Juliusz Słowacki

ARAB

Konwersja: Nexto Digital Services

Spis treści

I

II

III

IV

II

ARAB

Juliusz Słowacki

Klęka mój wielbłąd jak Iman ubogi,

Co się w modlitwie obraca do wschodu.

Jukami garby ładuję do drogi,

Kilka daktylów w zapasie od głodu;

U boku szabla dobrze wyostrzona,

W kołczanie śmierci ukryte nasiona.

I łzy i rozpacz są skarbnicą moją,

I z tej skarbnicy lud podły obdarzam.

Śmierć niosę nędznym, co się  śmierci boją,

Wesołych cierpień widokiem przerażam;

Gdy na mej twarzy ujrzą boleść srogą,

Szczęśliwi bladną i śmiać się nie mogą...

Puścił się wielbłąd na stepów zacisze,

Z pod racic ogień wypryska mu gęsty,

I siodło lekko jak do snu kołysze,

A w zębach żutej trawy słyszę chrzęsty.

Nim księżyc srébrem pomaluje lica,

Więcéj ubiegnę drogi od księżyca.

I

Możnym być muszę, gdy za moją sprawą

Tylu na świecie płakało i płacze.

Raz, kiedy na świat niósłem zemstę krwawą,

Gdyni biegł na stepy, wróg ludzkiej uciechy,

Z łez cudzych winne wybierać haracze,

Patrzę: nad morzem uklecona z trzciny

Chata uboga, z ziemi bite strzechy

Kwieciste morza okryły rośliny;

Światło błyszczało przez łatane szyby,

Po strzechach dym się błękitny rozciągał.

Ha! czyż mieszkaniec tej nędznej siedziby

Będzie mi jeszcze weselem urągał?

Niskiej zagrody przestąpiłem progi,

Nędza tam była, lecz mieszkaniec chaty,

Człowiek napozór nędzny i ubogi,

Choć ciężką pracą utrzymywał  życie,

Ten drżący starzec, pochylony laty,

Trzymał garść piasku i śmiał się jak dziecie.

Był to ubogi nurek, a w tym piasku

Odgrzebał perły... O nędzo żebraka!

Perły - to perły! tak małe? bez blasku?...

Spójrzałem gorzko na szczęście rybaka,

I wiodłem starca ponad brzegi morza.

Patrz! rzekłem, oto z łupów karawany

Perła ogromna, błyszcząca jak zorza;

Oto ją rzucam w te wiry, w te piany,

Dostań ją z głębi, a który z mocarzy

Perłę zakupi, da ci skarby złota.

Nadzieja w starca zabłysnęła twarzy,

I wnet się rzucił w wiru fale ciemne.

Zginęła perła, starania daremne!

Wypłynął  - bvła na twarzy zgryzota.

Zatrułem szczęście i pokój człowieka,

Dałem truciznę, dałem mu nadzieję.

O! jakże gorzko nad brzegiem narzeka,

O! jak obfite do morza łzy leje!

Widziałem potem jak poszedł do chaty,

Z rozpaczą upadł na liściane łoże

I wołał z jękiem i z płaczem: O Boże!

Byłbym szczęśliwy! mogłem być bogaty.

Śmiałem się gorzko, był to śmiech szatana.

Dalej wielbłądzie! dalej na pustynie!

Może gdzie radość błyśnie niespodziana,

Nie dam ja urość tej bujnej krzewinie;

Może gdzie zemsta to serce obudzi,

Już skamieniałe wśród kamiennych ludzi.

Tak koral niegdyś  żył pod morską wodą,

Nieraz się smucił przewidując burze;

Gdy słońce w niebios błysnęło lazurze,

Koral jak majtek cieszył się pogodą;

Ale zerwany wichrami jesieni,

Skamieniał, błądząc wśród zimnych kamieni.

II

Pamiętam kiedyś, było to w południe,

Płynęła zwolna wielka karawana;

Gdy przypłynęła nad pustyni studnię,

Powstała wrzawa ze śmiechem zmieszana;

Tłum cały bieży prędkiémi zawody,

Potem jak stadem spłoszone żórawie,

Gwarzy wesoło i zaczerpa wody...

Ale śmierć była w téj wody przyprawie.

Była trucizna... Ha! poco się  śmieli?...

Już piją! piją! jedna twarz pobladła,

Tam upadł drugi — tam bracia skościeli,

I drżąca czara z martwych rąk wypadła.

Rzekłbyś, że Diwy, że ciemni anieli

Na świat zarazy wyrzucili tchnienie.

Ani tak liczne na brzegu kamienie,

Jak były trupy!... Z całej karawany

Pozostał starzec, młodsi go ubiegli,

Pięciu miał synów — wszyscy trupem legli...

Przybiegł nareszcie, gdzie rozbite dzbany,

Gdzie ciała synów leżały na brzegu,

O! rozpacz! martwe było całe plemie!

Chciwie, jak sorbet ochłodzony w śniegu,

Chwycił truciznę, z synami się złączy...

Przybiegłem — starca chwyciłem na strzemię,

I szybko w biegu uniósł nas koń rączy,

Z pod kopyt iskry rozniecał w granicie.

Uniósłem starca i puściłem cało.

Ha! on chciał umrzeć, ja mu dałem życie,

Gdy w życiu iskry szczęścia nie zostało...

Dalej wielbłądzie! poco zwalniasz kroku,

Gdy mię rozkoszne zajmują wspomnienia?

Tu cicho, pusto - i tylko z obłoku

Księżyc posępne czoło rozpromienia.

Gdy człowiek w stepy od ludzi ucieka,

Myśl własna wtenczas jest wrogiem człowieka.

Serce, jak muszla wyrzucona z fali.

Pełna ślimakiem, życie zamknie w sobie;

Cicha — lecz kiedy słońce ją wypali,

Słuchaj! usłyszysz gwar w kamiennym grobie.

Rzekłbyś, że wspomnień napełniona tłumem,

Wszystkie zmieszanym rozpowiada szumem.

Koniec wersji demonstracyjnej.

III

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

IV

Niedostępny w wersji demonstracyjnej

II

Niedostępny w wersji demonstracyjnej