zestąp - zapominaj.

NIEWIASTA
Co? - Skąd ten głos? - Ta mowa?

ANIOŁ 1
Nie płacz i nie przeklinaj.

NIEWIASTA
O, słyszę, sierpy dźwięczą.
To koszą pszeniczny łan?

ANIOŁ 1
Nie, to włosy me brzęczą
srebrzystych splotów zwojem,
z moim się plącząc strojem,
co naszyty srebrną liliją,
mieniącą połysku tęczą.

NIEWIASTA
Ja mam zapomnieć trun?

ANIOŁ 1
Zapomnieć. -

NIEWIASTA
Zapominać?! -  -

ANIOŁ 1
Nie łkać i nie przeklinać.

NIEWIASTA
Nie płakać? Nie narzekać?

ANIOŁ 1
Nie wyrzekać  - nie szlochać.

NIEWIASTA
Nie wspominać nic - ?

ANIOŁ 1
Kochać!

NIEWIASTA
Kochać? — Kochać  —

ANIOŁ 1
Miłować.

NIEWIASTA
Miłować  —

ANIOŁ 1
Sercem rość.
Na przyjęcie się Jego gotować.

NIEWIASTA
On przyjdzie?

ANIOŁ 1
Świątyni gość.

NIEWIASTA
Przyjdzie?! On miły, luby!!

ANIOŁ 1
Przybędzie oblubieniec.

NIEWIASTA
Dla Niego miłość serca,
dla Niego młodość, wieniec.

ANIOŁ 1
Młoda, w krasie rumieńca,
ty Jemu podasz wieniec.

NIEWIASTA
Przybędzie Oblubieniec!!!

ANIOŁ 1
O, jak ty piękna, zrumieniona,
ty się uśmiechasz, czulisz.

NIEWIASTA
Raduję się. —

ANIOŁ 1
Stęskniona
ty za wesołością.

NIEWIASTA
Miłością, będę  żyć miłością.

ANIOŁ 1
Kochaj — daj ust.

NIEWIASTA
Bierz usta.
Przytul — osłoni nas chustą,
całun osłoni biały;
ty mój, ty mój, mój cały.
Daj ust.

ANIOŁ 1
Kochanko, dziewo.

NIEWIASTA
Promienny!

ANIOŁ 1
Białobrewo!
Czujesz ty płynącą krew?

NIEWIASTA
Czy to noc - ?

ANIOŁ 1
Noc!

NIEWIASTA
Noc. -  - Mój oddechu śpiew -
oddecham —  żyję, żyję.
Kocham — .....niech całun skryje.

ANIOŁ 1
Pójdź  — za mną, ze mną, w blask.

NIEWIASTA
To światło —  —

ANIOŁ 1
Gwiazdy świecą!

NIEWIASTA
Upadają i lecą.

ANIOŁ 1
Potok łask.

NIEWIASTA
Strumienie na mnie biją?
Czyjążem to jest? - Czyją?!
Kto ty - ?

ANIOŁ 1
Nie pytaj nic.

NIEWIASTA
Nie - ?

ANIOŁ 1
Żyję jednę noc
i ty na jedną chwilę
ockniona - masz tej chwili moc.

NIEWIASTA
Ja żyję!!

ANIOŁ 1
Pójdź w ramiona!

NIEWIASTA
Ktoś szepce —  — ?

ANIOŁ 1
Inne duchy.

NIEWIASTA
Duchy? —

ANIOŁ 1
To inni żywi.

NIEWIASTA
Szczęśliwi. — Czy szczęśliwi?
Cóżem to przepomniała?
Ktoś był ze mną.

ANIOŁ 1
Ja z tobą.

NIEWIASTA
Był ktoś, co przed moją  żałobą,
gdym jeszcze była smutna,
pochylił pochodnię gasnącą
i dłoń podnosił z pociechą.
Ktoś mówi - ? Kto to mówi - ?

ANIOŁ 1
Echo.

NIEWIASTA
Zapomnieć? - Zapomniałam. -
A przecie byłam z kimś, gdy stałam
na onym piedestale,
i teraz nie pomnę wcale.
Drasnąłeś mnie miłości grotem.

ANIOŁ 1
(przesuwa jej rękę po czole)
Nie myśl o tem.
(przechodzą poza kolumny).

Scena 3.

ANIOŁ 2
(do Amora na pomniku Ankwicza)
Rzuć ten gasnący żar.
Wstań  — powstań.

AMOR Z POMNIKA ANKWICZA
Czar?

ANIOŁ 2
Wstaj. Czar!
Pochodnię rzuć  — młodzieńcze.
Chłopcze! Zeskocz, a żywo.

AMOR
Ktoś ty? - Kim jesteś ty?

ANIOŁ 2
Jestem duszą szczęśliwą!
Szczęśliwą jestem duszą,
duszą szczęśliwą, wolną.

AMOR
Wolną?

ANIOŁ 2
I ty stań się wyzwolon!

AMOR
Wolny! - Zaklął mnie tu Apollon.
Czyli Apollon każe?

ANIOŁ 2
Powstań, chwila szczęśliwa.

AMOR
Czyjże rozkaz mnie wzywa?

ANIOŁ 2
To nie rozkaz.

AMOR
Wołanie!
Słyszę.

ANIOŁ 2
Kto słyszy, wstanie.

AMOR
(wstaje).

ANIOŁ 2
Zestąp.

AMOR
(zstępuje)
Dotknąłem ziemi.
Ach. - Co to jest?

ANIOŁ 2
Ocknienie.

AMOR
Chcę lotami orlemi
latać, biec - polatywać.
Czym ten dreszcz?

ANIOŁ 2
To jest życie.

AMOR
Czy to noc - ?

ANIOŁ 2
Noc. — O świcie
swobodzie naszej koniec.

AMOR
Żyję!!

ANIOŁ 2
Teraz ty goniec!

AMOR
Żyję!!! — Czuję, napływa siła!
(ogląda się na pomnik)
Gdzie ta, co ze mną była?

ANIOŁ 2
Zapomnij — pięknolicy.
Mnie się przypatrz, orlicy.
Widzisz, widzisz mnie żywą?
Serce bije - a twoje?

AMOR
Larwę miałem straszliwą.
Tak - tak - serce mi bije;
bije serce, pierś dycha,
o, żyję!! - Tyżeś piękną!

ANIOŁ 2
Zbliż się, przytul -

AMOR
Zadźwiękną...
Zabrząkłeś twoją szatą.

ANIOŁ 2
Strojną jestem, bogatą!
Obejmij ty mnie wpół.
Chcę, bym twe ręce czuł
około mojej piersi
i lice przy mej twarzy.

AMOR
Ogień w oczach się twoich pali.
Żar w oczach twych się  żarzy.

ANIOŁ 2
Kocham. —

AMOR
Piękna, lilijo!
Cóż te szaty cię kryją?
Szaty srebrne te płachty brzęczące.

ANIOŁ 2
Pierś twoja obnażona;
przytulasz mnie do łona;
o radości, w oczach twoich słońce.

AMOR
Promień, dar Apollina.
Łaską uznał mnie syna
i udzielił mi daru promienia.
Ty mię budzisz z kamienia.

ANIOŁ 2
Ty uczynisz, że rajem godzina.

AMOR
Kto są tamci - ?

ANIOŁ 2
Za tamtą kolumną?

AMOR
Ci, co idą  - kto ona?

ANIOŁ 2
Kochanka wywiedziona.

AMOR
Znałem.

ANIOŁ 2
Znałeś? Zapomnij!

AMOR
Idą jak nieprzytomni.

ANIOŁ 2
Kochanka, oblubieniec;
jako my zakochani.

AMOR
Jako my?! — Jego pani?!

ANIOŁ 2
Jako ty mój młodzieniec.
O pójdź  - nie patrz - pójdź ze mną.

AMOR
Kochasz. -

ANIOŁ 2
Kocham, w noc ciemną
dam ci miłość tajemną.
Ty mój.

AMOR
Ja twój, ty moja.
Odchyl tych szat.

ANIOŁ 2
To zbroja.
Luby, jestem dziewicą.

AMOR
Zapłoniło się lico.

ANIOŁ 2
Kochaj.

AMOR
Kocham.

ANIOŁ 2
Ja twoja.
(przechodzą za kolumnami).

Scena 4.

PANI Z POMNIKA SKOTNICKIEGO
(do Aniołów, którzy ją wiodą)
Gdzie mnie wiedziesz?

ANIOŁ 3
W blask.

PANI
Gdzie mnie wiedziecie?

ANIOŁ 3
W świt.

PANI
Kto wy?

ANIOŁ 4
Idziem na spyt.

ANIOŁ 3
Idziem budzić.

PANI
Nie warto.
Grób przede mną zawarto
i kamieniem ten grób przyłożono.

ANIOŁ 3
Byłaś mu żoną?

PANI
Nie pomną. Nie, nie byłam.

ANIOŁ 4
Czy znałaś?

PANI
Nie wiem. — Ja się modliłam
i lutnię ze sobą wzięłam,
i lutnią się bawiłam,
i miałam ręce załamane,
jak teraz.

ANIOŁ 3
Rozplącz ręce.

PANI
Rozplątać...

ANIOŁ 4
Rozpleć dłonie.

PANI
A ból, który mam w łonie - ?

ANIOŁ 3
Zapomnij - potrzej czoło.
Czy jeszcze co pamiętasz?

ANIOŁ 4
Byłaś kiedy wesołą?

PANI
Czy ja byłam kiedy wesołą?
Nie wiem. — Ja się smuciłam.

ANIOŁ 3
Czego?

PANI
Stałam na grobie.

ANIOŁ 4
Zeszłaś z grobu.

PANI
Na chwilę?
Czyli tylko na chwilę jedyną?

ANIOŁ 3
Tak, tą jedną godziną
budzisz się  -

PANI
Czuję, płyną
strumienie krwi do rąk.
Byłam w męce - ty budzisz - ?

ANIOŁ 4
Budzę, zapomnij mąk.

PANI
Czyli ty mnie nie łudzisz?

ANIOŁ 3
Nie łudzę  -  żyjesz.

PANI
Żyję!!

ANIOŁ 4
Zasłonę odrzuć z głowy,
a ujrzysz wkoło siebie
nas żywych i świątynię  —
bo dotąd ją dla ciebie
zasłony rąbek kryje.
Podnieś rękę do czoła.

PANI
Ty masz postać Anioła.

ANIOŁ 3
Mocen jestem, młodzieniec.
Pójdziesz ze mną!

PANI
Pójść z tobą!

ANIOŁ 3
Rozbrat weźmiesz z żałobą.

PANI
Gdzie wiedziesz?

ANIOŁ 3
Na wesele!

PANI
Ty gwiazdy masz na czele.

ANIOŁ 3
Gwiazdy. - Mam światło ducha!

PANI
Słyszę. -

ANIOŁ 3
Pójdzie, kto słucha!
Kto słucha, pójdzie za mną!
We świt, w blaski, het w łuny.
My jesteśmy zwiastuny.

PANI
Czyli słowa twe nie złudą kłamną?
Czyli słowa twe prawdą?

ANIOŁ 3
Są siłą!
Słowa moje niezłomne.
Spiż i krew moje ciało;
na tę noc żywe wstało,
jako ty wstałaś  żywa.
Zapomnij — bądź szczęśliwa.
Zapomnij!!

PANI
Ja szczęśliwa?!! —
Gdzie lutnia moja, co śpiewa?

ANIOŁ 3
Nie trzeba lutni już.
Gdy chcesz - echo wyśpiewa,
co chcesz. Tylko się wsłuchaj.
Słyszysz, tam, ptak trzepoce.
Słyszysz -  łopocą drzewa
we wichrze tam od pola - ?

PANI
Ach, ten blask - tam migoce___
Kto są tamci? -

ANIOŁ 3
Są  żywi...

PANI
Kochankowie? -

ANIOŁ 3
Szczęśliwi.

PANI
(wskazuje sarkofag króla Władysława Jagiełły)
A kto jest ten?

ANIOŁ 3
Monarcha.
Głazem legł, mnie nie znany.

PANI
Jakiś legł patryjarcha,
tu ze czcią pochowany.
Znałam.

ANIOŁ 3
Znałaś?

PANI
Nimeś ty, pięknolicy,
serce me przeszył grotem
miłości, pożądania.
Znałam jego - z podania.....

ANIOŁ 3
Znałaś go? - Nie myśl o tem.
(przechodzą za kolumnami).

Scena 5.

ANIOŁ 1
Idź pobudź te, co w tamtej są kaplicy,
zadumane.

ANIOŁ 4
Ty sam?

ANIOŁ 1
Ja sam. —

ANIOŁ 4
Czyli twe ciało czyste?

ANIOŁ 1
Czyste. — Spojrzyj mi w oczy.
Patrzaj po moim stroju,
poznaj, lilie przejrzyste.

ANIOŁ 4
Daj rękę.

ANIOŁ 1
Idź w pokoju!

Koniec wersji demonstracyjnej.

Scena 6.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 7.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

scena 8.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 10.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT II

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 1.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 2.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 3.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 4.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 5.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 1.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 2.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 3.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 4

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 5.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 6.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 7.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 8.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

scena 9.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 10.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 11.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 12.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 13.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 14.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 15.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

scena 16

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 17.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 18.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 19.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 20.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 21.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 22.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 23.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 24.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 25.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

AKT IV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 1.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 2.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 4.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 5.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

Scena 6.

Niedostępny w wersji demonstracyjnej