Gabriela Zapolska

AWANTURNICA

Konwersja: Nexto Digital Services

AWANTURNICA

Gabriela Zapolska

Starzec poruszył się niespokojnie na fotelu.

— O!... o!... — Wybełkotał — dwie muchy, dwie... tu i tu... wypędzić!... wypędzić!...

Ręką bladą, bezkrwistą migał w powietrzu, ukazując na dwie muchy kręcące się w słonecznej strudze, płynącej z okna na tafle podłogi.

— Muchy! muchy! — powtórzył, śledząc z zajęciem kręcące się w świetle owady, a oczy jego szklane, trupie zapalały się chwilowo jakby iskrą życia... Z ciemnego kąta pokoju podniosła się teraz kobieta i prosto szła ku słonecznej strudze, wlokąc za sobą tren czarnej, sukiennej szaty.

— Muchy! Flora! Muchy!... — i bełkotał starzec.

— Uspokój się pan!... wypędzę je natychmiast!...

Wyjęła z kieszeni chustkę i machnąwszy kilka razy, spędziła owady w kierunku okna. Uchyliła storę, muchy z brzękiem wypadły do ogrodu, stora zapadła i razem z nią mignęła złota struga światła. Ciemny półcień zapanował w pokoju.

Starzec zakaszlał kilka razy i ostrożnie wysunął przed siebie nogi poobwijane płatami flaneli.

— Flora!... nogi!...

Koniec wersji demonstracyjnej.